Honoriusz III: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 14: Linia 14:
 
  |
 
  |
  
−
'''Honoriusz III''' ([[łacina|łac.]] ''Honorius III'', właśc. '''Cencio''' zwany '''Camerario'''; ur. ok. 1150{{r|Wollpert}} w [[Rzym]]ie, zm. 18 marca 1227 tamże{{r|Kelly}}) – [[papież]] od 18 lipca 1216 do 18 marca 1227{{r|Wollpert}}.
+
'''Honoriusz III''' ([[łacina|łac.]] ''Honorius III'', właśc. '''Cencio''' zwany '''Camerario'''; ur. ok. 1150<ref name="Wollpert">Rudolf Fischer-Wollpert: ''Leksykon papieży''. Kraków: Znak, 1996, s. 94-95. ISBN 83-7006-437-X.</ref> w [[Rzym]]ie, zm. 18 marca 1227 tamże<ref name="Kelly">John N. D. Kelly: ''Encyklopedia papieży''. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 263-265. ISBN 83-06-02633-0.</ref>) – [[papież]] od 18 lipca 1216 do 18 marca 1227<ref name="Wollpert" />.
  
 
== Życiorys ==  
 
== Życiorys ==  
−
Cencio urodził się w Rzymie około roku 1150 i został kanonikiem w Bazylice Santa Maria Maggiore{{r|Kelly}}. Dość powszechnie przypisywana mu przynależność do rzymskiego rodu arystokratycznego '''Savelli'''{{r|Wollpert}} jest obecnie odrzucana przez historyków mediewistów jako oparta na szesnastowiecznych fałszerstwach{{r|Maleczek|fiu}}. Przed wyborem na papieża był [[kamerling]]iem [[Diecezja rzymska|Świętego Kościoła Rzymskiego]] (od stycznia 1188 do 1198), następnie [[kardynał]]em{{u|uwaga16}}{{r|Kelly}} (20 lutego 1193) i [[kancelaria Apostolska|przewodniczącym Kancelarii Apostolskiej]] (1194-1198). 18 lipca 1216 został [[papieska elekcja 1216|wybrany]] następcą Innocentego III.
+
Cencio urodził się w Rzymie około roku 1150 i został kanonikiem w Bazylice Santa Maria Maggiore<ref name="Kelly" />. Dość powszechnie przypisywana mu przynależność do rzymskiego rodu arystokratycznego '''Savelli'''<ref name="Wollpert" /> jest obecnie odrzucana przez historyków mediewistów jako oparta na szesnastowiecznych fałszerstwach<ref>Werner Maleczek, ''Papst und Kardinalskolleg von 1191 bis 1216'', Wiedeń 1984, s. 111-112.</ref><ref>[http://webdept.fiu.edu/~mirandas/bios1193.htm#Cencio CENCIO (ca. 1150-1227)] (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2012-12-18].</ref>. Przed wyborem na papieża był [[kamerling]]iem [[Diecezja rzymska|Świętego Kościoła Rzymskiego]] (od stycznia 1188 do 1198), następnie [[kardynał]]em{{u|uwaga16}}<ref name="Kelly" /> (20 lutego 1193) i [[kancelaria Apostolska|przewodniczącym Kancelarii Apostolskiej]] (1194-1198). 18 lipca 1216 został [[papieska elekcja 1216|wybrany]] następcą Innocentego III.
  
−
W 1217 roku wydał on istotny przywilej dla [[Zakon krzyżacki|Krzyżaków]], rozciągając na nich przywileje i odpusty, którymi cieszyli się [[templariusze]] i [[Zakon Maltański|joannici]]. W czasie swojego pontyfikatu zatwierdził zakony [[Dominikanie|dominikanów]], [[I Zakon franciszkański|franciszkanów]] i [[Karmelici|karmelitów]]{{r|Wollpert}}.
+
W 1217 roku wydał on istotny przywilej dla [[Zakon krzyżacki|Krzyżaków]], rozciągając na nich przywileje i odpusty, którymi cieszyli się [[templariusze]] i [[Zakon Maltański|joannici]]. W czasie swojego pontyfikatu zatwierdził zakony [[Dominikanie|dominikanów]], [[I Zakon franciszkański|franciszkanów]] i [[Karmelici|karmelitów]]<ref name="Wollpert" />.
  
