Borisz: Różnice pomiędzy wersjami
Przejdź do nawigacji
Przejdź do wyszukiwania
(Utworzono nową stronę "Kategoria:2 {{Uwaga| |strona = https://en.wikipedia.org/wiki/Boris_Kalamanos |autorzy = https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Boris_Kalamanos&action=history |n...") |
|||
| Linia 22: | Linia 22: | ||
<small><small>Narodil se jako syn uherského krále [[Koloman Uherský|Kolomana]] a jeho pro cizoložství zapuzené choti [[Eufémie Kyjevská|Eufémie]], dcery kyjevského knížete [[Vladimír II. Monomach|Vladimíra Monomacha]]. Zřejmě roku 1128 se zúčastnil neúspěšné revolty vůči králi [[Štěpán II. Uherský|Štěpánovi]]. Poté odešel do Byzance, kde se oženil a snažil se získat podporu [[Seznam byzantských císařů|císaře]] [[Jan II Komnenos|Jana II Komnéna]]. </small></small> | <small><small>Narodil se jako syn uherského krále [[Koloman Uherský|Kolomana]] a jeho pro cizoložství zapuzené choti [[Eufémie Kyjevská|Eufémie]], dcery kyjevského knížete [[Vladimír II. Monomach|Vladimíra Monomacha]]. Zřejmě roku 1128 se zúčastnil neúspěšné revolty vůči králi [[Štěpán II. Uherský|Štěpánovi]]. Poté odešel do Byzance, kde se oženil a snažil se získat podporu [[Seznam byzantských císařů|císaře]] [[Jan II Komnenos|Jana II Komnéna]]. </small></small> | ||
| − | W 1131 r. marł bezdzietny Stefan II, a jego ślepy kuzyn [[II. Béla|Bela]] został jego spadkobiercą. W tym czasie Borisz ponownie nasilił swoje roszczenia do tronu węgierskiego i zajął stanowisko na polskim dworze Bolesława Krzywoustego. W 1132 roku zaatakował Węgry i uratował się przed przegraną bitwą, uciekając. Bela była militarnie wspierany przez szwagra austriackiego Adalberta Babenberskiego i czeskiego Soběslava I. wielokrotnie najeżdżali Śląsk Bolesława. Dopiero w sierpniu 1135 r. w parlamencie Rzeszy Bolesław wycofał się z popierania swego protegowanego Borisza i uznał Belę za króla Węgier <ref>BLÁHOVÁ, Marie; FROLÍK, Jan; PROFANTOVÁ, Naďa. ''Velké dějiny zemí Koruny české I. Do roku 1197''. Praha ; Litomyšl: Paseka, 1999. 800 s. ISBN 80-7185-265-1. S. 549-550.</ref>. Borisz nie zrezygnował ze swojego marzenia o koronie węgierskiej, w 1146 r. bezskutecznie walczył z synem Beli [[II. Géza|Gejzą]]. Rok później przyłączył się do drugiej krucjaty, której przywódca, król Francji Ludwik VII, odmówił oddania Borisza Gejzie. W 1150 r. Borisz zaatakował południową część Węgier w służbie cesarza Manuela. Zmarł w bitwie z [[ | + | W 1131 r. marł bezdzietny Stefan II, a jego ślepy kuzyn [[II. Béla|Bela]] został jego spadkobiercą. W tym czasie Borisz ponownie nasilił swoje roszczenia do tronu węgierskiego i zajął stanowisko na polskim dworze Bolesława Krzywoustego. W 1132 roku zaatakował Węgry i uratował się przed przegraną bitwą, uciekając. Bela była militarnie wspierany przez szwagra austriackiego Adalberta Babenberskiego i czeskiego Soběslava I. wielokrotnie najeżdżali Śląsk Bolesława. Dopiero w sierpniu 1135 r. w parlamencie Rzeszy Bolesław wycofał się z popierania swego protegowanego Borisza i uznał Belę za króla Węgier <ref>BLÁHOVÁ, Marie; FROLÍK, Jan; PROFANTOVÁ, Naďa. ''Velké dějiny zemí Koruny české I. Do roku 1197''. Praha ; Litomyšl: Paseka, 1999. 