Serbia Morawska: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 26: | Linia 26: | ||
=== Konsolidacja === | === Konsolidacja === | ||
| − | Lazar opuścił Prizren na początku 1370 roku i poświęcił się umocnieniu swojej władzy w północnych regionach Serbii wokół swojego dworu w Kruševacu. Chociaż był zaangażowany jako wasal Stefana Uroša V, w 1371 roku odmówił udziału w bitwie pod Maritzą, w której większość serbskiej armii cesarskiej została zniszczona przez siły z Imperium Osmańskiego | + | Lazar opuścił Prizren na początku 1370 roku i poświęcił się umocnieniu swojej władzy w północnych regionach Serbii wokół swojego dworu w Kruševacu. Chociaż był zaangażowany jako wasal Stefana Uroša V, w 1371 roku odmówił udziału w bitwie pod Maritzą, w której większość serbskiej armii cesarskiej została zniszczona przez siły z Imperium Osmańskiego.<ref>''The Late Medieval Balkans: a critical survey from the late twelfth century to the Ottoman ''. John Van Antwerp. University of Michigan, 1994. str. 379. ISBN 0-472-08260-4.</ref> Niedługo potem zmarł Stefan Uroš V. Był ostatnim z cesarzy Niemenjić. Dzięki połączeniu dyplomacji, działań wojskowych, sojuszy i rodziny Lazar wyłonił się z wynikającej z niego próżni władzy jako najpotężniejszy serbski szlachcic, który nie służył Turkom.<ref name=Serbi>Serbian Unity Congress. [https://web.archive.org/web/20090503003156/http://www.serbianunity.net/culture/history/Serb_History/Rulers/Lazar_Hrebeljanovic.html Lazar Hrebeljanovic (1371-1389).]</ref> Dynastyczną legitymację uzyskał poślubiając Milicę Nemanjić, mimo że zachował jedynie tytuł Kneza minor, użył jednak cesarskiego imienia „Stefan”, a także autokracji. |
| − | |||
| − | |||
Lazar poświęcił się wzmocnieniu państwa serbskiego, wiedząc, że w końcu będzie musiał stawić czoła zagrożeniu osmańskiemu. Jego rząd zjednoczył większość Serbii i zdołał zdobyć lojalność większości Serbów. W 1377 r. Przyznał tytuł „Króla Serbów” królowi Tvrtko I z Bośni, który miał więcej powiązań z Niemenic niż król Lazar [3]. W następnym roku Lazar został koronowany na „Władcę Serbów i Dunaju, Stefana Księcia Lazara, autokratę wszystkich Serbów” [4] Jego pierwszą ważną akcją wojskową była bitwa pod Dubrawnicą, w której jego wojska odniosły decydujące zwycięstwo nad armią osmańską w południowej Serbii. Nie odnotowano żadnych nowych działań wojennych aż do bitwy pod Pločnikiem (1386), kiedy to Knez Lazar zdołał zniszczyć armię osmańską i zmusić go do wycofania się do Niszu [5] Serbskie wojska również wzięły udział w bitwie pod Bileca (1388), gdzie odnieśli kolejne zwycięstwo nad Turkami. [4] | Lazar poświęcił się wzmocnieniu państwa serbskiego, wiedząc, że w końcu będzie musiał stawić czoła zagrożeniu osmańskiemu. Jego rząd zjednoczył większość Serbii i zdołał zdobyć lojalność większości Serbów. W 1377 r. Przyznał tytuł „Króla Serbów” królowi Tvrtko I z Bośni, który miał więcej powiązań z Niemenic niż król Lazar [3]. W następnym roku Lazar został koronowany na „Władcę Serbów i Dunaju, Stefana Księcia Lazara, autokratę wszystkich Serbów” [4] Jego pierwszą ważną akcją wojskową była bitwa pod Dubrawnicą, w której jego wojska odniosły decydujące zwycięstwo nad armią osmańską w południowej Serbii. Nie odnotowano żadnych nowych działań wojennych aż do bitwy pod Pločnikiem (1386), kiedy to Knez Lazar zdołał zniszczyć armię osmańską i zmusić go do wycofania się do Niszu [5] Serbskie wojska również wzięły udział w bitwie pod Bileca (1388), gdzie odnieśli kolejne zwycięstwo nad Turkami. [4] | ||
Wersja z 09:06, 13 lip 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku hiszpańskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku hiszpańskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Serbia Morawska (serb. Moravská Srbija/Моравска Србија, tur. Sırbistan Prensliği), ze względu na związek z rzeką Morawą, było najważniejszym z państw serbskich, które powstały po upadku imperium serbskiego w 1371 r. Stworzenie tego państwa wiąże się z księciem (klęczącym) Lazarem Hrebeljanoviciem, który walczył i zginął w bitwie o Kosowo (1389)[1] o tak zwane królestwo Knez Lazar. Spis treściHistoriaPlik:La serbie en Fin de regne de Lazar-es.svg Serbia księcia Lazara, położona nad Moravą. KonsolidacjaLazar opuścił Prizren na początku 1370 roku i poświęcił się umocnieniu swojej władzy w północnych regionach Serbii wokół swojego dworu w Kruševacu. Chociaż był zaangażowany jako wasal Stefana Uroša V, w 1371 roku odmówił udziału w bitwie pod Maritzą, w której większość serbskiej armii cesarskiej została zniszczona przez siły z Imperium Osmańskiego.