−
Tuż po objęciu Stolicy Piotrowej papież podjął działania mające na celu zorganizowanie [[V wyprawa krzyżowa|V krucjaty]], zapowiedzianej przez [[sobór laterański IV]] w 1215 roku{{r|Wollpert}}. Aby tego dokonać, negocjował pomiędzy królem Francji [[Filip II August|Filipem II]] a królem Aragonii [[Jakub I Zdobywca|Jakubem I]]{{r|Kelly}}. W Anglii wspierał małoletniego [[Henryk III Plantagenet|Henryka III]], syna [[Jan bez Ziemi|Jana bez Ziemi]], w staraniach o koronę królewską{{r|Kelly}}. Mimo jego starań, wyprawa krzyżowa okazała się klęską{{r|Wollpert}}. Głównymi winowajcami takiego obrotu sprawy byli ambitny legat papieski, kardynał [[Pelagio Galvani]] oraz niemiecki król [[Fryderyk II Hohenstauf|Fryderyk II]]{{r|Kelly}}. Honoriusz koronował Fryderyka 22 listopada 1220 na cesarza rzymskiego w [[Bazylika św. Piotra na Watykanie|Bazylice św. Piotra]], a w zamian za to, władca niemiecki zobowiązał się wziąć czynny udział w krucjacie{{r|Kelly}}. Wbrew obietnicom, Fryderyk doprowadził do elekcji swojego syna, [[Henryk VII Hohenstauf|Henryka VII]] na króla Niemiec i nie pojechał na wyprawę krzyżową w 1221 roku{{r|Kelly}}. W lipcu 1227 roku Honoriusz zagroził Fryderykowi [[ekskomunika|ekskomuniką]], jeśli ten nie spełni swojej obietnicy{{r|Kelly}}.
+
Tuż po objęciu Stolicy Piotrowej papież podjął działania mające na celu zorganizowanie [[V wyprawa krzyżowa|V krucjaty]], zapowiedzianej przez [[sobór laterański IV]] w 1215 roku<ref name="Wollpert" />. Aby tego dokonać, negocjował pomiędzy królem Francji [[Filip II August|Filipem II]] a królem Aragonii [[Jakub I Zdobywca|Jakubem I]]<ref name="Kelly" />. W Anglii wspierał małoletniego [[Henryk III Plantagenet|Henryka III]], syna [[Jan bez Ziemi|Jana bez Ziemi]], w staraniach o koronę królewską<ref name="Kelly" />. Mimo jego starań, wyprawa krzyżowa okazała się klęską<ref name="Wollpert" />. Głównymi winowajcami takiego obrotu sprawy byli ambitny legat papieski, kardynał [[Pelagio Galvani]] oraz niemiecki król [[Fryderyk II Hohenstauf|Fryderyk II]]<ref name="Kelly" />. Honoriusz koronował Fryderyka 22 listopada 1220 na cesarza rzymskiego w [[Bazylika św. Piotra na Watykanie|Bazylice św. Piotra]], a w zamian za to, władca niemiecki zobowiązał się wziąć czynny udział w krucjacie<ref name="Kelly" />. Wbrew obietnicom, Fryderyk doprowadził do elekcji swojego syna, [[Henryk VII Hohenstauf|Henryka VII]] na króla Niemiec i nie pojechał na wyprawę krzyżową w 1221 roku<ref name="Kelly" />. W lipcu 1227 roku Honoriusz zagroził Fryderykowi [[ekskomunika|ekskomuniką]], jeśli ten nie spełni swojej obietnicy<ref name="Kelly" />.
  
 
Honoriusz gorliwie kontynuował politykę [[Innocenty III|Innocentego III]] w [[Langwedocja|Langwedocji]]. Bezkrytycznie popierał działania [[Szymon z Montfort (starszy)|Szymona de Montfort]] i słał [[bulla|bulle]] z groźbami do wszystkich ośrodków oporu przeciw krzyżowcom. Próbował skłonić miasta [[Oksytania (kraina historyczna)|Oksytanii]] do wystąpienia z koalicji przeciw Montfortowi, zastraszając je odebraniem siedzib biskupich. Kiedy 12 września 1217 r. siły katalońsko-langwedockie rozbiły krzyżowców pod [[Salvetat]], na południe od [[Tuluza|Tuluzy]] i dostarczyły posiłków oblężonej stolicy [[Władcy Tuluzy|langwedockich hrabiów]], Honoriusz wystosował serię ostrych pism do prokuratora generalnego, ([[regent]]a) [[Królestwo Aragonii|Królestwa Aragonii]] i [[Hrabstwo Barcelony|hrabstwa Barcelony]] [[Sancho I (król Majorki)|Sancha]] i małoletniego króla [[Jakub I Zdobywca|Jakuba I]]. W pierwszej bulli z 23 października pytał z oburzeniem, co popycha i ''wszystkich jego wiernych nobilów'' do powstania ''przeciw Bogu samemu''. Groźba nałożenia na państwo interdyktu nie odstraszyła Sancha z Roussillon od kontynuowania walki przeciw Szymonowi de Montfort. Zaniepokoiła jednak tych spośród doradców i baronów Jakuba I, którym łaski [[Stolica Apostolska|Stolicy Apostolskiej]] leżały bardziej na sercu i ułatwiła zawiązanie się stronnictwa opozycyjnego do władzy prokuratora. Kolejne bulle, z 28 i 29 grudnia, adresowane bezpośrednio do Jakuba i do Sancha, groziły ogłoszeniem krucjaty przeciwko Aragonii i Katalonii. Honoriusz udzielił młodemu monarsze, który jeszcze nie był w stanie zdobyć wpływu na rządy państwem, surowej reprymendy, przypominając mu o łaskach wyświadczonych dynastii przez papiestwo i o uwolnieniu go z rąk Szymona de Montfort w roku 1214.
 