800 s. ISBN 80-7185-265-1. S. 549-550.</ref>. Borisz nie zrezygnował ze swojego marzenia o koronie węgierskiej, w 1146 r. bezskutecznie walczył z synem Beli [[II. Géza|Gejzą]]. Rok później przyłączył się do drugiej krucjaty, której przywódca, król Francji Ludwik VII, odmówił oddania Borisza Gejzie. W 1150 r. Borisz zaatakował południową część Węgier w służbie cesarza Manuela. Zmarł w bitwie z [[Pieczyngowie|Pieczyngami]] w 1154 r. |
<small><small>Roku 1131 bezdětný Štěpán zemřel a na trůn nastoupil jako jeho dědic oslepený bratranec [[Béla II. Uherský|Béla]]. Tehdy Boris znovu vystoupil se svými nároky na uherský trůn a získal zastání na polském dvoře [[Boleslav III. Křivoústý|Boleslava Křivoústého]]. Roku 1132 vpadl do Uher a z prohrané bitvy se spasil útěkem. Bélu vojensky podpořil švagr [[Adalbert II. Babenberský|Adalbert Babenberský]] a [[Soběslav I.]] opakovaně vtrhl do Boleslavova [[Slezsko|Slezska]]. Až v srpnu 1135 se na říšském sněmu Boleslav vzdal svého chráněnce Borise a uznal Bélu uherským králem.<ref>{{Citace monografie | příjmení = Bláhová | jméno = Marie | odkaz na autora = Marie Bláhová | příjmení2 = Frolík | jméno2 = Jan | odkaz na autora2 = Jan Frolík | příjmení3 = Profantová | jméno3 = Naďa | odkaz na autora3 = Naďa Profantová | titul = Velké dějiny zemí Koruny české I. Do roku 1197 | vydavatel = Paseka | místo = Praha ; Litomyšl | rok = 1999 | počet stran = 800 | isbn = 80-7185-265-1| strany = 549-550}}</ref> Boris se svého snu o uherské koruně nevzdal, roku 1146 se utkal v marném boji s Bélovým synem [[Gejza II. Uherský|Gejzou]]. O rok později se připojil k druhé křížové výpravě jejíž vůdce, francouzský král [[Ludvík VII. Francouzský|Ludvík VII.]], Borise odmítl Gejzovi vydat. Roku [[1150]] napadl ve službách císaře [[Manuel I. Komnenos|Manuela]] jižní část Uherska. Zemřel v bitvě s [[Pečeněhové|Pečeněhy]] roku [[1154]]. </small></small> | <small><small>Roku 1131 bezdětný Štěpán zemřel a na trůn nastoupil jako jeho dědic oslepený bratranec [[Béla II. Uherský|Béla]]. Tehdy Boris znovu vystoupil se svými nároky na uherský trůn a získal zastání na polském dvoře [[Boleslav III. Křivoústý|Boleslava Křivoústého]]. Roku 1132 vpadl do Uher a z prohrané bitvy se spasil útěkem. Bélu vojensky podpořil švagr [[Adalbert II. Babenberský|Adalbert Babenberský]] a [[Soběslav I.]] opakovaně vtrhl do Boleslavova [[Slezsko|Slezska]]. Až v srpnu 1135 se na říšském sněmu Boleslav vzdal svého chráněnce Borise a uznal Bélu uherským králem.