Donji Kraji

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Donji Kraji xx autonomiczny podmiot Królestwa Bośni ← cc 1230-1463 dd → Ubicación de yy Stolica Ključ Jajce Język główny bośniacki Religia bośniacki, ortodoksyjny, greckokatolicki, rzymskokatolicki Rząd monarchia feudalna Historia średniowiecze  • Utworzenie najwcześniejsza wzmianka de 1230  •  Hrvoje Vukčić Hrvatinić wlk książę  de 1380–1388  •  xx  •  yy  •  vv  • Upadek Królestwa 1463 Dzisiaj część 23px Bośnia i Hercegowina Donji Kraji lub Donji Krajevi (pol. Dolne regiony lub Dolne krańce, łac. Partes inferiores, wg. Alföld, był małym średniowiecznym hrabstwem w dzisiejszej północno-zachodniej Bośni i Hercegowinie, w dużej mierze rozszerzającym się na terytorium dzisiejszej Bośniackiej Krajiny [2]. Donji Kraji or Donji Krajevi (Lower Regions or Lower Ends, , ), was a small medieval county (zemlja) in today's northwestern Bosnia and Herzegovina, mostly expanding within the territory of today's Bosanska Krajina. Nazwa i geografia Plik:Medieval Bosnian State Expansion-en.svg Średniowieczna ekspansja państwa bośniackiego Początkowo Donji Kraji odnosił się do regionu wokół Kljuc nad Saną. [3] [4] Marko Vego wywodzi nazwę Dolnych Krańców od nazwy rzymskiej prowincji Dolnej Panonii, lub później Dolnej Slawonii, [3] [5] [6], podczas gdy Pavao Anđelić wywnioskował, że nazwa Donji Kraji (Dolnych Krańców) również ma pewien związek do pozostałej części (górskiej) Bośni, gdzie terminy „niższy” i „koniec” odnoszą się do obszaru przygranicznego, który znajduje się poniżej geograficznego punktu widzenia oraz pod względem wysokości i konfiguracji terenu w stosunku do reszty zjednoczonych. [7], [6] Jelena Mrgic całkowicie odrzucając istnienie „Dolnego Krainy Słowian” i odrzucając wcześniejsze dyskusje etymologiczne między historykami, takimi jak Klajic, Jiriček, a nawet Vego, i wywodzi nazwę powiatu, podobnie jak Pavao Anđelić, od geografii (wysokość i topografia) oraz demarkacji politycznej jako produkt wyłącznie lokalnego angielskiego pochodzenia [6] Od XIII wieku teksty określające go jako „Donji kraji Bosne/Dolne regiony Bośni” [8] lub „Donji kraji Bosanski”, [6] lub „Donji kraji bosanske zemlje”. [9] [10] Za panowania rodziny Hrvatinić, od początku XIII wieku, terytorium Donji Kraji obejmowało obszary i parafie nad rzeką Sana, Glaž, do góry Grmeč na zachodzie i środkowego biegu rzeki Vrbas na wschodzie, obejmując w ten sposób cały region Sanica, a później Uskoplje , Pliva, Luka, Vrbas, Zemanik (Resnik), Vrbanja, Tribava (Trijebovo), Mel, Lusci i Banjica, a czasami Dubica, a czasem nawet Usora. [3] Vjekoslav Klaic, powołując się na pierwotne źródła i dokument z 1244 r. oraz Mrgić umieścił terytorium Donji Kraji w północnej Bośni, na zachód od banatu Usora. [11] Potwierdza to Konstantin Josef Jireček, który powiedział: „Dolne krańce (das Unterland) leżą w północno-zachodniej (Bośnia) w kierunku Chorwacji, obejmujący Kotor na Vrbanja, Jajce i Ključ na Sanie (Kotor ander Vrbanja , Egg, Key an der Sana in. S. W.) ". Z bośniackich skryptów cyrylicy pisanych zabytków wiemy, że wioska Lusci znajdowała się w Dolnych Krańcach, ale to miejsce nie jest dziś znane [12]. At first, Donji Kraji referred to a region around Ključ on the Sana.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Marko Vego derives the name of Donji Kraji from the name of Roman province Lower Pannonia, or later Lower Slavonia,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} while Pavao Anđelić deduce that the name Donji Kraji (Lower Ends) "also has a certain relation to the rest of (highland) Bosnia", where the terms "Lower" and "End" refers to a border area that is below from the geographical point of view, and in terms of altitude and terrain configuration, in relation to the rest of Bosnia.