Kosača (ród)

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

20px Przekierowanie z Kosače (Goražde). Kosača Косача Język bośniacki Inne nazwy Kosačić Косачић herb dynastii herb dynastii Kraj Wasal: 22px Królestwa Serbii (ok.1331–1359) Królestwa Bośni (1388–1415) 22px Imperium Osmańskiego (1415–1444, 1469–1480) 22px Królestwa Aragonii (1444–1466) Posiadłości Ziemie: Gornje Podrinje lub Gornja Drina (obszar wokół górnego biegu rzeki Driny) Hum (1388–1480) (z grubsza nowoczesna Hercegowina) Księstwo Saint Sava (1435–1480) Tytulatura    vojvoda, książę, bey specjalne tytuły: Wielki Książę Bośni (Veliki Vojvoda Bosanski) Książę Hum i Wybrzeża Książę Saint Sava Wielki wezyr] Wielki pasza] Założyciel Vuk Kosača Ostatni Vlatko Hercegović Koniec 1483 Pochodzenie bośniackie Młodsze gałęzie   • Hercegović   • Hersekzade   • Isabegović   • Isabegzade Kosača (cyrylica: Косача, pl. Kosače / Косаче), gdzieś Kosačić (Косачић, pl. Kosačići / Косачићи), oddział filii Kőszegi o imieniu Herceg, był bośniacką [6] [7] średniowieczną rodziną części współczesnej Bośni i Hercegowiny, Chorwacji, Czarnogóry i Serbii między XIV a XV wiekiem. Ziemia, którą kontrolowali, była znana jako Zachlumia, mniej więcej odpowiadająca nowoczesnemu regionowi Hercegowiny, który sam pochodzi od tytułu „Herzog”, który Stjepan Vukčić Kosača adoptował w 1448 roku. Oprócz Zachlumii rządzili częściami Dalmacji i Rascii. Byli wasalami kilku państw, w tym Królestwa Bośni i Imperium Osmańskiego. The Kosača (Cyrillic: Косача, pl. Kosače / Косаче), somewhere Kosačić (Косачић, pl. Kosačići / Косачићи), cadet branch house of Kőszegi family named Herceg, was a Bosnian medieval noble family which ruled over parts of modern-day Bosnia and Herzegovina, Croatia, Montenegro, and Serbia between the 14th century and the 15th century. The land they controlled was known as Zachlumia, roughly corresponding to modern region of Herzegovina, which itself was derived from the title "Herzog", which Stjepan Vukčić Kosača adopted in 1448. Besides Zachlumia, they ruled parts of Dalmatia and Rascia. They were vassals to several states, including the Kingdom of Bosnia and Ottoman Empire. Nie ma dokumentu ani dowodów na to, że rodzina „Kosače” należała do jakiejkolwiek spowiedzi. Byli w kontakcie z Kościołem Bośni, Kościołem Rzymskokatolickim, Kościołem Prawosławnym i Islamem, ale nie odnotowano, że ktoś do nich należał. Poślubili kobiety tych wyznań, szanowali ich wiarę i wspierali je, nawet budowali budynki religijne, ale nie byli osobiście wierzącymi ani nie wyznawali żadnej religii. Podczas upadku Królestwa Bośniackiego Kosače podzieliło się na trzy gałęzie: wenecką, dalmatyńską i osmańską. W tej chwili oddziały te akceptują wyznania Kościoła rzymskokatolickiego i islamu. There is no document or evidence that the family "Kosače" belonged to any confession. They were in contact with the Church of Bosnia, the Roman Catholic Church, the Orthodox Church and Islam, but it was not recorded that anyone belonged to them. They married women of these confessions, respected their faith and supported them, they even built religious buildings but were not personally believers or practiced any religion. During the fall of the Bosnian Kingdom, the "Kosače" split into three branches: Venetian, Dalmatian and Ottoman. At that moment, these branches are accepting the confessions of the Roman Catholic Church and Islam. History Plik:Flag of Kosača.svg Flag of Kosača family Nazwa rodzinna Kosača prawdopodobnie pochodzi