II. András: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 90: | Linia 90: | ||
|ojciec = [[Bela III]] | |ojciec = [[Bela III]] | ||
|matka = [[Agnieszka z Châtillon]] | |matka = [[Agnieszka z Châtillon]] | ||
| − | |rodzeństwo = | + | |rodzeństwo = [[Emeryk]] [[Plik:Crown of Saint Stephen.svg|16px]]<br />[[Magyarországi Margit bizánci császárné|Małgorzata]]<br />Salamon<br />István<br />[[Konstancja węgierska (zm. 1240)|Konstancja]] |
|1. związek = żona | |1. związek = żona | ||
|1. związek z = [[Gertruda z Meran]] | |1. związek z = [[Gertruda z Meran]] | ||
Wersja z 20:11, 9 maj 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:Andreas Getrude Ungarn.jpg Andrzej II z królową Gertrudą z Meran. karta z Landgrafenpsalter 1211-1213 Andrzej II, węg. II. András magyar király (ur. 1176, zm. 26 października 1235) – od 1205 król Węgier i Chorwacji i od 1206 król halicko-włodzimierski (łac. rex Galiciae et Lodomeriae). Spis treściŻyciorysMłodszy syn króla Beli III i Agnieszki de Châtillon. Młodszy brat króla Emeryka. W 1211 roku ściągnął do Siedmiogrodu Krzyżaków, osadzając ich w Burzenlandzie z zadaniem obrony królestwa przed pogańskimi Połowcami. Jednak już po kilkunastu latach, w 1225 roku wygnał ich z kraju, gdy zorientował się, iż Krzyżacy bardziej zainteresowani są stworzeniem u niego własnego, odrębnego państwa niż walką z poganami. Wypędzając Krzyżaków z Siedmiogrodu przyznał liczne przywileje Sasom siedmiogrodzkim (tzw. Diploma Andreanum z 1224 r.)[1]. Węgrzy nie byli zadowoleni z rządów króla, dlatego władca, chcąc pozyskać rycerstwo i możnych, wydał w 1222 Złotą bullę – przywilej zwalniający ich z podatków, a także gwarantujący im nietykalność osobistą, prawo wyboru urzędników ziemskich oraz kontrolę rządów przez sejm zwoływany raz do roku. Obiecał też nie rozdawać lenn i urzędów obcym. W latach 1217–1218 brał udział w V wyprawie krzyżowej, uczestniczył wówczas w obronie Akki. Zmarł 26 października 1235 r. i został pochowany w katedrze w Wielkim Waradynie (obecnie Oradea). Przodkowie
MałżeństwaOkoło roku 1200 Andrzej ożenił się z Gertrudą z Meran (siostrą Agnieszki i Jadwigi). Mieli 5 dzieci:
W lutym 1215 Andrzej ożenił się z Jolantą de Courtenay, córkę z drugiego małżeństwa Piotra II, cesarza łacińskiego. Miał z nią jedynie córkę:
14 maja 1234 trzecią żoną Andrzeja została Beatrycze d’Este, córka Aldobrandina I d’Este. Urodziła Andrzejowi pogrobowego syna:
Przypisy |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||