Maria di Calabria

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Maria di Calabria (pol. Maria Kalabryjska) (ur. 6 maja 1329, zm. 20 maja 1366) - neapolitańska księżniczka, najmłodsza córka Karola, księcia Kalabrii i Marii de Valois. Członkini bocznej linii dynastii Kapetyngów, najmłodsza córka Karola, księcia Kalabrii, syna Roberta I Mądrego i Marii de Valois, siostry Filipa VI, króla Francji. Życie Wczesne lata Maria urodziła się około sześć miesięcy po śmierci ojca, 9 listopada 1328 r.[1] W chwili jej narodzin, ze starszych trzech sióstr i jednego brata, żyła tylko, urodzona w marcu 1328 roku, Joanna. Dwa lata później, 23 października 1331 r., jej matka, Maria de Valois, zmarła podczas pielgrzymki do Bari,[2] pozostawiając Marię i jej starszą siostrę Joannę (teraz dziedziczkę tronu neapolitańskiego) sierotami. Obie zostały wychowane na neapolitańskim dworze ich dziadka ze strony ojca Roberta, króla Neapolu. W bulli datowanej 30 czerwca 1332 roku papież Jan XXII oficjalnie orzekł, że Maria i jej starsza siostra będą małżonkami synów Karola I Roberta, króla Węgier. Joanna była zaręczona z Andrzejem, a Maria była przeznaczona dla jego starszego brata i następca tronu węgierskiego, Ludwika; jednakże to ustalenie było uwarunkowane, że gdyby Joanna umarła, zanim jej małżeństwo mogło być skonsumowane, to wówczas Maria poślubiłaby Andrzeja.[3] W ten sposób Król Robert chciał pojednać swój ród z potomkami swego starszego brata, pozbawionych korony Neapolu, z korzyścią dla siebie. Król Robert zmarł 20 stycznia 1343 r. i zgodnie z postanowieniami jego woli, starsza siostra Joanna miała zostać władczynią Neapolu, podczas gdy Maria otrzymała nie tylko okręg Alba wraz z rozległym dziedzictwo[4], ale także potwierdzono jej zaręczyny z Ludwikiem Węgierskim[5] lub w przypadku, gdy związek nigdy się nie zdarzył, król polecił, aby wtedy mogła poślubić Jana, księcia Normandii, dziedzica tronu francuskiego (chociaż ten był już żonaty od 1332 r.). Pierwsze małżeństwo Wkrótce po śmierci jej dziadka Maria została porwana przez Agnieszkę z Périgord, wdowę po Janie, księciu Durazzo. Agnieszka zaaranżowała małżeństwo Marii z jej synem, Karolem, księciem Durazzo. Ślub odbył się 21 kwietnia 1343 r., Panna młoda miała prawie czternaście lat, a pan młody dwadzieścia.[4] Maria i Karol pięcioro dzieci: Ludwika (ur. grudzień 1343, zm. 14 stycznia 1344); Joannę (ur. 1344, zm. 20 lipca 1387), księżną Durazzo[1], żonę Ludwik z Nawarry, hrabiego Beaumont (od 1366 do 1372) i Robert IV z Artois, hrabiego Eu (do 1387); Agnieszkę (ur. 1345, zm. 15 lipca 1388)[1]; żonę Cansignorio della Scala, władcy Werony (od 6 czerwca 1363 do 1375) i Jakuba de Baux (1382-1383); Klemencję (ur. 1346, zm. 1363[1]/1371); Małgorzatę (ur. 28 lipca 1347, zm. 6 sierpnia 1412)[1], żonę Karola, kuzyna (jego ojciec, Ludwik z Durazzo i jej ojciec, Karol, byli braćmi) (od lutego 1368). [1] -> Przypisy angielskie Karola -.> Zacour 1960, p. 32. Karol i Maria stanęli na czele frakcji przeciwnej królowej Joannie i jej drugiemu mężowi, Ludwikowi z Tarentu. 