Vilmos: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 27: | Linia 27: | ||
'''Vilmos''' (pol. ''Wilhelm z Saint Omer'', fr. ''Guillaume de Saint Omer'') (* nieznana, † 1242), francuski rycerz. Pochodził z rodziny Fauquembergues, której członkowie byli kasztelanami tytułowego zamku Saint-Omer.<ref>Longnon, Jean (1969) [1962]. [http://digicoll.library.wisc.edu/cgi-bin/History/History-idx?type=article&did=History.CrusTwo.i0021&id=History.CrusTwo "The Frankish States in Greece, 1204–1311"]]. W Setton, Kenneth M.; Wolff, Robert Lee; Hazard, Harry W. (eds.). ''[http://digital.library.wisc.edu/1711.dl/History.CrusTwo A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311]'' (Second ed.). Madison, Milwaukee, and London: University of Wisconsin Press. str. 234–275. ISBN 0-299-04844-6.</ref> | '''Vilmos''' (pol. ''Wilhelm z Saint Omer'', fr. ''Guillaume de Saint Omer'') (* nieznana, † 1242), francuski rycerz. Pochodził z rodziny Fauquembergues, której członkowie byli kasztelanami tytułowego zamku Saint-Omer.<ref>Longnon, Jean (1969) [1962]. [http://digicoll.library.wisc.edu/cgi-bin/History/History-idx?type=article&did=History.CrusTwo.i0021&id=History.CrusTwo "The Frankish States in Greece, 1204–1311"]]. W Setton, Kenneth M.; Wolff, Robert Lee; Hazard, Harry W. (eds.). ''[http://digital.library.wisc.edu/1711.dl/History.CrusTwo A History of the Crusades, Volume II: The Later Crusades, 1189–1311]'' (Second ed.). Madison, Milwaukee, and London: University of Wisconsin Press. str. 234–275. ISBN 0-299-04844-6.</ref> | ||
| − | Jego ojciec, Mikołaj I z Saint Omer, otrzymał po [[IV wyprawa krzyżowa|czwartej krucjacie]] ziemie w [https://pl.wikipedia.org/wiki/Jednostka_regionalna_Beocja Beocji].<ref name="Perra">Perra, Foteini (2011). [http://www.ehw.gr/l.aspx?id=12951 Οικογένεια Σεντ Ομέρ]. ''Encyklopedia świata greckiego, Beocja'' (po grecku). Foundation of the Hellenic World.</ref> Później poślubił [[Magyarországi Margit bizánci császárné|Małgorzatę Węgierską]] - córkę [[III. Béla|Beli III]], wdowę po [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bonifacy_z_Montferratu Bonifacym z Montferrat]], lordzie Tesaloniki (zm. 1207).<ref name="Bon">Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d'Achaïe]'' [''Frankish Morea. Historyczne, topograficzne i archeologiczne badania Księstwa Achai''] (po francusku). Paris: De Boccard. s. 707. OCLC 869621129.</ref> Nie jest jasne, kiedy małżeństwo miało miejsce: tradycyjne relacje mówią, że Mikołaj zmarł już w 1212<ref name="Perra" /> lub 1214<ref name="Bon" />, ale F. Van Tricht datuje małżeństwo po 1217 roku. | + | Jego ojciec, Mikołaj I z Saint Omer, otrzymał po [[IV wyprawa krzyżowa|czwartej krucjacie]] ziemie w [https://pl.wikipedia.org/wiki/Jednostka_regionalna_Beocja Beocji].<ref name="Perra">Perra, Foteini (2011). [http://www.ehw.gr/l.aspx?id=12951 Οικογένεια Σεντ Ομέρ]. ''Encyklopedia świata greckiego, Beocja'' (po grecku). Foundation of the Hellenic World.</ref> Później poślubił [[Magyarországi Margit bizánci császárné|Małgorzatę Węgierską]] - córkę [[III. Béla|Beli III]], wdowę po [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bonifacy_z_Montferratu Bonifacym z Montferrat]], lordzie Tesaloniki (zm. 1207).<ref name="Bon">Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d'Achaïe]'' [''Frankish Morea. Historyczne, topograficzne i archeologiczne badania Księstwa Achai''] (po francusku). Paris: De Boccard. s. 707. OCLC 869621129.</ref> Nie jest jasne, kiedy małżeństwo miało miejsce: tradycyjne relacje mówią, że Mikołaj zmarł już w 1212<ref name="Perra" /> lub 1214<ref name="Bon" />, ale F. Van Tricht datuje małżeństwo po 1217 roku.<ref name="Tricht">Van Tricht, Filip (2011). The Latin Renovatio of Byzantium: The Empire of Constantinople (1204–1228). Leiden: Brill. str. 381–382 uwaga 112. ISBN 978-90-04-20323-5.</ref> |