od miejscowości Kosače koło Goražde, w regionie Górnej Driny we wschodniej Bośni, gdzie rodzina Kosača była pierwotnie właścicielami majątku. [8] [9] The family name Kosača was probably taken after the village of Kosače near Goražde, in the Upper Drina region of eastern Bosnia, where the Kosača family were originally estate owners. Założyciel, Vuk [9], był wybitnym dowódcą wojskowym pod wodzą cesarza Dušana Potężnego Serbii (1331–1359), który brał udział w podbojach południowych Bałkanów. Otrzymał ziemie wokół Górnej Driny, w prowincji Rudine. [10] [11] The founder, Vuk was a prominent military commander under Emperor Dušan the Mighty of Serbia (r. 1331–1359) who took part in the conquests of southern Balkans. He was given lands around Upper Drina, province of Rudine. Vlatko Vuković, syn Vuka, przyniósł rodzinie rangę po wzięciu udziału w bitwach przeciwko Turkom [9]. Dowodził zwycięską armią bośniacką w bitwie pod Bilecią (1388). [9] Podczas bitwy o Kosowo (1389) bośniacki król Tvrtko wysłałem go do dowodzenia ze swoimi żołnierzami. Bośniacki kontyngent pod dowództwem Wlatki został umieszczony na lewym boku armii serbskiej dowodzonej przez księcia Serbii Lazara. Bitwa została po raz pierwszy opisana jako zwycięstwo, również przez samego Vlatko, jednak została uznana za nierozstrzygniętą, z długoterminowym zwycięstwem osmańskim [12]. Vlatko Vuković, the son of Vuk, brought the family to prominence after taking part in battles against the Ottomans. He commanded the victorious Bosnian army at the Battle of Bileća (1388). At the Battle of Kosovo (1389) Bosnian King Tvrtko I sent him to command with his troops. Bosnian contingent under Vlatko was positioned at the left flank from the Serbian army led by Prince Lazar of Serbia. The battle was at first reported as a victory, also by Vlatko himself, however it has been concluded as inconclusive, with a long-term Ottoman victory. Stjepan Vukčić Kosača w 1448 roku porzucił tytuł „Vojvoda z Bośni”, przyjmując tytuł „Herceg of Hum and the Coast” [1] Ponownie zmienił go w 1449 r. Na „Herceg świętego Sawy”, wspominając serbskiego świętego prawosławnego. [1] Tytuł ten miał znaczną wartość public relations, ponieważ relikwie Sawy były uważane za cudowne przez ludzi wszystkich wyznań chrześcijańskich. Jednak sami Kosachowie byli jedną z niewielu nieortodoksyjnych rodzin szlacheckich w Hum. [1] Jego ziemie znane były jako ziemie Herzoga lub później w Hercegowinie. [1] [13] Stjepan Vukčić Kosača in 1448 dropped his title "Vojvoda of Bosnia", assuming the title "Herceg of Hum and the Coast". He changed it again in 1449 to "Herceg of Saint Sava" in recollection of the Serbian Orthodox saint. This title had considerable public relations value, because Sava's relics were consider miracle-working by people of all Christian faiths. The Kosačas themselves, however, were one of the few non-Orthodox noble families in Hum. His lands were known as Herzog's lands or later Herzegovina. Król Stjepan Tomaš z Bośni poślubił Katarinę Kososę, córkę Stjepana Vukčicia, podczas katolickiej ceremonii w maju 1446 r., Zapewniając przynajmniej przez chwilę wsparcie najsilniejszego szlachcica w królestwie i zagorzałego zwolennika Kościoła Bośniackiego , Stjepan Vukčić. [14] King Stjepan Tomaš of Bosnia married Katarina Kosača, daughter of Stjepan Vukčić, in a Catholic ceremony in May 1446 ensuring, at least for a short while, he had the support of the most powerful nobleman in the kingdom and a staunch supporter of the Bosnian