Pücheni csata

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Pücheni csata — Węgierskie najazdy na Europę — Czas 919 Miejsce obok miasta Püchen, dzisiaj Püchau miasto w okręgu Machern w Saksonii Wynik Zwycięstwo Węgier Strony konfliktu Państwo wschodniofrankijskie Księstwo Węgier Dowódcy Henryk I Ptasznik Nieznany dowódca węgierski Siły Straty Ciężkie Nieistotne — {{{notes}}} — Bitwa pod Püchen rozegrała się latem 919 r. Między węgierską armią najazdową a nowo wybranym wschodnim franciszkańskim / niemieckim królem Henrykiem Fowlerem i zakończyła się zwycięstwem Węgier. Ta bitwa była częścią długofalowej kampanii Magyar, która trwała od lata 919 r. Do późnej zimy lub wczesnej wiosny 920 r. I brała udział w krajach takich jak Wschodnia Francia, Zachodnia Francia, Burgundia i Królestwo Włoch, w wyniku czego w zwycięskich bitwach przeciwko królowi Niemiec Henrykowi Fowlerowi i królowi burgundzkiemu Rudolfowi II, podczas gdy król zachodniofrancuski i lotaryński Karol Prosty nie miał odwagi stawić im czoła. The Battle of Püchen was fought in the summer of 919, between a Hungarian raiding army and the newly elected East Francian/German king Henry the Fowler, and ended with a Hungarian victory. This battle was a part of a long range Magyar raiding campaign, which lasted between the summer of 919 and the late winter or early spring of 920, and took part in countries like East Francia, West Francia, Burgundy and the Kingdom of Italy, resulting in victorious battles against the German king Henry the Fowler and the Burgundian king Rudolf II, while the West Francian and Lotharingian king Charles the Simple had no courage to face them. Sources Chronicon of Thietmar of Merseburg ma jedyną relację z tej bitwy. [1] Ponadto inne kroniki opisują węgierską kampanię przeciwko Saksonii: Antapodosis, seu rerum per Europam gestarum, napisane przez Liutpranda z Cremony, [2] Annales Corbeienses itp. The Chronicon of Thietmar of Merseburg has the only account of this battle. In addition other chronicles account the Hungarian campaign against Saxony: Antapodosis, seu rerum per Europam gestarum, written by Liutprand of Cremona, Annales Corbeienses, etc. Tło Po klęsce Pressburga w 907 r., W wyniku której zginął jego ojciec Luitpold i znaczna część bawarskiej elity, nowy książę Bawarii Arnulf próbował ułożyć z Węgrami modus vivendi, polegający na zapłaceniu hołd dla nich, [3] pozwalając ich armiom przemierzać swoje ziemie, gdy szli zaatakować inne kraje, i wykorzystując ich pomoc do pokonania jego wrogów. [4] Gdy w 914 r. Został wypędzony z tronu przez króla wschodnich Francji Konrada I, wraz z rodziną wycofał się na Węgry, a po nieudanej próbie w 916 r. Odzyskał księstwo z pomocą Madziarskiego w 917 r. Węgrzy, kontynuując kampanię na zachód, zajęli i spalili Bazyleę, miasto, które kilka miesięcy wcześniej zostało zdobyte przez Konrada I od zwolenników Arnulfa i jego sojusznika Burcharda II, księcia Szwabii [5]. Conrad był wrogiem Węgrów, starając się im przeciwstawić, i był naprawdę rozgniewany sojuszem jego pasierba (był żonaty z matką Arnulfa, Kunigunde) i Węgrami oraz faktem, że on zamiast ich powstrzymać swoje granice, pozwalał im przekraczać bez szwanku, za każdym razem, gdy rozpoczynali kampanię na Zachód. To była jedna z przyczyn wrogości między królem a księciem. Po tym, jak Arnulf wrócił z rodziną i odzyskał tron, Conrad ponownie zaatakował Bawarię, ale został pokonany i ranny przez Arnulfa w bitwie i zmarł 23 grudnia 918 r. [5] After the defeat of Pressburg in 907, resulting in the death of his father Luitpold, and of a big part of the Bavarian elite, the new duke of Bavaria, Arnulf, tried to shape a modus vivendi with the Hungarians, which consisted in paying a tribute to them, letting their armies cross his lands when they went to attack other countries, and using their help to defeat his enemies. When in 914, he was chased away by the East Francian king Conrad I from his throne, he with his