Krsto I. Frankopan

Za: [1] Za: [2] Za: [3]

Poprzednik:	Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji (1527)	Następca:
Batthyány Ferenc		Batthyány Ferenc

Krsto Frankopan Brinjski Frangepán Kristóf — Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji) — Popiersie Krzysztofa Frangepán Popiersie Krzysztofa Frangepán Herb rodziny Frangepán z dwoma lwami Herb rodziny Frangepán z dwoma lwami Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji Okres od 1526 do 1527 Poprzednik Ivan Karlović Następca Batthyány Ferenc Dane biograficzne Ród Frankopan Urodziny 1482 Miejsce Modruš, Chorwacja Śmierć 22 września 1527 (wiek 44–45) Miejsce Varaždin, Chorwacja Przyczyna śmiertelnie raniony kulą armatnią Ojciec Bernardin Frankopan hrabia Krk i Modrus Matka Luiza Marzano d'Aragona Rodzeństwo Beatrix/Beatrica Matija, Ferdinand, Marija Magdalena, Elizabeta/Ižota, Ivan Franjo Żona Apollonia Lang Żona Anna Drágffy

Krsto I. Frankapan Brinjski lub Ozaljski (1482-27 września 1527), chorwacki książę ze szlachetnej rodziny Frankapana, syn księcia Bernardina Ozaljsky'ego i księżniczki Louise z Aragonii - wnuczki króla hiszpaszpańskiego Alfonsa V. Naczelny wódz, ban Królestwa Chorwacji, obrońca Królestw Chorwacji, Dalmacji i Slawonii, Najwyższy Kapitan Węgier między rzeką Drava a Dunajem i Przeor Vrany , jego pełny tytuł w języku łacińskim brzmi: „Christophorus de Frangepanibus, Segniae, Vegliae, Modrusiae Comes, Joannis Regis Hungariae Capitaneus Generalis, Dalmatiae, Croatiae and Sclavoniae Banus, Eorumque Regnorum i Comitatuum Simegiensis i de Posega Generalis Tutor, et Comector”.Utrzymując się w konflikcie z Habsburgami i Zapoliem, uważano, że chce dla siebie tronu królewskiego, ale historiografia odrzuciła takie twierdzenie.

Życiorys

Krsto Frankapan na zagrebačkom Zrinjevcu

Krzysztof i jego ojciec byli lojalni wobec króla Macieja Korwina, a po jego śmierci węgierskiemu królowi Władysławowi II Jagiellończykowi. Od 1505 r. był w służbie wojskowej cesarza Maksymiliana I Habsburga, gdzie wyróżniał się jako dowódca wojskowy w wojnie z Wenecją, za którą w 1510 r. otrzymał w nagrodę Novigrad i część mienia miasta Postojna, a jednocześnie został mianowany doradcą cesarskim i dowódcą Postojny i Krasa.

W 1512 roku walczył ze swoim ojcem przeciwko Wenecjanom, próbując wyzwolić swoją dawną posiadłość rodzinną, wyspę Krk. W latach 1513 i 1514 przejął od Wenecjan z Monfalcone, Cividale del Friuli, Udine i prawie całą Friuli, ale wkrótce ją stracił.

W latach 1514-1519 był w niewoli weneckiej i po ucieczce z więzienia ponownie był w służbie wojskowej Habsburgów. W 1520 r. cesarz Karol V potwierdził swoje posiadłości i mianował go dowódcą wojskowym Istrii.

Od 1523 r. przebywał ponownie w Chorwacji, gdzie wraz z ojcem próbował kontrolować Senj i inne dobra rodzinne, które zostały skonfiskowane jego rodzinie w 1469 r. przez króla Macieja Korwina. W tym samym roku udał do papieża Hadriana VI do Rzymu, aby poprosić go o pomoc Chorwacji w wojnie przeciwko Turkom. W czerwcu 1525 r. udało mu się dostarczyć żywność i pomoc okupowanemu przez Turków Jajce i był generalnie zaangażowany w obronę Chorwacji przed Turkami, dlatego król Ludwik II nadał mu tytuł obrońcy Królestw Chorwacji, Dalmacji i Slawonii.

Gdy król odmówił zwrotu Senja i mianownia go chorwackim banem, zgodnie z żądaniem chorwackiego parlamentu w 1525 r., Krzysztof poddał się Habsburgom jako nowym władcom Chorwacji na sesji zgromadzenia w Križevci 25 stycznia 1526 r.

Rekrutował wojsko podczas najazdu tureckiego w 1526 r., z którym zamierzał dołączyć do pięciotysięcznej armii chorwackiej. Po klęsce armii węgierskiej na polu pod Mohaczem i śmierci Ludwika II. w 1526 r. chorwacka szlachta na zgromadzeniu w Koprivnicy 23 września nadała mu tytuł „naszego gubernatora i najwyższego obrońcy” (łac. Nostro Governatore et defensor generale). Po przegranej bitwie podążył za Turkami z setkami żołnierzy, kilkakrotnie pokonał ich i poszedł pomóc Székesfehérvár.

Podczas oblężenia Varaždin został śmiertelnie raniony kulą armatnią.

Rodzina

Krsto zmarł bezpotomnie, choć był dwukrotnie żonaty.

• Pierwszą żoną była Lang Apollonia, siostra arcybiskupa Matthiasa Langa.
• Drugą żoną była Anna Drágffy, wdowa po László Kanizsay.

Przodkowie

16. Frangepán János vegliai gróf

8. Frangepán Miklós

17. Görzi Anna vegliai grófné

4. Frangepán István

18. Garai Miklós (nádor, ?–1386)

9. Garai Dorottya

19. N. N.

2. Frangepán Bernát

20. I. Albert modenai úr

10. III. Miklós modenai úr

21. Isotta Albaresani

5. Estei Isotta vegliai grófné

22. N. N.

11. Filippa della Tavola

23. N. N.

1. Frangepán Kristóf

24. Marzanói Jakab sessai herceg

12. Marzanói János Antal sessai herceg

25. Sanseverino Katalin sessai hercegné

6. Marzanói János Ferenc Mariano rossanói herceg

26. Carlo Ruffo

13. Ruffo Covella sessai hercegné

27. Ceccarella Sanseverino

3. Marzanói-Aragóniai Lujza vegliai grófné

28. I. Ferdinánd aragóniai király

14. V. Alfonz aragóniai király

29. Alburquerquei Eleonóra aragóniai királyné

7. Aragóniai Eleonóra Diána rossanói hercegné

30. Enrico Carlino

15. Giraldina Carlino

31. Isabella Carlino

Link zewnętrzny

• Frankapan, Krsto I. Brinjski - Hrvatski biografski leksikon

Jegyzetek

Kristo~f Kategória:Az 1470-es években született személyek Kategória:1527-ben elhunyt személyek Kategória:16. századi katonák Kategória:Horvát bánok Szablon:Nemzetközi katalógusok