Honoriusz gorliwie kontynuował politykę [[Innocenty III|Innocentego III]] w [[Langwedocja|Langwedocji]]. Bezkrytycznie popierał działania [[Szymon z Montfort (starszy)|Szymona de Montfort]] i słał [[bulla|bulle]] z groźbami do wszystkich ośrodków oporu przeciw krzyżowcom. Próbował skłonić miasta [[Oksytania (kraina historyczna)|Oksytanii]] do wystąpienia z koalicji przeciw Montfortowi, zastraszając je odebraniem siedzib biskupich. Kiedy 12 września 1217 r. siły katalońsko-langwedockie rozbiły krzyżowców pod [[Salvetat]], na południe od [[Tuluza|Tuluzy]] i dostarczyły posiłków oblężonej stolicy [[Władcy Tuluzy|langwedockich hrabiów]], Honoriusz wystosował serię ostrych pism do prokuratora generalnego, ([[regent]]a) [[Królestwo Aragonii|Królestwa Aragonii]] i [[Hrabstwo Barcelony|hrabstwa Barcelony]] [[Sancho I (król Majorki)|Sancha]] i małoletniego króla [[Jakub I Zdobywca|Jakuba I]]. W pierwszej bulli z 23 października pytał z oburzeniem, co popycha i ''wszystkich jego wiernych nobilów'' do powstania ''przeciw Bogu samemu''. Groźba nałożenia na państwo interdyktu nie odstraszyła Sancha z Roussillon od kontynuowania walki przeciw Szymonowi de Montfort. Zaniepokoiła jednak tych spośród doradców i baronów Jakuba I, którym łaski [[Stolica Apostolska|Stolicy Apostolskiej]] leżały bardziej na sercu i ułatwiła zawiązanie się stronnictwa opozycyjnego do władzy prokuratora. Kolejne bulle, z 28 i 29 grudnia, adresowane bezpośrednio do Jakuba i do Sancha, groziły ogłoszeniem krucjaty przeciwko Aragonii i Katalonii. Honoriusz udzielił młodemu monarsze, który jeszcze nie był w stanie zdobyć wpływu na rządy państwem, surowej reprymendy, przypominając mu o łaskach wyświadczonych dynastii przez papiestwo i o uwolnieniu go z rąk Szymona de Montfort w roku 1214.
Linia 27: Linia 27:
 
Honoriusz i wyznaczony przez niego [[legat papieski|legat]] [[Romano Bonaventura]], kardynał Sant'Angelo, przyczynili się wydatnie do ostatecznego podboju Langwedocji przez władców królestwa [[Kapetyngowie|Francji]] w latach 1226-1229. Romano Frangipani doprowadził chytrze do ponownego oskarżenia hrabiego Tuluzy [[Rajmund VII z Tuluzy|Rajmunda VII]] o sprzyjanie heretykom, co poskutkowało zorganizowaniem nowej krucjaty pod wodzą [[Ludwik VIII Lew|Ludwika VIII Lwa]], monarchy [[Francja|Francji]] i zainstalowaniem w Langwedocji królewskich seneszali rozporządzających znaczną siłą militarną.
 
