Gutkeled II. Miklós: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 10: | Linia 10: | ||
|urzędnik = Gutkeled II. Miklós<br>Nikola Gut-Keled od Gacke | |urzędnik = Gutkeled II. Miklós<br>Nikola Gut-Keled od Gacke | ||
|imiona = | |imiona = | ||
| − | |tytulatura = Książę Gacki | + | |tytulatura = Książę Gacki, Ban Całej Chorwacji |
|grafika = | |grafika = | ||
|opis grafiki = | |opis grafiki = | ||
| Linia 19: | Linia 19: | ||
|dewiza = | |dewiza = | ||
|1. tytuł = [[Ban Chorwacji i Dalmacji]] | |1. tytuł = [[Ban Chorwacji i Dalmacji]] | ||
| − | |1. od = | + | |1. od = 1274<small>(1)</small>, 1278<small>(2)</small> |
| − | |1. do = | + | |1. do = 1279 |
|1. powołanie = | |1. powołanie = | ||
| − | |1. poprzednik = [[Mór]] | + | |1. poprzednik = Kőszegi Nagy Henrik<small>(1)</small>, [[Mór]]<small>(2)</small> |
| − | |1. następca = [[Šubić I. Pál]] | + | |1. następca = Ivan Gisingovac<small>(1)</small>, [[Šubić I. Pál]]<small>(2)</small> |
|2. tytuł = [[Ban Pobrzeża]] | |2. tytuł = [[Ban Pobrzeża]] | ||
| Linia 62: | Linia 62: | ||
|} | |} | ||
| − | '''Gutkeled II. Miklós''', chor. ''Nikola od [[Gacka (župa)|Gacke]]'', pol. ''Mikołaj z Gacka''[[Banowie Chorwacji|chorwacki | + | '''Gutkeled II. Miklós''', chor. ''Nikola od [[Gacka (župa)|Gacke]]'', pol. ''Mikołaj z Gacka'', (XIII w.), węgierski szlachcic niemieckiego pochodzenia, [[Banowie Chorwacji|ban chorwacki]], syn [[Gutkeled I. István|Istvána/Stjepana (Szczepana)]], bana „całej Slawonii” (Stefanus banus totius Sclavonie), brat [[Gutkeled Joakim|Joachima Pektara]]. Nazywany jest banem całej Chorwacji i Dalmacji oraz księciem Gackiej (Nicolaus banus totius Croacie, Dalmacie et come de Guecka lub Nicolaus totius Dalmatie atque Croatiaie banus et come de Geycha) oraz banem Pobrzeża (Nicolaus banus maritimus). Źródła wspominają tylko garść dokumentów z 1275 r., gdy potwierdzają mieszkańcom [[Trogir|Trogiru]] ziemie, które otrzymali od Beli IV i '''zwrócili swoją własność Klobučarowi, który został porwany przez jego ojca [[Gutkeled I. István|I. Istvána]].''' |
=== W czasach Béli IV === | === W czasach Béli IV === | ||
Wersja z 10:05, 14 wrz 2019
Za: [1]
Za: [2]
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Gutkeled II. Miklós, chor. Nikola od Gacke, pol. Mikołaj z Gacka, (XIII w.), węgierski szlachcic niemieckiego pochodzenia, ban chorwacki, syn Istvána/Stjepana (Szczepana), bana „całej Slawonii” (Stefanus banus totius Sclavonie), brat Joachima Pektara. Nazywany jest banem całej Chorwacji i Dalmacji oraz księciem Gackiej (Nicolaus banus totius Croacie, Dalmacie et come de Guecka lub Nicolaus totius Dalmatie atque Croatiaie banus et come de Geycha) oraz banem Pobrzeża (Nicolaus banus maritimus). Źródła wspominają tylko garść dokumentów z 1275 r., gdy potwierdzają mieszkańcom Trogiru ziemie, które otrzymali od Beli IV i zwrócili swoją własność Klobučarowi, który został porwany przez jego ojca I. Istvána.
W czasach Béli IV
Jego braćmi byli: ban "całej Slawonii" Joakim Pektar, sędzia krajowy István i ban Maczwy Pál. Źródła historyczne, obejmujące okres od 1263 do 1288 wskazują, że w 1263 r. był kanclerzem Royal Food Catchers, w latach 1263-1264 był biskupem Kemlék, a od 1267 do 1270 r. był wojewodą Siedmiogrodu[1] w czasach Stefana V.
W czasach Stefana V
W latach 1270–1272 był sędzią kraju i biskupem Gecsei.[2]
IV. László idején
1273-tól 1274-ig országbíró és gecskei ispán. 1274 júliustól októberig szlavón bán. Testvérével, Joachimmal együtt belháborút folytatott a Babonić családdal, amely háborúban Joachim életét vesztette. Miklós ezután is folytatta a harcot, de sikertelenül. Le kellett mondania a szlavóniai – Zágráb vármegyei – Sztenyicsnyák váráról. Végül 1278 novemberében testvérével, Istvánnal együtt kénytelen volt kibékülni a Babonićokkal Zágrábban. 1278-tól 1279-ig ismét szlavón bán.[3]
IV. W czasach Władysława
W latach 1273–1274 był sędzią kraju i biskupem Gecsei. Od lipca do października 1274 r. był banem Slawonii. Wraz ze swoim bratem Joachimem toczyli wewnętrzną wojnę z rodziną [[Babonić (ród)|Babonićów, którzy stracili życie podczas wojny. Miklós nadal walczył, ale bez powodzenia. Musiał zrezygnować ze słowiańskiego - Zagrzebia - zamku Stenichnya. Wreszcie, w listopadzie 1278 roku, on i jego brat István zostali zmuszeni do pogodzenia się z Babonićiem w Zagrzebiu. Od 1278 do 1279 roku był ponownie banem Slawonii.[4]
Patrz
<ref>. Brak tekstu w przypisie o nazwie Markó