15 stycznia 1348 r. Karol został mianowany generałem-porucznikiem i gubernatorem Królestwa Neapolu. Król i królowa uciekli w obliczu inwazji króla węgierskiego, a Karol najwyraźniej dostrzegał możliwość zdobycia władzy pod ich nieobecność. Został schwytany przez Węgrów zaledwie kilka dni później, w pobliżu Aversa. 23 stycznia 1348 r. Karol został ścięty przed kościołem San Pietro a Majella. Okres jego władzy trwał mniej niż tydzień.[4] Maria została dziewiętnastoletnią wdową. Drugie małżeństwoe Po śmierci Karola Maria uciekła z Neapolu do Awinionu. Szukała schronienia na dworze papieża Klemensa VI. W 1348 r. Czarna śmierć dotarła na półwysep Włoski, zmuszając króla węgierskiego i większość jego armii do wycofania się do ojczyzny, w nadziei na ucieczkę przed rozprzestrzeniającą się epidemią. Maria wróciła do Neapolu i zamieszkała w Castel dell'Ovo. Według Chronicle of Parthénope** neapolitańscy książęta, których król Ludwik Węgier uwięził podczas pierwszej kampanii w południowych Włoszech, zaproponowali mu poślubienie Marii, swojej poprzedniej oblubienicy. Podczas oblężenia Aversy latem 1350 r. Ludwik spotkał się z jej wysłannikiem w pobliskiej Trentola-Ducenta i warunki ich małżeństwa zostały zaakceptowane. Zanim jednak małżeństwo mogło się odbyć, Maria została porwana ponownie, tym razem przez Hugha IV, pana Baux i hrabiego Avellino, który zmusił Marię do małżeństwa z najstarszym synem i swoim spadkobiercą Robertem[3]. Nie mieli dzieci. [A] [A] -> Notes angielskie: Although in some sources it appears that this marriage produced four children – Raymond III, Francis, Phanette and Ettienette of Baux – they were Robert's siblings and not his children. The marriage of Raymond III with Jeanne de Montfort in 1358 supported from a chronological point this view. Source: Genealogy of the Family del Balzo (de Baux) at. genmarenostrum.com [retrieved 8 January 2015]. -> https://www.degruyter.com/view/books/9780812206067/9780812206067.521/9780812206067.521.xml Hugh IV został zamordowany na polecenie szwagra Marii Ludwika z Tarentu w 1351 roku. Dwa lata później (1353) Maria została ostatecznie uratowana przez króla Ludwika Węgierskiego, ale jej mąż Robert został schwytany i uwięziony przez Ludwika z Tarentu w Castel dell'Ovo, gdzie został zabity na jej polecenie. Podobno była bezpośrednim świadkiem egzekucji.[6] Trzecie małżeństwo Wkrótce po śmierci drugiego męża Maria została ponownie uwięziona, tym razem przez Ludwika z Tarentu. Tym razem została uwolniona w kwietniu 1355 roku, dopiero po ślubie z Filipem II z Tarentu, młodszym bratem Ludwika. Maria i Ludwik mieli pięcioro dzieci, które wszystkie zmarły młodo:[7][8] Filip (1356); Karol (1358); Filip (1360); nieznany z imienia syn (1362); nieznany z imienia syn (1366). W swojej woli król Robert ustanowił Marię spadkobierczynią królestwa Neapolu w przypadku, gdy Joanna I zmarła bezdzietnie. Kiedy Maria zmarła w 1366 r., jej roszczenia zostały przekazane jej trzem ocalałym córkom, z których mąż trzeciej w końcu zdobył tron w Neapolu w 1382 r. jako Karol III[9]. Maria zmarła w wieku 37 lat, prawdopodobnie z powodu komplikacji porodowych i została pochowana w Bazylice Santa Chiara w Neapolu. Rodowód Szablon:Ahnentafel5 Notes angielski a # Although in some sources it appears that this marriage produced four children – Raymond