Bitwa pod Niszem: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 82: | Linia 82: | ||
* [[File:Flag of the Ottoman Sultanate (1299-1453).svg|24px]] [[Skanderbeg]]<ref>Sir Hamilton Alexander Rosskeen Gibb; Bernard Lewis; Charles Pellat; Joseph Schacht (1973). ''The Encyclopaedia of Islam''. Brill. str. 139. "... Iskender, feeing from the camp of Kasim, the beglerbey of Rumeli / Iskender, uczucie z obozu Kasim, beylerbeyi z Rumeli..."</ref> | * [[File:Flag of the Ottoman Sultanate (1299-1453).svg|24px]] [[Skanderbeg]]<ref>Sir Hamilton Alexander Rosskeen Gibb; Bernard Lewis; Charles Pellat; Joseph Schacht (1973). ''The Encyclopaedia of Islam''. Brill. str. 139. "... Iskender, feeing from the camp of Kasim, the beglerbey of Rumeli / Iskender, uczucie z obozu Kasim, beylerbeyi z Rumeli..."</ref> | ||
| − | |siły1 = 20 000 węgierskich najemników i innych żołnierzy<br>5000 polski konnych [ | + | |siły1 = 20 000 węgierskich najemników i innych żołnierzy<br>5000 polski konnych<ref>Setton, Kenneth (1989), ''[http://books.google.com/books?id=TKaPrQPFIAMC&pg=PA270&lpg=PA270&dq=turakhan+beglerbeg+rumelia&source=bl&ots=4FY7tr9Kq4&sig=-dah7t3UKE8h7RnVI9apgkQbDxM&hl=en&ei=epTsTby7M4_t-gbakLTpDw&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CBUQ6AEwAA#v=onepage&q=turakhan%20beglerbeg%20rumelia&f=false A history of the crusades : Volume VI: The impact of the crusades on Europe]'', Madison, Wis. : The University of Wisconsin Press, str. 270, ISBN 978-0-299-10740-6, OCLC 475548809, "Szacuje się, że cała armia składa się z 25 000 ludzi, w tym ważnej siły najemnej wynajętej ze środków przekazanych przez serbskiego despotę, a ponadto kontyngentu 8000 Serbów i 5000 polskich żołnierzy"</ref><br>8000 Serbów [5] |
|siły2 = 12 000 kawalerii sipahi pod bezpośrednim dowództwem Kasima Paszy<ref>Konstantin Mihailović (1975). ''[https://books.google.com/books?id=yjxpAAAAMAAJ Memoirs of a Janissary]''. Opublikowane pod patronatem Wspólnego Komitetu ds. Europy Wschodniej, Amerykańskiej Rady Towarzystw Naukowych, przez Departament Języków i Literatury Słowiańskiej, University of Michigan. str. 214.</ref> <br>armia przygraniczna o nieznanej liczbie | |siły2 = 12 000 kawalerii sipahi pod bezpośrednim dowództwem Kasima Paszy<ref>Konstantin Mihailović (1975). ''[https://books.google.com/books?id=yjxpAAAAMAAJ Memoirs of a Janissary]''. Opublikowane pod patronatem Wspólnego Komitetu ds. Europy Wschodniej, Amerykańskiej Rady Towarzystw Naukowych, przez Departament Języków i Literatury Słowiańskiej, University of Michigan. str. 214.</ref> <br>armia przygraniczna o nieznanej liczbie | ||
Wersja z 19:40, 13 sty 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
W bitwie nad Niszem (początek listopada 1443 r.) Krzyżowcy [1] dowodzeni przez Johna Hunyadiego [2] zdobyli twierdzę Osmańską w Nish (obecnie Nish, Serbia) i pokonali trzy armie Imperium Osmańskiego. Bitwa o niszę była częścią wyprawy Hunyadi znanej jako długa kampania. Hunyadi, na czele awangardy, przekroczył Bałkany przez Bramę Trajana, zdobył niszę, pokonał trzech tureckich paszy, a po zajęciu Sofii zjednoczył się z armią królewską i pokonał sułtana Murada II w Snaim (Kustinitza). Niecierpliwość króla i surowość zimy zmusiły go (w lutym 1444 r.) Do powrotu do domu, ale nie wcześniej niż całkowicie złamał władzę sułtana w Bośni, Hercegowinie, Serbii, Bułgarii i Albanii. At the Battle of Niš (Battle of Nish) (early November, 1443), crusaders[1] led by John Hunyadi,[2] captured the Ottoman stronghold of Nish (now Niš, Serbia) and defeated three armies of the Ottoman Empire. The Battle of Niš was part of Hunyadi's expedition known as the long campaign. Hunyadi, at the head of the vanguard, crossed the Balkans through the Gate of Trajan, captured Niš, defeated three Turkish pashas, and after taking Sofia, united with the royal