family retreated to Hungary, and, after an unsuccessful attempt in 916, he regained his duchy with Magyar's help in 917. This occurred while the Hungarians, continuing their campaign towards West, occupied and burned Basel, a city which was, several months before, captured by Conrad I from the supporters of Arnulf and his ally, Burchard II, Duke of Swabia. Conrad was an enemy of the Hungarians, trying to oppose them, and was really angered by the alliance between his stepson (he was married with Arnulf's mother, Kunigunde) and the Hungarians, and by the fact, that he, instead of stopping them on his borders, he let them to cross unharmed, every time when they started a campaign to West. So, this was one of the causes of the hostility between the king and the duke. After Arnulf came back with his family, and took back his throne, Conrad again attacked Bavaria, but was defeated and wounded by Arnulf in a battle, and died on 23 December 918. Wraz ze śmiercią Konrada I, Arnulf, z pomocą Burcharda II, księcia Szwabii, miał nadzieję, że zostanie wybrany na króla wschodnich Francji, ale w ramach ostatecznej zemsty król na łożu śmierci wyznaczył Henryka, księcia Saksonia jako nowy król; wybór, który został również potwierdzony przez zgromadzenie Fritzlara w maju 919 r. przez szlachtę z Saksonii i Frankonii. [6] With the death of Conrad I, Arnulf, helped by Burchard II, Duke of Swabia, hoped that he could be elected as East Francian king, but as a final revenge, the king, on his death-bed, designated Henry, the duke of Saxony as new king; a choice which was confirmed also by the assembly of Fritzlar, in May 919 by the nobles from Saxonia and Franconia. Preludium Historycy są zgodni co do tego, że kampania węgierska 919-920 rozpoczęła się od pragnienia zemsty Arnulfa, ponieważ Henryk Fowler został wybrany na króla Niemiec, a nie on. [5] [7] Liutprand z Cremony pisze, że przyczyną kampanii było zmuszenie nowego króla do zapłacenia daniny, a najbardziej przekonującym narzędziem do przekonania go była armia. Liutprand odnosi się do faktu, że Conrad I złożył hołd Węgrom (jednak ta informacja nie została wzmocniona przez inne współczesne źródła), a Węgrzy chcieli, aby ten hołd był kontynuowany również za panowania Henryka [8]. Zresztą ten sam kronikarz wspomina o płaceniu daniny od Bawarczyków, Szwabów, Franków i Sasów, odnosząc się do tego okresu, który zaczyna się od 910 roku. [9] Dlatego Węgrzy chcieli wiedzieć, czy danina otrzymywana przez nich z księstw niemieckich będzie trwała, czy nie? Bo obawiali się, że silny król może zmienić tę sytuację, jednocząc przeciwko nim siły księstw. Historians agree that the Hungarian campaign of 919-920 started from Arnulf's thirst for revenge, because of the fact that Henry the Fowler was elected as German king and not him. Liutprand of Cremona writes that the cause of the campaign was to force the new king to pay tribute, and the most persuasive instrument to convince him, was an army. Liutprand refers to the fact that Conrad I paid a tribute to the Hungarians (however, this information was not strengthened by other contemporary sources), and the Hungarians wanted this tribute to continue during Henry's reign too. Besides, the same chroniclers account about the payment of tribute from Bavarians, Swabians, Francians and Saxons refers to this period, which starts from 910. This is why the Hungarians wanted to know, if the tribute received by them from the German duchies will continue or not? Because they were afraid that a strong king could change this situation, uniting against them the forces of the duchies. Henryk walczył z Węgrami jeszcze przed 919 rokiem. Na przykład w 915 r., Gdy był tylko księciem, zaatakowali Saksonię, Henryka lub jednego z jego dowódców, który został przez nich pokonany w Eresburgu, i podczas tej samej kampanii spalili miasto Brema [10]. Henry fought even before 919 with the Hungarians. For example, in 915, when he was just duke, they