Przeorat Vrany: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzono nową stronę "{{Uwaga| |strona = https://hr.wikipedia.org/wiki/Vranski_priorat |autorzy = https://hr.wikipedia.org/w/index.php?title=Vranski_priorat&action=history |nota = chorwac...")
 
 
(Nie pokazano 2 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 4: Linia 4:
 
|nota    = chorwacki
 
|nota    = chorwacki
 
}}
 
}}
 +
 +
Vrana lub Latin Vrana (Lat. Prioratus Auranae, węgierskie vránai perjelség) to nazwa organizacji templariuszy w Chorwacji i na Węgrzech, kiedy pojawili się w tym regionie w 1169 roku.
  
 
  <small><small>'''Vranski priorat ili priorat vranski''' ([[latinski jezik|lat.]] ''prioratus Auranae,'' [[mađarski jezik|mađarski]] ''vránai perjelség'') je bio naziv organizacije vitezova [[templari|templara]] na području Hrvatske i [[Ugarska|Ugarske]] kada su se [[1169.]] pojavili na tom području.  </small></small>
 
  <small><small>'''Vranski priorat ili priorat vranski''' ([[latinski jezik|lat.]] ''prioratus Auranae,'' [[mađarski jezik|mađarski]] ''vránai perjelség'') je bio naziv organizacije vitezova [[templari|templara]] na području Hrvatske i [[Ugarska|Ugarske]] kada su se [[1169.]] pojavili na tom području.  </small></small>
  
−
== Osnovni podatci ==
+
== Podstawowe informacje ==
 +
 
 +
Ich centrum znajdowało się w Vrana i cieszyli się szczególną miłością węgierskich królów Emerika i Andrzeja II, którzy dali im rozległe posiadłości. Oprócz wron trzymali Senja (do 1269 r.) W Wybrzeżu.
  
 
  <small><small>Središte im se je nalazilo u [[Stari grad Vrana|Vrani]], a uživali su posebnu naklonost ugarskih kraljeva [[Emerik, hrvatsko-ugarski kralj|Emerik]]a i [[Andrija II.|Andrije II.]], koji su im poklonili goleme posjede. Osim Vrane, u Primorju su držali [[Senj]] (do [[1269.]]).  </small></small>
 
  <small><small>Središte im se je nalazilo u [[Stari grad Vrana|Vrani]], a uživali su posebnu naklonost ugarskih kraljeva [[Emerik, hrvatsko-ugarski kralj|Emerik]]a i [[Andrija II.|Andrije II.]], koji su im poklonili goleme posjede. Osim Vrane, u Primorju su držali [[Senj]] (do [[1269.]]).  </small></small>
 +
 +
We wnętrzu, na początku XIII. W XIX wieku posiadali Bozjakovina (inna nazwa dla templariuszy - bogów), Glogovnica, część hrabstwa Gorski Kotar w Pokuplje, a we wschodniej Slawonii Lješnica, Rasaško i Našice. Właściwości Pakrac, Trnava, Čaklovec i Bijela zostały później włączone do kompleksu przedwojennych posiadłości. W 1269 Templariusze otrzymali Dubicę i cały powiat Dubica jako rekompensatę za utraconego Senja. Po zniesieniu zakonu templariuszy w 1312 r. Wszystkie dobra, w tym wrona, zostały przejęte przez Iwanowian.
  
 
  <small><small>U unutrašnjosti su na početku XIII. stoljeća posjedovali vlastelinstva [[Božjakovina|Božjakovinu]] (drugi naziv za templare - božjaci), [[Glogovnica|Glogovnicu]], dio Gorske županije u [[Pokuplje|Pokuplju]], a u istočnoj [[Slavonija|Slavoniji]] [[Lješnica|Lješnicu]], [[Rasaška|Rasašku]] i [[Našice]]. U kompleks prioratskih posjeda kasnije su uključena vlastelinstva [[Pakrac]], [[Trnava (Gornji Bogićevci)|Trnava]], [[Čaklovec]] i [[Bijela]]. Kao naknadu za izgubljeni Senj, templari su [[1269.]] dobili [[Hrvatska Dubica|Dubicu]] i cijelu [[Dubička županija|Dubičku županiju]]. Nakon ukinuća [[templari|templarskog reda]]  [[1312.]] godine sve posjede, uključujući i Vranu preuzeli su [[ivanovci]]. </small></small>
 
  <small><small>U unutrašnjosti su na početku XIII. stoljeća posjedovali vlastelinstva [[Božjakovina|Božjakovinu]] (drugi naziv za templare - božjaci), [[Glogovnica|Glogovnicu]], dio Gorske županije u [[Pokuplje|Pokuplju]], a u istočnoj [[Slavonija|Slavoniji]] [[Lješnica|Lješnicu]], [[Rasaška|Rasašku]] i [[Našice]]. U kompleks prioratskih posjeda kasnije su uključena vlastelinstva [[Pakrac]], [[Trnava (Gornji Bogićevci)|Trnava]], [[Čaklovec]] i [[Bijela]]. Kao naknadu za izgubljeni Senj, templari su [[1269.]] dobili [[Hrvatska Dubica|Dubicu]] i cijelu [[Dubička županija|Dubičku županiju]]. Nakon ukinuća [[templari|templarskog reda]]  [[1312.]] godine sve posjede, uključujući i Vranu preuzeli su [[ivanovci]]. </small></small>
 +
 +
W szczytowym momencie władzy przeorat ten posiadał około 40 posiadłości, klasztorów i miast w Dalmacji, Bośni, Slawonii i Medzimurju. [1]
  