army and defeated Sultan Murad II at Snaim (Kustinitza). The impatience of the king and the severity of the winter then compelled him (in February 1444) to return home, but not before he had utterly broken the Sultan's power in Bosnia, Herzegovina, Serbia, Bulgaria, and Albania. Spis treściTłoW 1440 r. Jan Hunyadi został zaufanym doradcą i najbardziej cenionym żołnierzem króla Polski Władysława III. Hunyadi został nagrodzony kapitanem twierdzy Belgrad i dowodzony operacjami wojskowymi przeciwko Turkom. Król Władysław docenił zasługi Hunyadi, przyznając mu majątki we wschodnich Węgrzech. Hunyadi wkrótce pokazał i wykazał się niezwykłą zdolnością do kierowania swoją obroną, mając do dyspozycji ograniczone zasoby. Zwyciężył w Semendrii nad Isak-Beg w 1441 r. Niedaleko Sybinu w Transylwanii unicestwił wojska osmańskie i odzyskał dla Węgier zwierzchnictwo Wołoszczyzny. W lipcu 1442 r. Pod Żelazną Bramą pokonał masową formację osmańską liczącą 80 000 ludzi pod dowództwem Sehabbedina. Zwycięstwa te sprawiły, że Hunyadi stał się wybitnym wrogiem Osmanów i był znany w całym chrześcijaństwie, i był głównym motorem jego rozpoczęcia w 1443 r. Wraz z królem Władysławem, wyprawą, która stała się znana jako długa kampania z bitwą o niszę jako jedna z bitew tej kampanii. Hunyadi towarzyszył Giuliano Cesarini podczas tej kampanii [11]. Armia krzyżowców liczyła 25 000 lub więcej żołnierzy i 600 wagonów wojennych. [12] [13] [14] Hunyadi wziął 12 000 kawalerii, aby zlokalizować i pokonać Kasima Paszę [15]. Władysław i Brankovic zostali w obozie z wagonami wojennymi [15] In 1440 John Hunyadi became the trusted adviser and most highly regarded soldier of king Władysław III of Poland. Hunyadi was rewarded with the captaincy of the fortress of Belgrade and was put in charge of military operations against the Ottomans. King Władysław recognized Hunyadi's merits by granting him estates in Eastern Hungary. Hunyadi soon showed and displayed an extraordinary capacity to marshal his defences with the limited resources at his disposal. He was victorious in Semendria over Isak-Beg in 1441. Not far from Nagyszeben in Transylvania he annihilated an Ottoman force and recovered for Hungary the suzerainty of Wallachia. In July 1442 at the Iron Gates he defeated a massed Ottoman formation of 80,000 men led by Sehabbedin. These victories made Hunyadi a prominent enemy of the Ottomans and renowned throughout Christendom, and were prime motivators for him to undertake in 1443, along with King Władysław, the expedition which became known as the long campaign with the Battle of Niš as one of the battles of this campaign. Hunyadi was accompanied by Giuliano Cesarini during this campaign.[3] The Crusader army consisted of 25,000 or more troops and 600 war wagons.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}[4][5] Hunyadi took 12,000 cavalry to locate and defeat Kasim Pasha.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Władysław and Brankovic were left in camp with the war wagons.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} BitwaBitwa o Nisze nie była jedną bitwą, ale pięcioma różnymi bitwami. Pierwszą walką była bitwa z małym garnizonem w niszy oraz zajęcie, grabież i spalenie miasta [16]. Następnie odbyły się trzy różne bitwy przeciwko trzem różnym armiom osmańskim zbliżającym się na Nisz. W końcu doszło do bitwy z resztkami trzech armii osmańskich. The battle for Niš was not one battle, but five different battles. The first engagement was a battle against a small garrison in Niš and the Crusader capture, pillage, and burning of the town.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} This was followed by three different battles against three different Ottoman armies advancing on Niš. Finally there was a battle against the remnants of the three Ottoman armies.