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Jelena Mrgić reject existence of "Donji Kraji Slavonije" altogether, and reject previous etymological discussions among historians, such as Klajić, Jiriček and even Vego, and derives the county name, similarly to Pavao Anđelić, from geography (altitude and topography) and political demarcation as a product of solely local Bosnian origin.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} From the 13th century, texts referring to it as "Donji kraji Bosne"{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} or "Donji kraji Bosanski,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} or "Donji kraji bosanske zemlje".{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} During the reign of Hrvatinić family, since the beginning of 13th century, the territory of Donji Kraji included areas and parishes around Sana river, Glaž, to Grmeč mountain on the west and to the middle course of the Vrbas river on the east, thus covering entire region of Sanica, and later included Uskoplje, Pliva, Luka, Vrbas, Zemljanik (Resnik), Vrbanja, Tribava (Trijebovo), Mel, Lušci and Banjica, and on occasions Dubica and sometimes even Usora.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Vjekoslav Klaić, by invoking primary sources and document from 1244, as well as Mrgić, placed the territory of Donji Kraji in northern Bosnia, west from Usora county.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} This is confirmed by Konstantin Josef Jireček who said: "The Lower Ends (das Unterland) lies in the northwestern (Bosnia) toward Croatia, encompassing Kotor on the Vrbanja, Jajce and Ključ on the Sana (Kotor ander Vrbanja, Jajce, Ključ an der Sana u. S. W.)". From the Bosnian Cyrillic scripts of the written monuments, we know that Lušci village was in the Lower Ends but this place is not known today.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} History Wczesna historia Pierwsza pośrednia wzmianka o Donji Kraji pochodzi z 1230 r., gdy Matej Ninoslav otrzymał właściwy zbiór tytułów dla biskupa Bośni. Wspomniał o tym w bulli (dekret) król Węgier Bela IV z dnia 20 lipca 1244 r., w którym podkreślił, że wcześniej go przyznał Matej Ninoslav [9]. Później inni władcy, tacy jak ban Prijezda, posiadali majątki ziemskie na tych ziemiach, o czym świadczy przekazanie córce parafii Zemunik w 1287 r. [13] First indirect mention of Donji Kraji is in 1230 where Matej Ninoslav granted right of tithe collection to the Bishop of Bosnia. That was mentioned in a bull (decree) by King Bela IV of Hungary dated July 20, 1244, where he emphasized that it was previously granted by Matej Ninoslav.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Later, other rulers like Ban Prijezda had estates in these lands as evidenced by his granting of Zemunik župa to his daughter in 1287.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Hrvatin Stjepanić (łac. Hrovatinus; fl. 1299-1304) został wymieniony jako książę („hrabia”) w „niższych granicach Bośni” (de inferioribus Bosni confinibus [14]) w 1301 r. i był wasalem Pawła I Subica z Bribir. [15] [16] W karcie wydanej przez Karola II z Neapolu 14 lipca 1299 r. Wymieniono ich jako właścicieli tych ziem [9], wskazując jednocześnie, że Dolne Granice wokół Sany znajdują się na ziemi bośniackiej [17]. Hrvatin Stjepanić (; fl. 1299–1304) was mentioned as the knez ("count") in "the lower confines of Bosnia" (de inferioribus Bosne confinibus{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}) in 1301, and was a vassal of Paul I Šubić of Bribir.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In a charter issued by Charles II of Naples in 14. July 1299 they were mentioned as owners of these lands{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} while pointing that Lower confines around Sana are located in Bosnian land.