Zárai béke

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Peace-treaty of Zadar 1358.JPG

Copy of Peace-treaty of Zadar on the wall of St. Francis Church.

Zárai béke (pol. Traktat z Zadaru, znany również jako traktat zarański, it. Pace di Zara), był traktatem pokojowym podpisanym w Zadarze w Dalmacji w dniu 18 lutego 1358 r., na mocy którego Republika Wenecka straciła wpływ na swoje terytoria Dalmacji. Traktat zadarski zakończył działania wojenne między Ludwikiem Węgierskim jako królem Chorwacji a Republiką Wenecką, które kwestionowały kontrolę nad szeregiem terytoriów wzdłuż wschodniego wybrzeża Adriatyku we współczesnej Chorwacji.

The Treaty of Zadar, also known as the Treaty of Zara, was a peace treaty signed in Zadar, Dalmatia on February 18, 1358 by which the Venetian Republic lost influence over its Dalmatian holdings. The Treaty of Zadar ended hostilities between Louis I of Hungary/Croatia and the Republic of Venice, who were contesting control of a series of territories along the eastern Adriatic coastline in present-day Croatia. 

Tło

W 1301 r. dynastia Arpadów wygasła i po krótkiej przerwie została na Węgrzech i w Chorwacji zastąpiona dynastią Andegaweńską. Pierwszym królem z nowej dynastii był Karol Robert, który rządził od 1312 do 1342 roku. Jednak banem Chorwacji był nadal Pavao I. Šubić Bribirski, który uprzednio otrzymał wiele uprawnień monarchy, w tym bicie monet, nadawanie miastom praw i nakładanie na nie rocznych podatków.

In 1301, the Árpád dynasty was dissolved and, following a brief interlude, was replaced by the Angevin dynasty as the rulers of Hungary and Croatia. The first Angevin king was Charles Robert, who ruled from 1312 to 1342. He was supported by the most powerful Croatian nobleman Paweł I Šubić, Prince of Bribir and Ban (viceroy) of Croatia, ruler of the coastal cities of Split, Trogir, and Šibenik. Pavao became the Ban of Croatia, conferring on him many of the powers of a monarch including minting coinage, conferring charters on cities and levying annual taxes on them. 

Plik:Street of Peace of Zadar 1358.JPG

Pokój w Zadarze 1358 Street.

Działania bana Pawła doprowadziły do buntu wśród chorwackiej szlachty, która z powodzeniem skontaktowała się z królem Karolem, aby pomógł im usunąć go. W zamian za pomoc chorwacka szlachta została jednak zmuszona do zadeklarowania swojej bezpośredniej przynależności do monarchii węgierskiej, przygotowując grunt pod próby wydalenia Republiki Weneckiej z chorwackiego wybrzeża [1]. Podczas gdy inne miasta w regionie Dalmacji cierpiały z powodu przeciągania wojny między Wenecjanami a Węgrami i Chorwatami, Dubrownik, który był utrzymywany przez Wenecję, stał się potęgą gospodarczą, wykorzystując swoją pozycję między zachodem a bogatymi w minerały królestwami Serbii i Bośni, a także dzięki położeniu między Europą a Lewantem [2]

Pavao's actions led to a revolt among the Croatian nobility, who successfully reached out to King Charles to help them remove Pavao. In exchange for his aide, however, the Croatian nobility was forced to declare their direct allegiance to the Hungarian monarchy, setting the stage for Hungarian attempts to expel the Venetian Republic from the Croatian coastline. While the other cities in the Dalmatian region were suffering from tug of war between the Venetians and the Hungarians and Croatians, Dubrovnik, which was held by Venice, was growing into an economic power house by exploiting its position between the west and the mineral-rich kingdoms of Serbia and Bosnia, as well as Dubrovnik's broader location between Europe and the Levant. 

