|
|
| (Nie pokazano 16 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) |
| Linia 1: |
Linia 1: |
| − | [[Kategoria:2ap]] | + | #PATRZ [[Вук Бранковић]] |
| − | [[Kategoria:0s]]
| |
| − | {{Uwaga polska|
| |
| − | |strona = https://pl.wikipedia.org/wiki/Vuk_Brankovi%C4%87
| |
| − | |autorzy = https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Vuk_Brankovi%C4%87&action=history
| |
| − | |nota = polski
| |
| − | }}
| |
| − | {{Uwaga|
| |
| − | |strona = https://en.wikipedia.org/wiki/Vuk_Brankovi%C4%87
| |
| − | |autorzy = https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Vuk_Brankovi%C4%87&action=history
| |
| − | |nota = angielski
| |
| − | }}
| |
| | | | |
| − | {|
| + | [[Kategoria:Przekierowane]] |
| − | |
| |
| − | |}
| |
| − | | |
| − | {|
| |
| − | |-style="vertical-align:top;"
| |
| − | |
| |
| − | | |
| − | [[Plik: Grb Vuka Brankovica manji.png|thumb|200px|left|Herb Vuka Brankovicia]]
| |
| − | | |
| − | '''Vuk Branković''' (pol. ''Vuk Brankowicz'', serb. ''Вук Бранковић'')(* 1345, † 6 października 1397), serbski szlachcic, który podczas upadku imperium serbskiego odziedziczył prowincję rozciągającą się na dzisiejszą południową i południowo-zachodnią Serbię, całe Kosowo, północna część dzisiejszej Republiki Macedonii Północnej i północna Czarnogóra. Jego lenno (i późniejsze państwo) było znane jako Oblast Brankovića (powiat Branković) lub po prostu jako Vukova zemlja (ziemia Vuka), którą utrzymywał pod tytułem gospodin (pan, sir), pod panowaniem księcia Łazarza Serbii. Po bitwie o Kosowo (1389) Vuk był krótko de facto najpotężniejszym władcą Serbii. Ożenił się z Marą, córką króla [[Lazar I Hrebeljanović|Lazara Hrebeljanowicia]].
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>'''Vuk Branković''' ({{lang-sr-cyr|Вук Бранковић}}, {{IPA-sh|ʋûːk brǎːnkoʋit͡ɕ|pron}}, 1345 – 6 October 1397) was a Serbian medieval [[nobleman]] who, during the [[Fall of the Serbian Empire]], inherited a province that extended over present-day southern and southwestern [[Serbia]], entire [[Kosovo]], the northern part of present day [[Republic of North Macedonia (country)|Republic of North Macedonia]], and northern [[Montenegro]]. His fief (and later state) was known as ''Oblast Brankovića'' ([[District of Branković]]) or simply as ''Vukova zemlja'' (Vuk's land), which he held with the title of ''gospodin'' (lord, sir), under Prince [[Lazar of Serbia]]. After the [[Battle of Kosovo]] (1389), Vuk was briefly the ''de facto'' most powerful Serbian lord. </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | Walczył w [[bitwa na Kosowym Polu (1389)|bitwie na Kosowym Polu]] na czele rycerstwa ze swej dzielnicy, dowodząc prawym skrzydłem armii serbskiej. Po nierozstrzygniętej bitwie wycofał się bez większych strat ze swoimi wojskami<ref>W. Felczak, T. Wasilewski, ''Historia Jugosławii'', s.152</ref>. W 1392, widząc dalszy pochód Turków na ziemie bałkańskie, przyjął zwierzchnictwo sułtana i wpuścił armię turecką do [[Skopje]]<ref>W. Felczak, T. Wasilewski, ''Historia Jugosławii'', s.153</ref>. Odmówił wzięcia udziału w walce z Turkami w 1402<ref name="gil263">D. Gil, ''Prawosławie...'', s.263</ref>. Zmarł w 1411<ref name="gil263"/>.