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} 14th century Plik:Realm of Hrvoje Vukčić Hrvatinić.png Realm of Hrvoje Vukčić in the early 15th century Gdy w 1315 roku hrabia Hrvatin zmarł, spadek po nim przejął Vukoslav Hrvatinić wraz z braćmi Pavao i Vukacem. Po węgierskich operacjach wojskowych wspieranych przez Ivana Babonića i Stefana II Kotromanić, bośniacki ban Mladen II. Šubić został obalony w 1322 roku. Stefan II był teraz u władzy i nazywał siebie banem całej Bośni. [9] When in 1315 count Hrvatin died he was inherited by Vukoslav Hrvatinić with his brothers. After Hungarian military operations supported by Ivan Babonić and Stephen II Kotromanić, Bosnian Ban Mladen II Šubić was deposed in 1322. Stephen II was now in power, and called himself Ban of whole Bosnia.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Hrabia Vukoslav Hrvatinić porzucił swojego byłego zwierzchnika i stał stanowczo przy nowym bośniackim banie Stefanie II [18], za co ten potwierdził mu wszystkie majętności na ziemiach Dolnego Kraju, jak zapisano w karcie wydanej w Mile przez Stefana, który potwierdził Vukoslavowi jego rodowe żupanie Banica i Vrbanja, z miejscowościami Ključ i Kotor. [9] Po 1322 r. Stefan zaczął się nazywać Panem wszystkich ziem bośniackich, w tym Soli, Usory, Dolnego Krai i Hum. Count Vukoslav Hrvatinić abandoned his former overlord and stood firmly with new Bosnian ban Stephen II, for which he was confirmed all the belongings in lands of Donji Kraji, as evidenced by a charter issued in Mile by Stephen who confirmed to Vukoslav his ancestral parishes of Banica and Vrbanja, with towns Ključ and Kotor.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} After 1322. Stephen started to call himself lord of all Bosnian lands, including Soli, Usora, Donji Kraji, and Hum. W kolejnych latach ban Stefan przyznał braciom Hrvatnić kilka żupanii w Dolnym Kraju, ale nigdy nie byli hrabiami całego Dolnego Kraju, zamiast tego, na przykład Vukoslav, nazwał siebie „hrabią Ključs” [19]. Trzeci syn Hrvatina, Vukac, rządził żupanią Vrbanje [20]. Ten trend przyznawania braciom żup i miast utrzymał się w ostatniej karcie bana Stefana w 1351 r., która potwierdza Pavao i Vukacowi, spadkobiercom hrabiego Vukoslava, odziedziczone majątki. Miasto Kljuc zostało przypisane jego trzeciemu synowi, Vlatko Vukoslavicowi. Oprócz Vukoslavic, Pavlovic (syn hrabiego Pawła) i Vlatko Vukoslavic również później dochodzili swoich praw do Banjicy [21]. Vukac Hrvatinić otrzymał żupanię Luka od nowego bośniackiego bana Tvrtko I w karcie wydanej w dniu 11 sierpnia 1366 r. za jego lojalność podczas bitew toczonych przeciwko królowi Węgier Ludwikowi I. [22] In coming years ban Stephen will grant Hrvatnić brothers several župas in Donji Kraji, but they were never counts of the whole Donji Kraji country, instead, in the example of Vukoslav, he refers to himself as "count of Ključ".{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Third Hrvatin son, Vukac, ruled the župa of Vrbanje.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} This trend of granting the brothers župas and towns continued in the last charter of Ban Stephen in 1351, which confirms to Paul and Vuk, heirs of Count Vukoslav, the inherited estates. The town of Ključ was attributed to his third son, Vlatko Vukoslavić. In addition to Vukoslavić, Pavlović (sons of Count Paul) and Vlatko Vukoslavić also later claimed their rights over Banjica.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Vukac Hrvatinić was granted župa Luka by a new Bosnian ban Tvrtko I in a charter issued in 11 August 1366 for his loyalty during battles he waged against Hungarian king Louis I.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Donji Kraji under Hrvoje Vukčić Plik:Hrvoje vukcic misal CoA.png Coat of Arms of Hrvatinić Po tym, jak Vukac poparł Tvrtko I przeciwko Węgrom, szybko awansowali w szeregach w Bośni, a ich najwybitniejszy członek, Hrvoje Vukčić, wraz z ważnymi nowymi posiadłościami w Donji Kraji i Tropolje otrzymał tytuł Wielkiego Księcia Bośni. [24] Hrvoje był najstarszym synem księcia Vukaca Hrvatinića. Był żonaty z Jeleną Nelipic, [25] wnuczką potężnego chorwackiego szlachcica Iwana I Nelipaca (książę Nelipic) i siostrą Iwana III Nelipac (Ivanis Nelipic). Po raz pierwszy wspomniano go w 1376 r. jako księcia i rycerza za panowania króla Ludwika I. Nazywał siebie hrabią Dolnych Krain. After Vukac supported Tvrtko I against Hungary, they quickly came up through the ranks in Bosnia, while their most prominent member, Hrvoje Vukčić, along with major new possessions in Donji Kraji and Tropolje was awarded with the title Grand Duke of Bosnia.