Arkadiopoliszi csata: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 37: | Linia 37: | ||
|straty2 = znaczne | |straty2 = znaczne | ||
|kod mapy = Turcja | |kod mapy = Turcja | ||
| + | |lokalizacja = | ||
| + | |mapa = | ||
| + | |opis mapy = | ||
|współrzędne = | |współrzędne = | ||
|commons = | |commons = | ||
}} | }} | ||
| − | + | ||
'''Bitwa pod Arkadiopolis''' (współcześnie [[Lüleburgaz]] w Turcji) – starcie zbrojne, które miało miejsce w [[970]] roku pomiędzy armią [[Cesarstwo Bizantyńskie|Cesarstwa Bizantyjskiego]] a Rusinami, zakończona zwycięstwem wojsk cesarstwa. | '''Bitwa pod Arkadiopolis''' (współcześnie [[Lüleburgaz]] w Turcji) – starcie zbrojne, które miało miejsce w [[970]] roku pomiędzy armią [[Cesarstwo Bizantyńskie|Cesarstwa Bizantyjskiego]] a Rusinami, zakończona zwycięstwem wojsk cesarstwa. | ||
Wersja z 14:28, 11 sie 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Bitwa pod Arkadiopolis (współcześnie Lüleburgaz w Turcji) – starcie zbrojne, które miało miejsce w 970 roku pomiędzy armią Cesarstwa Bizantyjskiego a Rusinami, zakończona zwycięstwem wojsk cesarstwa. Spis treściSytuacja przed bitwąZaraz po swojej koronacji cesarz Jan I Tzimiskes skłaniał się ku sprawom wschodniej części państwa. W związku z tym rozpoczął negocjacje pokojowe z Ottonem I i Światosławem. O ile ten pierwszy zgodził się na warunki cesarza, to Światosław zażądał wysokiego okupu i europejskiej części cesarstwa. Jan I rozpoczął przygotowania do wojny, wysłał siły liczące 12 000 żołnierzy pod granicę Tracji zagrożonej przez Bułgarów i Rusinów pod wodzą Światosława. Na czele armii bizantyńskiej stanęli stratopedarch Piotr i szwagier cesarza Bardas Skleros[1]. Bitwa pod ArkadiopolisLatem 970 roku wojska Światosława przekroczyły granicę. Pod murami[2] Arkadiopolis, ważnej twierdzy granicznej, siły bizantyjskie zadały klęskę atakującym ich przeważającym liczebnie wojskom Rusi i zmusiły je do odwrotu. Konsekwencje bitwyBitwa nie okazała się decydująca, dopiero w 971 roku cesarz Jan I Tzimiskes ostatecznie rozgromił Rusinów i przejął władzę nad Bułgarią[3]. PrzypisyBibliografia
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||