| |
| − | | |
| − | W [[mit kosowski|tradycji ludowej]] i pieśniach poświęconych bitwie na Kosowym Polu został w niezgodny z prawdą sposób przedstawiony jako zdrajca Serbii, który przeszedł w czasie walki na stronę turecką. Legenda o zdrajcy Brankoviciu, skontrastowanym ze „świętym księciem” Lazarem pojawia się po raz pierwszy na piśmie w opracowaniu M. Orbiniego ''Il Regno degli Slavi'' z 1601<ref name="gil263"/>. Zdaniem [[Dorota Gil|Doroty Gil]] negatywny wizerunek Vuka Brankovicia został wykreowany przez rywalizujący z rodem Brankoviciów ród Lazareviciów, zaś w ludowej pamięci zlał się z postaciami autentycznych zdrajców: Vlatka Vukovicia oraz Vuka Lazarevicia<ref name="gil263"/>. Do utrwalenia archetypu „Brankovicia zdrajcy” w późniejszej historii przyczynili się [[Piotr II Petrowić-Niegosz]], który w swoim najsłynniejszym utworze literackim ''[[Górski wieniec]]'' powtórzył ludowy wizerunek Vuka Brankovića, zaś w XX wieku biskup [[Mikołaj (Velimirović)]] w swoim cyklu kazań poświęconych bitwie na Kosowym Polu<ref>D. Gil, ''Prawosławie...'', s.121</ref>.
| |
| − | | |
| − | == Pochodzenie ==
| |
| − | | |
| − | Vuk urodził się w 1345 r. [1] i należał do serbskiej rodziny szlacheckiej, która odgrywała znaczącą rolę pod rządami dynastii [https://pl.wikipedia.org/wiki/Nemanicze Nemanjić] w XIII i XIV wieku. Vuk był synem [https://en.wikipedia.org/wiki/Branko_Mladenovi%C4%87 Branko Mladenovića] (zmarł przed 1365 r.), który otrzymał wysoki tytuł [https://pl.wikipedia.org/wiki/Sebastokrator sebastokratora] od cara [https://pl.wikipedia.org/wiki/Stefan_Urosz_IV_Duszan Stefan Uroš IV Dušan] (r. 1331–1355) i pełnił funkcję gubernatora Ochrydy (dzisiejsza Macedonia). Dziadkiem Vuka był Mladen (zmarł po 1326 r.), który był żupanem (hrabią) w Trebinje pod panowaniem króla [[Stefan Urosz II Milutin|Stefana Urosza II Milutina]] (1282–1321) i wojewody (księciem) za króla [Stefan Urosz III Deczański Stefana Dečańskiego] (1321–1331). Późniejsze kroniki twierdziły, że vuk pochodził od [https://pl.wikipedia.org/wiki/Wukan_Nemanicz Vukana Nemanjića], syna [https://pl.wikipedia.org/wiki/Stefan_Nemania Stefana Nemanji].
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>Branković was born in 1345,<ref>{{cite journal|author=Spremić, Momčilo|year=1996|title=Vuk Branković i Kosovska bitka|work=Glas SANU 9|page=85}}</ref> and belonged to a Serb noble family which held a prominent role under the [[Nemanjić dynasty]] in the 13th and 14th century. Vuk was a son of [[Branko Mladenović]] (died before 1365), who received the high court title of ''[[sevastokrator]]'' from Emperor [[Stefan Dušan]] (r. 1331–1355) and served as governor of [[Ohrid]] (present day Macedonia). Vuk's grandfather was Mladen (died after 1326), who was ''[[župan]]'' (count) in [[Trebinje]] under King [[Stefan Milutin]] (1282–1321) and ''vojvoda'' (duke) under King [[Stefan Dečanski]] (1321–1331). Later chronicles alleged that the Branković descended from [[Vukan Nemanjić]], son of [[Stefan Nemanja]]. </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | ==Expansion==
| |
| − | | |