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Hrvoje was the eldest son of Duke Vukac Hrvatinić. He was married to Jelena Nelipčić, granddaughter of the powerful Croatian noble Ivan I Nelipac (Prince Nelipić) and sister of Ivan III Nelipac (Ivaniš Nelipić). He is first mentioned in 1376 as being prince and knight during the reign of Hungarian king Louis I. He called himself Count of Donji Kraji. Z pomocą Hrvoje król Ostoja wszedł na tron ​​w 1398 r. Zygmunt wtargnął do Donji Kraji, ale został stłumiony przez armię Hrvoje. Władysław Neapolitański przyznał mu tytuł księcia Splitu, nadając mu wyspy Brac, Hvar i Korcula. Został odznaczony administracją dużych terytoriów i tytułem wicekróla Ksiestwa Split Dalmacji i Chorwacji, Wielkiego Księcia Bośni i Księcia Donji Kraji. W ten sposób stał się największym przeciwnikiem Zygmunta w Bośni. [26] With the help of Hrvoje, King Ostoja came to the throne in 1398. Sigmund broke into the Donji Kraji, but was suppressed by Hrvoje army. Ladislaus of Naples awarded him the title of Duke of Split, giving him the islands of Brač, Hvar and Korčula. He was awarded administration of large territories and the title of Herceg Split Viceroy of Dalmatia and Croatia, grand Duke of Bosnia and Duke of Donji Kraji. In doing so, he became Sigmund's largest opponent in Bosnia.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} W 1407 r. Zygmunt dowodził armią węgierską i zaatakował Donji Kraji, ale został zatrzymany. Punkt zwrotny nastąpił po zwycięstwie Zygmunta w bitwie o Dobor (1408). Hrvoje nie uczestniczył osobiście w bitwie, ale katastrofa sił bośniackich doprowadziła go do pogodzenia się z królem węgierskim. Czyniąc to, stracił wszystkie przywileje, które otrzymał od Władysława, a jego wpływy zakończyły się. [27] Hrvoje zwrócił się do Osmanów i sprowadził ich do Bośni, co doprowadziło do [dOBOJ|bitwy pod Doboj]] (1415), w której Węgrzy zostali pokonani. Zmarł na początku 1416 r., Po czym jego majątek rozpadł się gwałtownie. Jego wdowa Jelena wyszła później za bośniackiego króla Ostoję. In 1407, Sigmund led the Hungarian army and attacked Donji Kraji, but was stopped. The turning point came after the Sigmund victory in the Battle of Dobor (1408). Hrvoje did not personally participate in the battle, but the disaster of the Bosnian forces led him to reconcile with the Hungarian king. In doing so, he lost all the privileges he received from Ladislaus and his power declined.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Hrvoje turned to the Ottomans and brought them to Bosnia resulting in the Battle of Doboj (1415) where Hungarians were defeated. He died at the beginning of 1416 after which his possessions disintegrated rapidly. His widow Jelena later married the Bosnian king Ostoja. Jajce, główna forteca obronna, została zbudowana w XIV wieku i początkowo była siedzibą Hrvojea Vukčicia. Stałaby się jedną ze stolic Królestwa Bośni. [28] Po śmierci Hrvoje Jajce wróciła do królewskij domeny. Była to jedyna domena królewska znajdująca się w Donji Kraji, a Stefan Tomaszwicz nazywał ją „siedzibą królewską” [29], a jej cytadela ma portal ozdobiony jego herbem królewskim Kotromanić [29]. Jajce, a major fortified caste, was built in the 14th century and initially was seat of Hrvoje Vukčić. It would become one of the capital cities of the Kingdom of Bosnia.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} After Hrvoje death Jajce has passed back to the royal domain. It was only royal domain located in Donji Kraji, as Stephen Thomas refers to it as "royal seat",{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} and its citadel has a portal decorated by his Kotromanić royal coat of arms.