Aschbachi csata

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Aschbachi csata (pol. bitwa nad rzeką Inn) – stoczona w 913 r., gdy węgierska armia inwazyjna, wracając z napadów na Bawarię, Szwabię i Północną Burgundię, zmierzyła się z połączoną armią Arnulfa, księcia Bawarii, hrabiów Erchangera i Burchard II ze Szwabii oraz lorda Udalricha, który pokonał ich pod Aschbach nad rzeką Inn. Źródła O potyczce nad rzeką Inn wspominają Annales Alamannici (kontynuowany przez Hermanna z Reichenau w XI wieku), Annales iuvavenses, Continuatio Treverensis chronici Reginonis (kontynuacja Regino z Prüm Chronicon, który napisał w Trewirze w 967), oraz Annales Sangallenses maiores (kolejna kontynuacja Annales Alamannici, zebrana w opactwie Saint Gall). Ostatni sugeruje, że „cała armia [węgierska] została zniszczona, ale trzydziestu ludzi” [„nisi 30 viros”]. Historyk Károly Szabó argumentował, że liczba ta jest wynikiem późniejszego wstawienia. O bitwie wspomina się również marginalnie w Annales Sancti Quintini Viromandensis. Tło XVI-wieczny humanista historyk i filolog Johannes Aventinus w Annalium Boiorum libri septem (1523) zawiera więcej szczegółów na temat okoliczności bitwy. Jego praca opierała się głównie na rękopisach napisanych w czasie bitwy, które od tego czasu zaginęła. Aventinus wspomniał o zdarzeniu w dwóch akapitach. Na początku napisał: „Węgrzy żądają zapłaty daniny od Arnulfa, który odmawia. Potem najeżdżają Bawarczyków. Arnulf otacza ich i morduje”. W drugim akapicie Aventinus bardziej szczegółowo opisał wydarzenia: „Węgrzy byli obecni w każdym ryzykownym miejscu, żądając nowego podatku zarówno od Arnulfa, jak i od króla NiemiecKonrada. Zagrozili, że jeśli odmówią, tak jak zrobił to Ludwik [Dziecię], rozerwali wszystko na ziemię (they get torn everything to the ground). Arnulf odpowiada posłom w następujący sposób: „Ja, powiedział, rządzę od wczesnej młodości, nie nauczyłem się być posłusznym. Jeśli przyjdą Węgrzy, weźmiemy broń, obnosił się, a oni doświadczą siły naszych rąk w bitwie." Słysząc to, Węgrzy szybko najechali Bawarię swoją liczna kawalerią. Annulf, który unika [bezpośredniej] walki, rozkazuje [swoim ludziom] wycofać się do chronionych miejsc z dobytkiem i sprzętem. Ukrywa rozproszonych [swoich] żołnierzy, rycerzy dalej. lasy, bagna i zagrożona kraina Noricum wpadają w zasadzki: [wtedy] pojawia się prowadząc niewielką liczbę wybranych jeźdźców w pobliżu wroga i odwracając się, symuluje ucieczkę." Annalium Boiorum Plik:The Hungarian campaign in Europe from 913.jpg Kampania węgierska w królestwach wschodnich Franków i Burgundii oraz zachodniej Francji od 913 roku Narracja Aventinusa potwierdziła, że ​​Konrad był zobowiązany złożyć hołd Węgrom, jak jego poprzednik Ludwik Dziecię wraz z książętami szwabskimi, frankońskimi, bawarskimi i saksońskimi po bitwie pod Rednitz w czerwcu 910 r. Według kronikarza: płacenie stałego podatku było „ceną pokoju”. Po spacyfikowaniu zachodniej granicy Węgrzy wykorzystali wschodnie prowincje Królestwa Niemiec jako strefę buforową i obszar transferowy do prowadzenia dalekosiężnych kampanii wojskowych na daleki Zachód. Bawaria pozwoliła Węgrom na kontynuowanie wyprawy, a stosunki bawarsko-węgierskie określano w tym czasie jako neutralne. Po katastrofalnej bitwie pod Pozsony (907) Arnulf umocnił swoją władzę poprzez konfiskatę ziem kościelnych i sekularyzację licznych majątków klasztornych w celu zebrania funduszy na sfinansowanie zreorganizowanej obrony, dzięki czemu średniowieczni kronikarze nadali mu przydomek „Zły”. Pomimo „pokoju”, który gwarantował regularne płacenie trybutu, stał w obliczu napadów Węgrów, którzy przekraczali granicę lub wracali do Basenu Panońskiego z dalekich wypraw. Jednak energiczny i waleczny Arnulf już 11 sierpnia 909 r. pokonał mały węgierski oddział rozpoznawczy w Pocking w pobliżu rzeki Rott, po wycofaniu się z kampanii, w której spalili dwa kościoły we Freising. W 910 pokonał też inną pomniejszą jednostkę węgierską pod Neuching, która wracała ze zwycięskiej bitwy nad rzeką Lech i innych grabieży. Historyk István Bóna określił bitwę jako „zniszczenie bandy rabusiów”, który arbitralnie złamała warunki pokoju. Inni historycy, którzy opowiadają się za brakiem centralnej organizacji kampanii wojskowych, uważają, że węgierski napad grabieżczy w Bawarii po powrocie z Zachodu, w wyniku której doszło do bitwy o Inn, był jedynie prywatną akcją wodza plemienia lub niewielkiej jednostki. Historyk [Igaz Levente|Levente