Matko Talovac

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[3]	[4]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[5]	[6]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Ban całej Slawonii (1436-1444) Następca: Cillei II. Hermann Szécsi Miklós Matko Talovac (pol. Mateusz Talovac, węg. Tallóci Matkó) († 1445), chorwacki szlachcic, ban całej Slawonii. Pochodził z wyspy Korčula i był obywatelem Dubrownika. Należał do rodziny Talovac, która miała wpływ na region Cetina w XV wieku. Od posiadłości Topolovica (Thallowch, Talloca) na Podravinie (krainie nad Drawą), podarowanej mu przez króla Zygmunta, został nazwany w 1434 de Thallowcz lub Talovac. [1] Miał trzech braci, Franka († 1448), wojownika osmańskiego i bana Severi, Jana († 1445), opata Vrany i Piotra (Perk), bana Dalmacji i Chorwacji (1438-1453). [2] Jego brat Jovan (lub Ivan) został opisany jako Serb. Matko Talovac († 1445.), hrvatski velikaš i slavonski ban. Podrijetlom je s otoka Korčule, bio je građanin dubrovački. Po posjedu Topolovica (Thallowch, Talloca) u Podravini, koji mu je darovao kralj Žigmund, prozvao se 1434. de Thallowcz, odnosno Talovac. Imao je trojicu braće, Franka († 1448.), protuosmanlijskog ratnika i severinskog bana, Ivana († 1445.), vranskog priora i Petra (Perka), hrvatsko-dalmatinskog bana (1438.-1453.). Matko służył na dworze serbskiego despota Stefana IV Lazarevica. W 1430 roku został kasztelanem cytadeli Kovin. Później został kasztelanem węgierskiego Belgradu. W 1433 r. został mianowany gubernatorem diecezji zagrzebskiej, a w 1434 r. przeorem Vrany. W 1435 r. został banem całej Slawonii [3]. Jego bracia Ivan i Frank zastąpili go na stanowisku kasztelana Belgradu. Godine 1430. kaštelan je grada Kovina. U službi kralja Žigmunda, 1433. imenovan je upraviteljem Zagrebačke biskupije, a 1434. i priora vranskog. Godine 1435. postao je ban čitave Slavonije. Tallóci Matkó przybył na Węgry wraz z Györgim Brankoviciem, aw 1428 r. Po oblężeniu Galambóc uciekający król Zygmunt Luksemburski pomógł mu przekroczyć Dunaj, za co król obdarzył go i swoją rodzinę majątkiem W latach 1430–1431 był gubernatorem Chanád, w latach 1433–1438 oraz w latach 1441–44 Zagrzeb i gubernatorem diecezji zagrzebskiej. Odegrał ważną rolę w II. Tvrtko o przywrócenie króla Bośni do władzy i przywrócenie zamków bośniackich, w tym Jajca. W latach 1435–45 pełnił funkcję słowiańskiego bana, a od 1436 r. Aż do śmierci był dalmatyńsko-chorwacki. W chwili śmierci króla Zygmunta był także ważnym uczestnikiem aresztowania Borbáli Cillei, królowej Węgier. W liście do Ragusa w Wiedniu, 11 grudnia 1437 roku, relacjonował to wydarzenie: Tallóci Matkó Brankovics Györggyel került Magyarországra, majd 1428-ban Galambóc ostroma után a menekülő Luxemburgi Zsigmond király segítségére volt a dunai átkelésben, amiért a király megajándékozta őt és családját a névadó Tallóc birtokával, valamint kevei és krassói ispánsággal, nándorfehérvári kapitánysággal. 1430 és 1431 között csanádi ispán, 1433 és 1438 valamint 1441-44 között Zágráb város és a zágrábi püspökség kormányzója. Hathatós szerepe volt II. Tvrtko bosnyák király hatalomba történő visszahelyezésében, valamint a bosnyák várak, köztük Jajca visszaszerzésében. 1435-45 között ő töltötte be a szlavón bán tisztséget, majd 1436-tól haláláig dalmát-horvát bán volt. Zsigmond király halálakor ő is fő résztvevője volt Cillei Borbála magyar királyné letartóztatásának. 1437. december 11-én Bécsben Ragusához írott levelében így számolt be erről az eseményről: Jego banowanie to burzliwy okres najazdów tureckich i waśni feudalnych. Na rozkaz królewski walczył z księciem Iwanem Frankapanem w konflikcie o dziedzictwo spadku po cetyńskich książętach Nelipićiach. Njegovo banovanje spada u burno vrijeme turskih provala i međusobnih borbi velikih feudalaca. Po kraljevskoj naredbi, ratovao je protiv kneza Ivana Frankapana u sukobu oko nasljeđivanja baštine cetinskih knezova Nelipića. Otrzymując olbrzymi majątek z darów królewskich, bracia Talovc byli przez pewien czas najpotężniejszymi możnowładcami Chorwacji, Dalmacji i Słowenii; ich rządy rozciągały się od Belgradu po Senj i od Drawy po Neretwę. Primivši kraljevskim donacijama goleme posjede, braća Talovci su neko vrijeme bili najmoćnija gospoda naših krajeva; njihova se vlast protezala od Beograda do Senja i od Drave do Neretve. Przypisy Literatura Opća enciklopedija, JLZ, Zagreb, 1982. Opća i nacionalna enciklopedija u 20 svezaka, sv. XIX, Pro Leksis, Zagreb, 2007. ISBN 978-953-7224-19-6 Stojković, Sreten J. (1893). Na lepom srpskom Dunavu, od Beograda do Radujevca. Izdanje knjižare D. M. Corića. Elezović, Gliša; Škrivanić, Gavro A. (1956). Kako su Turci posle više opsada zauzeli Beograd. Naučna knjiga.

Matko Talovac Tallóci Matkó — Ban całej Slawonii — Ban całej Slawonii Okres od 1436 do 1444 Poprzednik Cillei II. Hermann Następca Szécsi Miklós Dane biograficzne Ród Talovci Pochodzenie chorwackie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny nieznana Śmierć 1445 Ojciec nieznany Matka nieznana Rodzeństwo Franko, Ivan, Petar