Rednitzi csata: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
 
(Nie pokazano 13 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1: Linia 1:
−
[[Kategoria:1a]]
+
[[Kategoria:0]]
 
[[Kategoria:Strony przetłumaczone z angielskiej Wikipedii]]
 
[[Kategoria:Strony przetłumaczone z angielskiej Wikipedii]]
 
{{Uwaga|
 
{{Uwaga|
Linia 15: Linia 15:
 
  |
 
  |
  
−
'''Rednitzi csata''' (pol. ''Bitwa pod Rednitz'') – odbyła się 22 czerwca 910 r. Była decydującym zwycięstwem kawalerii madziarskiej nad armiami wschodnich królestw francusko-niemieckich.<ref name=Bóna>Bóna, István (2000). ''A magyarok és Európa a 9-10. században'' [''The Hungarians and Europe in the 9th-10th centuries'']. Budapest: História - MTA Történettudományi Intézete. str. 37. ISBN 963-8312-67-X.</ref> Lokalizacji tej bitwy nie można określić ze 100% pewnością. Bitwa miała miejsce nad rzeką Rednitz we Frankonii, w pobliżu granicy z Bawarią („in confinio Bavariae et Franciae”<ref name=Bóna/>). Po bitwie król niemiecki [[Ludwig das Kind|Ludwik Dziecię]] wraz z książętami Szwabii, Franków, Bawarii i Saksonii zgodził się złożyć hołd państwu [[Księstwo|Księstwu Węgier]].<ref>Györffy György: A magyarok elődeiről és a honfoglalásról; Osiris Kiadó, Budapest, 2002., str. 213</ref>
+
'''Rednitzi csata''' (pol. ''Bitwa pod Rednitz'') – odbyła się 22 czerwca 910 r. Była decydującym zwycięstwem kawalerii madziarskiej nad armiami wschodnich królestw francusko-niemieckich.<ref name=Bóna>Bóna, István (2000). ''A magyarok és Európa a 9-10. században'' [''Węgrzy i Europa w IX-X wieku'']. Budapest: História - MTA Történettudományi Intézete. str. 37. ISBN 963-8312-67-X.</ref> Lokalizacji tej bitwy nie można określić ze 100% pewnością. Bitwa miała miejsce nad rzeką Rednitz we Frankonii, w pobliżu granicy z Bawarią („in confinio Bavariae et Franciae”<ref name=Bóna/>). Po bitwie król niemiecki [[Ludwig das Kind|Ludwik Dziecię]] wraz z książętami Szwabii, Franków, Bawarii i Saksonii zgodził się złożyć hołd państwu [[Księstwo|Księstwu Węgier]].<ref>Györffy György: A magyarok elődeiről és a honfoglalásról; Osiris Kiadó, Budapest, 2002., str. 213</ref>
  
 
Nie wiemy, kto był dowódcą armii węgierskiej (mógł być wodzem lub księciem), ale to ten sam, który 10 dni przed bitwą pod Rednitz, 12 czerwca 910 r. w [[Lechfeldi csata|bitwie pod Augsburgiem]] zadał druzgocącą klęskę na wojsku dowodzonemu przez króla Ludwika Dziecię.<ref name=Bóna/>
 
Nie wiemy, kto był dowódcą armii węgierskiej (mógł być wodzem lub księciem), ale to ten sam, który 10 dni przed bitwą pod Rednitz, 12 czerwca 910 r. w [[Lechfeldi csata|bitwie pod Augsburgiem]] zadał druzgocącą klęskę na wojsku dowodzonemu przez króla Ludwika Dziecię.<ref name=Bóna/>
Linia 25: Linia 25:
 
