|
Anjou Erzsébet (pol. Elżbieta Andegaweńska, chor. Elizabeta Anžuvinska, wł. Elisabetta di Slavonia, fr. Élisabeth de Slavonie, gr. Ελισάβετ της Ουγγαρίας/του Ανζού), (*1352, † na krótko przed 6 kwietnia 1380), węgierska księżniczka, tytularna łacińska cesarzowa Konstantynopola.
Anjou Erzsébet (1352 – 1380., röviddel április 6. előtt), horvátul: Elizabeta Anžuvinska, olaszul: Elisabetta di Slavonia, franciául: Élisabeth de Slavonie, görögül: Ελισάβετ της Ουγγαρίας/του Ανζού, magyar királyi hercegnő, Szlavónia hercegnője, Tarantó hercegnéje, címzetes konstantinápolyi latin császárné.
Życiorys
Córka Stefana Andegaweńskiego, księcia Slawonii i regenta Węgier [1] oraz Małgorzaty Wittelsbach, bawarskiej księżniczki i niemiecko-rzymskiej księżniczki cesarskiej. Po stronie ojca król Węgier Karol I i wnuk Elżbiety Łokietkównej, po stronie matki wnuczka cesarza niemieckiego Ludwika IV i hrabiny Małgorzaty de Hainaut. W latach 1365/66 i 1370 Erzsébet była spadkobierczynią tronu Węgier (po śmierci brata Jana, spadkobiercy węgierskiego tronu aż do narodzin córek stryja Ludwika I).
Erzsébet przez całe życie była w ogniu gier politycznych, przede wszystkim gier dynastycznych. Zgodnie z ówczesnymi rozgrywkami dynastycznymi zamieniano jej kolejno kandydatów na małżonków. Najpierw żeniono ją z morawskim margrabią Jodokiem Luksemburskim, następnie z księciem Austrii Albrechtem III Habsburgiem, później ze spadkobiercą niemieckiego i czeskiego tronu Wacławem Luksemburskim, by ostatecznie 20 października 1370 r. wydać ją za mąż za księcia Tarentu Filipa II (Filipa III, łacińskiego cesarza Konstantynopola), z dynastii Andegaweńskiej, linii Taranto. Jego posagiem był Korfu. Z małżeństwa urodził się syn Filip, który zmarł w 1371 roku. Dwa lata później w 1373 roku zmarł także jej mąż i Erzsébet została wdową. Umarła na krótko przed swoją babcią ze strony matki, królową Elżbietą. Została pochowany w katedrze San Cataldo w Taranto.
Anjou Istvánnak, Szlavónia hercegének és Magyarország régensének,[1] valamint Wittelsbach Margit bajor hercegnőnek és német-római császári hercegnőnek a lánya volt. Apai részről I. Károly magyar király és Piast Erzsébet unokája, anyai részről IV. Lajos német-római császár és Margit hainaut-i grófnő unokája. Fivére, János (1351/54–1360/63) herceg halála után a nagybátyja, Nagy Lajos lányainak a születéséig, 1365/66-ig, illetve 1370-ig a magyar trón feltételezett (prezumptív) trónörököse volt.
Egész élete szinte azzal telt, hogy a politika játszmák kereszttüzében az aktuális szövetségi rendszereknek megfelelően váltogatták leendő házastársait. Első jegyese Luxemburgi Jobst morva őrgróf, későbbi német király volt, majd III. Albert osztrák herceg, aztán Luxemburgi Vencel német és cseh trónörökös, míg végül 1370. október 20-án ténylegesen is feleségül ment az Anjou-ház tarantói ágából származó II. Fülöp tarantói herceghez (III. Fülöp néven címzetes konstantinápolyi latin császár). A hozománya Korfu szigete volt. A házasságból egy fiú, Fülöp született 1371-ben, aki viszont csecsemőkorában meghalt. Két évvel később a férje is elhunyt, és Erzsébet özvegyen maradt 1373-ban. Többé nem ment férjhez. Röviddel anyai nagyanyja, idősebb Erzsébet királyné előtt halt meg. Tarantóban a San Cataldo Székesegyházban temették el.
Dzieci
Z Filipem II miała 1 syna:
- Filipa († 1371), księcia Tarentu, tytularnego następcę tronu łacińskiego cesarza Konstantynopola królewski książę Neapolu,
Férjétől, II. Fülöp (1329–1373) tarantói hercegtől, címzetes konstantinápolyi latin császártól, 1 fiú:
* Fülöp (1371–fiatalon) nápolyi királyi herceg, tarantói herceg és címzetes konstantinápolyi császári herceg
Przodkowie
Przypisy
Források
- Solymosi László (szerk.): Magyarország történeti kronológiája I. A kezdetektől 1526-ig, főszerk.: Benda Kálmán, Budapest, 1981.
További információk
|
|