| − | [[Image:Realm of Brankovic Vuk XIV c.png|thumb|250px|[[Realm of Brankovic|Realm of Vuk Branković]] in the 14th century]]
| |
| − | [[Image:Central balkans 1373 1395.png|thumb|250px|States in the Central Balkans (including Realm of Vuk Branković) in 1373-1395]]
| |
| − | | |
| − | Po śmierci ojca Vuk i jego bracia [https://en.wikipedia.org/wiki/Grgur_Golubi%C4%87 Grgur] i [https://en.wikipedia.org/wiki/Nikola_Radonja Nikola Radonja] zostali zmuszeni przez króla [https://en.wikipedia.org/wiki/Nikola_Radonja Vukašina Mrnjavčevicia] do opuszczenia ziemi w zachodniej Macedonii (Ochryda) i wycofali się w dolinę Drenicy (środkowe Kosowo). Stamtąd Vuk, który posiadał jedynie skromny tytuł '''gospodarkiin''' (lord, sir), zaczął rozszerzać swoje królestwo i tworzyć własne państwo. Skorzystał ze śmierci króla Vukašina w [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_nad_Maric%C4%85 bitwie pod Maricą] (1371) i zajął swoje ziemie w południowej części Kosowa i północnej Macedonii wraz z miastem Skopje. Punktem zwrotnym w którym wstąpił Vuk do władzy w Serbii po Niemenji, było małżeństwo z Marą, córką najpotężniejszego magnata serbskiego, księcia [[Lazar I Hrebeljanović|Lazara Hrebeljanovicia]], który przyniósł mu znaczne ziemie w Kosowie i mieście Zvečan jako posag. To małżeństwo przypieczętowało sojusz między dwoma domami i zapewniło Lazarowi pomoc w przyszłych planach Vuka, chociaż w zamian Vuk musiał uznać Lazara za swojego feudalnego seniora. Niedługo po ślubie Lazar, Vuk i król Bośnia Tvrtko I zaatakowali żupana [https://en.wikipedia.org/wiki/Nikola_Altomanovi%C4%87 Nikolę Altomanovića], który rządził w zachodniej części Serbii, a podbili i podzielili jego ziemie w 1373 roku. W podziale ziemi Altomanovića Vuk zdobył obszary [https://en.wikipedia.org/wiki/Ra%C5%A1ka_(region) Raški] ( w tym stara serbska stolica Ras) i ląduje w Polimlje (północna Czarnogóra). Po śmierci [https://en.wikipedia.org/wiki/%C4%90ura%C4%91_I_Bal%C5%A1i%C4%87 Đuryđ I Balšića] (13 stycznia 1378 r.) Vuk zdobył swoje miasta Prizren i Peć oraz okolicę Metohija. [2] W szczytowym okresie królestwo Vuka rozciągało się od Sjenicy na zachodzie do Skopje na wschodzie, a stolicami były miasta Priština i Vučitrn. Najważniejszymi miastami prowincji Vuk były Priština, Prizren, Peć, Skopje i Ras, a także bogate osady górnicze Trepča, Janjevo, Gluhavica i inne. [3]
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>After their father's death, Vuk and his brothers [[Grgur Golubić|Grgur]] and [[Nikola Radonja]] were forced by king [[Vukašin Mrnjavčević]] to leave their land in western Macedonia (Ohrid), and they retreated to the valley of [[Drenica]] (central Kosovo). From there Vuk, who only held the humble title of ''gospodin'' (lord, sir), started to expand his realm and to create his own state. He took advantage of the death of king Vukašin in the [[Battle of Maritsa]] (1371), and occupied his lands in the southern part of Kosovo and northern Macedonia with the city of [[Skopje]]. The turning point of Vuk's ascension to power in post-Nemanjić Serbia was his marriage with Mara, daughter of the most powerful Serbian magnate