Lechfeldi csata

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Lechfeldi csata (pol. Bitwa na Lechowym Polu, niem. Schlacht auf dem Lechfeld, cz. Bitva na Lechu) w 910 roku była ważnym zwycięstwem armii Madziarów nad zjednoczoną armią cesarską Ludwika IV Dziecięcia. Położone na południe od Augsburga Lechowe Pole to równina zalewowa nad rzeką Lech. W tym czasie Wielkim Księciem Węgier był Zoltán, ale nie ma wzmianki o tym, że brał udział w bitwie. Ta bitwa jest jednym z najwspanialszych przykładów sukcesu słynnej taktyki udawanego odwrotu stosowanej przez wędrownych wojowników oraz przykładem tego, jak skutecznie można wykorzystać wojnę psychologiczną. Bitwa pojawia się jako pierwsza bitwa pod Augsburgiem w węgierskiej historiografii. Źródła Źródła obejmują Antapodosis, seu rerum per Europam gestarum, napisane przez Liutpranda z Cremony, Continuator Reginonis, Annales Alamannici, nekrologów niemieckich hrabiów (Gozbert i Managolt), zabitych w tej bitwie. Bardzo ważnym źródłem tej bitwy jest również kronika o nazwie Annalium Boiorum VII, napisana w XVI wieku przez bawarskiego humanistę Johannesa Aventinusa, ponieważ szczegółowo opisuje pierwszą bitwę pod Augsburgiem, opierając się na starych źródłach, które dziś zaginęły. Jednak popełnia błędy, umieszczając tę ​​bitwę w 907 r., natychmiast po bitwie pod Pressburgiem, w miejscu pod Ennsburgiem w Bawarii oraz zamiast Szwabów wymienia Bawarczyków jako jej uczestników. Lokalizacja i data Większość historyków przyjmuje datę i miejsce bitwy podane przez Liutpranda z Cremoną na rok 910 i Augsburg, jako miejsce. Chociaż dzieło Liutpranda z Cremony Antapodosis powstało w latach pięćdziesiątych X wieku, a więc zaledwie kilkadziesiąt lat po wydarzeniach, węgierski historyk Torma Béla uważa, że ​​to nie on, a pisarz w XVI wieku Aventinus miał rację, lokując bitwę, którą szczegółowo przedstawia, w 907 roku i pod Ennsburg, a nie Augsburgiem, jak wskazuje Liutprand. Reprezentuje jednak odmienne zdanie niż inni historycy, którzy uważają, że informacje współczesnego Liutpranda są słuszne. Tło Ta bitwa była częścią wojny w Kotlinie Karpackiej między nowo zasiedlonymi Węgrami a wschodnim królestwem Franków, która trwała od 900 roku, po odbiciu Zadunaja przez Węgrów spod panowania Bawarii i po 910 roku, roku bitwy pod Rednitz. Po bitwie pod Pressburgiem Węgrzy kontynuowali kampanie przeciwko wschodnim Frankom w celu całkowitego podporządkowania sobie Niemców pokonanych w 907 r. W 908 r. Armia węgierska najechała Turyngię, zabijając w bitwie pod Eisenach ich księcia Burcharda, księcia [3],_Duke_of_Thuringia Egino i Rudolfa I, biskup Würzburga. W 909 r. Wojska węgierskie najechały Bawarię, ale zostały pokonane przez księcia Bawarii Arnulfa w niewielkiej bitwie pod Pocking. Preludium Prawdopodobnie pragnąc powtórzyć zwycięskie kampanie swojego przodka Karola Wielkiego przeciwko Awarom, które zakończyły się podbiciem tych ostatnich (choć nie pamiętał o losie Luitpolda w bitwie pod Pressburgiem trzy lata wcześniej), król Ludwik IV Dziecię zdecydował, że siły z wszystkie księstwa niemieckie powinny się zjednoczyć, by walczyć z Węgrami. Groził nawet egzekucją tych, którzy nie zbiorą się pod jego flagą. Możemy więc przypuszczać, że Ludwik zgromadził „ogromną armię”, jak to określił Liutprand w swoim Antapodosis. Nie znamy dokładnej liczby, ale można przypuszczać, że była ona znacznie liczniejsza niż wojska węgierskie, co tłumaczy, dlaczego Madziarowie byli tak ostrożni podczas bitwy i czekali niezwykle długo (ponad dwanaście godzin), osłabiając siłę wroga krok po kroku dzięki taktyce uderz i uciekaj, a także