== Tło ==
 
== Tło ==
  
−
Bitwa ta jest częścią wojny węgiersko-niemieckiej, która rozpoczęła się w 900 r. wraz ze śmiercią [[Arnulf]]a z Karyntii, z którym sprzymierzyli się Węgrzy, oraz po węgierskim podboju [[Panonia|Panonii]] ([[Zadunaje]]) i trwała do 910 r. [[Lechfeldi csata|Augsburg]] i Rednitz, oba zakończone katastrofalnymi klęskami niemieckimi, które zmusiły niemieckiego króla [[Ludwig das Kind|Ludwika Dziecię]] i księstwa niemieckie do zaakceptowania strat terytorialnych i oddania hołdu Węgrom.<ref>Györffy György 2002 str. 214 z ''Antapodosis'' [https://pl.wikipedia.org/wiki/Liutprand_z_Cremony Liutpranda z Cremony]. Polskie tłumaczenie z angielskiego: „''Węgrzy [...] galopowali przez hrabstwo Bawarczyków, Szwabów, Francuzów i Sasów, paląc wszystko. [...] Mieszkańcy miasta składali im hołd przez wiele lat''”</ref> Podczas tej wojny, po [[Pozsony csata|bitwie pod Pozsony]], Węgrzy kontynuowali kampanie przeciwko Wschodnim Frankom, aby całkowicie podporządkować sobie Niemców pokonanych w 907 r. W 908 r. armia węgierska najechała Turyngię, zabijając w [[Eisenach|bitwie pod Eisenach]] jej księcia, [https://en.wikipedia.org/wiki/Burchard,_Duke_of_Thuringia Burcharda], księcia [https://en.wikipedia.org/wiki/Egino,_Duke_of_Thuringia Egino] i [[https://en.wikipedia.org/wiki/Rudolf_I_(bishop_of_W%C3%BCrzburg) Rudolfa I], biskupa Würzburga. W 909 r. wojska węgierskie najechały Bawarię, ale zostały pokonane przez księcia Bawarii [[Arnulf]]a w niewielkiej [[Bitwa pod Pocking|bitwie pod Pocking]].
+
Bitwa ta jest częścią wojny węgiersko-niemieckiej, która rozpoczęła się w 900 r. wraz ze śmiercią [[Arnulf]]a z Karyntii, z którym sprzymierzyli się Węgrzy, oraz po węgierskim podboju [[Panonia|Panonii]] ([[Zadunaje]]) i trwała do 910 r. [[Lechfeldi csata|Augsburg]] i Rednitz, oba zakończone katastrofalnymi klęskami niemieckimi, które zmusiły niemieckiego króla [[Ludwig das Kind|Ludwika Dziecię]] i księstwa niemieckie do zaakceptowania strat terytorialnych i oddania hołdu Węgrom.<ref>Györffy György 2002 str. 214 z ''Antapodosis'' [https://pl.wikipedia.org/wiki/Liutprand_z_Cremony Liutpranda z Cremony]. Polskie tłumaczenie z angielskiego: „''Węgrzy [...] galopowali przez hrabstwo Bawarczyków, Szwabów, Francuzów i Sasów, paląc wszystko. [...] Mieszkańcy miasta składali im hołd przez wiele lat''”</ref> Podczas tej wojny, po [[Pozsonyi csata|bitwie pod Pozsony]], Węgrzy kontynuowali kampanie przeciwko Wschodnim Frankom, aby całkowicie podporządkować sobie Niemców pokonanych w 907 r. W 908 r. armia węgierska najechała Turyngię, zabijając w [[Eisenach|bitwie pod Eisenach]] jej księcia, [https://en.wikipedia.org/wiki/Burchard,_Duke_of_Thuringia Burcharda], księcia [https://en.wikipedia.org/wiki/Egino,_Duke_of_Thuringia Egino] i [[https://en.wikipedia.org/wiki/Rudolf_I_(bishop_of_W%C3%BCrzburg) Rudolfa I], biskupa Würzburga. W 909 r. wojska węgierskie najechały Bawarię, ale zostały pokonane przez księcia Bawarii [[Arnulf]]a w niewielkiej [[Bitwa pod Pocking|bitwie pod Pocking]].
  