attacked Saxony, Henry or one of his commanders having been vanquished by them at Eresburg, and during the same campaign they burned the city of Bremen. Bitwa W Saksonii armia Henryka walczyła z Węgrami pod Püchen. Niestety, nie mamy szczegółowego opisu bitwy z Chronicon of Thietmar (jedyne współczesne źródło, które wspomina o bitwie), który podaje jedynie, że król Henryk chciał ich powstrzymać pod Püchen, ale został pokonany i ledwo uratował mu życie uciekając do wyżej wymienionego miasta. In Saxony, Henry's army faced the Hungarians at Püchen. Unfortunately, we do not have a detailed account of the battle from the Chronicon of Thietmar (the only contemporary source which mentions the battle), which reports only that King Henry wanted to stop them at Püchen, but was defeated and barely saved his life by fleeing to the above-mentioned city. Jednak dodatkowe źródło może nas oświecić o niektórych aspektach bitwy. Liutprand z Cremony, opisując bitwę pod Riadą stoczoną w 933 roku, w której ten sam król Henryk pokonał Węgrów, spisuje przemówienie, które król wygłosił do swoich żołnierzy przed bitwą. Henryk polecił swojej kawalerii zaatakować Węgrów w jednej nieprzerwanej linii, trzymając tarcze, aby odeprzeć strzały wroga, a następnie szarżować na nich bez łamania szeregów. W ten sposób węgierscy łucznicy nie mogliby nasadzić strzał i ponownie strzelać, a lekko opancerzeni Madziarowie nie byliby w stanie wytrzymać natarcia ciężkiej kawalerii niemieckiej. [11] Z tego powodu Henry poradził swojej ciężkiej kawalerii, aby zaatakowali Węgrów nieprzerwanymi liniami podczas ich pierwszego ataku, wypędzając ich z pola bitwy, nie pozwalając im się przegrupować i ponownie zaatakować. Ten wczesny atak Niemców, niezwykły w ich działaniach wojennych, zapobiegł ciężkim stratom spowodowanym przez węgierskie strzały w długiej walce, co uniemożliwiło również rozwiązanie ich rozkazu bojowego, podczas gdy lekko opancerzony wróg nie miał szans powodzenia przeciwko ich nadciągającej ścianie. tarcz i włóczni ciężkiej kawalerii. To pokazuje, że w 933 roku Henryk Fowler miał głęboką wiedzę na temat koczowniczej taktyki wojennej Węgrów, polegającej na zakłócaniu porządku bojowego wrogów, a następnie „zakrywaniu” splątanych linii wroga strzałami, które bez ich rozkazu bojowego poniosły ciężkie straty. . Wiedzę tę mógł zdobyć tylko z bitew, które toczył z Węgrami. Według źródeł ostatnią bitwą, jaką stoczył z nimi, była bitwa pod Riadą. Jest bardzo prawdopodobne, że wykorzystał swoje doświadczenie wyniesione z taktyki Węgrów obserwowanej w tej bitwie i na tej podstawie znalazł skuteczne rozwiązanie przeciw tej taktyce. Rozwiązanie zastosowane w ten sposób przez króla Henryka odzwierciedla taktykę zastosowaną przez Węgrów w bitwie pod Püchen. However, a secondary source can enlighten us about some aspects of the battle. Liutprand of Cremona, when he describes the Battle of Riade fought in 933 in which the same King Henry defeated the Hungarians, writes down the speech which the king delivered to his soldiers before the battle. Henry instructed his cavalry to attack the Hungarians in a single unbroken line, holding their shields to ward off the arrows of the enemy, and then to charge them without breaking ranks. Thus the Hungarian archers would be prevented from nocking their arrows and shooting again, and the lightly armored Magyars would not be able to withstand the charge of the German heavy cavalry. For this reason, Henry advised his heavy cavalry to attack in unbroken lines the Hungarians at their first attack, driving them from the battlefield without letting them regroup and attack again. This early attack of the Germans, unusual in their warfare, prevented the heavy losses provoked by the Hungarian arrows in a long fight, which also prevented the dissolution of their battle order, while the light armored enemy had no chance of success against their advancing wall of shields and spears of the heavy