| − | Guillaume był młodszym synem pary, miał starszego brata [[Béla z Saint Omer|Belę z Saint Omer]].<ref name="Perra" /> | + | Guillaume był młodszym synem pary, miał starszego brata [[Béla z Saint Omer|Belę z Saint Omer]].<ref name="Perra" /><ref name="Tricht" /> Podczas gdy Bela otrzymała połowę Teb jako posag ze swojego małżeństwa,<ref name="Perra" /> Vilmos i jego matka przeprowadzili się do Królestwa Węgier, gdzie królem była [[IV. Béla|Bela IV]], również wnuk Beli III. Po śmierci matki około 1223 r. Vilmos odziedziczył jej majątki w [[Syrmia|Syrmii]] i [[Maczwa|Maczwie]]. Brał udział w [[Mohi|bitwie pod Mohi]], a następnie należał do towarzysza Beli IV, który uciekając przed Mongołami schronił się w Dalmacji. Vilmos był [[ispán]em komitatu [[Kraszna]] w 1241 r. Od 1241 r. aż do śmierci służył [[koniuszy królewski]]<ref>Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Secular Archontology of Hungary, 1000–1301] (po węgiersku). História, MTA Történettudományi Intézete. s. 357. ISBN 978-963-9627-38-3.</ref>. |
Béla IV zaręczył Vilmosa ze swoją drugą najstarszą córką Małgorzatą (nie mylić ze świętą Małgorzatą Węgierską), jednak obie osoby zmarły do 1242 roku. Według jego eptafium w [https://pl.wikipedia.org/wiki/Katedra_w_Splicie katedrze Świętego Domniona] w Splicie Vilmos zmarł w kwietniu 1242 roku w Trogirze, gdzie rodzina królewska mieszkała do okupacji mongolskiej. | Béla IV zaręczył Vilmosa ze swoją drugą najstarszą córką Małgorzatą (nie mylić ze świętą Małgorzatą Węgierską), jednak obie osoby zmarły do 1242 roku. Według jego eptafium w [https://pl.wikipedia.org/wiki/Katedra_w_Splicie katedrze Świętego Domniona] w Splicie Vilmos zmarł w kwietniu 1242 roku w Trogirze, gdzie rodzina królewska mieszkała do okupacji mongolskiej. | ||
Wersja z 10:26, 18 maj 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Vilmos (pol. Wilhelm z Saint Omer, fr. Guillaume de Saint Omer) (* nieznana, † 1242), francuski rycerz. Pochodził z rodziny Fauquembergues, której członkowie byli kasztelanami tytułowego zamku Saint-Omer.[1] Jego ojciec, Mikołaj I z Saint Omer, otrzymał po czwartej krucjacie ziemie w Beocji.[2] Później poślubił Małgorzatę Węgierską - córkę Beli III, wdowę po Bonifacym z Montferrat], lordzie Tesaloniki (zm. 1207).[3] Nie jest jasne, kiedy małżeństwo miało miejsce: tradycyjne relacje mówią, że Mikołaj zmarł już w 1212[2] lub 1214[3], ale F. Van Tricht datuje małżeństwo po 1217 roku.[4] Guillaume był młodszym synem pary, miał starszego brata Belę z Saint Omer.[2][4] Podczas gdy Bela otrzymała połowę Teb jako posag ze swojego małżeństwa,[2] Vilmos i jego matka przeprowadzili się do Królestwa Węgier, gdzie królem była Bela IV, również wnuk Beli III. Po śmierci matki około 1223 r. Vilmos odziedziczył jej majątki w Syrmii i Maczwie. Brał udział w bitwie pod Mohi, a następnie należał do towarzysza Beli IV, który uciekając przed Mongołami schronił się w Dalmacji. Vilmos był [[ispán]em komitatu Kraszna w 1241 r. Od 1241 r. aż do śmierci służył koniuszy królewski[5]. Béla IV zaręczył Vilmosa ze swoją drugą najstarszą córką Małgorzatą (nie mylić ze świętą Małgorzatą Węgierską), jednak obie osoby zmarły do 1242 roku. Według jego eptafium w katedrze Świętego Domniona w Splicie Vilmos zmarł w kwietniu 1242 roku w Trogirze, gdzie rodzina królewska mieszkała do okupacji mongolskiej. Przypisy
Źródła
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- 1
- Przetłumaczone z angielskiej Wikipedii
- Strony z odwołaniami do nieistniejących plików
- Saint Omer
- Francuscy emigranci na Węgrzech
- Nieznana data urodzenia
- Nieznana data śmierci
- Koniuszy królewscy
- Ród nieznany
- Urzędnicy Królestwa Węgier
- Węgierscy dygnitarze historyczni
- Węgierscy szlachcice
- Węgierscy urzędnicy królewscy
- Zmarli w 1242
- Zmarli w XIII wieku