 
  <small><small>Na vrhuncu moći je ovaj priorat posjedovao po Dalmaciji, Bosni, Slavoniji i Međimurju oko 40 vlastelinstava, samostana i gradova. <ref>[http://dns1.vjesnik.hr/pdf/1999%5C09%5C05%5C21A21.PDF Vjesnik] Od utvrđenog grada do mirnog seoceta, 5. rujna 1999. </ref> </small></small>
 
  <small><small>Na vrhuncu moći je ovaj priorat posjedovao po Dalmaciji, Bosni, Slavoniji i Međimurju oko 40 vlastelinstava, samostana i gradova. <ref>[http://dns1.vjesnik.hr/pdf/1999%5C09%5C05%5C21A21.PDF Vjesnik] Od utvrđenog grada do mirnog seoceta, 5. rujna 1999. </ref> </small></small>
 +
 +
W swojej dyskusji „Przeorat Vrana z templariuszami i szpitalami św. Ivan Kukuljević Sakcinski zajął się tymi dwoma rycerskimi szeregami w Chorwacji 25 lutego 1885 r. Był to wstęp do serii dalszych badań templariuszy i Iwanowian w Vran Priory. Ivan Tomko Mrnavic również napisał na ten temat w swojej drugiej pracy Discorso del Priorato della Wrana, napisanej w 1609 roku i opublikowanej w redakcji Luka Jelic dopiero w 1906 roku. [2] [3]
  
 
  <small><small>U svojoj raspravi „''Priorat vranski sa vitezi templari i hospitalci sv. Ivana u Hrvatskoj''“, [[Ivan Kukuljević Sakcinski]] pozabavio se [[25. veljače]] [[1885.]] s ova dva viteška reda u Hrvatskoj. To je bio uvod u niz daljnjih istraživanja templara i ivanovaca u Vranskom prioratu. O ovoj temi je pisao i [[Ivan Tomko Mrnavić]] u svom drugom djelu, „''Discorso del Priorato della Wrana''“, napisanom [[1609]], a objavljenom u redakciji [[Luka Jelić|Luke Jelića]] tek [[1906]]. godine. <ref>{{Cite book|last=Tomko Mrnavić |first=Ivan |authorlink= |coauthors=  |title=Glasnik Zemaljskog muzeja, Discorso del Priorato della Wrana, knjiga 3., str. 279.-306|year=1906 (1609)|url= https://www.scribd.com/document/54466177/Glasnik-Zemaljskog-muzeja-u-BiH-godina-18-knjiga-3-juli-septembar-1906 |publisher=|location=Sarajevo|id=}}</ref> <ref>{{Cite book|last=Tvrtković |first=Tamara |authorlink= |coauthors=  |title=Između znanosti i bajke, Ivan Tomko Mrnavić, str. 36|year=2008|url= |publisher=Hrvatski institut za povijest|location=Zagreb, Šibenik|id=}}</ref> </small></small>
 
  <small><small>U svojoj raspravi „''Priorat vranski sa vitezi templari i hospitalci sv. Ivana u Hrvatskoj''“, [[Ivan Kukuljević Sakcinski]] pozabavio se [[25. veljače]] [[1885.]] s ova dva viteška reda u Hrvatskoj. To je bio uvod u niz daljnjih istraživanja templara i ivanovaca u Vranskom prioratu. O ovoj temi je pisao i [[Ivan Tomko Mrnavić]] u svom drugom djelu, „''Discorso del Priorato della Wrana''“, napisanom [[1609]], a objavljenom u redakciji [[Luka Jelić|Luke Jelića]] tek [[1906]]. godine. <ref>{{Cite book|last=Tomko Mrnavić |first=Ivan |authorlink= |coauthors=  |title=Glasnik Zemaljskog muzeja, Discorso del Priorato della Wrana, knjiga 3., str. 279.-306|year=1906 (1609)|url= https://www.scribd.com/document/54466177/Glasnik-Zemaljskog-muzeja-u-BiH-godina-18-knjiga-3-juli-septembar-1906 |publisher=|location=Sarajevo|id=}}</ref> <ref>{{Cite book|last=Tvrtković |first=Tamara |authorlink= |coauthors=  |title=Između znanosti i bajke, Ivan Tomko Mrnavić, str. 36|year=2008|url= |publisher=Hrvatski institut za povijest|location=Zagreb, Šibenik|id=}}</ref> </small></small>
  
−
== Poznati priori ==
+
== Znani przeorowie ==
 +
 
 
*[[Bartol Berislavić]], [[Jajačka banovina|jajački ban]]
 
*[[Bartol Berislavić]], [[Jajačka banovina|jajački ban]]
 
*[[Ivan Paližna]], hrvatski ban
 
*[[Ivan Paližna]], hrvatski ban

Aktualna wersja na dzień 13:20, 9 sty 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Vrana lub Latin Vrana (Lat. Prioratus Auranae, węgierskie vránai perjelség) to nazwa organizacji templariuszy w Chorwacji i na Węgrzech, kiedy pojawili się w tym regionie w 1169 roku. 