stosując metody psychologiczne, aby zmylić ich, zanim podejmiesz decydujący krok taktyczny. Historyk Igaz Levente twierdzi, że kampania węgierska z 910 r. została rozpoczęta, aby zapobiec kolejnej kampanii niemieckiej przeciwko terytoriom węgierskim, jak ta z 907 r., która zakończyła się klęską armii zachodniej w bitwie pod Pressburgiem. Chociaż było to miażdżące zwycięstwo Węgier, Madziarowie uważali, że bezpieczniej jest prowadzić operacje wojskowe w Niemczech niż na ich własnych ziemiach. Ta węgierska kampania jest często cytowana jako wspaniały przykład strategii prewencyjnej wojny. Król i jego żołnierze przybyli w pobliże miasta Augsburga, na równiny Gunzenle, w pobliżu rzeki Lech, i czekali na pojawienie się armii frankońskiej dowodzonej przez Gebharda, księcia Lotaryngii, i przyłączenie się do nich przeciwko Węgrom. Na czele armii królewskiej stał hrabia Gozbert, ponieważ Ludwik Dziecię miał wtedy zaledwie 16 lat. Nie wiemy, kto dowodził Węgrami, ponieważ Wielki Książę Węgrów w IX i X wieku nigdy nie brał udziału w bitwie poza terenami węgierskimi, a kampanie były prowadzone przez mniejszych dowódców wojskowych – być może gyulów horka lub jeden z książąt. Węgrzy dowiedzieli się o planach króla Ludwika i szybko wysłali armię węgierską, która rzuciła się, aby zapobiec połączeniu sił szwabskich i frankijsko-lotaryńsko-bawarskich. Z dzieła Aventinus: Annalium Boiorum tom VII możemy zrekonstruować nawet ich trasę: po przekroczeniu Bawarii przez rzekę Enns dotarli do Augsburga przez Tegernsee, a następnie Sandau koło Landsberg am Lech. Bardzo szybko dotarli do Augsburga w wymuszonym marszu, zupełnie nieoczekiwanym przez Ludwika i jego armię. Jest to kolejny dowód na niesamowitą skuteczność szpiegostwa ze względu na podkreślenie przez Księstwo Węgier i inne państwa wędrownych wojowników. Nieoczekiwane pojawienie się Węgrów przed bitwą pod Augsburgiem sprawia, że ​​trudno uwierzyć, że był to tylko zbieg okoliczności. Świadczy to o tym, że wywiad węgierski działał bardzo efektywnie nie tylko na Węgrzech, ale także na terytorium wroga, umożliwiając przeniesienie na jego ziemie miejsca działań wojennych. Jak wspomina Liutprand z Cremony, król nie spodziewał się, że Węgrzy tak szybko pojawią się na jego ziemiach. Tak więc jego plany zjednoczenia wszystkich jego sił: głównie jego wojsk szwabskich i armii frankijskoo-lotaryyńsko-bawarskiej, przed bitwą, nie powiodły się z powodu niezwykłego szpiegostwa koczowniczego państwa węgierskiego i znakomitej mobilności armii Madziarów, co umożliwiło aby oddzielnie pokonali te dwie armie. Podsumowując, można powiedzieć, że szpiedzy węgierscy dowiedzieli się o przygotowaniach wojsk niemieckich i tak szybko poinformowali dowódców Madziarów, że ci mieli czas zebrać armię i wkroczyć na terytorium Niemiec tak szybko, że Frankowie wschodni nie mieli czasu nie tylko na dotarcie na Węgry, ale nawet po to, by zakończyć koncentrację swoich wojsk i ruszyć w ich kierunku. Jednak z relacji Liutpranda z Cremony można zrozumieć, że nawet bez pomocy Franków armia królewska miała znacznie więcej rycerzy niż Węgrzy. Jeden z historyków przypuszcza, że ​​mała jednostka węgierska zajmowała się armią Franków aż do zakończenia bitwy pod Augsburgiem. Węgierscy koczowniczy wojownicy stosowali podobną taktykę gdzie indziej. Odwracali uwagę wrogów prostymi manewrami, aby ukryć prawdziwy ruch taktyczny i zamiary. Przykładem jest bitwa nad Brentą. Bitwa O świcie 12 czerwca 910 r. węgierscy jeźdźcy dokonali niespodziewanego ataku, strzelając z daleka strzałami w stronę śpiącego króla, zabijając wielu Niemców strzałami we śnie lub po