<ref>{{Citace monografie | příjmení = Bláhová | jméno = Marie | odkaz na autora = Marie Bláhová | příjmení2 = Frolík | jméno2 = Jan | odkaz na autora2 = Jan Frolík | příjmení3 = Profantová | jméno3 = Naďa | odkaz na autora3 = Naďa Profantová | titul = Velké dějiny zemí Koruny české I. Do roku 1197 | vydavatel = Paseka | místo = Praha ; Litomyšl | rok = 1999 | počet stran = 800 | isbn = 80-7185-265-1| strany = 549-550}}</ref> Boris se svého snu o uherské koruně nevzdal, roku 1146 se utkal v marném boji s Bélovým synem [[Gejza II. Uherský|Gejzou]]. O rok později se připojil k druhé křížové výpravě jejíž vůdce, francouzský král [[Ludvík VII. Francouzský|Ludvík VII.]], Borise odmítl Gejzovi vydat. Roku [[1150]] napadl ve službách císaře [[Manuel I. Komnenos|Manuela]] jižní část Uherska. Zemřel v bitvě s [[Pečeněhové|Pečeněhy]] roku [[1154]]. </small></small> | ||
Wersja z 15:07, 9 kwi 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Boris Uherský (maďarsky Borisz, rusky Борис Коломанович; 1113/1114 – 1154) byl pretendent uherského trůnu. ŽivotUrodził się jako syn węgierskiego króla Kolomana i jego cudzołożnej żony Eufemii, córki księcia Włodzimierza Monomacha z Kijowa. Podobno w 1128 roku brał udział w nieudanym buncie przeciwko królowi Stefanowi II. Następnie udał się do Bizancjum, gdzie poślubił i próbował uzyskać poparcie cesarza Jana II. Komnena. Narodil se jako syn uherského krále Kolomana a jeho pro cizoložství zapuzené choti Eufémie, dcery kyjevského knížete Vladimíra Monomacha. Zřejmě roku 1128 se zúčastnil neúspěšné revolty vůči králi Štěpánovi. Poté odešel do Byzance, kde se oženil a snažil se získat podporu císaře Jana II Komnéna. W 1131 r. marł bezdzietny Stefan II, a jego ślepy kuzyn Bela został jego spadkobiercą. W tym czasie Borisz ponownie nasilił swoje roszczenia do tronu węgierskiego i zajął stanowisko na polskim dworze Bolesława Krzywoustego. W 1132 roku zaatakował Węgry i uratował się przed przegraną bitwą, uciekając. Bela była militarnie wspierany przez szwagra austriackiego Adalberta Babenberskiego i czeskiego Soběslava I. wielokrotnie najeżdżali Śląsk Bolesława. Dopiero w sierpniu 1135 r. w parlamencie Rzeszy Bolesław wycofał się z popierania swego protegowanego Borisza i uznał Belę za króla Węgier [1]. Borisz nie zrezygnował ze swojego marzenia o koronie węgierskiej, w 1146 r. bezskutecznie walczył z synem Beli Gejzą. Rok później przyłączył się do drugiej krucjaty, której przywódca, król Francji Ludwik VII, odmówił oddania Borisza Gejzie. W 1150 r. Borisz zaatakował południową część Węgier w służbie cesarza Manuela. Zmarł w bitwie z Pieczyngami w 1154 r. Roku 1131 bezdětný Štěpán zemřel a na trůn nastoupil jako jeho dědic oslepený bratranec Béla. Tehdy Boris znovu vystoupil se svými nároky na uherský trůn a získal zastání na polském dvoře Boleslava Křivoústého. Roku 1132 vpadl do Uher a z prohrané bitvy se spasil útěkem. Bélu vojensky podpořil švagr Adalbert Babenberský a Soběslav I. opakovaně vtrhl do Boleslavova Slezska. Až v srpnu 1135 se na říšském sněmu Boleslav vzdal svého chráněnce Borise a uznal Bélu uherským králem.[2] Boris se svého snu o uherské koruně nevzdal, roku 1146 se utkal v marném boji s Bélovým synem Gejzou. O rok později se připojil k druhé křížové výpravě jejíž vůdce, francouzský král Ludvík VII., Borise odmítl Gejzovi vydat. Roku 1150 napadl ve službách císaře Manuela jižní část Uherska. Zemřel v bitvě s Pečeněhy roku 1154. Przypisy
|
