Węgierski rajd na Hiszpanię: Różnice pomiędzy wersjami
(→4) |
|||
| Linia 17: | Linia 17: | ||
[[File:Kalandozasok.jpg|thumb|Map of the Hungarian invasions of Europe. Spain is on the lower left corner.]] | [[File:Kalandozasok.jpg|thumb|Map of the Hungarian invasions of Europe. Spain is on the lower left corner.]] | ||
| − | '''Węgierski rajd na Hiszpanię''' miał miejsce w lipcu 942 r. Był to najdalej najdalszy na zachód wyprawiony rabunkowy Węgrów w okresie ich migracji do Europy Środkowej; chociaż podczas wielkiego najazdu w latach 924–25 Węgrzy splądrowali Nîmes i być może dotarli aż do Pirenejów. | + | '''Węgierski rajd na Hiszpanię''' miał miejsce w lipcu 942 r. Był to najdalej najdalszy na zachód wyprawiony rabunkowy Węgrów w okresie ich migracji do Europy Środkowej; chociaż podczas wielkiego najazdu w latach 924–25 Węgrzy splądrowali Nîmes i być może dotarli aż do Pirenejów.<ref>Bakay 2008, pp. 543–44.</ref> |
Jedyną współczesną wzmianką o Węgrach przekraczających Pireneje do Hiszpanii jest [https://pl.wikipedia.org/wiki/Al-Masudi Al-Masudi], który napisał, że „ich najazdy rozciągają się na ziemie Rzymu i prawie do Hiszpanii”.<ref>Zimonyi 2016, p. 90.</ref> Jedyny szczegółowy opis najazdu z 942 roku został zachowany przez [https://en.wikipedia.org/wiki/Ibn_Hayyan Ibn Ḥayyāna] w jego ''Kitāb al-Muqtabis fī tarīkh al-Andalus'' (Ten, który szuka wiedzy o historii al-Andalus), która została ukończona na krótko przed jego śmiercią w 1076 r. Jego relacja o Węgrach opiera się na utraconym żródle z X wieku.<ref>Róna-Tas 1999, p. 73.</ref> Według Ibn Ḥayyāna węgierska grupa najazdowa przeszła przez [https://en.wikipedia.org/wiki/Kingdom_of_Italy_(Holy_Roman_Empire) Królestwo Longobardów] (północne Włochy), a następnie przez południową Francję, walcząc po drodze. Następnie najechali ''Thaghr al-Aqṣā'' („Najdalszy Marsz”), północno-zachodnią prowincję graniczną [https://pl.wikipedia.org/wiki/Kalifat_Kordoby kalifatu Kordoby]. 7 lipca 942 r. główna armia rozpoczęła oblężenie Lleidy. Wszystkie miasta Lleida, Huesca i Barbastro były rządzone przez członków rodziny Banū aṭ-Ṭawīl. Dwoma pierwszymi rządził Mūsa ibn Muhammad, podczas gdy Barbastro był pod kontrolą jego brata Yaḥyā ibn Munammada. Oblegając Lleidę, węgierska kawaleria napadła aż do Huesca i Barbastro, gdzie 9 lipca zajęła Yaḥyę. | Jedyną współczesną wzmianką o Węgrach przekraczających Pireneje do Hiszpanii jest [https://pl.wikipedia.org/wiki/Al-Masudi Al-Masudi], który napisał, że „ich najazdy rozciągają się na ziemie Rzymu i prawie do Hiszpanii”.<ref>Zimonyi 2016, p. 90.</ref> Jedyny szczegółowy opis najazdu z 942 roku został zachowany przez [https://en.wikipedia.org/wiki/Ibn_Hayyan Ibn Ḥayyāna] w jego ''Kitāb al-Muqtabis fī tarīkh al-Andalus'' (Ten, który szuka wiedzy o historii al-Andalus), która została ukończona na krótko przed jego śmiercią w 1076 r. Jego relacja o Węgrach opiera się na utraconym żródle z X wieku.<ref>Róna-Tas 1999, p. 73.</ref> Według Ibn Ḥayyāna węgierska grupa najazdowa przeszła przez [https://en.wikipedia.org/wiki/Kingdom_of_Italy_(Holy_Roman_Empire) Królestwo Longobardów] (północne Włochy), a następnie przez południową Francję, walcząc po drodze. Następnie najechali ''Thaghr al-Aqṣā'' („Najdalszy Marsz”), północno-zachodnią prowincję graniczną [https://pl.wikipedia.org/wiki/Kalifat_Kordoby kalifatu Kordoby]. 7 lipca 942 r. główna armia rozpoczęła oblężenie Lleidy. Wszystkie miasta Lleida, Huesca i Barbastro były rządzone przez członków rodziny Banū aṭ-Ṭawīl. Dwoma pierwszymi rządził Mūsa ibn Muhammad, podczas gdy Barbastro był pod kontrolą jego brata Yaḥyā ibn Munammada. Oblegając Lleidę, węgierska kawaleria napadła aż do Huesca i Barbastro, gdzie 9 lipca zajęła Yaḥyę. | ||