cavalry. This shows that in 933, Henry the Fowler had deep knowledge about the nomadic war tactics of the Hungarians, based on disrupting the enemies' battle order, then "covering" the tangled enemy lines with their arrows, which without their battle order suffered heavy losses. He could acquire this knowledge only from the battles he fought against the Hungarians. According to the sources, the last battle which he fought against them was the battle of Riade. It is very likely that he used his experience gained from the tactics of the Hungarians seen in this battle, and based on this, he found an effective solution for countering these tactics. The solution used thus by King Henry reflect the tactics used by the Hungarians in the battle of Püchen. Plik:The Hungarian campaign in Europe of 919-920.jpg The Hungarian campaign in Europe of 919-920, which resulted in the Hungarian victories of Püchen against the king of East Francia and of 920 against the Burgundian king from 920 in Italy. 1 Na podstawie tego wtórnego źródła możemy stwierdzić, że w bitwie pod Püchen Węgrzy zastosowali swoją najbardziej znaną taktykę wojenną: Based on this secondary source, we can conclude that in the Battle of Püchen, the Hungarians used their most known war tactic: Armia węgierska posiadała jednostki, które atakowały i strzelały z dystansu w linie niemieckie, które broniły się za pomocą tarcz. The Hungarian army had units which attacked and shot from distance at the German lines, which defended themselves using their shields. W pewnym momencie atakujące oddziały węgierskie udawały odwrót, zwabiając Niemców za sobą w miejsce, w którym czekały główne siły węgierskie, okrążając rozpadające się obecnie niemieckie linie bojowe, które z tego powodu nie mogły być już kontrolowane. Po wystrzeleniu na nich ze wszystkich kierunków burz strzał, Węgrzy w końcu zakończyli walkę w zwarciu na miecze i lance. At one moment the attacking Hungarian units feigned retreat, luring the Germans after them into a place where the main Hungarian forces waited, encircling the now disintegrated German battle lines, which because of this, could not be controlled anymore. After launching storms of arrows upon them from all directions, the Hungarians at last finished the job in close combat with their swords and lances. Jak wspomniano wcześniej, król uciekł z miasta Püchen. Dzięki ucieczce dał on mieszkańcom Püchen wielkie przywileje, które były największe w kraju, a poza tym wręczał im prezenty [12]. Te wielkie przywileje i bogate prezenty pokazują, że król Henryk był w wielkim niebezpieczeństwie utraty życia, więc jego klęska i straty musiały być ciężkie. Z Annales Corbeienses wiemy, że po bitwie Węgrzy „okrutnie splądrowali Saksonię” i zabrali dużą ilość łupów. [13] Nie wiemy, czy ta bitwa miała inne konsekwencje, np. Wznowienie płacenia daniny od króla niemieckiego. Jednak w 924 r., Po kolejnej wyprawie w Saksonii, kiedy król, wciąż pamiętając swoją porażkę pod Püchen i czując się zbyt słaby, by stawić opór dalej, wycofał się do zamku Werla. Następnie przypadkowe wpadnięcie ważnego węgierskiego księcia lub wodza w ręce Niemców skłoniło Madziarów do negocjacji z Henrykiem, po których zawarto traktat pokojowy, w którym król zgodził się płacić Madziarom daninę przez dziewięć lat. [14] As mentioned before, the king escaped in the city of Püchen. Because of his escape, he gave to the people of Püchen great privileges, which were the biggest in the country, and besides this, gave them presents too. These great privileges and rich presents show that king Henry was in great danger to lose his life, so his defeat and losses had to be heavy. From Annales Corbeienses, we know that after the battle, the Hungarians "cruelly plundered Saxony", and took a large amount of plunder. We do not know if this battle had other consequences, e.g., the restarting of the payment of the tribute from the German king. However, in 924, after another campaign in