| | Syn Piotra, [[ispán]]a [[Nógrád]] i Sebe Debrői. Miklós poślubił [[Debreceni Margit|Małgorzatę]], córkę [[Debreceni Pál|Pawła]], a wnuczkę [[palatyn]]a [[Debreceni Dózsa|Doży Debreceniego]], z którą miał czterech synów: Jana, [[Szécsi Ferenc|Franciszka]], [[Szécsi II. Miklós|Mikołaja]] i Piotra. Po raz pierwszy pojawił się w dokumentach w roku 1336. W latach 1343–1346 był ''[[ispán]]em'' [[Nógrád]], [[Sáros]] i [[Szepes]]. Miklós był jednym z najważniejszych stronników króla [[I. Lajos|Ludwika I. Andegaweńskiego]], od który otrzymał wiele prerogatyw na terytorium Chorwacji, Dalmacji i Slawonii. Po tym, jak król Ludwik I w 1343 r. ustanowił przywileje dla niższej slawońskiej szlachty i wyzwoleńców, został tam wysłany z zadaniem wykonania decyzji króla jako „''ban całej Slawonii''”<ref>[http://www.enciklopedija.hr/natuknica.aspx?id=59239 Széchy, Nikola - Hrvatska enciklopedija]</ref>. Później w 1345 r. został wysłany do Polski przez króla Ludwika I, gdy Czesi oblegli Kraków. W latach 1346–1349 służył jako ban chorwacki ban. Brał udział w [[Neapolitańska kampania Ludwika Wielkiego|drugiej kampanii neapolitańskiej króla Ludwika]], a także nieudanej kampanii w roku 1352 przeciwko litewskim poganom, gdzie podczas oblegania zamku w [[Halicz]]u sam został ranny. Po powrocie w 1354 r. został ''[[ispá]]nem'' [[Krassó]] i był nim przez jeden rok. Jako „''ban Dalmacji i Chorwacji” brał czynny udział w wydarzeniach politycznych i wojskowych w Dalmacji, gdzie pogodził szlachtę i ludność miasta Trogir, po zamieszkach w latach 1357–1588. | | Syn Piotra, [[ispán]]a [[Nógrád]] i Sebe Debrői. Miklós poślubił [[Debreceni Margit|Małgorzatę]], córkę [[Debreceni Pál|Pawła]], a wnuczkę [[palatyn]]a [[Debreceni Dózsa|Doży Debreceniego]], z którą miał czterech synów: Jana, [[Szécsi Ferenc|Franciszka]], [[Szécsi II. Miklós|Mikołaja]] i Piotra. Po raz pierwszy pojawił się w dokumentach w roku 1336. W latach 1343–1346 był ''[[ispán]]em'' [[Nógrád]], [[Sáros]] i [[Szepes]]. Miklós był jednym z najważniejszych stronników króla [[I. Lajos|Ludwika I. Andegaweńskiego]], od który otrzymał wiele prerogatyw na terytorium Chorwacji, Dalmacji i Slawonii. Po tym, jak król Ludwik I w 1343 r. ustanowił przywileje dla niższej slawońskiej szlachty i wyzwoleńców, został tam wysłany z zadaniem wykonania decyzji króla jako „''ban całej Slawonii''”<ref>[http://www.enciklopedija.hr/natuknica.aspx?id=59239 Széchy, Nikola - Hrvatska enciklopedija]</ref>. Później w 1345 r. został wysłany do Polski przez króla Ludwika I, gdy Czesi oblegli Kraków. W latach 1346–1349 służył jako ban chorwacki ban. Brał udział w [[Neapolitańska kampania Ludwika Wielkiego|drugiej kampanii neapolitańskiej króla Ludwika]], a także nieudanej kampanii w roku 1352 przeciwko litewskim poganom, gdzie podczas oblegania zamku w [[Halicz]]u sam został ranny. Po powrocie w 1354 r. został ''[[ispá]]nem'' [[Krassó]] i był nim przez jeden rok. Jako „''ban Dalmacji i Chorwacji” brał czynny udział w wydarzeniach politycznych i wojskowych w Dalmacji, gdzie pogodził szlachtę i ludność miasta Trogir, po zamieszkach w latach 1357–1588. |
| − | W ostatnich latach rządów król Ludwik rządził żelazną ręką. W 1370 r. Miklós podążył za królem do Rzymu. Później, w latach 1377–1380, został mianowany banem Dalmacji i Chorwacji. W 1378 r. uczestniczył w wojnie między królem Ludwikiem a Wenecjanami, podczas której wraz z flotą z Genui uczestniczył w bitwie morskiej i zwycięstwie nad Wenecjanami pod Trogirem<ref>[http://www.enciklopedija.hr/natuknica.aspx?id=59239 Széchy, Nikola - Hrvatska enciklopedija]</ref>. W latach 1381–1382 był [[ispán]]em komitatów [[Vas]] i [[Pozsony]]. Trzykrotnie był [[sędzia|sędzią królewskim]] i za panowania córki Ludwika, [[I. Mária|Marii]] zakończył karierę jako [[palatyn]]. | + | W ostatnich latach panowania król Ludwik rządził żelazną ręką. W 1370 r. Miklós podążył za królem do Rzymu. Później, w latach 1377–1380, został mianowany banem Dalmacji i Chorwacji. W 1378 r. uczestniczył w wojnie między królem Ludwikiem a Wenecjanami, podczas której wraz z flotą z Genui uczestniczył w bitwie morskiej i zwycięstwie nad Wenecjanami pod Trogirem<ref>[http://www.enciklopedija.hr/natuknica.aspx?id=59239 Széchy, Nikola - Hrvatska enciklopedija]</ref>. W latach 1381–1382 był [[ispán]]em komitatów [[Vas]] i [[Pozsony]]. Trzykrotnie był [[sędzia|sędzią królewskim]] i za panowania córki Ludwika, [[I. Mária|Marii]] zakończył karierę jako [[palatyn]]. |
| | Po śmierci Ludwika poparł [[Zygmunt|Zygmunta Luksemburskiego]] i został szefem rady zarządzającej krajem. Za swoje usługi Zygmunt podarował mu Górną Lindę z jej majątkiem, tworząc w ten sposób rodzinę Szécs z Górnej Lindy. Po jego śmierci synowie otrzymali również opactwo Saint-Gothard. | | Po śmierci Ludwika poparł [[Zygmunt|Zygmunta Luksemburskiego]] i został szefem rady zarządzającej krajem. Za swoje usługi Zygmunt podarował mu Górną Lindę z jej majątkiem, tworząc w ten sposób rodzinę Szécs z Górnej Lindy. Po jego śmierci synowie otrzymali również opactwo Saint-Gothard. |
