Gyárfás: Różnice pomiędzy wersjami
(→Źródła) |
|||
| Linia 41: | Linia 41: | ||
* Kristó, Gyula; Makk, Ferenc (1996). ''Az Árpád-ház uralkodói'' [''Władcy dynastii Arpadów'']. I.P.C. Könyvek. ISBN 963-7930-97-3. | * Kristó, Gyula; Makk, Ferenc (1996). ''Az Árpád-ház uralkodói'' [''Władcy dynastii Arpadów'']. I.P.C. Könyvek. ISBN 963-7930-97-3. | ||
| + | |||
| + | * Kubinyi, András (1975). ''Királyi kancellária és udvari kápolna Magyarországon a XII. század közepén'' [''Kancelaria Królewska i Izba Sądowa na Węgrzech w połowie XII wieku'']. Levéltári Közlemények. National Archives of Hungary. 46 (1): str. 59–121. ISSN 0024-1512. | ||
* Makk, Ferenc (1989). ''The Árpáds and the Comneni: Political Relations between Hungary and Byzantium in the 12th century (Tłum. György Novák)''. Akadémiai Kiadó. ISBN 963-05-5268-X. | * Makk, Ferenc (1989). ''The Árpáds and the Comneni: Political Relations between Hungary and Byzantium in the 12th century (Tłum. György Novák)''. Akadémiai Kiadó. ISBN 963-05-5268-X. | ||
Wersja z 05:25, 20 cze 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Gyárfás (łac. Gervasius lub Geruasius) (* nieznana, † po 1158), węgierski duchowny, prałat, później biskup Győr około 1156–1158. KarieraGyárfás rozpoczął karierę kościelną jako członek królewskiej kaplicy za panowania króla Węgier Gezy II. Został mianowany kapelanem królewskim w 1146 i 1150 r.[1] Kronikarz Rahewin opisał go jako „wysoko wykwalifikowanego, niezwykle kulturalnego człowieka”[2]. Został wybrany na biskupa Győr w 1156 r.[3] Zostając członkiem rady królewskiej, interweniował z Gézą II w marcu 1157 r., aby udzielić archidiecezji Esztergom w Nánie i Kakat prawa poboru soli (obecnie Štúrovo, Słowacja). Za jego wstawiennictwem Géza II nadał także pewne przywileje kapitule katedralnej Győr.[1] Jeszcze w tym samym roku Gyárfás przyczynił się i zezwolił na założenie benedyktyńskiego opactwa Küszén (późniejszy Németújvár, obecnie Burg Güssing w Austrii), aby przybył Wolfer, urodzony w Karyntii rycerz i przodek rodziny Kőszegi. Gyárfás podporządkował klasztor opactwu Pannonhalma.[1] Według współczesnego Rahewina, młodszy brat Gézy, István, został „oskarżony przed królem o aspiracje do władzy królewskiej”. W obawie przed porwaniem i straceniem przez brata Stefan szukał schronienia w Świętym Cesarstwie Rzymskim latem 1157 r.[4] Na żądanie cesarza, uprzywilejowany przez Istvána, II. Géza uznał Fryderyka Barbarossę za arbitra w jego konflikcie ze Istvánem i wysłał swoich wysłanników: sędziego królewskiego Héder Henrika (brata Wolfera) i biskupa Gervasiusa - na sejm cesarski w Ratyzbonie w styczniu 1158 r. Wysłannicy odrzucili oskarżenia Stefana i z powodzeniem doprowadzili do tego, że Fryderyk zajął neutralną pozycję, który „postanowił odłożyć się na bardziej dogodny czas na rozstrzygnięcie” sporu między Gézą a Istvánem. Po udanej misji dyplomatycznej Hédera i Gervasiusa István opuścił dwór niemiecki, udał się do Cesarstwa Bizantyjskiego i osiadł w Konstantynopolu.[4] Rahewin, który opowiadał o wydarzeniach Otto von Freising Gesta Friderici imperatoris, błędnie nazwał Gervasiusa „biskupem Vasvár”, który był w rzeczywistości kolegialnym rozdziałem jego diecezji[5]. Pozostała część posługi Gervasiusa jest nieznana. Jego najbliższym znanym następcą był András (érsek), który został wybrany arcybiskupem Kalocsy w 1169 r., dziesięć lat później.[3] PrzypisyŹródła
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||