Church, Stjepan Vukčić. Członkowie Plik:Грб Вуковића.png Coat of Arms of the "Vuković", from the Fojnica Armorial (18th century). Vuk Kosača, military commander (voivode) Vlatko Vuković, Grand Duke of Bosnia, died 1392 Hrana Vuković Sandalj Hranić, Grand Duke of Bosnia, ca 1392–1435 Vuk Hranić, knyaz in the Bosnian court Ivan Vuković, prince Adam Vuković Vukac Hranić, knyaz in the Bosnian court Stjepan Vukčić Kosača, Grand Duke of Bosnia 1435–1456, later Duke of Saint Sava, 1456–1466 Vladislav Hercegović, Duke of Saint Sava, 1466–1483 Vlatko Hercegović Stjepan Hercegović, later Ahmed-paša Hercegović (Szablon:Lang-tr), Ottoman Grand Vizier, married to Hundi Hatun, the daughter of Sultan Bayezid II Mara Hercegović Katarina Kosača-Kotromanić, Queen consort of Bosnia - wife of Stjepan Tomaš, King of Bosnia Sigismund (Šimun) Kotromanić, later converted to Islam and changed his name to Isak-beg Kraljević (Szablon:Lang-tr) Katarina Kotromanić, later she converted to Islam and changed her name to Tahiri-hanuma, buried in Skopje in "turbe" (mausoleum) Dziedzictwo religijne Ortodoksi Some Eastern Orthodox buildings that were built by Kosača's: Zagrađe Monastery, Serbian Orthodox monastery built by Stjepan Vukčić Kosača for his Orthodox wife. Church of Saint Archdeacon Stephen, built by Sandalj Hranić Serbian Orthodox Church of Saint George in Sopotnica near Goražde, founded by Duke Stephen in 1454. The Goražde printing house worked at this church between 1519 and 1523, producing books in the Serbian recension of Church Slavonic. Katolicy Katolicy z regionu często odwiedzają grób Katariny Kosačy w rzymskim kościele Santa Maria in Aracoeli [17]. Catholics from the region often visit Katarina Kosača's tomb in the Roman church of Santa Maria in Aracoeli. Na jej nagrobku z każdej strony znajduje się portret naturalnej wielkości oraz herb Kotromanići i Kosača. Napis pierwotnie napisany cyrylicą bośniacką (napis, link zewnętrzny), ale w 1590 r. Zastąpiony łacińskim, który brzmi: [14] Her tombstone features a life-size portrait and the coat of arms of the Kotromanići and Kosača at each side. The inscription, originally written in Bosnian Cyrillic (Inscription, external link) but in 1590 replaced with a Latin one, which reads: Catharinae Reginae Bosnensi : Stephani ducis santi sabbae sorori et genere Helene et domo principis Stephani natae Thomae regis Bosane vsori Qvanrum vixit annorum LIIII et obdormivit Romae anno Domini MCCCCLXXVIII dei XXV oteobris monumentum ipsus scriptis positiv. Pamięć o królowej Katarzynie (Katarina Kosača), beatyfikowanej po jej śmierci, wciąż żyje w środkowej Bośni, gdzie katolicy tradycyjnie odprawiają 25 października mszą w Bobovacu „przy ołtarzu ojczyzny”. Niektóre artefakty należące do królowej i rodziny Kotromanić zostały zabrane w 1871 r. Przez Josipa Juraja Strossmayera z klasztoru franciszkanów w Kraljevie Sutjeskiej do Chorwacji na przechowanie do „zliberalizowania Bośni”. Nigdy nie zostały zwrócone. The memory of Queen Catherine (Katarina Kosača), who was beatified after her death, is still alive in Central Bosnia, where Catholics traditionally mark 25 October with a mass in Bobovac 'at the altar of the homeland'. Some of the artifacts belonging to the Queen and the Kotromanić family were taken in 1871 by Josip Juraj Strossmayer from the Franciscan monastery in Kraljeva Sutjeska to Croatia for safekeeping until 'Bosnia is liberated'. They have never been returned. Islam Pamięć o królowej Katarzynie (Katarina