Ózorai bánság

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Bosnia around 1412.png Banat Ózory na początku XV wieku Plik:Bascinet helm and medieval sword.jpg Mapa średniowiecznej Ózory z lokalnymi znaleziskami - hełm i miecz (Muzeum Regionalne, Doboj) Ózora (pol. Ozora/Usora, łac. Vozora), na wpół niezależne księstwo (banat) średniowiecznego państwa bośniackiego, choć miało także pewne okresy poza nim, gdy było połączone z sąsiednimi banatami Slawonii lub Maczwy. Siedzibą administracyjną tego banatu był Srebrenik, który służył także jako rezydencja jego władców przez cały okres istnienia państwa bośniackiego. Nazwa wzięła się od rzeki Usora. Usora (, ) was a semi-independent duchy (Banate) of the medieval Bosnian state, although it also had some periods outside it, when it was connected with neighbouring Banates of Slavonia or Mačva. The administrative seat of this Banate was Srebrenik, which also served as residence of its rulers for entire period of existence of the medieval Bosnian state. It took its name from the river Usora. Geografia i historia O regionie Ózora po raz pierwszy wspomniano w byku (dekret) króla Węgier Beli IV z dnia 20 lipca 1244 r., w którym przypisał on niektóre nieruchomości biskupowi Bośni: quod episeopus (Bosnensis) et capitulum decimas in Vozora, in Sou, in Olfeld et in aliis supis ... habeant et percipiant (Vozora oznacza Usora, Sou oznacza Soli i Olfeld oznacza Donji Kraji). The region of Usora was first mentioned in a bull (decree) by King Bela IV of Hungary dated 20 July 1244, in which he assigned some properties to the Bishop of Bosnia, naming the territories: quod episeopus (Bosnensis) et capitulum decimas in Vozora, in Sou, in Olfeld et in aliis supis ... habeant et percipiant (Vozora meaning Usora, Sou meaning Soli, and Olfeld meaning Donji Kraji). Terytorium banatu rozciągało się mniej więcej od okolic Kulaši i Prnjavor na zachodzie, do Srebrenika i Lukavaca na wschodzie, rzeki Sawy na północy i Žepče na południu. Banat miał wiele silnych fortec i miast na swoim terytorium, z których najbardziej znane to Doboj (XIII wiek), Srebrenik (1333), Dobor (1387), Glaz (XII wiek), Soko (XIV wiek), Tešanj (XIV wiek), Modrić (XIII wiek) i Maglaj (XV wiek). Its territory stretched roughly from the area of Kulaši and Prnjavor to its west, to Srebrenik and Lukavac to its east, the river Sava to its north and Žepče to its south. The Banate of Usora had many strong fortresses and cities on its territory, the most famous ones being Doboj (13th century), Srebrenik (1333), Dobor (1387), Glaz (12th century), Soko (14th century), Tešanj (14th century), Modrić (13th century), and Maglaj (15th century). Ponadto, ze względu na swoje położenie geograficzne (płaskowyż panoński) jako najbardziej wysunięty na północ kraj bośniacki i jego bogactwo, Ózora była najczęstszym polem bitwy między królami węgierskimi, którzy postrzegali banat Bośni jako wasali. Mimo że nominalnie był częścią Węgierskich Krain Koronnych, banat Bośni był de facto niepodległym państwem przez większość swojego istnienia, w tym Ózora, która zawsze zachowała wielką autonomię w Bośni. Also, due to its geographical location (Pannonian plateau) as the northernmost Bosnian land and its richness, Usora was, more often than not, a most common battleground between the Hungarian kings who viewed Banate of Bosnia as vassals to them. Although it was nominally a part of the Hungarian Crown Lands, the Banate of Bosnia was a de facto independent state for most of its existence,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} including Usora, which when under Bosnia always retained great autonomy. Godne uwagi bitwy to: Bitwa pod Srebrenikiem (1363), Bitwa o Dobor (1394 i 1408) oraz Bitwa o Doboj (1415). Ten banat był kilkakrotnie oddzielony od banatu Bośni, a później od Królestwa Bośni, które wyznaczyło władców tego regionu i czasami było związane z bananem slawońskim. Wybitne rodziny, m.in. Babonići posiadały wielkie dobra, a terytoria te były częścią slawońskiego banatu. Notable battles include Battle of Srebrenik (1363), Battle of Dobor (1394 and 1408), and the Battle of Doboj (1415). This banate/duchy had been separated several times from the Banate of Bosnia and later Bosnian Kingdom in its history mostly by Kingdom of Hungary which appointed rulers of this region and sometimes attached it to Slavonian Banate. Prominent families, as Babonići had great estates, while the territories were part of Slavonian Banate. Bośniaccy banowie i królowie począwszy od Stefana II Kotromanića z 1324 r. (który dodał Ózorę i Soli do swojego tytułu) [6] 1463 podczas podboju osmańskiego Bośni. Bosnian bans and kings starting with Stephen II Kotromanić from 1324 (who added Usora and Soli to his title) have started appointing their rulers or had rulers that supported them, ending with the last Duke of Usora, Tvrtko Stančić who died in May 1463 during Ottoman conquest of Bosnia. Źródła Fine, John Van Antwerp Jr. (1991) [1983]. The Early Medieval Balkans: A Critical Survey from the Sixth to the Late Twelfth Century. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. Fine, John Van Antwerp Jr. (1994) [1987]. The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Press. Klaić, Nada (1989). Srednjovjekovna Bosna: Politički položaj bosanskih vladara do Tvrtkove krunidbe (1377. g.). Zagreb: Grafički zavod Hrvatske. Malcolm, Noel (1994). [Bosnia: A Short History]. New York: NYU Press. Vego, Marko (1982). [Postanak srednjovjekovne bosanske države]]. Sarajevo: Svjetlost. Ćirković, Sima (2014) [1964]. "The Double Wreath: A Contribution to the History of Kingship in Bosnia". Balcanica. 45: 107–143. Ćirković, Sima (2004). The Serbs. Malden: Blackwell Publishing. Moravcsik, Gyula, ed. (1967) [1949]. Constantine Porphyrogenitus: De Administrando Imperio (2nd revised ed.). Washington D.C.: Dumbarton Oaks Center for Byzantine Studies. Przypisy