Honoriusz i wyznaczony przez niego [[legat papieski|legat]] [[Romano Bonaventura]], kardynał Sant'Angelo, przyczynili się wydatnie do ostatecznego podboju Langwedocji przez władców królestwa [[Kapetyngowie|Francji]] w latach 1226-1229. Romano Frangipani doprowadził chytrze do ponownego oskarżenia hrabiego Tuluzy [[Rajmund VII z Tuluzy|Rajmunda VII]] o sprzyjanie heretykom, co poskutkowało zorganizowaniem nowej krucjaty pod wodzą [[Ludwik VIII Lew|Ludwika VIII Lwa]], monarchy [[Francja|Francji]] i zainstalowaniem w Langwedocji królewskich seneszali rozporządzających znaczną siłą militarną.
  
−
Papież zmarł 18 marca 1227 roku{{r|Wollpert}}.
+
Papież zmarł 18 marca 1227 roku<ref name="Wollpert" />.
  
 
== Kardynałowie z nominacji Honoriusza III ==
 
== Kardynałowie z nominacji Honoriusza III ==
Linia 62: Linia 62:
 
  |imię i nazwisko            = Cencio
 
  |imię i nazwisko            = Cencio
 
  |imię i nazwisko oryginalne =  
 
  |imię i nazwisko oryginalne =  
−
  |imię przybrane            = Honoriusz III
+
  |imię przybrane            = III. Honoriusz (węg.)<br>Honoriusz III (pol.)<br>Honorije III. (chor.)
 
  |imię przybrane oryginalne  = Honorius Tertius
 
  |imię przybrane oryginalne  = Honorius Tertius
 
  |tytuł                      = Papież
 
  |tytuł                      = Papież

Wersja z 08:58, 3 maj 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Honoriusz III (łac. Honorius III, właśc. Cencio zwany Camerario; ur. ok. 1150[1] w Rzymie, zm. 18 marca 1227 tamże[2]) – papież od 18 lipca 1216 do 18 marca 1227[1].

Życiorys

Cencio urodził się w Rzymie około roku 1150 i został kanonikiem w Bazylice Santa Maria Maggiore[2]. Dość powszechnie przypisywana mu przynależność do rzymskiego rodu arystokratycznego Savelli[1] jest obecnie odrzucana przez historyków mediewistów jako oparta na szesnastowiecznych fałszerstwach[3][4]. Przed wyborem na papieża był kamerlingiem Świętego Kościoła Rzymskiego (od stycznia 1188 do 1198), następnie kardynałem[uwaga 1][2] (20 lutego 1193) i przewodniczącym Kancelarii Apostolskiej (1194-1198). 18 lipca 1216 został wybrany następcą Innocentego III.

W 1217 roku wydał on istotny przywilej dla Krzyżaków, rozciągając na nich przywileje i odpusty, którymi cieszyli się templariusze i joannici. W czasie swojego pontyfikatu zatwierdził zakony dominikanów, franciszkanów i karmelitów[1].

Tuż po objęciu Stolicy Piotrowej papież podjął działania mające na celu zorganizowanie V krucjaty, zapowiedzianej przez sobór laterański IV w 1215 roku[1]. Aby tego dokonać, negocjował pomiędzy królem Francji Filipem II a królem Aragonii Jakubem I[2]. W Anglii wspierał małoletniego Henryka III, syna Jana bez Ziemi, w staraniach o koronę królewską[2]. Mimo jego starań, wyprawa krzyżowa okazała się klęską[1]. Głównymi winowajcami takiego obrotu sprawy byli ambitny legat papieski, kardynał Pelagio Galvani oraz niemiecki król Fryderyk II[2]. Honoriusz koronował Fryderyka 22 listopada 1220 na cesarza rzymskiego w Bazylice św. Piotra, a w zamian za to, władca niemiecki zobowiązał się wziąć czynny udział w krucjacie[2]. Wbrew obietnicom, Fryderyk doprowadził do elekcji swojego syna, Henryka VII na króla Niemiec i nie pojechał na wyprawę krzyżową w 1221 roku[2]. W lipcu 1227 roku Honoriusz zagroził Fryderykowi ekskomuniką, jeśli ten nie spełni swojej obietnicy[2].

