Szécsényi Kónya: Różnice pomiędzy wersjami
(→1) |
|||
| Linia 36: | Linia 36: | ||
[[File:Ecseg légifotó.jpg|thumb|left|Ruiny zamku [[Ecseg]]]] | [[File:Ecseg légifotó.jpg|thumb|left|Ruiny zamku [[Ecseg]]]] | ||
| − | + | Kónya został wiernym stronnikiem Ludwika I, który wstąpił na tron w 1342 r. po śmierci ojca. Matka króla, Elżbieta „działała jak współregent” przez dziesięciolecia, ponieważ wywierała na syna potężny wpływ, co również podkreślało rosnące wpływy jej dworzanina Szécsényiego. Aktywnie uczestniczył w [[Neapolitańska kampania Ludwika Wielkiego|neapolitańskich kampaniach Ludwika Wielkiego]], mieszkając we Włoszech przez lata. Brał udział w oblężeniu [[Corato]]], prowadząc garnizon złożony z żołnierzy węgierskich i "lombardzkich" i „lombardzkich”<ref name="Markó">Markó, László (2006). ''A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig – Életrajzi Lexikon'' [''Wyżsi urzędnicy państwa węgierskiego od Świętego Stefana do współczesnościs – Encyklopedia biograficzna''] (II wydanie); Helikon Kiadó Kft., Budapest. str. 293, 463.</ref>. Służył jako [[ispán]] komitatów: [[Sáros]] i [[Szepes]] od 1346 do 1349 r. oraz komitatu [[Nógrád]] od 1346 do 1350 r. (był również właścicielem zamku Szanda).<ref name="Engel" /> Został wymieniony jako kasztelan zamku [[Csejte]] (obecnie Čachtice na Słowacji) w 1354 r.<ref name="Engel" /> W latach 1354–1360 służył jako [[ispán]] w komitacie [[Gömör]] i kasztelan zamku [[Fülek]] (dziś w Fiľakovo na Słowacji)<ref name="Engel" />. Był [[ispán]]em komitatu [[Pozsony]], zachowując godność od 1360 do 1362 r.<ref name="Engel" /> Skończył karierę jako [[ban Dalmacji i Chorwacji]], pełniąc tę funkcję od 1366 r. do śmierci w następnym roku.<ref name="Engel" /> | |
| − | |||
| − | Kónya został wiernym stronnikiem Ludwika I, który wstąpił na tron w 1342 r. po śmierci ojca. Matka króla, Elżbieta „działała jak współregent” przez dziesięciolecia, ponieważ wywierała na syna potężny wpływ, co również podkreślało rosnące wpływy jej dworzanina Szécsényiego. Aktywnie uczestniczył w [[Neapolitańska kampania Ludwika Wielkiego|neapolitańskich kampaniach Ludwika Wielkiego]], mieszkając we Włoszech przez lata. | ||
Kónya poślubił Elżbietę Haschendorfer, córkę austriackiego szlachcica Wulfinga I Haschendorfera z Haschendorf (obecnie część Neckenmarkt w Austrii). Po tym, jak jej brat Wulfing II zginął podczas oblężenia Zadaru (1346 r.) i nie pozostawił męskich spadkobierców, król Ludwik w 1347 nadał Elżbiecie status syna, upoważniając ją do odziedziczenia majątku ziemskiego ojca. W wyniku tego Szécsényi nabył zamek [[Ecseg]] i inne posiadłości przez swoją żonę, które następnie należały do posiadłości [[Hollókő]] (i wkrótce został zburzony przez samych Szécsénych).<ref name="Engel" /> Para miała trzech synów: [[Szécsényi Frank|Franka]], Mikołaja I i [[Szécsényi Simon|Szymona]]. Frank i Szymon zostali baronami za panowania [[Zygmunt]]a Luksemburskiego, który nadal powiększał ich bogactwo rodzinne i obdarzał ważnymi godnościami<ref name="Markó" />, podczas gdy Mikołaj, który był właścicielem wsi Cered, został po raz ostatni wspomniany w 1383 roku, prawdopodobnie zmarł około tego roku.<ref name="gen"/> | Kónya poślubił Elżbietę Haschendorfer, córkę austriackiego szlachcica Wulfinga I Haschendorfera z Haschendorf (obecnie część Neckenmarkt w Austrii). Po tym, jak jej brat Wulfing II zginął podczas oblężenia Zadaru (1346 r.) i nie pozostawił męskich spadkobierców, król Ludwik w 1347 nadał Elżbiecie status syna, upoważniając ją do odziedziczenia majątku ziemskiego ojca. W wyniku tego Szécsényi nabył zamek [[Ecseg]] i inne posiadłości przez swoją żonę, które następnie należały do posiadłości [[Hollókő]] (i wkrótce został zburzony przez samych Szécsénych).<ref name="Engel" /> Para miała trzech synów: [[Szécsényi Frank|Franka]], Mikołaja I i [[Szécsényi Simon|Szymona]]. Frank i Szymon zostali baronami za panowania [[Zygmunt]]a Luksemburskiego, który nadal powiększał ich bogactwo rodzinne i obdarzał ważnymi godnościami<ref name="Markó" />, podczas gdy Mikołaj, który był właścicielem wsi Cered, został po raz ostatni wspomniany w 1383 roku, prawdopodobnie zmarł około tego roku.<ref name="gen"/> | ||