Wersja z 16:51, 15 sie 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Błąd przy generowaniu miniatury: Map of the Hungarian invasions of Europe. Spain is on the lower left corner. Węgierski rajd na Hiszpanię miał miejsce w lipcu 942 r. Był to najdalej najdalszy na zachód wyprawiony rabunkowy Węgrów w okresie ich migracji do Europy Środkowej; chociaż podczas wielkiego najazdu w latach 924–25 Węgrzy splądrowali Nîmes i być może dotarli aż do Pirenejów.[1] Jedyną współczesną wzmianką o Węgrach przekraczających Pireneje do Hiszpanii jest Al-Masudi, który napisał, że „ich najazdy rozciągają się na ziemie Rzymu i prawie do Hiszpanii”.[2] Jedyny szczegółowy opis najazdu z 942 roku został zachowany przez Ibn Ḥayyāna w jego Kitāb al-Muqtabis fī tarīkh al-Andalus (Ten, który szuka wiedzy o historii al-Andalus), która została ukończona na krótko przed jego śmiercią w 1076 r. Jego relacja o Węgrach opiera się na utraconym żródle z X wieku.[3] Według Ibn Ḥayyāna węgierska grupa najazdowa przeszła przez Królestwo Longobardów (północne Włochy), a następnie przez południową Francję, walcząc po drodze. Następnie najechali Thaghr al-Aqṣā („Najdalszy Marsz”), północno-zachodnią prowincję graniczną kalifatu Kordoby. 7 lipca 942 r. główna armia rozpoczęła oblężenie Lleidy. Wszystkie miasta Lleida, Huesca i Barbastro były rządzone przez członków rodziny Banū aṭ-Ṭawīl. Dwoma pierwszymi rządził Mūsa ibn Muhammad, podczas gdy Barbastro był pod kontrolą jego brata Yaḥyā ibn Munammada. Oblegając Lleidę, węgierska kawaleria napadła aż do Huesca i Barbastro, gdzie 9 lipca zajęła Yaḥyę. Spis treści1
2Ibn Ḥayyān wymienia również siedmiu węgierskich „przywódców” - słowo amīr jest ogólnym określeniem władcy lub gubernatora: „Posiadali siedmiu wodzów. Wśród nich największy godność nazywał się Djila. Ecser podążył za nim, po nim Bulcsú, potem Bashman, Alpár, Glad i w koncu Harhadi. ”[4] [d] Zaproponowano, że byli to dowódcy siedmiu kontyngentów, które tworzyły armię inwazyjną[5][6], ale jest znacznie bardziej prawdopodobne, że Ibn Ḥayyān jest po prostu odnotowując siedmiu wodzów plemion węgierskich. Być może opiera się na źródle bizantyjskim.[4]Elter 1981. W późniejszej tradycji Alpár i Glad zostali zapamiętani jako pokonani wrogowie Węgrów. György Györffy argumentuje, że „przetasowanie władzy” po 942 roku spowodowało, że zostali w ten sposób zapamiętani[4]. Błąd przy generowaniu miniatury: Kampania węgierska we Włoszech, Burgundii, południowej Francji i Hiszpanii w 942 roku. Informacje o położeniu Węgier, ich przywódcach i trasie armii najeźdźczej mogły pochodzić od pięciu schwytanych Węgrów, którzy według Ibn Ḥayyāna przeszli na islam i zostali wcieleni do straży kalifa. Yaḥyā zapłacił duży okup i został wypuszczony 27 lipca. Następnie udał się do Kordoby, aby oddać hołd kalifowi ʿAbd ar-Rahmān III an-Nasir: 3
Z braku zapasów żywności i braku paszy Węgrzy po kilku dniach wycofali się. Według Ibn Ḥayyāna, to wieści o najazdach i strachu, jaki szerzyli wśród muzułmanów, zainspirowały Ramiro II, króla Leónu, do odrzucenia traktatu, który zawarł z kalifem rok wcześniej (941):[7] 4
W rzeczywistości hrabia Fernán González, który dowodził przygranicznym regionem Kastylii, współpracował z Garcíą Sánchezem I, królem Nawarry z Pampeluny, w wojnie tego ostatniego z kalifatem już w kwietniu, na kilka miesięcy przed przybyciem Węgrów. Prawdziwą motywacją Ramiro było prawdopodobnie zapobieżenie utracie twarzy, ponieważ był żonaty z Urracą, siostrą Garcíi[7]. Gdzieś między 939 a 943 r. Ermengol, najstarszy syn Sunyera, hrabiego Barcelony, „zginął bezdzietnie w bitwie pod Baltargą” (apud Baltargam bello interfectus sine filio) według XII-wiecznego Gesta Comitum Barchinonensium. Historycy Albert Benet i Clará zasugerował, że ta bitwa, skądinąd nieznana, musiała być toczona przeciwko Węgrom.[9] NotesCitationsBibliography
|
|