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Plik:2010 08 Kljuc Stari Grad Tower1a (cropped).jpg Ključ fortress, last stronghold of the last Bosnian King Stephen Tomašević. Walki wewnętrzne i najazdy osmańskie Hrvoje pozostawił po sobie syna Balsę, który walczył o tytuł księcia Dolnych Krain, ale zmarł w 1416 r. [30], więc większość Dolnych Krai trafiła do jego kuzyna Juraja Vojsalicia. Jeszcze przed 1386 r. Po licznych nalotach można było zobaczyć skutki Turków w średniowiecznej Bośni. Wydarzenia w 1410 roku były początkiem ich aktywnego zaangażowania. Imperium Osmańskie wspierało lokalną szlachtę, Ice autor: Tvrtko II. Po bitwie pod Lašvanem na rzece Lašvie (w 1415 r.) Osmanie i Węgry stały się najsilniejszym czynnikiem w sprawach lokalnych. Nawigacja między tymi dwiema siłami, zakazami i królami w Bośni i Hercegowinie wywiera presję z obu stron. Juraj poparł 1434 bośniacki król Tvrtko II przeciwko Sandaljowi Hranicowi w wojnie domowej. [31] Hrvoje left behind his son Balša who bore the title of Prince of the Lower Lands, but he died in 1416{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} so the bulk of the Donji Kraji went to his cousin Juraj Vojsalić. Even before 1386, it is possible to see the effects of the Ottomans in medieval Bosnia, after numerous raids. Events during the 1410s marked the beginning of their active engagement. The Ottoman Empire supported the local nobility, led by Tvrtko II. After the Lašvanian battle on Lašva river (in 1415), the Ottomans and Hungary became the most powerful factor in the local affairs. Navigating between these two forces, bans and kings in Bosnia resisted pressures from both sides. Juraj supported 1434 Bosnian King Tvrtko II against Sandalj Hranić in the civil war.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Następcą Juraja został jego syn Peter. Panowanie Piotra naznaczone było lepszymi kontaktami z Papieżem, który wielokrotnie zabierał księcia Dolnego Krai w obronie, wskazując, że jest on jedynym spośród schizmatyckich władców bośniackich, który zachował prawdziwą wiarę. Aktywnie wspierał Vladislava Hercegovica w walce ze Stjepanem Vukciciem Kosaca. Piotr był ostatnio wymieniany jako żyjący w weneckim dokumencie z 1456 r. [32] Juraj was succeeded by his son Peter. The reign of Peter was marked by improved connections with The Pope who has repeatedly taken the Duke of Donji Kraji for protection, pointing out that he is the only one among the schismatic Bosnian rulers who has maintained true faith. He actively supported Vladislav Hercegović in the fight against Stjepan Vukčić Kosača. Peter was last mentioned as alive in a Venetian document from 1456.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Turcy rozpoczęli niespodziewany atak na Bośnię, kiedy przekierowali swoje wojska z rzekomego ataku na Węgry. Twierdze zostały szybko opanowane, a Stephen Tomasevic zniknął z Jajce w kierunku Dolnego Krai, a królowa Katarzyna uciekła na wybrzeże. Osmanie dogonili siły króla w fortecy Klucz na Sanie, gdzie uwięzili go i przywieźli z powrotem do Jajce, gdzie został ścięty przed Mehmedem Zdobywcą. [33] Ottomans launched surprise attack on Bosnia, when they re-directed their troops from their supposed attack towards Hungary. Fortresses were quickly overrun, and Stephen Tomašević fled from Jajce towards the Donji Kraji, while the Queen Catherine fled to the coast. Ottomans caught up to the king's forces at the fortress of Ključ on the Sana, where they imprisoned him and brought him back to Jajce, where he was beheaded in front of Mehmed the Conqueror.