prince [[Lazar Hrebeljanović]], which brought him substantial lands in Kosovo and the city of [[Zvečan]] as dowry. This marriage sealed the alliance between two houses and secured Lazar's assistance for Vuk's future plans, although Vuk in return had to acknowledge Lazar as his feudal senior. Soon after the marriage, Lazar, Vuk and king [[Tvrtko I of Bosnia]] attacked župan [[Nikola Altomanović]], who ruled in the western part of Serbia, and conquered and divided his lands in 1373. In the partition of Altomanović's land, Vuk got areas of [[Raška (region)|Raška]] (including the old Serbian capital [[Stari Ras|Ras]]) and lands in [[Polimlje]] (northern Montenegro). After the death of [[Đurađ I Balšić]] (13 January 1378), Vuk captured his cities of [[Prizren]] and [[Peć]] and the area of [[Metohija]].<ref>{{harvnb|Fine|1994|p=389}}</ref> At its peak, the realm of Branković stretched from [[Sjenica]] in the west to Skopje in the east, with the cities of Priština and [[Vučitrn]] serving as its capitals. The most important cities in Vuk's province were Priština, Prizren, Peć, Skopje and Ras, as well as the rich mining settlements of Trepča, Janjevo, Gluhavica and others.{{sfn|Ćirković|2004|p=79}} </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | == Bitwa o Kosowo ==
| |
| − | | |
| − | Po bitwie pod Maricą Osmanie zmusili południowych serbskich władców feudalnych (w dzisiejszej Macedonii i Grecji), [https://pl.wikipedia.org/wiki/Konstantin_Draga%C5%A1 Konstantina Dragaša], królewicza [https://pl.wikipedia.org/wiki/Kr%C3%B3lewicz_Marko Marko], [https://pl.wikipedia.org/wiki/Tomasz_Preljubowicz Tomę Preljubovića] i innych, aby zostali ich wasalami i zaczęli atakować północne ziemie serbskie rządzone przez księcia Lazar i Vuk. Po początkowych sukcesach Serbii w [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_nad_rzek%C4%85_Dubravnic%C4%85 bitwach pod Dubravnicą] (1381), [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_pod_Plocznikiem Pločnikiem] (1386) i [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_pod_Bile%C4%87%C4%85 Bilećą] (1388), Osmanie rozpoczęli pełny atak na Serbię, mającą na samym sercu królestwa Vuka w środkowym Kosowie. W epickiej [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_na_Kosowym_Polu_(1389)|bitwie o Kosowo] (1389), która zakończyła się serbskim zwycięstwem [4], ale strategicznie dewastowała państwo serbskie, Vuk uczestniczył wraz ze swoim teście Lazarem i kontyngentem armii króla Tvrtko. W przeciwieństwie do Lazara, który zginął w bitwie wraz z większością swojej armii, Vukowi udało się przetrwać i zachować swoją armię, która później dała materiał na popularną serbską tradycję ludową (reprezentowaną w epickich wierszach i opowieściach ludowych), że zdradził Lazara, aby zostać najwyższym władcą Serbii, teorią odrzuconą przez współczesnych historyków serbskich, ale nie przez lud serbski [5]. Pomimo konsensusu współczesnej historiografii w Serbii, że Vuk Branković nie był zdrajcą w bitwie o Kosowo w 1389 r., Momčilo Spremić podkreślił, że istnieje możliwość, że Vuk naprawdę zdradził swoich serbskich sojuszników [6].