Wersja z 18:47, 28 lip 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Szécsényi Kónya lub Konya (chor. Konja Széchényi) (* nieznana, † 1367), węgierski szlachcic, ban Dalmacji i Chorwacji (1366-1367) za panowania króla Węgier Ludwika I. ŻyciorysNazywał się Mikołaj, ale współcześni (nawet w oficjalnych dokumentach) nazywali go wyłącznie „Kónya” po opadających uszach. Urodził się w potężnej rodzinie Szécsényi jako najmłodszy syn Tomasza I Szécsényi, wojewody Siedmiogrodu i jego pierwszej żony, nieznanej z imienia córki szlachcica Piotra Visontaia z klanu Aba. Jego braćmi byli: Michał, biskup Vác, a następnie biskup Egeru i Stefan, o którym wspomniano tylko raz w 1331 r. Po śmierci matki Tomasz Szécsényi poślubił Annę, księżną oświęcimską. W małżeństwie urodziło się troje dzieci, ale wszystkie z nich (przyrodnie rodzeństwo Kónyi: Kaspar, Władysław I i Anna) zmarły w dzieciństwie.[1] Kónya po raz pierwszy pojawił się we współczesnych mu dokumentach jako młody dworzanin w 1327 r., gdy już pełnił funkcję podczaszego królowej Elżbiety, małżonki króla Węgier Karola I[2]. Pomimo funkcji dworskiej nie był obecny 17 kwietnia 1330 r., gdy Felicjan Záh wpadł do jadalni pałacu królewskiego w Wyszehradzie z mieczem w ręku i zaatakował rodzinę królewską. Jednak familiaris Kónyi, jego zastępca János Cselenfi dźgnął zabójcę, a przybywający królewscy strażnicy zabili Felicjana.[3] Szécsényi pełnił funkcję podczaszego na dworze królowej do 1340 r.[2] Plik:Ecseg légifotó.jpg Ruiny zamku Ecseg Kónya został wiernym stronnikiem Ludwika I, który wstąpił na tron w 1342 r. po śmierci ojca. Matka króla, Elżbieta „działała jak współregent” przez dziesięciolecia, ponieważ wywierała na syna potężny wpływ, co również podkreślało rosnące wpływy jej dworzanina Szécsényiego. Aktywnie uczestniczył w neapolitańskich kampaniach Ludwika Wielkiego, mieszkając we Włoszech przez lata. Brał udział w oblężeniu Corato], prowadząc garnizon złożony z żołnierzy węgierskich i "lombardzkich" i „lombardzkich”[4]. Służył jako ispán komitatów: Sáros i Szepes od 1346 do 1349 r. oraz komitatu Nógrád od 1346 do 1350 r. (był również właścicielem zamku Szanda).[2] Został wymieniony jako kasztelan zamku Csejte (obecnie Čachtice na Słowacji) w 1354 r.[2] W latach 1354–1360 służył jako ispán w komitacie Gömör i kasztelan zamku Fülek (dziś w Fiľakovo na Słowacji)[2]. Był ispánem komitatu Pozsony, zachowując godność od 1360 do 1362 r.[2] Skończył karierę jako ban Dalmacji i Chorwacji, pełniąc tę funkcję od 1366 r. do śmierci w następnym roku.[2] Kónya poślubił Elżbietę Haschendorfer, córkę austriackiego szlachcica Wulfinga I Haschendorfera z Haschendorf (obecnie część Neckenmarkt w Austrii). Po tym, jak jej brat Wulfing II zginął podczas oblężenia Zadaru (1346 r.) i nie pozostawił męskich spadkobierców, król Ludwik w 1347 nadał Elżbiecie status syna, upoważniając ją do odziedziczenia majątku ziemskiego ojca. W wyniku tego Szécsényi nabył zamek Ecseg i inne posiadłości przez swoją żonę, które następnie należały do posiadłości Hollókő (i wkrótce został zburzony przez samych Szécsénych).[2] Para miała trzech synów: Franka, Mikołaja I i Szymona. Frank i Szymon zostali baronami za panowania Zygmunta Luksemburskiego, który nadal powiększał ich bogactwo rodzinne i obdarzał ważnymi godnościami[4], podczas gdy Mikołaj, który był właścicielem wsi Cered, został po raz ostatni wspomniany w 1383 roku, prawdopodobnie zmarł około tego roku.[1] Przypisy
Źródła
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- 0
- Strony importowane z angielskiej Wikipedii
- Strony z odwołaniami do nieistniejących plików
- Szécsényi
- Ród
- Banowie Dalmacji i Chorwacji
- Urzędnicy Królestwa Węgier
- Węgierscy dygnitarze historyczni
- Węgierscy szlachcice
- Węgierscy urzędnicy królewscy
- Nieznana data urodzenia
- Urodzeni w XIV wieku
- Zmarli w 1367
- Zmarli w XIV wieku