[2] Niedługo potem zmarł Stefan Uroš V. Był ostatnim z cesarzy Niemenjić. Dzięki połączeniu dyplomacji, działań wojskowych, sojuszy i rodziny Lazar wyłonił się z wynikającej z niego próżni władzy jako najpotężniejszy serbski szlachcic, który nie służył Turkom.[3] Dynastyczną legitymację uzyskał poślubiając Milicę Nemanjić, mimo że zachował jedynie tytuł Kneza minor, użył jednak cesarskiego imienia „Stefan”, a także autokracji. Lazar poświęcił się wzmocnieniu państwa serbskiego, wiedząc, że w końcu będzie musiał stawić czoła zagrożeniu osmańskiemu. Jego rząd zjednoczył większość Serbii i zdołał zdobyć lojalność większości Serbów. W 1377 r. Przyznał tytuł „Króla Serbów” królowi Tvrtko I z Bośni, który miał więcej powiązań z Niemenic niż król Lazar [3]. W następnym roku Lazar został koronowany na „Władcę Serbów i Dunaju, Stefana Księcia Lazara, autokratę wszystkich Serbów” [4] Jego pierwszą ważną akcją wojskową była bitwa pod Dubrawnicą, w której jego wojska odniosły decydujące zwycięstwo nad armią osmańską w południowej Serbii. Nie odnotowano żadnych nowych działań wojennych aż do bitwy pod Pločnikiem (1386), kiedy to Knez Lazar zdołał zniszczyć armię osmańską i zmusić go do wycofania się do Niszu [5] Serbskie wojska również wzięły udział w bitwie pod Bileca (1388), gdzie odnieśli kolejne zwycięstwo nad Turkami. [4] Lazar se dedicó a fortalecer el Estado serbio, sabiendo que finalmente tendría que enfrentarse a la amenaza otomana. Su gobierno unificó la mayor parte de Serbia y se las arregló para conseguir la lealtad de la mayoría de los serbios. En 1377 permitió ostentar el título de "Rey de los serbios" al Rey Tvrtko I de Bosnia, que tenía más vínculos con los Nemanjic que el rey Lazar.[3] Al año siguiente, Lazar fue coronado como "Señor de los serbios y del Danubio, Stefan Príncipe Lazar, autócrata de todos los serbios".[4] Su primera acción militar importante fue la batalla de Dubravnica, donde sus tropas lograron una decisiva victoria sobre un ejército otomano en el sur de Serbia. No hubo nuevas hostilidades registradas hasta la batalla de Pločnik (1386), donde el Knez Lazar consiguió aplastar a un ejército otomano y obligarlo a replegarse a Niš.[5] Las tropas serbias también tomaron parte en la batalla de Bileca (1388) donde lograron otra victoria sobre los turcos.[4] ZniknięcieLazar zmarł podczas decydującej bitwy o Kosowo w 1389 r. Wraz z większością elity politycznej Serbii. Po jego śmierci jego syn Stefan Lazarević został księciem Serbii w 1389 roku. Natychmiast po bitwie o Kosowo król Węgier Zygmunt zaatakował z północy i zdewastował Serbię. Król Stefan, sfrustrowany przez Węgrów, nie mogąc walczyć na dwóch frontach, przyjął wasal osmańskiego wasala [6], uczestnicząc jako wasal osmański w bitwie pod Karanovasą w 1394 roku, bitwie o Rovine w 1395 roku, bitwie pod Nikopolis w 1396 i bitwa pod Angorą w 1402 r. Został despotą Serbii w 1402 r., Aw 1403 r. Belgrad ogłosił stolicę swojego nowego państwa, znanego jako Despoting Serbii, i który zakończył okres Serbii na Morawie. Lazar murió durante la decisiva batalla de Kosovo de 1389 junto con gran parte de la elite política de Serbia. Después de su muerte, su hijo Stefan Lazarević se convirtió en príncipe de Serbia en 1389. Inmediatamente después de la batalla de Kosovo, el rey Segismundo de Hungría atacó desde el norte y devastó Serbia. No pudiendo combatir en dos frentes, el rey Stefan, frustrado por los húngaros, aceptó el vasallaje otomano,[6] participando en calidad de vasallo otomano en la batalla de Karanovasa en 1394, la batalla de Rovine en 1395, la batalla de Nicópolis en 1396 y la batalla de Angora en 1402. Se convirtió en déspota de Serbia en 1402 y en 1403 proclamó Belgrado la capital de su nuevo estado, conocido como el Despotado de Serbia, y que ponía punto final al período de la Serbia del Morava. Władcy
Zobacz takżePrzypisy
Linki zewnętrzne
Historia de Serbia (po hiszpańsku) |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||