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Plik:Jajce – Castle gate (cropped).jpg Jajce – Castle gate showing Kotromanić royal coat of arms of Stephen Thomas. Aftermath Po upadku Królestwa Bośni pod panowaniem Turków, węgierski król Matthias Corvinus zdobył północną Bośnię pod koniec 1464 r., W tym Dolny Kraś, gdzie utworzył hrabstwo Jajce, które trwało do 1528 r. W tym okresie hrabstwo Jajce obejmowało cały obszar Donji Kraji, z wyjątkiem parafii Uskoplje, która była wówczas pod panowaniem osmańskim [34]. Po upadku powiatu jajckiego region stał się częścią Sanjak w Bośni. After the fall of the Kingdom of Bosnia under the rule of the Ottomans, Hungarian King Matthias Corvinus captured northern Bosnia in late 1464, including Donji Kraji, where he formed the Jajce county which was held until 1528. In this period the Jajce county covered the entire area of Donji Kraji, except the parish (župa) of Uskoplje, which then was under Ottoman rule.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} After the fall of the Jajce county, the region became part of the Sanjak of Bosnia. „Bośniacka krajina” została po raz pierwszy wspomniana w 1594 r. [35] "Bosanska Krajina" is first mentioned in 1594. List of parishes Uskoplje Pliva Luka Vrbas Zemljanik Vrbanja Tribava (Trijebovo) Mel Lušci Banjica Sana Glaž Dubica See also Bosanska Krajina Banate of Bosnia Kingdom of Bosnia History of Bosnia Walled city of Jajce Ključ Źródła Malcolm N. (1996): Bosnia: A Short History. New, Updating Edition, New York University Press, . Mrgić, Jelena (2002). Kraji: Krajina srednjovekovne Bosne. Belgrade: Filozofski fakultet. ISBN 978-86-80269-59-7. Mrgić, Jelena (2008). North Bosnia fro 13th-16th century. Belgrade: Filozofski fakultet. Klaić, Nada (1994). Srednjevjekovna Bosna - Politički položaj bosanskih vladara do Tvrtkove krunidbe. Zagreb: Eminex. ISBN 953-6112-05-1. Benac A., Ed. (1986): Bosna i Hercegovina / Bosnia and Herzegovia / Bosnien und Herzegowina. Svjetlost, Sarajevo. Enciklopedija Jugoslavije, Ed. (1983): Socijalistička Republika Bosna i Hercegovina – Separat iz II izdanja Enciklopedije Jugoslavije. Jugoslavenski leksikografski zavod, Zagreb. Vego, Marko (1982). Postanak srednjovjekovne bosanske države. Sarajevo: Svjetlost. Anđelić, Pavao (1982). Studije o teritorijalnopolitičkoj organizaciji srednjovjekovne Bosne. Sarajevo: Svjetlost. Vukičić, Gošić, Dragomir, Nevenka (1985). Collection of papers and materials of the fifth Yugoslav onomastic conference. Sarajevo: Akademija nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine. Hadžijahić, Muhamed (2004). Povijest Bosne u IX i X stoljeću. Sarajevo: Preporod. Ćirković, Sima (1964). Istorija srednjovekovne bosanske države. Beograd: Srpska književna zadruga. Fine, John Van Antwerp Jr. (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. Przypisy Mrgić-Radojčić, Jelena (2002). Donji Kraji: Krajina srednjovekovne Bosne. Belgrade: Filozofski fakultet. ISBN 978-86-80269-59-7. Anđelić, Pavao (1982). Studije o teritorijalnopolitičkoj organizaciji srednjovjekovne Bosne (in Serbo-Croatian). "Svjetlost," OOUR Izdavačka djelatnost. s. 10-11. Retrieved 14 November 2019. Vego 1982, s. 38-42. Vukičić, Gošić 1985, s. 75. Hadžijahić 2004, s. 133. Mrgić 2002, s. 27, 28. Anđelić 1982, s. 10, 11. Klaić 1994, s. 161, 155. Vego 1982, s. 39. Klaić 1994, s. 161. Mrgić 200, s. 289. Klaić 1880, s. 68-69. Anđelić 1982, s. 238. Klaić 1989, s. 193. Šišić 1902, str. 7, 9, 243. Klaić 1989, s. 185. Vego 1982, s. 107. Fine, John V. A.; Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5. Mrgić 2002, s. 45-46. Mrgić 2002, s. 65-71. Mrgić 2008, s. 56. Vego 1982, s. 41. Sulejmanagić, Amer (23 July 2015). "Grbovi Vukčića Hrvatinića" (html, pdf). Povijesni prilozi (in Serbo-Croatian). hrcak.srce.hr. str. 33–68. Retrieved 12 December 2019. Fine 1994, s. 397. Sveučilište u Zagrebu. Institut za hrvatsku povijest; Radovi, 1987 Mrgić 2008, s. 85. Ćirković 1964, s. 304. Fine 1994, s. 455. Anđelić 1982, s. 239. Mrgić 2002, s. 118. Mrgić 2002, s. 118-121. Mrgić 2008, s. 121-124. Fine 1994, s. 584. Mrgić 2008, s. 122-133. Dragomir Vukičić; Nevenka Gošić (1985). Collection of papers and materials of the fifth Yugoslav onomastic conference. Akademija nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine. s. 75.