Ostatnia bitwa odbyła się na równinie między Bolvani i Nisem 3 listopada 1443 r. [17] Siły osmańskie były dowodzone przez Kasima Paszę, żebracza Rumelii, Turakhan Beg i Isak-Beg. [4] Po klęsce osmańskiej wycofujące się siły Kasima Paszy i Turakhana Bega spaliły wszystkie wioski między Niszem a Sofią. [18] Źródła osmańskie wyjaśniają klęskę osmańską w wyniku braku współpracy między różnymi armiami osmańskimi dowodzonymi przez różnych dowódców [19]. The last battle took place on the plain between Bolvani and Niš on 3 November 1443.[6] Ottoman forces were led by Kasim Pasha, the beglerbeg of Rumelia, Turakhan Beg and Isak-Beg.[7] After the Ottoman defeat, the retreating forces of Kasim Pasha and Turakhan Beg burned all of the villages between Niš and Sofia.[8] The Ottoman sources explain the Ottoman defeat as due to a lack of cooperation between the different Ottoman armies which were led by different commanders.[9] NastępstwaWedług Chalcocondyles: „Zmęczeni po tym, jak Hunyadi zmusił Osmanów do wycofania się na Bałkany w 1443 r., Starzy lordowie spieszyli się ze wszystkich stron, aby odzyskać posiadanie pól swoich ojców” [20]. Jednym z nich był George Kastrioti Skanderbeg, który opuścił armię osmańską wraz ze swoim siostrzeńcem Hamzą Kastrioti i 300 lojalnymi Albańczykami, a po zdobyciu Krujë rozpoczął dwudziestopięcioletnią walkę z Imperium Osmańskim. [21] [22] According to Chalcocondyles, "Weary after Hunyadi forced the Ottomans to retreat in the Balkans in 1443, the old lords hurried on all sides to regain possession of their fathers' fields".[10] One of them was George Kastrioti Skanderbeg who deserted the Ottoman army along with his nephew Hamza Kastrioti and 300 loyal Albanians and after capturing Krujë started a twenty-five-year-long struggle against the Ottoman Empire.[11][12] Murad II podpisał traktat na dziesięć lat i abdykował na rzecz swojego syna Mehmeda II. Gdy w następnym roku pokój został złamany, Murad powrócił na Bałkany i wygrał bitwę pod Warną w listopadzie 1444 r. [23] Murad II signed a treaty for ten years, and abdicated in favour of his son Mehmed II. When the peace was broken the next year, Murad returned to the Balkans and won the Battle of Varna in November 1444.[13] Cytowania
Referencje
Dalsze czytanie
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- ↑ Riley-Smith, Jonathan, The Crusades: A History, (Continuum International Publishing Group, 1987), 275.
- ↑ Skënderbeu: Jeta dhe vepra by Kristo Frashëri, p. 130.
- ↑ Houtsma, Martijn Theodoor (1993), First encyclopaedia of Islam: 1913-1936, VIII, Netherlands: E.J. Brill and Luzac and Co., str. 466, ""In the beginning of November 1443, Turakhan Beg commanded one of the Ottoman corps in the battle against John Hunyadi. / Na początku listopada 1443 r. Turakhan Beg dowodził jednym z korpusów osmańskich w bitwie przeciwko Johnowi Hunyadi."
- ↑ Babinger, Franz (1992), Mehmed the Conqueror and His Time, Princeton University Press, str. 25, ISBN 978-0-691-01078-6, "The combined host met Ottoman forces first on November 3, 1443, between the castle of Bolvan (near Aleksinac) and the city of Niš. Here Kasim Bey, then governor of Rumelia, Ishak Bey and other standard bearers were defeated. / Połączony gospodarz spotkał się z siłami osmańskimi 3 listopada 1443 r. Między zamkiem Bolvan (koło Aleksinaca) a miastem Nisz. Tu pokonano Kasima Beya, ówczesnego gubernatora Rumelii, Ishaka Beya i innych standardowych nosicieli."
- ↑ Sir Hamilton Alexander Rosskeen Gibb; Bernard Lewis; Charles Pellat; Joseph Schacht (1973). The Encyclopaedia of Islam. Brill. str. 139. "... Iskender, feeing from the camp of Kasim, the beglerbey of Rumeli / Iskender, uczucie z obozu Kasim, beylerbeyi z Rumeli..."
- ↑ Setton, Kenneth (1989), A history of the crusades : Volume VI: The impact of the crusades on Europe, Madison, Wis. : The University of Wisconsin Press, str. 270, ISBN 978-0-299-10740-6, OCLC 475548809, "Szacuje się, że cała armia składa się z 25 000 ludzi, w tym ważnej siły najemnej wynajętej ze środków przekazanych przez serbskiego despotę, a ponadto kontyngentu 8000 Serbów i 5000 polskich żołnierzy"
- ↑ Konstantin Mihailović (1975). Memoirs of a Janissary. Opublikowane pod patronatem Wspólnego Komitetu ds. Europy Wschodniej, Amerykańskiej Rady Towarzystw Naukowych, przez Departament Języków i Literatury Słowiańskiej, University of Michigan. str. 214.
- ↑ Jefferson, John (2012). The Holy Wars of King Wladislas and Sultan Murad: The Ottoman-Christian Conflict from 1438–1444. Leiden: Brill Publishers, str.329. ISBN 978 90 04 21904 5.
- ↑ Jefferson, John (2012). The Holy Wars of King Wladislas and Sultan Murad: The Ottoman-Christian Conflict from 1438–1444. Leiden: Brill Publishers, str.329. ISBN 978 90 04 21904 5.
.svg){kind=link}
.svg){kind=link}