Honoriusz gorliwie kontynuował politykę Innocentego III w Langwedocji. Bezkrytycznie popierał działania Szymona de Montfort i słał bulle z groźbami do wszystkich ośrodków oporu przeciw krzyżowcom. Próbował skłonić miasta Oksytanii do wystąpienia z koalicji przeciw Montfortowi, zastraszając je odebraniem siedzib biskupich. Kiedy 12 września 1217 r. siły katalońsko-langwedockie rozbiły krzyżowców pod Salvetat, na południe od Tuluzy i dostarczyły posiłków oblężonej stolicy langwedockich hrabiów, Honoriusz wystosował serię ostrych pism do prokuratora generalnego, (regenta) Królestwa Aragonii i hrabstwa Barcelony Sancha i małoletniego króla Jakuba I. W pierwszej bulli z 23 października pytał z oburzeniem, co popycha i wszystkich jego wiernych nobilów do powstania przeciw Bogu samemu. Groźba nałożenia na państwo interdyktu nie odstraszyła Sancha z Roussillon od kontynuowania walki przeciw Szymonowi de Montfort. Zaniepokoiła jednak tych spośród doradców i baronów Jakuba I, którym łaski Stolicy Apostolskiej leżały bardziej na sercu i ułatwiła zawiązanie się stronnictwa opozycyjnego do władzy prokuratora. Kolejne bulle, z 28 i 29 grudnia, adresowane bezpośrednio do Jakuba i do Sancha, groziły ogłoszeniem krucjaty przeciwko Aragonii i Katalonii. Honoriusz udzielił młodemu monarsze, który jeszcze nie był w stanie zdobyć wpływu na rządy państwem, surowej reprymendy, przypominając mu o łaskach wyświadczonych dynastii przez papiestwo i o uwolnieniu go z rąk Szymona de Montfort w roku 1214.

Honoriusz i wyznaczony przez niego legat Romano Bonaventura, kardynał Sant'Angelo, przyczynili się wydatnie do ostatecznego podboju Langwedocji przez władców królestwa Francji w latach 1226-1229. Romano Frangipani doprowadził chytrze do ponownego oskarżenia hrabiego Tuluzy Rajmunda VII o sprzyjanie heretykom, co poskutkowało zorganizowaniem nowej krucjaty pod wodzą Ludwika VIII Lwa, monarchy Francji i zainstalowaniem w Langwedocji królewskich seneszali rozporządzających znaczną siłą militarną.

Papież zmarł 18 marca 1227 roku[1].

Kardynałowie z nominacji Honoriusza III

{{#invoke:Ikona|szablon}} Osobny artykuł: Kardynałowie z nominacji Honoriusza III.

Uwagi

{{#invoke:Izvori1|Izvori1

grupa = uwaga kategoria =

}}

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 94-95. ISBN 83-7006-437-X.
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 263-265. ISBN 83-06-02633-0.
  3. ↑ Werner Maleczek, Papst und Kardinalskolleg von 1191 bis 1216, Wiedeń 1984, s. 111-112.
  4. ↑ CENCIO (ca. 1150-1227) (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2012-12-18].

Bibliografia

  • Jonathan Sumption, The Albigensian Crusade, London-New York 1999, .
  • Ferran Soldevila, Els primers temps de Jaume I, Barcelona 1968.
  • Werner Maleczek, Papst und Kardinalskolleg von 1191 bis 1216, Wiedeń 1984
  • August Potthast, Regesta pontificum Romanorum inde ab a. post Christum natum 1198 ad a. 1304, vol. I, Berlin 1874
  • Elfriede Kartusch, Das Kardinalskollegium in der Zeit von 1181-1227, Wiedeń 1948
  • Pope Honorius III (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-12-17].

Linki zewnętrzne

Wykryto pętlę w szablonie Szablon:Władca

III. Honoriusz (węg.)
Honoriusz III (pol.)
Honorije III. (chor.)
Honorius Tertius
Cencio
Papież
ilustracja
Państwo WD: {{#property:P17}}
Urodziny ok. 1150
Miejsce Rzym
Śmierć 18 marca 1227
Miejsce Rzym
Papież
Okres sprawowania 18 lipca 1216 – 18 marca 1227
Kamerling
Okres sprawowania styczeń 1188 – 1198
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Diakonat 20 lutego 1193
Prezbiterat 3 czerwca 1200
Nominacja biskupia 18 lipca 1216
Sakra biskupia 24 lipca 1216
Kreacja kardynalska 20 lutego 1193
Celestyn III
Kościół tytularny S. Lucia in Septisolio (20 lutego 1193)
SS. Giovanni e Paolo (3 czerwca 1200)
Pontyfikat 18 lipca 1216
Multimedia w Wikimedia Commons

Sukcesja apostolska

Data konsekracji 24 lipca 1216
Miejscowość Perugia
Miejsce Bazylika S. Pietro w Perugii
Konsekrator ?


Błąd rozszerzenia cite: Istnieje znacznik <ref> dla grupy o nazwie „uwaga”, ale nie odnaleziono odpowiedniego znacznika <references group="uwaga"/> lub brakuje znacznika zamykającego </ref>

Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Honoriusz_III&oldid=29124”