Anjou Erzsébet

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Następczyni tronu Polski 25px (1364–1370) Następca: Anjou János Anjou Katalin Poprzednik: Następczyni tronu Węgier 25px (1366–1370) Następca: Maria di Calabria Anjou Katalin Poprzednik: Następczyni tronu Węgier 25px (1370–1373) Następca: Anjou János Maria di Calabria Poprzednik: Cesarzowa Łacińska Konstantynopola 25px (1370–1373) (tytularna) Następca: Maria di Calabria Agnese di Durazzo Poprzednik: Księżna Tarentu 25px (1370–1373) Następca: Maria di Calabria Agnese di Durazzo Anjou Erzsébet (pol. Elżbieta Andegaweńska, chor. Elizabeta Anžuvinska, wł. Elisabetta di Slavonia, fr. Élisabeth de Slavonie, gr. Ελισάβετ της Ουγγαρίας/του Ανζού), (*1352, † na krótko przed 6 kwietnia 1380), węgierska księżniczka, tytularna łacińska cesarzowa Konstantynopola. Anjou Erzsébet (1352 – 1380., röviddel április 6. előtt), horvátul: Elizabeta Anžuvinska, olaszul: Elisabetta di Slavonia, franciául: Élisabeth de Slavonie, görögül: Ελισάβετ της Ουγγαρίας/του Ανζού, magyar királyi hercegnő, Szlavónia hercegnője, Tarantó hercegnéje, címzetes konstantinápolyi latin császárné. Życiorys Córka Stefana Andegaweńskiego, księcia Slawonii i regenta Węgier [1] oraz Małgorzaty Wittelsbach, bawarskiej księżniczki i niemiecko-rzymskiej księżniczki cesarskiej. Po stronie ojca król Węgier Karol I i wnuk Elżbiety Łokietkównej, po stronie matki wnuczka cesarza niemieckiego Ludwika IV i hrabiny Małgorzaty de Hainaut. W latach 1365/66 i 1370 Erzsébet była spadkobierczynią tronu Węgier (po śmierci brata Jana, spadkobiercy węgierskiego tronu aż do narodzin córek stryja Ludwika I). Erzsébet przez całe życie była w ogniu gier politycznych, przede wszystkim gier dynastycznych. Zgodnie z ówczesnymi rozgrywkami dynastycznymi zamieniano jej kolejno kandydatów na małżonków. Najpierw żeniono ją z morawskim margrabią Jodokiem Luksemburskim, następnie z księciem Austrii Albrechtem III Habsburgiem, później ze spadkobiercą niemieckiego i czeskiego tronu Wacławem Luksemburskim, by ostatecznie 20 października 1370 r. wydać ją za mąż za księcia Tarentu Filipa II (Filipa III, łacińskiego cesarza Konstantynopola), z dynastii Andegaweńskiej, linii Taranto. Jego posagiem był Korfu. Z małżeństwa urodził się syn Filip, który zmarł w 1371 roku. Dwa lata później w 1373 roku zmarł także jej mąż i Erzsébet została wdową. Umarła na krótko przed swoją babcią ze strony matki, królową Elżbietą. Została pochowany w katedrze San Cataldo w Taranto. Anjou Istvánnak, Szlavónia hercegének és Magyarország régensének, valamint Wittelsbach Margit bajor hercegnőnek és német-római császári hercegnőnek a lánya volt. Apai részről I. Károly magyar király és Piast Erzsébet unokája, anyai részről IV. Lajos német-római császár és Margit hainaut-i grófnő unokája. Fivére, János (1351/54–1360/63) herceg halála után a nagybátyja, Nagy Lajos lányainak a születéséig, 1365/66-ig, illetve 1370-ig a magyar trón feltételezett (prezumptív) trónörököse volt. Egész élete szinte azzal telt, hogy a politika játszmák kereszttüzében az aktuális szövetségi rendszereknek megfelelően váltogatták leendő házastársait. Első jegyese Luxemburgi Jobst morva őrgróf, későbbi német király volt, majd III. Albert osztrák herceg, aztán Luxemburgi Vencel német és cseh trónörökös, míg végül 1370. október 20-án ténylegesen is feleségül ment az Anjou-ház tarantói ágából származó II. Fülöp tarantói herceghez (III. Fülöp néven címzetes konstantinápolyi latin császár). A hozománya Korfu szigete volt. A házasságból egy fiú, Fülöp született 1371-ben, aki viszont csecsemőkorában meghalt. Két évvel később a férje is elhunyt, és Erzsébet özvegyen maradt 1373-ban. Többé nem ment férjhez. Röviddel anyai