Stjepan Kulinić: Różnice pomiędzy wersjami
(Utworzono nową stronę "Kategoria:2 Kategoria:Strony importowane {{Uwaga polska| |strona = https://pl.wikipedia.org/wiki/Stefan_(ban_Bo%C5%9Bni) |autorzy = https://pl.wikipedia.org/w/i...") |
|||
| Linia 25: | Linia 25: | ||
== Przypisy == | == Przypisy == | ||
| − | {{ | + | {{izvori}} |
== Bibliografia == | == Bibliografia == | ||
Wersja z 10:05, 22 maj 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Stefan (zm. 1236 r.) - ban Bośni od 1204 do 1232 roku, z dynastii Kulinowiczów, obalony przez przeciwników. PanowanieW młodości przebywał jako zakładnik na dworze węgierskim, gdzie poznał panujące obyczaje.[1] Po śmierci ojca, Kulina został banem Bośni. Prowadził całkowicie odmienną politykę w przeciwieństwie do swojego ojca, będąc gorliwym katolikiem. Utrzymywał też pokojowe kontakty z Węgrami, których uznawał zależność. W czasie jego rządów doszło do rozwoju sekty bogomiłów, która rozprzestrzeniła się na tereny południowych Węgier, północnych Włoch, południowo-wschodniej Francji i Chorwacji. Wzbudziło to zaniepokojenie papieża Honoriusza III, który skierował do banowiny swojego legata w 1221 r., Anconiusa. po jego wizycie w kraju i zdaniu relacji papieżowi ten ostatni skierował skargę na bana do władcy węgierskiego, polecając mu zniszczenie herezji poprzez zorganizowanie zbrojnej krucjaty. Król Andrzej II uwikłany wewnętrznymi konfliktami na Węgrzech nie był w stanie skutecznie wyegzekwować decyzji papieża. Ostatecznie uczynił to arcybiskup Kalocsy, który po wspólnej krucjaty namówił władcę Sremu w 1232 r. Te wydarzenia oraz prowęgierska polityka Stefana doprowadziły do zawiązania się spisku przeciwko niemu oraz jego obalenia w 1232 r. przez zwolenników bogomiłów. Władzę powierzono w ręce Mateja Ninoslava, zaś sam Stefan uciekł na dwór syna, Sibislava, pana Usory, gdzie zmarł w 1236 r.[2] PrzypisyBibliografia
|
| |||||||||||||||||||||||