Kosača), beatyfikowanej po jej śmierci, wciąż żyje w środkowej Bośni, mauzoleum „Turbe” w Skopje, które zostało zniszczone podczas trzęsienia ziemi w Skopje w 1963 roku. Mauzoleum ku czci księżniczki Katarzyny Kotromanic, zwane w źródłach tureckich „Tahiri-hanuma”, zostało zbudowane przez Isa bł. Ishakovica. Rzadko zdarza się, że mauzoleum poświęcone jest kobiecie. Po trzęsieniu mauzoleum księżniczki nigdy nie zostało przywrócone, ale tradycja miejscowych została podtrzymana do dziś, odwiedzając i paląc świece. The memory of Queen Catherine (Katarina Kosača), who was beatified after her death, is still alive in Central Bosnia, "Turbe" mausoleum in Skopje which was destroyed in the 1963 Skopje earthquake. The mausoleum in memory of Princess Katherine Kotromanić referred in Turkish sources as the "Tahiri-hanuma" was built by Isa beg Ishaković. It is a very rare occurrence that a mausoleum is dedicated to a female person. After the quake, the mausoleum of the princess was never restored, but the tradition of the locals has been maintained to this day by visiting and burning candles. Przypisy Źródła Fine, John Van Antwerp (1994). The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest. University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5. ISBN 0-472-08260-4. Fine, John Van Antwerp (1975). The Bosnian Church: a new interpretation: a study of the Bosnian Church and its place in state and society from the 13th to the 15th centuries. East European Quarterly. Tomović, Gordana. Oblasni gospodari u 14. veku (PDF) (po serbo-chorwacku). str. 2. Zarchiwizowane z oryginału (PDF) on 2011-07-26. Serbian Patriarchy (1965). Serbian Orthodox Church: its past and present. Pavle Ivić (1995). The history of Serbian culture. Porthill Publishers. Lukovic. Заједничка граница области Косача и области Бранковића јужно од реке (PDF). Balcanica (po serbsku). Arheološko društvo Jugoslavije (1968). Arheološki pregled (po serbo-chorwacku). 10-11. str. 96. Др. Жељко Фајфрић (7 grudnia 2000). Котроманићи (po serbsku). Београд. А. Ивић: Родословне таблице српских династија и властеле, Нови Сад 1928. Дио Сандаљевог депозита за побочну грану племена Косача, У: Српска проза данас : Косаче оснивачи Херцеговине / Ћоровићеви сусрети прозних писаца у Билећи, Научни скуп историчара у Гацку ; [приређивач Радослав Братић]. - Билећа : Просвјета ; Гацко : Просвјета ; Београд : Фонд "Светозар и Владимир Ћоровић", 2002, 261-268. Родоначелник племена Косача – војвода Влатко Вуковић, У: Српска проза данас : Косаче оснивачи Херцеговине / Ћоровићеви сусрети прозних писаца у Билећи. Научни скуп историчара у Гацку / [приређивач Радослав Братић]. - Билећа : Просвјета ; Гацко : Просвјета ; Београд : Фонд “Светозар и Владимир Ћоровић”, 2002, 243-260. Споредна грана племена Косача, У: Зборник за историју Босне и Херцеговине 3 (2002) 61-77. Учешће Косача у ослобађању Јајца од Турака 1463. године, У: Српска проза данас : Косаче оснивачи Херцеговине / Ћоровићеви сусрети прозних писаца у Билећи, Научни скуп историчара у Гацку / [приређивач Радослав Братић]. - Билећа: Просвјета; Гацко: Просвјета; Београд: Фонд "Светозар и Владимир Ћоровић", 2002, 464-475. Prof. Dr. Feridun Emecen, TDV İslâm Ansiklopedisi, Turecka encyklopedia naukowa dla studiów islamskich, str. 524,525 Prof. Tayyib Gökbilgin, Edirne ve Paşa Livası, Istanbul 1952. str. 333-334 Dr. Ćiro Truhelka, Tursko-slovjenski spomenici dubrovačke arhive, Glasnik Zemaljskog muzeja BiH XXIII. 1911. Sarajevo str. 437-484 [[Kategoria:Dynasta