Plik:Zadar Treaty 1358.png

Zadar Treaty

  Kingdom of Hungary

  Kingdom of Croatia

  Banate of Bosnia

  Duchy of Austria

  Patriarchate of Aquileia

  Venetian Republic

  Republic of Ragusa

  Serbian Empire

In the 1350s King Louis I was able to assemble a force of 50,000 men by joining his forces with reinforcements sent by the Duke of Austria, the Counts of Gorizia, the Lord of Padua, Francesco I da Carrara, and the Patriarchate of Aquileia, a state within the Holy Roman Empire. In 1356, the coalition besieged the Venetians at Asolo, Conegliano, Ceneda and the stronghold of Treviso. At the same time, along the Dalmatian coast, the army had attacked the Croatian cities of Zadar, Trogir, Split and Dubrovnik, as well as other smaller towns that surrendered fairly quickly.

W latach pięćdziesiątych XIV wieku król Ludwik I był w stanie zgromadzić armię 50 000 ludzi, łącząc swoje siły ze posiłkami wysłanymi przez księcia Austrii, hrabiów Gorycji, władcy Padwy, [Francesco I da Carrara] i patriarchatu Akwilei - państwa w obrębie Świętego Cesarstwa Rzymskiego. W 1356 r. koalicja obległa Wenecjan pod Asolo, Conegliano, Cenedą i twierdzą Treviso. W tym samym czasie wzdłuż wybrzeża Dalmacji armia zaatakowała chorwackie miasta Zadar, Trogir, Split i Dubrownik, a także inne mniejsze miasta, które poddały się dość szybko.

Złamani serią odwrotów wojskowych na terytorium pod ich kontrolą Wenecjanie pogodzili się z niesprzyjającymi warunkami określonymi w traktacie zadarskim, który został podpisany w tytułowym mieście 18 lutego 1358 r.

Broken by a series of military reversals suffered in the territory under their control, the Venetians resigned themselves to the unfavorable conditions stipulated in the Treaty of Zadar, which was signed in the eponymous city on February 18, 1358. 

Konsekwencje

The treaty was signed in the Closter of Monastery of St. Francis and based on the terms of the agreement, the Dubrovnik region and Zadar came under the rule of the King of Hungary and Croatia. It marked the rise of the Republic of Ragusa as an independent and successful state. The same cannot be said for Zadar since it was later sold back to Venice by Ladislaus of Naples. 

Traktat został podpisany w klasztorze św. Franciszka i zgodnie z warunkami umowy region Dubrownik i Zadar znalazły się pod panowaniem króla Węgier [3] [4] i Chorwacji. Oznaczało to powstanie Republiki Ragusa jako niepodległego i odnoszącego sukcesy państwa. Tego samego nie można powiedzieć o Zadarze, ponieważ Władysław Neapolitański sprzedał go później Wenecji [5].

W wyniku traktatu pokojowego Wenecja musiała oddać cały swój majątek w Dalmacji królowi, od Kvarneru do Zatoki Kotorskiej, ale mogła zachować wybrzeże Istrii i region Treviso. Został również zmuszony do zniesienia, w tytule swojego doży, jakiegokolwiek odniesienia do Dalmacji. Jednak traktat zachował przewagę marynarki wojennej Wenecji na Morzu Adriatyckim, ponieważ król Ludwik zgodził się nie budować własnej floty.

As a result of the peace treaty, Venice had to give all its possessions in Dalmatia to the King, from the Kvarner to the Bay of Kotor, but could keep the Istrian coast and the Treviso region. It was also forced to cancel, in the title of its doge, any reference to Dalmatia. However, the treaty preserved Venice's naval predominance in the Adriatic Sea as the King Louis accepted not to build a fleet of his own. 

Ludwik i jego armia triumfalnie wkroczyli do Zadaru w 1358 r., udzielając rozległych przywilejów szlachcie w Zadarze i wznosząc stolicę Dalmacji.

Louis and his army triumphantly entered Zadar in 1358 by granting extensive privileges to the nobility of Zadar and erecting the city capital of Dalmatia. 

Zobacz także

• List of treaties

Linki zewnętrzne

• Szablon:Hr icon Zadarski list Kako je i zašto Ladislav prodao Dalmaciju, June 7, 2008