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>After the Battle of Maritza, Ottomans forced the southern Serbian feudal lords (in present-day Macedonia and Greece), [[Konstantin Dragas|Konstantin Dragaš]], [[king Marko]], [[Thomas II Preljubović|Toma Preljubović]] and others, to become their vassals, and started to attack the northern Serbian lands ruled by prince Lazar and Vuk. After initial Serbian successes at the battles of [[battle of Dubravnica|Dubravnica]] (1381), [[Battle of Plocnik|Pločnik]] (1386) and [[battle of Bileca|Bileća]] (1388), the Ottomans launched a full-scale attack on Serbia aiming at the very heartland of Vuk's realm in central Kosovo. In the epic [[Battle of Kosovo]] (1389), which ended in a Serbian victory<ref>{{Cite web|url=https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Kosovo|title=Battle of Kosovo|last=|first=|date=|website=|url-status=live|archive-url=|archive-date=|access-date=}}</ref> but was strategically devastating to the Serbian state, Vuk participated along with his father-in-law Lazar and a contingent of King Tvrtko's army. Unlike Lazar, who died in the battle along with most of his army, Vuk managed to survive and preserve his army, which later gave material for a popular Serbian folk tradition (represented in folk epic poems and tales) that he betrayed Lazar in order to become supreme ruler of Serbia, a theory that is rejected by modern day Serbian historians, but not by the Serb people.{{sfn|Ćirković|2004|pp=83–85}} Despite the consensus of modern historiography in [[Serbia]] that Vuk Branković was not a traitor in the Battle of Kosovo in 1389, [[Momčilo Spremić]] emphasized that there is a possibility that Vuk really betrayed his Serbian allies.<ref>{{cite web|last=Zirojević|first=Olga|title=Bog ubio Vuka Brankovića... (Let God kill Vuk Branković...)|url=http://www.yurope.com/zines/republika/arhiva/96/153/153-45.html|quote= Momcilo Spremic kao da ponovo izvodi Vuka Brankovica na sud. »Uzimajuci u obzir« - kaze on - »celokupnu delatnost Vuka, ne bi se moglo reci da je bio bez predispozicije za izdaju. Konacno, sve sto je ovde izneto, ne na osnovu emotivnog narodnog predanja, vec iskljucivo na osnovu pouzdanih dokumenata, pokazuje da njegova izdaja na Kosovu nije bila nemoguca«... Momčilo Spremić is again taking Vuk Branković on the trial. "Taking in consideraton {{sic}} - says he - the whole activities of Vuk Branković, it can not be said that he did not have prerequisites for betrayal. Finally, everything that was brought here, not on emotional peoples narrative, but on the basis of reliable sources, shows that his betrayal on Kosovo was not impossible.|accessdate=14 May 2011}}</ref> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | [[Image:Battle of Kosovo, disposition of troops.svg|thumb|left|200px|Kosovo Field with probable disposition of troops before the battle]]
| |
| − | | |
| − | == Ostatnie lata ==
| |
| − | | |
| − | Po bitwie o Kosowo Vuk odmówił zostania osmańskim wasalem (w przeciwieństwie do księcia [https://pl.wikipedia.org/wiki/Stefan_IV_Lazarevi%C4%87 Stefana Lazarevicia], syna księcia Lazara, który został osmańskim wasalem pod koniec 1389 r.) i zaczął planować akcję antytomańską wraz z królem Węgier [[Zygmunt]]em. Jednak Vuk nie był w stanie długo oprzeć się Turkom, którzy w 1392 r. zdobyli Skopje i zmusili Vuka, by został ich wasalem i złożył hołd. Nawet po tym Vuk wykazał pewien opór wobec Turków, odmawiając udziału po stronie osmańskiej w bitwach w [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_na_Rowinie Rovine] (1395) i [[Nickpolis]] (1396), w przeciwieństwie do innych serbskich władców, takich jak książę Stefan, książę Marko i Konstantin Dejanović. Utrzymywał również kontakty z Węgrami. W końcu Osmanie zakończyli tę sytuację, atakując Vuka w latach 1395–1396, zajmując jego ziemię i oddając większość jej księciu Stefanowi Lazarevićowi, podczas gdy sam Vuk został uwięziony i zmarł w więzieniu osmańskim. Niewielka część ziemi Vuka wraz z miastami Prisztina i Vučitrn została przekazana jego synom jako wasali osmańskich [7].
