Pozsonyi csata: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 42: | Linia 42: | ||
|straty1 = wysokie | |straty1 = wysokie | ||
|straty2 = nieznane | |straty2 = nieznane | ||
| + | |lokalizacja = | ||
| + | |mapa = | ||
| + | |opis mapy = | ||
|kod mapy = | |kod mapy = | ||
|współrzędne = | |współrzędne = | ||
Wersja z 14:41, 1 sie 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
| Strona | Autorzy | Nota |
| [3] | [4] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Po początkowych sukcesach w walkach z Węgrami (bitwa nad rzeką Fischa w 901), kilka lat później w 907 hrabia Luitpold Bawarski zebrał swoje wojska w twierdzy granicznej Ennsburg, skąd zamierzał uderzyć na ziemie należące do Arpada. Trzy zgrupowania wojsk bawarskich wkroczyły na terytorium przeciwnika, gdzie zostały okrążone w rejonie Bratysławy (Pressburga) i poniosły druzgocącą klęskę. W bitwie śmierć ponieśli Luitpold, trzech biskupów i 19 hrabiów, a także większa część najlepszego bawarskiego rycerstwa. Zwycięstwo na Luitpoldem umożliwiło Węgrom zajęcie ziem Marchii Orientalis do roku 955. Zagrożenie ze strony węgierskiej ustało dopiero za rządów Ottona I Wielkiego. Bibliografia
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||