Igaz]] twierdzi, że Bawarczyk był w stanie wygrać z Węgrami tylko wtedy, gdy wracali z pomyślnej odległej kampanii z łupem, więźniami i bydłem, co spowolniło ich marsz. Niewykluczone, że po latach pokoju i stabilizacji Arnulf poczuł się na tyle silny, by stworzyć nowe korzystne warunki dla swojego przymusowego sojuszu z Węgrami. Po jego nieposłusznym zachowaniu Węgrzy rozpoczęli karną wyprawę na jego księstwo, wywołując wojnę. Jego świadomą strategię potwierdził raport Annales Alamannici, który napisał, że Arnulf zawarł sojusz ze swoimi krewnymi, Erchangerem i Burchardem II – hrabiami ze Szwabii oraz wpływowym lordem Udalrichiem przeciwko Węgrom. Praca Aventinusa sugeruje również, że Arnulf użył „własnej metody militarnej” Węgrów, gdy kazał żołnierzom ukrywać się i naśladować odwrót, co potwierdza militarną wymianę kulturową na granicy bawarsko-węgierskiej. Rekonstrukcja „Węgrzy, za wodami Enns, przez Noricum, aż do granicy z rzeką Inn, z zaufaniem do swoich wojowników i liczebności, dzielnie niszczą z powodu ich większego sukcesu i wędrują w górę i w dół na swoich zwinnych koniach. Gdy w końcu przekraczają rzekę Inn, zmęczeni galopem, zbierają się razem: tam [postanowili] obozować, byli szczególnie nieostrożni z powodu swoich dawnych zwycięstw, a ponieważ nikt nie ośmiela się z nimi walczyć, on [Arnulf] odnosi wielkie zwycięstwo Arnulf, który się ukrywał, odkrywając nieprzygotowanie swoich wrogów, atakuje ze wszystkich stron: pojawia się nagle, otacza wroga ze wszystkich stron, morduje ich wszystkich, jak to robił ten wojowniczy lud, blokując [ucieczkę] straszliwym atakiem jeźdźców z włóczniami z lewej strony, [także] włóczników z prawej strony, [podczas] gdy Arnulf przypuszcza frontalny atak z łucznikami, aby ciąć, ścigać, obezwładniać i zepchnąć Węgrów od Inn, w której [oni] utonęli. Rzeka, która wcześniej ich chroniła, staje się ich wrogiem, drugi brzeg Innu został zajęty przez żołnierzy na rozkaz Arnulfa, [gdzie] schwytali [ocalałych], którzy próbowali przeprawić, więc nie ma szans na ucieczkę dla wroga. Wszyscy, nie pozostawiając ocalałych, zostali wymordowani i zginęli. Zwycięzca Arnulf wypełnia przysięgę zwycięstwa, broni granic Bawarii za pomocą wysokich fortów i instruuje swojego brata Bertholda, aby rządził ludem Sennonu i Athesinusa [w Noricum]." Annalium Boiorum}} Igaz twierdzi, że zjednoczone siły niemieckie zaatakowały obóz Węgrów w pobliżu Altötting lub Asbach, za doliną Inn. Ponieważ nie ma doniesień o jakichkolwiek węgierskich wyprawach wojskowych w następnym roku (914), kilku historyków potwierdziło, że atak Arnulfa był „pierwszą naprawdę znaczącą porażką” Węgrów od czasu ich serii wypraw na Europę Zachodnią, która poprzedziła klęskę pod Riadą (933) i na Lechowym Polu (955). Jednak, jak wskazuje Igaz, były inne przykłady, gdy mała jednostka węgierska była atakowana i masakrowana, na przykład, jak zachował Ekkehard, gdy pijani i zmęczeni węgierscy najeźdźcy zostali zgładzeni przez miejscowych we wsi Friccowe. Przypisy Źródła Bóna, István (2000). A magyarok és Európa a 9–10. században [Węgrzy i Europa w IX-X wieku]. Budapest: Hungarian Academy of Sciences. ISBN 963831267X. Igaz, Levente (2015). Arnulf herceg 913-as győzelme a magyarok felett. Néhány megjegyzés a X. század első felének Kárpát-medence had- és politikatörténetéhez [Zwycięstwo księcia Arnulda nad Węgrami w 913 r. Uwagi o historii wojskowej i politycznej Kotliny Karpackiej w pierwszej połowie X wieku]". W: Tóber, Márta; Maléth, Ágnes (wyd.). Középkortörténeti tanulmányok 8. University of Szeged. str. 301–314. ISBN 978-963-315-242-3.

Aschbachi csata (węg.) Bitwa nad rzeką Inn (pol.) — Węgierskie najazdy na Europę — Czas 913 Miejsce Aschbach na brzegu rzeki Inn Księstwo Bawarii Wynik Bawarsko–szwabskie zwycięstwo Strony konfliktu Księstwo Węgier Państwo wschodniofrankijskie Księstwo Bawarii Księstwo Szwabii Dowódcy Nieznany dowódca węgierski Arnulf, książę Bawarii Erchanger, hrabia Szwabii Burchard II, hrabia Szwabii Udalrich Siły Straty ciężkie — {{{notes}}} — Węgierskie najazdy na Europę Południowy Bug (896)  ♦  Brenta (899)  ♦  Pozsonyi (907)  ♦  Eisenach (908)  ♦  Lechfeld (910)  ♦  Rednit (910)  ♦  Aschbach (913)  ♦  Anchialos (917)  ♦  Püchen (919)  ♦  Bitwa nad Drawą (925 (?))  ♦  Riade (933)  ♦  W.l.n.d.r (934)  ♦  Fraxinet (942)  ♦  Hiszpania (942)  ♦  Wels (943)  ♦  Augsburg (955)  ♦  Bitwa nad Driną (ok.960)  ♦  Syrmia (ok.960)  ♦  Wojna bułgarsko-węgierska (880–1380)  ♦  Arcadiopolis (970)