Saxony, when the king, still remembering his defeat at Püchen and feeling himself too weak to resist further, retreated into the castle of Werla. Subsequently, the accidental falling of an important Hungarian prince or commander into the Germans' hands induced the Magyars to negotiate with Henry, after which a peace treaty was concluded in which the king accepted to pay tribute to the Magyars for nine years. Następstwa Po zwycięstwie nad Henrykiem Fowlerem armia węgierska kontynuowała kampanię w kierunku Zachodniej Francji, wkraczając do Lotharingii, wówczas francuskiej prowincji, pod koniec 919 r. Zachodniofrancuski król Karol Prosty wysłał rozkaz do wszystkich szlachciców i sił zbrojnych. księstwa do przyłączenia się do jego armii [15], aby walczyć z nimi, ale oprócz Heriberta, arcybiskupa Reims i jego 1500 żołnierzy, nikt nie chciał ryzykować życia. Dlatego król musiał wycofać się do jednego ze swoich warownych miast i pozwolić im splądrować jego królestwo; więc splądrowali Lotharingię i wiele części Francji. [16] After the victory against Henry the Fowler, the Hungarian army continued the campaign towards West Francia, entering Lotharingia, in those times a French province, towards the end of 919. The West Francian king Charles the Simple sent an order to all the nobles and forces of the duchy to join his army, to fight against them, but besides Heribert, the archbishop of Reims, and his 1500 soldiers, nobody wanted to risk their lives. So the king had to retreat in one of his fortified towns, and let them plunder his realm; so, they pillaged Lotharingia and many parts of France. Fakt, że francuski król i jego arystokraci pozwolili Węgrom robić, co im się podoba w zachodniej Francji, pokazuje, jak bardzo obawiali się walki z nimi w otwartej bitwie. Z pewnością słyszeli wieści o ciężkich porażkach poniesionych przez Niemców, które spowodowały tyle śmierci wśród książąt i szlachty sąsiedniego kraju. [17] The fact that the French king and his nobles let the Hungarians do what they please in West Francia shows how afraid they were from fighting against them in an open battle. Certainly, they heard the news of the heavy defeats suffered by the Germans, which caused so many deaths among the dukes and nobles of the neighbouring country. Plik:Hungary and the regions which paid tribute or protection money to it between 926-932.jpg Węgry i regiony, które w latach 926-932 oddały im haracz lub pieniądze na ochronę. Zimą 920 roku Węgrzy pojawiają się najpierw w Burgundii, potem w Królestwie Włoskim, w Lombardii, przybywając z północnego zachodu lub zachodu, czyli zachodniej Francji. Trasa ta będzie wykorzystywana przez nich również w innych latach, np. W 937 i 954. [18] Większość historyków dochodzi do wniosku, że kampania włoska od 920 r. Została przeprowadzona przez Węgrów, którzy pokonali Henryka Fowlera i splądrowali Lotharingię i Francję, teraz w drodze do domu. [19] [20] [21] Poza tym Włochy wydawały się oczywistą drogą powrotną dla Węgrów - ponieważ ich cesarz Berengar I był jednym z ich najbardziej lojalnych sojuszników. Mieli też inny powód - niektórzy Włosi byli niezadowoleni z Berengara i zaprosili króla Górnego Burgundii Rudolfa II, aby został ich władcą. Tak więc Rudolf II zaatakował Włochy przez Lombardię. Ponieważ Berengar oddał hołd Węgrom, a oni w zamian zobowiązali się do obrony go przed jego wrogami; ponadto cesarz miał wielu osobistych przyjaciół wśród węgierskich dowódców. [22] Pewne jest, że wysłał posłów do Węgrów przebywających we Francji, aby pomogli mu w walce z Rudolfem. Dlatego w lutym 920 r. Powracające wojska węgierskie sięgnęły spoza wojsk króla burgundzkiego i jego włoskich sojuszników i pokonały je, a następnie splądrowały okolice włoskich miast (m.in. Bergamo), które wspierały Rudolfa [20]. ] [21] Pomimo swojej klęski Rudolf II nadal był kandydatem do tronu włoskiego, wspierał włoskie bunty i atakował Włochy, a Berengar ponownie użył przeciwko nim wojsk