Vranski priorat ili priorat vranski (lat. prioratus Auranae, mađarski vránai perjelség) je bio naziv organizacije vitezova templara na području Hrvatske i Ugarske kada su se 1169. pojavili na tom području.

Podstawowe informacje

Ich centrum znajdowało się w Vrana i cieszyli się szczególną miłością węgierskich królów Emerika i Andrzeja II, którzy dali im rozległe posiadłości. Oprócz wron trzymali Senja (do 1269 r.) W Wybrzeżu. 

Središte im se je nalazilo u Vrani, a uživali su posebnu naklonost ugarskih kraljeva Emerika i Andrije II., koji su im poklonili goleme posjede. Osim Vrane, u Primorju su držali Senj (do 1269.).

We wnętrzu, na początku XIII. W XIX wieku posiadali Bozjakovina (inna nazwa dla templariuszy - bogów), Glogovnica, część hrabstwa Gorski Kotar w Pokuplje, a we wschodniej Slawonii Lješnica, Rasaško i Našice. Właściwości Pakrac, Trnava, Čaklovec i Bijela zostały później włączone do kompleksu przedwojennych posiadłości. W 1269 Templariusze otrzymali Dubicę i cały powiat Dubica jako rekompensatę za utraconego Senja. Po zniesieniu zakonu templariuszy w 1312 r. Wszystkie dobra, w tym wrona, zostały przejęte przez Iwanowian. 

U unutrašnjosti su na početku XIII. stoljeća posjedovali vlastelinstva Božjakovinu (drugi naziv za templare - božjaci), Glogovnicu, dio Gorske županije u Pokuplju, a u istočnoj Slavoniji Lješnicu, Rasašku i Našice. U kompleks prioratskih posjeda kasnije su uključena vlastelinstva Pakrac, Trnava, Čaklovec i Bijela. Kao naknadu za izgubljeni Senj, templari su 1269. dobili Dubicu i cijelu Dubičku županiju. Nakon ukinuća templarskog reda  1312. godine sve posjede, uključujući i Vranu preuzeli su ivanovci.

W szczytowym momencie władzy przeorat ten posiadał około 40 posiadłości, klasztorów i miast w Dalmacji, Bośni, Slawonii i Medzimurju. [1] 

Na vrhuncu moći je ovaj priorat posjedovao po Dalmaciji, Bosni, Slavoniji i Međimurju oko 40 vlastelinstava, samostana i gradova. [1]

W swojej dyskusji „Przeorat Vrana z templariuszami i szpitalami św. Ivan Kukuljević Sakcinski zajął się tymi dwoma rycerskimi szeregami w Chorwacji 25 lutego 1885 r. Był to wstęp do serii dalszych badań templariuszy i Iwanowian w Vran Priory. Ivan Tomko Mrnavic również napisał na ten temat w swojej drugiej pracy Discorso del Priorato della Wrana, napisanej w 1609 roku i opublikowanej w redakcji Luka Jelic dopiero w 1906 roku. [2] [3] 

U svojoj raspravi „Priorat vranski sa vitezi templari i hospitalci sv. Ivana u Hrvatskoj“, Ivan Kukuljević Sakcinski pozabavio se 25. veljače 1885. s ova dva viteška reda u Hrvatskoj. To je bio uvod u niz daljnjih istraživanja templara i ivanovaca u Vranskom prioratu. O ovoj temi je pisao i Ivan Tomko Mrnavić u svom drugom djelu, „Discorso del Priorato della Wrana“, napisanom 1609, a objavljenom u redakciji Luke Jelića tek 1906. godine. [2] [3]

Znani przeorowie

Vidi još

Izvori

  1. ↑ Vjesnik Od utvrđenog grada do mirnog seoceta, 5. rujna 1999.
  2. ↑ Tomko Mrnavić, Ivan (1906 (1609)). Glasnik Zemaljskog muzeja, Discorso del Priorato della Wrana, knjiga 3., str. 279.-306. Sarajevo. https://www.scribd.com/document/54466177/Glasnik-Zemaljskog-muzeja-u-BiH-godina-18-knjiga-3-juli-septembar-1906. 
  3. ↑ Tvrtković, Tamara (2008). Između znanosti i bajke, Ivan Tomko Mrnavić, str. 36. Zagreb, Šibenik: Hrvatski institut za povijest. 

Vanjske poveznice

Kategorija:Crkveni redovi Kategorija:Kršćanstvo u Hrvatskoj

Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Przeorat_Vrany&oldid=17041”