Królestwo Chorwacji (925-1102)

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Hrvatsko Kraljevstvo Kraljevina Hrvatska xxx ← 30px ← 30px 925-1102 30px → 30px → si Bandera Język narodowy: starochorwacki, łacina Ubicación de Regnum Croatiae (łac.) Królestwo Chorwacji u szczytu potęgi Stolica Zmieniało się z czasem Nin, Biograd, Solin, Knin Religia katolicyzm Rząd monarchia Król  • 925 – 928 Tomislav (pierwszy król)  • 1093 – 1097 Petar Svačić (ostatni) Ban  • 949 – 969 Pribina (pierwszy)  • 1075 – 1091 Petar Svačić (ostatni) Legislatura sabor Historia średniowiecze  • Ustanowienie 925  • Pacta conventa 1102 Dzisiaj część 23px Chorwacja 23px Bośnia i Hercegowina 23 Serbia 23 Czarnogóra Królestwo Chorwacji (chorw. Kraljevina Hrvatska lub Hrvatsko Kraljevstvo; łac. Regnum Croatiae lub Regnum Croatorum), także Królestwo Chorwatów (chorw. Kraljevstvo Hrvata, łac. Regnum Croatorum) – średniowieczne królestwo, które obejmowało obszar dzisiejszej Chorwacji i Bośni i Hercegowiny na Bałkanach. Historia Plik:Tomislavova Hrvatska.jpg Tomislavovo Hrvatsko Kraljevstvo i velike pobjede protiv Ugara, na Dravi 925., i Bugara, u bosanskim planinama 927. Królestwo Chorwacji powstało w 925, kiedy to papież Jan X koronował Tomisława Chorwackiego i istniało jako niezależny podmiot polityczny przez blisko dwa stulecia. Historia królestwa obfitowała w konflikty z Republiką Wenecką, Bułgarią, Węgrami i, okazjonalnie, z papiestwem. W 1102 roku, po kryzysie sukcesyjnym rodzimej dynastii Trpimirowiczów Chorwacja de facto straciła swoją niepodległość w następstwie unii personalnej z Królestwem Węgier. 1 stycznia 1527 chorwacki sejm w Cetin wybrał, po śmierci władcy Węgier i Chorwacji Ludwika II Jagiellończyka, Ferdynanda I Habsburga na króla. Nowa dynastia panowała w Chorwacji do 1918 roku. Po roku 1849, Królestwo Slawonii i Królestwo Chorwacji zostały uznane jako oddzielne kraje koronne Cesarstwa Austriackiego. Zgodnie z węgiersko-chorwackim porozumieniem zawartym w 1868, Królestwo Slawonii wraz z Królestwem Chorwacji (początkowo także wraz z Królestwem Dalmacji, stąd pozostała nazwa) jako „Trójjedyne Królestwo Chorwacji, Slawonii i Dalmacji” stała się Krajem Korony św. Stefana (węgierskiej części dualistycznej monarchii Austro-Węgier), zachowując jednakże pewną dozę suwerenności np. posiadało pełną autonomię w sprawach administracji, sądownictwa, wyznania czy szkolnictwa. Królestwo Chorwacji istniało w ramach tego królestwa de iure do 1918 roku. Królowie Chorwacji Bibliografia Peter Rokai, Zoltan Đere, Tibor Pal, Aleksandar Kasaš, Istorija Mađara, Beograd, 2002. Mladen Lorković, Narod i zemlja Hrvata, reprint, Split 2005.