przebudzeniu. Atak ten był jednak tylko drobnym przygotowaniem, tzw. atakiem rojowym, mającym na celu osłabienie ducha walki Niemców, po czym wycofali się oni do swojego obozu. Plik:The first phase of the Battle of Lechfeld (910).jpg Pierwsza faza walki. Niemcy przygotowywali się do bitwy, formując szyk bojowy i zaczęło się od Węgrów, prawdopodobnie w małych rojących się grupach łuczników, atakujących konie, strzelających z łuków do Niemców, którzy chronili się murem tarcz. Po chwili Węgrzy wycofali się udając klęskę, a gdy ścigali ich niemieccy konni konni, oddali strzały do ​​Niemców, zabijając wielu z nich, podczas gdy ich konie nadal się wycofywały. W ciągu dnia tę taktykę stosowano kilkakrotnie. Prawdopodobnie armia niemiecka składała się z piechoty i ciężkiej kawalerii, z ciężkimi tarczami, lancami i mieczami, podczas gdy wszyscy Węgrzy byli lekką kawalerią, z łukiem i strzałami jako główną bronią. Dlatego gdy Niemcy zaatakowali, tylko ciężka kawaleria ścigała Węgrów, podczas gdy piechota utworzyła solidny mur i pozostała na swoich miejscach. Dzięki lekkiej broni i zbroi Węgrzy byli bardziej mobilni i szybcy, ale jednocześnie bardziej podatni na ciężką broń Niemców. Ale ich koczownicze łuki kompozytowe były znacznie lepsze niż łuki europejskie, dzięki czemu mogły zabić wroga strzałami, nie będąc dosięgniętym przez Europejczyków. Również konie węgierskie były szybsze od niemieckich, ponieważ miały mniejszą wagę do udźwignięcia. Jednak aby zwabić za nimi żołnierzy niemieckich, Węgrzy musieli podejść bardzo blisko, a nawet rozpocząć krótkie starcia wręcz z przełożonymi Niemcami, w miejscach linii obronnej, gdzie widzieli słabości, a potem uciekać, gdy sytuacja zaczęła być ciężka, przekonywać wroga, że ​​za chwilę wygra, namawiać go do ścigania ich, a tym samym do rozbicia szyku bojowego, dając im możliwość wykorzystania tego i zadając im ciężkie straty . Była siódma wieczorem, czyli ponad 12 godzin od rozpoczęcia bitwy (o świcie) i król Ludwik myślał, że jego wojska wygrywają bitwę. W tym momencie Węgrzy rozpoczęli ogólny atak, po czym ponownie zastosowali słynną taktykę udawanego odwrotu koczowniczych wojowników, zaczynając wycofywać się w pośpiechu, jakby zostali pokonani. Nie wiemy na pewno dlaczego, ale w tym momencie Niemcy byli bardzo pewni, że wygrali bitwę i rozpoczęli generalny atak na wycofujących się Węgrów, pozostawiając ich dobrze chronione linie obronne i niszcząc ich szyk bojowy w pośpiechu. dogonić Węgrów, którzy wycofywali się w uporządkowanych szeregach, bardzo uważając, aby nie zdezorganizować ich kolejności bojowej. 2 Plik:The second phase of the Battle of Lechfeld (910).jpg Druga faza walki. Może nie chcieli czekać na kolejną noc, myśląc, że Węgrzy będą strzelać do nich przez całą noc, niszcząc ich obóz, lub byli zmęczeni niezwykłą długością bitwy (trwała cały dzień, od świtu do wieczora), w upalnym letnim słońcu, albo przeżyli traumę z powodu stale rosnących strat zadawanych im przez węgierskie strzały, albo wręcz przeciwnie Węgrzy, ich monotonne, pozornie nieudane ataki na ich linie wzbudziły w nich jaźń -przyjąć, że mają zamiar wygrać bitwę. Niemniej jednak pokazuje to, że Węgrzy ponownie stosowali taktykę wojny psychologicznej, sprawiając, że wojska wroga przestraszyły się, straciły wolę walki lub były przesadnie zarozumiałe, co ułatwiało ich pokonanie. Węgrzy wykorzystali również wojnę psychologiczną w innej bitwie, która miała miejsce 11 lat wcześniej: bitwie nad rzeką Brenta, udając porażkę we wczesnej potyczce, a następnie uciekając, pokazując wrogim dowódcom, że byli zrozpaczeni, a następnie wysyłając do nich posłów z prośbą o przebaczenie , przekonując w ten sposób wroga, by poczuł się pretensjonalnie i wygodnie, a następnie uderzyć w nieoczekiwanym momencie i zniszczyć armię włoską. Przez całą bitwę pod Augsburgiem Węgrzy czekali na ten moment, ukrywając swoje oddziały rezerwowe w lasach, które pozwoliły na ukrycie ogromnej liczby wojowników. Wycofująca się główna armia węgierska zwabiła nacierającą kawalerię niemiecką w miejsca, w których ukrywały się ich wojska rezerwowe, i wycofywali się, aż cała ścigająca jeźdźca niemiecka przeszła przez wąskie pole oddzielające dwa lasy, w których ukryto rezerwy węgierskie, gdy nagle nie obserwując ich, te ukryte węgierskie rezerwy wyszły ze swoich kryjówek i zaatakowały Niemców z głośnym krzykiem, aby ich przestraszyć i zdemoralizować przed ostatecznym starciem 3 Plik:The third phase of the Battle of Lechfeld (910).jpg Trzecia faza walki. W tym momencie wycofujące się główne wojska węgierskie zawróciły i zaatakowały Niemców od frontu, stawiając opór i nie pozwalając im złamać linii. W tym momencie te węgierskie oddziały, które przybyły z tyłu i boków Szwabów, otoczyły ich całkowicie i przystąpiły do ​​ostatecznej walki wręcz z beznadziejnym wrogiem. Świadczy to o tym, że przed bitwą dowódca węgierski starannie wybrał miejsce w pobliżu pola bitwy początkowej, z dwoma lasami blisko siebie, w których mógł ukryć część swoich żołnierzy, który czekał, aż ścigający ich Niemcy miną, a następnie zaatakowali ich. . Jednym z kluczowych elementów wojny koczowniczej był staranny dobór pola bitwy, które zapewnia im przewagę w wygrywaniu bitwy. Dla koczowników jednym z ważnych elementów na polu bitwy były miejsca, w których mogli ukryć część swoich żołnierzy i zwabić tam wroga, aby go okrążyć i zniszczyć. W toczącej się bitwie obóz niemiecki i jego otoczenie nie nadawały się do ukrycia wojsk bez obserwacji Szwabów, więc dowódca węgierski wybrał odpowiednie miejsce z dala od pola bitwy (pierwsze pole bitwy), gdzie mógł ukryć część swoich jednostek (było to drugie pole bitwy), a jego głównym celem podczas bitwy było zwabienie wroga w to miejsce, co udawało mu się po manewrach, które trwały od świtu do wieczora i ostatecznie zakończyły się sukcesem. Świadczy to o ogromnej cierpliwości węgierskiego dowódcy, który przez cały dzień wykonywał manewry odwracające uwagę wroga od jego prawdziwego celu. To samo wydarzyło się również podczas wydarzeń, które doprowadziły do ​​bitwy nad Brentą (899), tym razem z Włochami, bitwy, w której prawdopodobnie Węgrzy byli prowadzeni przez tego samego dowódcę. Fakt, że wojska węgierskie, które wykonywały taktykę pozorowanego odwrotu, wabiąc kawalerię niemiecką na drugie pole bitwy, potrafiły w decydującym momencie oprzeć się szarży ciężkiej kawalerii Szwabii, świadczy o tym, że Węgrzy mieli także oddziały w odpowiednim pancerzu. i broń, aby oprzeć się szarży najpotężniejszej ciężkiej kawalerii tamtych czasów. Ich sukcesowi sprzyjał także fakt, że wycofywali się po kolei, gdy Szwabowie stracili swój. Pokazuje to również, że węgierski dowódca uważnie wybierał gałęzie, których używał w konkretnych momentach bitwy i że był całkowicie odpowiedzialny za swoje wojska od początku do końca bitwy. Z relacji Liutpranda („ludzie króla”) możemy zrozumieć, że król nie był pośród ścigającej kawalerii niemieckiej, dlatego uciekł. W tej rzezi, ponieważ nie mogli przełamać węgierskiego okrążenia, zapewne nie przeżył żaden niemiecki kawalerzysta i prawdopodobnie tu zginął hrabia Gozbert, prawdziwy dowódca armii oraz hrabia Alemannii Managolt, który prowadził atak kawalerii niemieckiej. 4 Plik:The last phase of the Battle of Lechfeld (910).jpg Ostatnia faza walki. W tym momencie król Ludwik musiał znaleźć się wśród piechoty, która maszerowała za niemiecką kawalerią z daleka, myśląc, że wygrali bitwę, ale gdy przybył na nowe miejsce bitwy, zobaczył, że jego najodważniejsi żołnierze zostali wymordowani. przez Węgrów, krótko wcześniej. Z relacji Liutpranda z Cremony możemy bardzo dobrze zrozumieć, że nie był on częścią rzezi kawalerii i zobaczył tylko jej wynik nieco później. Opowiada o swoim zdziwieniu, rozpaczy w tamtej chwili i fakcie, że został całkowicie oszukany i wprowadzony w błąd przez ich sprytną taktykę. Pozostałe oddziały piechoty niemieckiej zaczęły w rozpaczy uciekać, próbując ratować życie. Prawdopodobnie konna jednostka straży przybocznej króla zdołała go uratować i szybko zabrać z pola bitwy, podczas gdy Węgrzy zajęci byli mordowaniem biegnącej piechoty niemieckiej, która poniosła bardzo ciężkie straty, spowodowane przez jeźdźców węgierskich, którzy, ponieważ takie były zasady wojny koczowniczej (wyeliminuj całkowicie pokonanego wroga i jego dowódców [37]), [38] ) ścigali ich przez całą drogę, zabijając każdego w ich zasięgu. Następstwa Król uciekł, wkraczając do najbliższego miasta z murami (prawdopodobnie Augsburga), ale Niemcy stracili prawie całą armię. Straty węgierskie były tak niewielkie, że już po 10 dniach, 22 czerwca, udało im się unicestwić w bitwie pod Rednitz drugą armię niemiecką, frankońsko-lotaryńsko-bawarską, która przed bitwą pod Augsburgiem miała zgładzić zjednoczyć się z główną armią pod wodzą króla Ludwika Dziecka i wspólnie walczyć z Węgrami, zabijając także dowódców tej armii, w tym księcia Lotaryngii Gebharda. Tak więc armia węgierska, stosując taktykę „napoleońską” (István Bóna), [13] sprytnie zdołała zaatakować i pokonać te dwie armie oddzielnie. The king escaped, entering the nearest town with walls (probably Augsburg), but the Germans lost almost their entire army. The Hungarian losses were so light, that after just 10 days, on 22 June, they managed to annihilate, in the Battle of Rednitz, the other German army, the Frankish-Lorrainian-Bavarian one, which before the battle of Augsburg was expected to unite with the main army led by the king Louis the Child, and to fight together against the Hungarians, killing also the commanders of that army, among them Gebhard, Duke of Lorraine. So, the Hungarian army, with a "Napoleonean" tactic (István Bóna), cleverly managed to attack and beat these two armies separately. Plik:The Hungarian campaign in the East Frankish duchies of 910.jpg Węgierska kampania 910 roku, która przyniosła węgierskie zwycięstwa pod Augsburgiem i Rednitz. Po tych dwóch bitwach armia węgierska splądrowała i spaliła ziemie niemieckie, podczas gdy nikt nie próbował ich ponownie odeprzeć, wycofując się do otoczonych murami miast i zamków i czekając, aż zawrócą na Węgry. [39] W drodze powrotnej Węgrzy splądrowali okolice Regensburga, spalili Altaich i Osterhofen. [40] Tylko Bawarczycy zdołali pokonać niewielką, łupiącą jednostkę węgierską pod Neuching [41], ale to nie zmieniło faktu: unicestwienie znacznej części potęgi militarnej Niemiec i zdolności do odparcia węgierskich ataków. Świadczy o tym fakt, że po tych porażkach król niemiecki Ludwik IV Dzieciątko wraz z książętami Szwabii, Franków, Bawarii i Saksonii zgodził się oddać hołd Węgrom. [3] After these two battles the Hungarian army plundered and burned the German territories while nobody tried to fight them off again, retreating to the walled towns and castles, and waiting for them to turn back to Hungary. On their way back home, the Hungarians plundered the surroundings of Regensburg, burned Altaich and Osterhofen. Only the Bavarians managed to beat a minor plundering Hungarian unit at Neuching, but this did not changed the fact: the annihilation of much of Germany's military power and capability to withstand the Hungarian attacks. This is demonstrated by the fact that after these defeats, Louis IV the Child, the German king, together with the Swabian, Frankish, Bavarian and Saxonian princes, agreed to pay tribute to the Hungarians. Jednak Ludwik Dziecko nie przeżył tych bitew zbyt długo, umierając w 911 roku, być może spowodowany traumą i upokorzeniem po tych porażkach. Jego następca jako król niemiecki, Konrad I z Niemiec (911–918), odmówił oddania hołdu Węgrom, jednak książęta Bawarii i Szwabii od 917 r. Oddali hołd Madziarom, którzy pomogli im w walce z królami niemieckimi [ 42] (43]), a to spowodowało częste ataki na Niemcy węgierskich wojsk koczowniczych (911, 913, 915, 917, 919, 924), które spowodowały wiele porażek (Eresburg w 915, Püchen w 919), zniszczenia spalenie Bremy w 915 r., Bazylea w 917 r.) i grabieże oraz zaledwie kilka sukcesów (szczególnie w 913 r.), które ostatecznie zmusiły króla Henryka Fowlera w 924 r., aby ponownie zaczął składać hołd Węgrom, aż do 933 r., Bitwy pod Riada, która zakończyła długi (26 lat) okres dominacji i dominacji militarnej Węgier w Niemczech. Jednak węgierskie naloty na Niemcy trwały do ​​955 roku, kiedy to przegrały w drugiej bitwie pod Lechfeld. However, Louis the Child didn't survive for long these battles, dying in 911, maybe caused by the trauma and humiliation of these defeats. His successor as German king, Conrad I of Germany (911–918), refused to pay any tribute to the Hungarians (however, the dukes of Bavaria and Swabia paid from 917 tribute to the Magyars, who helped their fight against the German kings ), and this caused frequent attacks on Germany made by the Hungarian nomadic armies (911, 913, 915, 917, 919, 924), which caused many defeats (Eresburg in 915, Püchen in 919), destruction (the burning of Bremen in 915, Basel in 917) and plunderings, and just a few successes (particularly in 913), which finally forced king Henry the Fowler in 924 to again start to pay tribute to the Hungarians, until 933, the Battle of Riade which ended the long (26 years) period of Hungarian military superiority and domination in Germany. However, the Hungarian raids in Germany continued until 955, their defeat in the second Battle of Lechfeld. Przypisy

Lechfeldi csata (węg.) Bitwa na Lechowym Polu (pol.) Schlacht auf dem Lechfeld (niem.) Bitva na Lechu (cz.) — Węgierskie najazdy na Europę — Plik:Basilica di aquilieia, cripta, affreschi registro inferiore 03.JPG Czas 12 czerwca 910 Miejsce Lechowe Pole, obok Augsburga, Bawaria Wynik Miażdżące zwycięstwo Węgier Strony konfliktu Państwo wschodniofrankijskie, Szwabia Księstwo Węgier Dowódcy Ludwik IV Dziecię Gozbert, hrabia Alemannii (rzeczywisty dowódca) † Managolt, hrabia Alemannii † Nieznany dowódca węgierski Siły Nieznane 5.000÷7.000 Straty Ciężkie, wśród nich hrabia Gozbert i Managolt, hrabiowie Alemannii Lekkie — {{{notes}}} — Węgierskie najazdy na Europę Południowy Bug (896)  ♦  Brenta (899)  ♦  Pozsonyi (907)  ♦  Eisenach (908)  ♦  Lechfeld (910)  ♦  Rednit (910)  ♦  Aschbach (913)  ♦  Anchialos (917)  ♦  Püchen (919)  ♦  Bitwa nad Drawą (925 (?))  ♦  Riade (933)  ♦  W.l.n.d.r (934)  ♦  Fraxinet (942)  ♦  Hiszpania (942)  ♦  Wels (943)  ♦  Augsburg (955)  ♦  Bitwa nad Driną (ok.960)  ♦  Syrmia (ok.960)  ♦  Wojna bułgarsko-węgierska (880–1380)  ♦  Arcadiopolis (970)