nagyanyja, idősebb Erzsébet királyné előtt halt meg. Tarantóban a San Cataldo Székesegyházban temették el. Dzieci Z Filipem II miała 1 syna: Filipa († 1371), księcia Tarentu, tytularnego następcę tronu łacińskiego cesarza Konstantynopola królewski książę Neapolu, Férjétől, II. Fülöp (1329–1373) tarantói hercegtől, címzetes konstantinápolyi latin császártól, 1 fiú: * Fülöp (1371–fiatalon) nápolyi királyi herceg, tarantói herceg és címzetes konstantinápolyi császári herceg Przodkowie                                     16. II. Károly nápolyi király               8. Anjou Károly calabriai herceg (1271–1295)                       17. Árpád-házi Mária nápolyi királyné (V. István magyar király leánya)               4. I. Károly magyar király                             18. I. Rudolf német király               9. Habsburg Klemencia calabriai hercegné                       19. Hohenbergi Gertrúd német királyné               2. István herceg                                   20. I. Kázmér kujáviai herceg               10. I. Ulászló lengyel király                       21. Piast Eufrozina kujáviai hercegné               5. Piast Erzsébet magyar királyné                             22. Boleszláv gnieznói herceg               11. Piast Hedvig lengyel királyné (1266–1339)                       23. Boldog Jolán (IV. Béla magyar király lánya)               1. Anjou Erzsébet magyar hercegnő                                         24. II. Ottó bajor herceg               12. II. Lajos bajor herceg                       25. Pfalzi Ágnes bajor hercegné               6. IV. Lajos német-római császár                             26. I. Rudolf német király (= 18)               13. Habsburg Matild bajor hercegné                       27. Hohenbergi Gertrúd német királyné (= 19)               3. Bajor Margit szlavóniai hercegné                                   28. II. János hainaut-i gróf               14. I. Vilmos hainaut-i gróf                       29. Luxemburgi Filippa hainaut-i grófné               7. II. Margit hainaut-i grófnő                             30. Charles de Valois               15. Valois Johanna hainaut-i grófné                       31. Anjou Margit nápolyi királyi hercegnő             Przypisy Források Dümmerth Dezső. Az Anjou-ház nyomában (po węgiersku). Budapest: Panoráma (1982). [dostęp:2019-05-25]. Solymosi László (szerk.): Magyarország történeti kronológiája I. A kezdetektől 1526-ig, főszerk.: Benda Kálmán, Budapest, 1981. További információk Genealogie-Mittelalter/Kapetinger/Anjou/Ungarn/Elisabeth Fürstin von Tarent [dostęp:2015-02-07]. Genealogie-Mittelalter/Kreuzzüge/Elisabeth Fürstin von Tarent [dostęp:2015-02-07]. Foundation for Medieval Genealogy/Hungary Kings Genealogy [dostęp:2015-02-07].

Anjou Erzsébet — Następczyni tronu Polski Następczyni tronu Węgier Cesarzowa Łacińska Konstantynopola Księżna Tarentu — Następczyni tronu Polski Okres od 1364 do 1370 Poprzednik Anjou János Następca Anjou Katalin Następca tronu Węgier Okres od (1) 1366, (2) 1370 do (1) 1370, (2) 1373 Poprzednik 1. Maria di Calabria, 2. Anjou János Następca 1. Anjou Katalin, 2. Maria di Calabria Cesarzowa Łacińska Konstantynopola (tytularna) Okres od 1370 do 1373 Poprzednik Maria di Calabria Następca Agnese di Durazzo Księżna Tarentu Okres od 1370 do 1373 Poprzednik Maria di Calabria Następca Agnese di Durazzo Dane biograficzne Dynastia Kapetyngowie Gałąź Andegawenowie Linia węgiersko-polska Pochodzenie węgiersko-polskie Państwo Królestwo Węgier Urodziny 1354 Śmierć 6 kwietnia 1380 Przyczyna naturalna Miejsce spoczynku San Cataldo, Taranto Ojciec Anjou István Matka Margarete von Bayern Rodzeństwo János Mąż Filippo II Dzieci Filippo III (1371–młodo) ostatni w linii