węgierskich. Na przykład w 921 r. Wojska węgierskie dowodzone przez Dursaca i Bogáta pokonały włoskich powstańców między Brescią a Weroną, a 24 marca 924 r. Siły Madziarskie dowodzone przez Szalárd zajęły na prośbę Berengara Pawię, stolicę królestwa włoskiego. zwolennik Rudolfa II [23] Pomimo tej pomocy Berengar I został zamordowany 7 kwietnia 924 r. W Weronie, a ostatecznie Rudolf II został wybrany na króla Włoch. Ale wkrótce Włosi również zbuntowali się przeciwko niemu, aw 926 roku został pokonany i zmuszony do wyrzeczenia się królestwa włoskiego przez swojego byłego sojusznika, Hugona z Arles, sprzymierzonego z Węgrami. Hugo z Arles został królem Włoch, a cena była taka, że ​​zaczął składać hołd Węgrom. [24] In the winter of the year 920, the Hungarians appear first in Burgundy, then in the Italian Kingdom, in Lombardy, coming from North-West or West, which is West Francia. This route will be used by them in other years too, for example in 937 and 954. The majority of the historians conclude that the Italian campaign from 920 was made by the Hungarians which defeated Henry the Fowler and plundered Lotharingia and France, now in their way towards home. Besides that, Italy seemed to be an obvious return route for the Hungarians – because its emperor, Berengar I, was one of their most loyal ally. They had another reason as well–some of the Italians were discontented with Berengar, and invited the king of Upper Burgundy, Rudolf II to be their ruler. So, Rudolf II attacked Italy through Lombardy. Since Berengar paid tribute to the Hungarians, and in exchange they committed themselves to defend him against his enemies; furthermore, the emperor had many personal friends among the Hungarian commanders. It is certain that he sent envoys to the Hungarians, which were in France, to help him against Rudolf. This is why in February 920, the returning Hungarian army reached from behind the army of the Burgundian king and his Italian allies, and defeated them, and then plundered the surroundings of those Italian cities (for example Bergamo), which supported Rudolf. Despite his defeat, Rudolf II continued to be the candidate for the Italian throne, supported the Italian revolts, and attacked Italy, and Berengar used again the Hungarian troops against them. For example, in 921 Hungarian troops led by Dursac and Bogát defeated the Italian insurgents between Brescia and Verona, and on 24 March 924 the Magyar forces led by Szalárd occupied Pavia, the Italian kingdoms capital, at the request of Berengar, because the city became supporter of Rudolf II. Despite this help, Berengar I was assassinated on 7 April 924 in Verona, and finally Rudolf II was elected as king of Italy. But soon, the Italians revolted against him too, and in 926 he was defeated and forced to renounce from the Italian kingdom, by his former ally, Hugh of Arles, allied with the Hungarians. Hugh of Arles became king of Italy, and the price was that he started to pay a tribute to the Hungarians. Zwycięstwo Węgier pod Püchen zapewniło węgierskim przewagę wojskową w Europie Środkowej, Zachodniej i Południowej na kolejne czternaście lat (do 933 r., Bitwy pod Riadą), umocniło ich sojusze z krajami, które złożyły im hołd (Bawaria, Szwabia, Królestwo Włoch), zapewnił od 924 r. daninę dla Wschodniej Francji i poszerzył długość i zasięg węgierskich kampanii, aż do wybrzeży Atlantyku, granic Hiszpanii i południowych Włoch. [25] The Hungarian victory at Püchen assured the Hungarian military superiority in Central, Western and Southern Europe for another fourteen years (until 933, the Battle of Riade), strengthened their alliances with countries which paid them tribute (Bavaria, Swabia, Kingdom of Italy), assured, from 924, the tribute of East Francia, and widened the length and range of the Hungarian campaigns until the shores of Atlantic Ocean, borders of Spain and Southern Italy. References {{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }}