Węgierski rajd na Hiszpanię

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Kalandozasok.jpg Map of the Hungarian invasions of Europe. Spain is on the lower left corner. Węgierski rajd na Hiszpanię miał miejsce w lipcu 942 r. Był to najdalej najdalszy na zachód wyprawiony rabunkowy Węgrów w okresie ich migracji do Europy Środkowej; chociaż podczas wielkiego najazdu w latach 924–25 Węgrzy splądrowali Nîmes i być może dotarli aż do Pirenejów. Jedyną współczesną wzmianką o Węgrach przekraczających Pireneje do Hiszpanii jest Al-Masudi, który napisał, że „ich najazdy rozciągają się na ziemie Rzymu i prawie do Hiszpanii”. Jedyny szczegółowy opis najazdu z 942 roku został zachowany przez Ibn Ḥayyāna w jego Kitāb al-Muqtabis fī tarīkh al-Andalus (Ten, który szuka wiedzy o historii al-Andalus), która została ukończona na krótko przed jego śmiercią w 1076 r. Jego relacja o Węgrach opiera się na utraconym żródle z X wieku. Według Ibn Ḥayyāna węgierska grupa najazdowa przeszła przez Królestwo Longobardów (północne Włochy), a następnie przez południową Francję, walcząc po drodze. Następnie najechali Thaghr al-Aqṣā („Najdalszy Marsz”), północno-zachodnią prowincję graniczną kalifatu Kordoby. 7 lipca 942 r. główna armia rozpoczęła oblężenie Lleidy. Wszystkie miasta Lleida, Huesca i Barbastro były rządzone przez członków rodziny Banū aṭ-Ṭawīl. Dwoma pierwszymi rządził Mūsa ibn Muhammad, podczas gdy Barbastro był pod kontrolą jego brata Yaḥyā ibn Munammada. Oblegając Lleidę, węgierska kawaleria napadła aż do Huesca i Barbastro, gdzie 9 lipca zajęła Yaḥyę. 1 Ten, który zgłosił ich sprawy, powiedział, że ich ziemia jest na dalekim wschodzie, a Pieczyngowie [Bacanāk] sąsiadują z nimi na wschodzie, że ziemia rzymska jest od nich w kierunku qibla (np. Mekki), a ziemia Konstantynopola jest trochę mała. na wschód od nich. Na północy leżą Morawy [Marāwa] i inne miasta Słowian. Na zachód od nich są Sasi [ṢXṢNṢ] i Frankowie [Ifranca]. Aby dostać się do ziemi Andaluzji, przeszli długą drogę [której częścią jest] pustynia... Ich droga podczas marszu przecięła graniczącą z nimi Lombardię. Między nimi a Lombardią jest ośmiodniowa odległość. Ich miejsca zamieszkania znajdują się nad Dunajem i są nomadami, jak Arabowie bez miast i domów, mieszkający w filcowych namiotach w rozproszonych miejscach ... [a] [b] wychodząc z kraju Franków, po pokonaniu każdego, kogo znaleźli podczas ich przejazd, osiągający wysokość sprzed Léridy, pod koniec marca, w czwartek, dziesięć nocy pozostałych w miesiącu sawwal; postęp ich kawalerii umieścił ich na równinie doliny Ena, Cerratania i miasta Huesca; aw sobotę, trzeciego dnia obozu, uprowadzili do niewoli Yaḥyā ibn Muḥammada ibn aṭ-Ṭawīl, pana Barbastro. [c] 2 Ibn Ḥayyān wymienia również siedmiu węgierskich „przywódców” - słowo amīr jest ogólnym określeniem władcy lub gubernatora: „Posiadali siedmiu wodzów. Wśród nich największy godność nazywał się Djila. Ecser podążył za nim, po nim Bulcsú, potem Bashman, Alpár, Glad i w koncu Harhadi. ” [d] Zaproponowano, że byli to dowódcy siedmiu kontyngentów, które tworzyły armię inwazyjną, ale jest znacznie bardziej prawdopodobne, że Ibn Ḥayyān jest po prostu odnotowując siedmiu wodzów plemion węgierskich. Być może opiera się na źródle bizantyjskim.Elter 1981. W późniejszej tradycji Alpár i Glad zostali zapamiętani jako pokonani wrogowie Węgrów. György Györffy argumentuje, że „przetasowanie władzy” po 942 roku spowodowało, że zostali w ten sposób zapamiętani. Plik:The Hungarian campaign in Italy, Burgundy, Southern France and Spain in 942.jpg Kampania węgierska we Włoszech, Burgundii, południowej Francji i Hiszpanii w 942 roku. Informacje o położeniu Węgier, ich przywódcach i trasie armii najeźdźczej mogły pochodzić od pięciu schwytanych Węgrów, którzy według Ibn Ḥayyāna przeszli na islam i zostali wcieleni do straży kalifa. Yaḥyā zapłacił duży okup i został wypuszczony 27 lipca. Następnie udał się do Kordoby, aby oddać hołd kalifowi ʿAbd ar-Rahmān III an-Nasir: 3 Później oni [jeńcy] stali się muzułmanami, a on włączył ich do swojej służby. Z daleka Tortosa przyszedł pierwszy dzień miesiąca muḥarram w następnym roku 331 [e] [14 września 942]] o uratowaniu Yaḥyā ibn Muḥammada ibn aṭ-Ṭawīl z rąk tych Turków dzięki dużej sumie, którą zapłacił za niego, za pomocą których Bóg poprawił jego sytuację w środę, dziesiątego dnia miesiąca ḏū l-qaʿdah [27 lipca 942], [po czym] udał się do stolicy, aby odnowić swój hołd dla an-Nasira. [f] Z braku zapasów żywności i braku paszy Węgrzy po kilku dniach wycofali się. Według Ibn Ḥayyāna, to wieści o najazdach i strachu, jaki szerzyli wśród muzułmanów, zainspirowały Ramiro II, króla Leónu, do odrzucenia traktatu, który zawarł z kalifem rok wcześniej (941): 4 Kiedy wróg Boga, Ramiro Ordóñez, dowiedział się o pojawieniu się Turków podczas marszu na Léridę i strachu przed muzułmanami z tego regionu, usiłował osiągnąć zysk - łamiąc obietnice, które uroczyście złożył biskupom i mnichom , [w ten sposób] ograniczając preteksty, jakie mógł mieć przed dostojnikami własnej religii - wysyłając władcę Kastylii [Qaštlīya], Fernána Gonzáleza [Ibn Gundišalba], z wyszkoloną armią wspierającą zięcia Garcíę Sánchez, pan Pampeluny, w wojnie z muzułmanami. [G] When the enemy of God, Ramiro Ordóñez, learned of the appearance of the Turks in the march of Lérida and of the fear of the Muslims of that region, he endeavoured to profit—violating the promises that he had solemnly sworn before the bishops and monks, [thus] limiting the pretexts he could have before the dignitaries of his own religion—by sending the lord of Castile [Qaštlīya], Fernán González [Ibn Gundišalb], with a trained army in support of his son-in-law, García Sánchez, lord of Pamplona, in the war against the Muslims.Szablon:Efn W rzeczywistości hrabia Fernán González, który dowodził przygranicznym regionem Kastylii, współpracował z królem Garcíą Sánchezem I z Pampeluny w wojnie tego ostatniego z kalifatem już w kwietniu, na kilka miesięcy przed przybyciem Węgrów. Prawdziwą motywacją Ramiro było prawdopodobnie zapobieżenie utracie twarzy, ponieważ był żonaty z Urracą, siostrą Garcíi [12]. In fact, Count Fernán González, who commanded the border region of Castile, was cooperating with King García Sánchez I of Pamplona in the latter's war with the Caliphate as early as April, months before the Hungarians' arrival. Ramiro's real motivation was probably to prevent a loss of face, since he was married to Urraca, García's sister.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Gdzieś między 939 a 943 Ermengol, najstarszy syn Sunyera, hrabiego Barcelony, „zginął bezdzietnie w bitwie pod Baltargą” (apud Baltargam bello interfectus sine filio) według XII-wiecznego Gesta Comitum Barchinonensium. Historyk Albert Benet i Clará zasugerował, że ta bitwa, skądinąd nieznana, musiała być toczona przeciwko Węgrom. [14] Sometime between 939 and 943, Ermengol, the eldest son of Sunyer, Count of Barcelona, "died in battle at Baltarga childless" (apud Baltargam bello interfectus sine filio) according to the 12th-century Gesta Comitum Barchinonensium. The historian Albert Benet i Clará has suggested that this battle, which is otherwise unknown, must have been against the Hungarians.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Notes Citations {{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }} Bibliography Bakay, Kornél (2000). "Hungary". In Reuter, Timothy (ed.). The New Cambridge Medieval History, Volume 3, c.900–c.1024. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 536–552. ISBN 9781139055727. Benet i Clará, Albert (1982). "La incursió d'hongaresos a Catalunya l'any 942". Quaderns d'Estudis Medievals. 3 (9): 568–74. Benet i Clará, Albert (1982). "La batalla de Balltarga: Epíleg de la incursió d'hongaresos a Catalunya l'any 942". Quaderns d'Estudis Medievals. 3 (10): 639–40. Chalmeta, Pedro (1975). "Treinta años de historia hispana: El tomo V del 'Muqtabas' de Ibn Ḥayyān". Hispania. 25: 665–76. Chalmeta, Pedro (1976). "La méditerranée occidentale et al-Andalus de 934 à 941: les donées d'Ibn Hayyan". Rivista degli studi orientali. 50: 337–51. Chalmeta, Pedro; Corriente, Federico; Sobh, M., eds. (1979). Al-Muqtabis V. Madrid: Instituto Hispano-Árabe de Cultura. Czeglédy, Károly (1979). "Új arab forrás a magyarok 942. évi spanyolországi kalandozásáról" [New Arabic Source on the Raid of the Magyars in Spain in 942]. Magyar Nyelv. 75: 273–85. Czeglédy, Károly (1981). "Még egyszer a magyarok 942. évi spanyolországi kalandozásáról" [Once Again on the Raid of the Magyars in Spain in 942]. Magyar Nyelv. 77: 419–23. Elter, István (1996). "A magyar kalandozáskor arab forrásai" [Arabic Sources on the Period of Magyar Raids]. In Kovács, L.; Veszprémy, L. (eds.). A honfoglaláskor írott forrásai. Budapest. pp. 174–79. Elter, István (1981). "Néhány megjegyzés Ibn Ḥayyānnak a magyarok 942. évi spanyolországi kalandozásáról" [Some Remarks of Ibn Hayyan on the Raid of the Magyars in Spain in 942]. Magyar Nyelv. 77: 413–19. Elter, István (1982–83). "Notas a propósito del relato de Ibn Hayyan sobre la incursión húngara por la Marca Septentrional en 924". Awraq: Estudios sobre el mundo árabe e islámico contemporáneo. 5–6: 141–48. Györffy, György (1994). "Dual Kingship and the Seven Chieftains of the Hungarians in the Era of the Conquest and the Raids". Acta Orientalia Academiae Scientiarum Hungaricae. 47 (1): 87–104. Gyula, Kristó, ed. (1995). A honfoglalás korának írott forrásai [Written Sources of the Era of the Conquest]. Szeged. Martínez Díez, Gonzalo (2005). El condado de Castilla, 711–1038: la historia frente a la leyenda. Marcial Pons Historia. Millàs Vallicrosa, Josep (1962). "Sobre las incursiones húngaras en la Cataluña condal". Homenaje a Johannes Vincke para el 11 de Mayo 1962 [Festschrift für Johannes Vincke zum 11. Mai 1962], vol. 1. Madrid. pp. 73–80. Róna-Tas, András (1999). Hungarians and Europe in the Early Middle Ages: An Introduction to Early Hungarian History. Budapest: Central European University Press. Schamiloglu, Uli (1984). "The Name of the Pechenegs in Ibn Ḥayyān's al-Muqtabas" (PDF). Journal of Turkish Studies / Türklük bilgisi araştırmaları. 8: 215–22. Szántó, Richard (1996). "Spanyolországi források a kalandozó magyarok 942. évi hadjáratáról" [Spanish Sources on the Campaign of the Raiding Magyars in 942]. Acta Universitas Szegediensis de Attila József Nominatae. Acta Historica. 103: 43–48. Ubieto Arteta, Antonio (1989). Orígenes de Aragón. Zaragoza: Anubar. Vallvé, Joaquín (1992). El Califato de Córdoba. Mapfre. Viguera Molins, María Jesús; Corriente, Federico, eds. (1981). Crónica del califa ʿAbdarrahmán III al-Nasir entre los años 912 y 942. Zaragoza: Anubar. (Translation of Chalmeta, Corriente and Sobh [1979].) Viguera Molins, María Jesús (1997). "La percepción de Europa desde el ámbito araboislámico". In Vaca Lorenzo, Ángel (ed.). Europa: Proyecciones y percepciones históricas. Ediciones Universidad Salamanca. pp. 49–70. Zimonyi, István (2004). "A New Muslim Source on the Hungarians in the Second Half of the Tenth Century". Chronica. 4: 22–31. Zimonyi, István (2016). Muslim Sources on the Magyars in the Second Half of the 9th Century: The Magyar Chapter of the Jayhānī Tradition. Leiden: Brill.

Węgierskie najazdy na Europę Południowy Bug (896)  ♦  Brenta (899)  ♦  Pozsonyi (907)  ♦  Eisenach (908)  ♦  Lechfeld (910)  ♦  Rednit (910)  ♦  Aschbach (913)  ♦  Anchialos (917)  ♦  Püchen (919)  ♦  Bitwa nad Drawą (925 (?))  ♦  Riade (933)  ♦  W.l.n.d.r (934)  ♦  Fraxinet (942)  ♦  Hiszpania (942)  ♦  Wels (943)  ♦  Augsburg (955)  ♦  Bitwa nad Driną (ok.960)  ♦  Syrmia (ok.960)  ♦  Wojna bułgarsko-węgierska (880–1380)  ♦  Arcadiopolis (970)