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>After the Battle of Kosovo, Vuk refused to become an Ottoman vassal (unlike prince [[Stefan Lazarević]], son of prince Lazar, who became an Ottoman vassal in late 1389), and started to plan anti-Ottoman action together with the Hungarian king Sigismund. However, Vuk was unable to resist the Ottomans for long. In 1392, they captured Skopje and forced Vuk to become their vassal and pay tribute. Even after that Vuk showed some resistance to Ottomans, refusing to participate on the Ottoman side in the battles of [[battle of Rovine|Rovine (1395)]] and [[battle of Nicopolis|Nicopolis (1396)]], unlike other Serbian lords such as prince Stefan, [[prince Marko]] and [[Konstantin Dejanović]]. He also maintained contacts with Hungary. Finally the Ottomans ended this situation by attacking Vuk in 1395-96, seizing his land and giving most of it to prince Stefan Lazarević, while Vuk himself was imprisoned and died in an Ottoman prison. A small part of Vuk's land with the towns of Priština and Vučitrn were given to his sons to hold as Ottoman vassals.<ref>{{harvnb|Fine|1994|pp=409–415}}</ref> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | == Rodzina ==
| |
| − | [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_na_Rowinie Drzewo genealogiczne rodziny Branković]
| |
| − | | |
| − | Vuk ożenił się z [[Mara Lazarević|Marą (Mariją) Lazarević]], córką Lazara i [[https://en.wikipedia.org/wiki/Princess_Milica_of_Serbia Milica Nemanjić]] w 1371. Marija zmarła 12 kwietnia 1426. Mieli trzech synów:
| |
| − | *[[Grgur Vuković]] (* 1377, † 13 marca 1408),
| |
| − | *[[Đurađ Branković]] ( 1377, 24 grudnia 1456), zastępuje jego wujek ze strony matki [[Stefan Lazarević]] jako despot Serbii w [[Despotat Serbii|serbskim Despotacie]] (1427–1456)
| |
| − | *[[Lazar Vuković]] († 12 lipca 1410), książę
| |
| − | | |
| − | ==Titles==
| |
| − | | |
| − | Najczęściej jest zatytułowany „Lord Vuk” (господин Вук), [10], podczas gdy podpisywał się „Lord of Serbs and Podunavlje” (господар Срба и Подунавља [11] [12]). Kościół serbski w latach 1374–1379 zaakceptował kneza Lazara jako „Pana Serbów i Podunavlje” [13]. Według historyka R. Mihaljčicia, gdy Vuk domagał się tytułu, Stefan Lazarević miał około 15 lat (ok. 1392) [14]. Vuk nie został rozpoznany pod tym tytułem, ponieważ został zachowany dla Lazara i syna Lazara, Stefana [15].
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>He is most often titled "Lord Vuk" (господин Вук),<ref>{{cite book|title=Зборник радова Византолошког института|url=https://books.google.com/books?id=kP8TAQAAMAAJ|year=1997|publisher=Научно дело|page=191|quote=Познато је да се Вук Бранковић обично титулише као „господин Вук" }}</ref> while he signed himself "Lord of Serbs and Podunavlje" ({{small|господар Срба и Подунавља}}<ref name="Mirkov1998">{{cite book|author=Nada Mirkov|title=Hilandar u knjigama|url=https://books.google.com/books?id=6BUyAAAAMAAJ|date=1 January 1998|publisher=Narodna biblioteka Srbije|page=44}}</ref><ref name="ЈовићРадић1990">{{cite book|author1=Момир Јовић|author2=Коста Радић|title=Srpske zemlje i vladari|url=https://books.google.com/books?id=LHJpAAAAMAAJ|year=1990|publisher=Društvo za negovanje istorijskih i umetničkih vrednosti|quote=Он се у преговорима са краљем Жигмундом и Дубровником потписивао као »господар Срба и Подунавља«, преотимајући водећу улогу у Србији, као наследник таста кнеза Лазара.}}</ref>). The Serbian Church had in the period between 1374 and 1379 accepted ''knez'' Lazar as "Lord of Serbs and Podunavlje".<ref>{{citation| last=Blagojević |first=Miloš |authorlink=Miloš Blagojević |title= Državna uprava u srpskim srednjovekovnim zemljama | edition= 2nd | year= 2001 | url= https://books.google.com/books?id=srAVAQAAIAAJ | publisher= Službeni list SRJ| place=Belgrade| isbn=86-355-0497-6 |ref=harv|language=sr}} {{quote|У периоду између 1374. и 1379. године Српска црква је прихватила кнеза Лазара као „господара Срба и Подунавља"}}</ref> According to historian [[Rade Mihaljčić|R. Mihaljčić]], when Vuk claimed the title, Stefan Lazarević was around 15 years old (ca. 1392).<ref name="Mihaljčić2001">{{cite book|author=Rade Mihaljčić|title=Sabrana dela: I - VI. Kraj srpskog carstva|url=https://books.google.com/books?id=XCAtAQAAIAAJ|year=2001|publisher=Srpska školska knj.|quote=Када се Вук потписао као господар Срба и Подунавља, Стефан Лазаревић је имао око 15 година}}</ref> Vuk was not recognised with that title, as it was preserved for Lazar and Lazar's son Stefan.<ref>{{cite book|title=Istorijski glasnik: organ Društva istoričara SR Srbije|url=https://books.google.com/books?id=MhEWAQAAMAAJ|year=1982|publisher=Društvo|quote=На основу досадашњег излагања са сигурношћу можемо рећи да деспот Угљеша , господин Константин , Вук Бранковић , Вукови синови и кесар Угљеша никада нису носили титулу „ господар Срба и Подунавља ” , јер је ова ...}}</ref> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | ==People of his court==
| |
| − | *Braiko Pekpal (fl. 1374)
| |
| − | *Vlatko Hranotić
| |
| − | *Dragosav
| |
| − | *Jakov
| |
| − | *Nikola ({{circa}} 1389), ''kefalija''
| |
| − | *Nikolica ({{circa}} 1389), ''dijak''
| |
| − | *Pribil Kućinić
| |
| − | *Todor Hamirović, ''vojvoda'' Prnjak and ''čelnik'' Smil (fl. 1387)
| |
| − | *Stefan (fl. 1395), chancellor.
| |
| − | *Todor, son of Žegar (fl. 1387)
| |
| − | | |
| − | <!-- Бранислав ризничар, Дијак Добровој 1402 -->
| |
| − | | |
| − | ==Legacy==
| |
| − | | |
| − | Tradycja ludowa przedstawia Vuka jako zdrajcę: podobno Vuk zrujnował nazwisko, kiedy zdradził księcia Łazarza w bitwie o Kosowo, którą przeżył w 1389 roku. Ta tradycja może być apokryficzna [16].
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>[[Serbian epic poetry|Folk tradition]] portraits Vuk as a traitor: supposedly, Vuk tarnished the family name when he betrayed [[Prince Lazar]] at the [[Battle of Kosovo]], which he survived in 1389. This tradition may be apocryphal.<ref>{{cite web |last=Bataković |first=Dušan |authorlink=Dušan Bataković |year=1992 |title=Kosovo Chronicles |isbn=86-447-0006-5 |url=http://www.rastko.org.rs/kosovo/istorija/kosovo_chronicles/index.html |publisher=Plato; Rastko |url-status=dead |archiveurl=https://web.archive.org/web/20140111192939/http://www.rastko.org.rs/kosovo/istorija/kosovo_chronicles/index.html |archivedate=2014-01-11 }}</ref> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | == Zobacz też ==
| |
| − | * [[Mit kosowski]]
| |
| − | | |
| − | === Źródła ===
| |
| − | | |
| − | * Ćirković, Sima (2004). ''[https://books.google.com/books?id=2Wc-DWRzoeIC The Serbs]''. Malden: Blackwell Publishing.
| |
| − | * Ćorović, Vladimir (2001). ''[http://www.rastko.rs/rastko-bl/istorija/corovic/istorija/index.html Istorija srpskog naroda]'' (po serbsku) (Internet ed.). Belgrade: Ars Libri.
| |
| − | * Fajfrić, Željko (2000) [1999]. "Vuk Branković". Sveta loza Brankovića (in Serbian). Belgrade: "Tehnologije, izdavastvo, agencija Janus", "Rastko". Zarchiwizowane z [http://www.rastko.org.rs/kosovo/istorija/zfajfric-brankovici_c.html oryginału] [2014-03-02].
| |
| − | * Fine, John Van Antwerp (1994). ''[https://books.google.com/?id=Hh0Bu8C66TsC The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest]''. Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 978-0-472-08260-5.
| |
| − | * Kovačević, Ljubomir (1888). ''[https://books.google.com/books?id=8eEwAQAAMAAJ Вук Бранковић]'', 1372-1398. Штамп. у краљевско-српској државној штамп.
| |
| − | * Stevanović, Miladin (2010). "Vuk Branković: junak ili izdajnik". Felieton (po sebsku). Novosti.
| |
| − | * Miladin Stevanović; Vuk Branković (srpski velmoža.) (2004). ''[https://books.google.com/books?id=CmMMAQAAMAAJ Vuk Branković]''. Knjiga-komerc.
| |
| − | | |
| − | == Bibliografia ==
| |
| − | * ''[http://scc.digital.bkp.nb.rs/document/SN-2-029 "Кнез Лазар и Вук Бранковић"]''. Дигитална Народна библиотека Србије. SN-2-029.
| |
| − | * W. Felczak, T. Wasilewski: ''Historia Jugosławii''. Wrocław: Ossolineum, 1985. {{ISBN|83-04-01638-9}}.
| |
| − | * {{Cytuj|autor = Dorota Gil |tytuł = Prawosławie Historia Naród. Miejsce kultury duchowej w serbskiej tradycji i współczesności |data = 2005 |isbn = 83-233-1951-0 |miejsce = Kraków |wydawca = Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego |oclc = 69347941 }}
| |
| − | | |
| − | == Przypisy ==
| |
| − | {{izvori}}
| |
| − | | |
| − | |
| |
| − | {{Władca infobox
| |
| − | |władca = Vuk Branković
| |
| − | |imiona =
| |
| − | |tytulatura = Gospodin (lord)
| |
| − | |grafika = Vuk Branković.jpg
| |
| − | |opis grafiki = Vuk, 18 years old (ca. 1363), fresco work in the [[:Commons:Category:Holy Mother of God church, Ohrid|Holy Mother of God Church in Ohrid]]
| |
| − | |herb = Grb Vuka Brankovica manji.png
| |
| − | |opis herbu = Herb Vuka Brankovicia
| |
| − | |faksymile =
| |
| − | |opis faksymile =
| |
| − | |dewiza =
| |
| − | | |
| − | |1. tytuł = Gospodin (lord)
| |
| − | |1. od = 1378
| |
| − | |1. do = 1389
| |
| − | |1. koronacja =
| |
| − | |1. jako =
| |
| − | |1. kogo =
| |
| − | |1. poprzednik = [[brak informacji]]
| |
| − | |1. następca = [[Đurađ Branković]]
| |
| − | | |
| − | |dynastia = [[Branković]]
| |
| − | |data urodzenia = 1345
| |
| − | |miejsce urodzenia = 6 października 1397
| |
| − | |data śmierci =
| |
| − | |miejsce śmierci =
| |
| − | |przyczyna śmierci =
| |
| − | |miejsce spoczynku =
| |
| − | |ojciec = [[Branko Mladenović]]
| |
| − | |matka = nieznana
| |
| − | |rodzeństwo =
| |
| − | | |
| − | |1. związek = żona
| |
| − | |1. związek z = Mara Lazarević
| |
| − | |1. związek od =
| |
| − | |1. związek do =
| |
| − | |1. dzieci = [[Đurađ Branković]]
| |
| − | |odznaczenia =
| |
| − | |commons =
| |
| − | |wikiźródła =
| |
| − | |wikicytaty =
| |
| − | }}
| |
| − | |}
| |
| − | | |
| − | {{SORTUJ:Brankovic, Vuk}}
| |
| − | | |
| − | [[Kategoria:Urodzeni w 1345]]
| |
| − | [[Kategoria:Urodzeni w XIV wieku]]
| |
| − | [[Kategoria:Zmarli w 1398]]
| |
| − | [[Kategoria:Zmarli w XIV wieku]]
| |
| − | [[Kategoria:Dynastie]]
| |
| − | [[Kategoria:Dynastia Brankowiczów]]
| |
| − | [[Kategoria:Serbscy magnaci]]
| |
| − | | |
| − | [[Kategoria:Importowane]] | |