III, Francis, Phanette and Ettienette of Baux – they were Robert's siblings and not his children. The marriage of Raymond III with Jeanne de Montfort in 1358 supported from a chronological point this view. Source: Genealogy of the Family del Balzo (de Baux) at. genmarenostrum.com [retrieved 8 January 2015]. References angielskie Émile-G. Léonard: Histoire de Jeanne Ire, reine de Naples, comtesse de Provence (1343-1382) : La jeunesse de la reine Jeanne, t. I, Paris et Monaco, Auguste Picard, coll. « Mémoires et documents historiques », 1932, 730 p., p. 110. Émile-G. Léonard: Histoire de Jeanne Ire, reine de Naples, comtesse de Provence (1343-1382) : La jeunesse de la reine Jeanne, t. I, Paris et Monaco, Auguste Picard, coll. « Mémoires et documents historiques », 1932, 730 p., p. 142 Nancy Goldstone: Joanna: The Notorious Queen Of Naples, Jerusalem And Sicily [retrieved 7 January 2015]. Cawley, Charles, Profile of Maria, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed] Francesca Steele: The Beautiful Queen: Joanna I of Naples, retrieved 7 January 2015 Mihail-Dimitri Sturdza, Dictionnaire historique et Généalogique des grandes familles de Grece, d'Albanie et de Constantinople (1983), p. 504. Cawley, Charles, Profile of Philip, Medieval Lands database, Foundation for Medieval Genealogy,[self-published source][better source needed] Genealogy of the House of Anjou at. genmarenostrum.com [retrieved 8 January 2015]. Marcelle-René Reynaud, Le temps des princes: Louis II & Louis III d’Anjou-Provence 1384-1434, Collection d’histoire et d’archéologie médiévales 7 (Lyon, France: Presses Universitaires, 2000), pp 20-21. Źródła Zacour, Norman P. (1960). "Talleyrand: The Cardinal of Périgord (1301-1364)". Transactions of the American Philosophical Society. New Series. American Philosophical Society. 50 (7). További információk Cawley, Charles: Sicily & Naples (angol nyelven). Foundation for Medieval Genealogy. (Hozzáférés: 2016. március 18.) Gli Angioini (Dinastia di Angio) (olasz nyelven). Libro d’Oro della Nobilita Mediterranea. (Hozzáférés: 2016. március 18.) Marek, Miroslav: The House of Capet (angol nyelven). Euweb. (Hozzáférés: 2016. március 18.) Schreiber, Karl-Heinz: Maria Titular-Kaiserin von Konstantinopel (német nyelven). Genealogie-Mittelalter (Kreuzzüge). (Hozzáférés: 2016. március 18.) Schreiber, Karl-Heinz: Maria Gräfin von Alba (német nyelven). Genealogie-Mittelalter (Kapetinger). (Hozzáférés: 2016. március 18.)

Maria di Calabria Maria Kalabryjska — neapolitańska księżniczka — Tomb in Santa Chiara, in Naples Tomb in Santa Chiara, in Naples Dane biograficzne Dynastia Kapetyngowie Gałąź Andegawenowie Linia Durazzo Pochodzenie neapolitańskie Państwo Królestwo Neapolu Urodziny 6 maja 1329 Śmierć 20 maja 1366 (w wieku 37) Miejsce spoczynku Santa Chiara Basilica Ojciec Carlo, Duca di Calabria Matka Marie de Valois 1. mąż Karol z Durazzo od 1343 do 1348 Dzieci Giovanna, duchessa di Durazzo Agnese, imperatrice latina di Costantinopoli Margherita, regina di Napoli 2. mąż Robert, signore di Baux e conte di Avellino od 1350 do 1353 3. mąż Filippo II d'Angiò, książę Tarentu i Achai, tytularny cesarz łaciński od 1355 do 20 maja 1366