 
== Preludium ==
 
== Preludium ==
  
−
Król Ludwik Dzieciątko zdecydował, że siły ze wszystkich niemieckich księstw powinny zjednoczyć się i walczyć z Węgrami. Zagroził nawet egzekucją tych, którzy nie wejdą pod jego flagę. [5] Wiemy o dwóch armiach, które się zebrały: jedna, składająca się z sił Szwabii i innych sił z południowych Niemiec, dowodzona nominalnie przez króla Ludwika Dziecka (ale ze względu na jego młody wiek w rzeczywistości przywódcą tej armii byli Gozbert hrabia Alemannia i Managolt hrabia Ladengau we Frankonii), a drugi, składający się z żołnierzy zebranych z Frankonii, Lotharingii (zakładając, że jeśli książę Lotharingia przewodził wojsku, to przywiózł ze sobą również ważny oddział ze swojego kraju), Bawaria [6 ] i może Saksonii (choć nie wiemy nic o Sasach biorących udział w tej bitwie, ale przypuszczamy, że oni też usłyszeli wezwanie i groźbę króla Ludwika i może chcą położyć kres węgierskim atakom, ponieważ w latach 906 i 908 ponieśli dwa niszczycielskie ataki wojsk węgierskich [7], dowodzonych przez Gebharda, księcia Lotaryngii i Liudgera, hrabiego Ladengau. Te dwie armie próbowały się zjednoczyć i wspólnie walczyć z Węgrami. [8] Węgrzy dowiedzieli się o planach Ludwika Dziecka i szybko wysłali armię węgierską, która rzuciła się, aby zapobiec połączeniu sił Szwabii i Franków. Bardzo szybko dotarli do Augsburga forsownym marszem, zupełnie nieoczekiwanym dla Ludwika Dzieciątka i jego armii, a 12 czerwca 910 r. Pokonali w bitwie pod Augsburgiem armię króla. Być może niepowodzenie armii frankońskiej w dotarciu na miejsce bitwy było spowodowane tym, że niektóre jednostki węgierskie „zajęły się” armią francusko-lotarską, odwracając uwagę jej przywódców od drugiej bitwy, bitwy pod Augsburgiem. Tak więc armia węgierska, stosując taktykę "napoleońską" (István Bóna), sprytnie zdołała zaatakować i rozprawić się z tymi dwoma armiami oddzielnie. Po tej pierwszej bitwie armia węgierska pomaszerowała na północ, do granicy Bawarii i Frankonii, gdzie spotkała się pod Rednitz z armią francusko-bawarsko-lotarską pod dowództwem księcia Lotaryngii Gebharda. Nie wiemy, kto dowodził Węgrami, ale wydaje się, że jest to dowódca wojskowy, a nie Wielki Książę Węgrów, który w IX-X w. Nigdy nie stoczył bitwy poza terytorium Węgier, podczas której przez pomniejszych dowódców wojskowych, horkę lub jednego z książąt. [10] Nie wiemy o sile obu armii przed bitwą, ale wiedząc, że co najmniej trzy (Frankonia, Lotaryngia, Bawaria), jeśli nie cztery (saksońskie) księstwa franciszkańskie wzięły udział w bitwie, a armia została poprowadzona księcia i hrabiego można przypuszczać, że armia niemiecka była większa od Węgrów, którzy przed tą bitwą musieli stoczyć kolejną bitwę pod Augsburgiem ze szwabską armią króla niemieckiego Ludwika Dziecka, która choć była zwycięstwem, może też spowodować pewne straty. Podobnie jak we wspomnianej bitwie, również w tej bitwie spotkały się dwie filozofie wojenne, style i rodzaj walki oraz uzbrojenie: średniowieczna europejska, inspirowana stylem wojny europejsko-frankońskiej i myśleniem strategicznym (polegającym na ciężkiej zbroi i broni, dominacja najsilniejszej armii bez przywiązywania wagi do strategii), stosowana przez Niemców i taktykę wojny nomadów, taktyka, strategia i broń używana przez Węgrów (używanie wyłącznie kawalerii, lekka lub żadna zbroja, przewaga łuków i strzał, duża mobilność korpusu wojskowego i dominacja złudnych taktyk wojennych, które wymagały strategicznego myślenia dowódców).
+
Król Ludwik Dziecię zdecydował, że siły ze wszystkich niemieckich księstw powinny zjednoczyć się i walczyć z Węgrami. Zagroził nawet egzekucją tych, którzy nie wejdą pod jego sztandarem.
  
−
<small><small><small><small>King [[Louis the Child]] decided that the forces from all the German duchies should come together and fight the Hungarians. He even threatened with execution those who would not come under his flag.<ref>Györffy György: A magyarok elődeiről és a honfoglalásról; Osiris Kiadó, Budapest, 2002 p. 213 From Antapodosis of [[Liutprand of Cremona]]. Hungarian translation from the original Latin: "''Lajos király tehát látva népének pusztulását és a magyarok kegyetlenkedését, övéinek lelkét feltüzeli ama fenyegetésével, hogyha valaki történetesen kivonná magát ebből a hadjáratból, amelyet a magyarokkal szemben szándékozik viselni, az ilyen kétségen kívül akasztófán fogja végezni."'' English translation from the Hungarian: "King Louis, seeing the destruction suffered by his people, and the atrocities committed by the Magyars, he instigated them [the Germans] with the threat, that if somebody will back out of this campaign, which he wants to lead against the Hungarians, without doubt will be hanged"</ref> We know about two armies which gathered: one, consisting of [[Swabia]]n and other forces from southern Germany, led nominally by the king [[Louis the Child]] (but because of his young age, in reality the leader of this army were Gozbert count of Alemannia and Managolt the count of Ladengau in Franconia), and the other, consisting from troops gathered from [[Franconia]], [[Lotharingia]] (presuming that if the duke of Lotharingia led the army, he gad to bring with him also an important troop from his country), [[Bavaria]]<ref>Werra, Joseph: Über den Continuator Reginonis; Gressner & Schramm, Leipzig, 1883, p. 69 ''Annales Alamannici'', Latin text: "''Atque ipso itinere cum Francis et Baugariis pugnaverunt [...] "''. English translation: "And in the way they [the Hungarians] fought with the Francians and Bavarians[...]".</ref> and maybe [[Saxony]] (however we do not know anything about the Saxons taking part of this battle, but we presume that they also heard the call and the threat of king Louis, and that maybe they want to put an end of the Hungarian attacks, because they suffered in 906 and 908 two devastating attacks from the Hungarian armies<ref name='Vajay'>Vajay Szabolcs, [http://mek.oszk.hu/08900/08903/08903.pdf Der Eintritt des ungarischen Staemmebundes in die Europaeische Geschichte (862-933)] Ungarisches Institut München. V. Hase & Koehler Verlag. Mainz, 1968, p. 47</ref>), led by [[Gebhard, Duke of Lorraine]] and Liudger, the count of Ladengau. These two armies tried to unite, and fight the Hungarians together.<ref>Bóna, 2000, p. 37</ref> The Hungarians learned about plans of Louis the Child, and sent quickly a Hungarian army, which rushed to prevent the joining of the Swabian and Frankish forces. They reached Augsburg on forced march very quickly, totally unexpected for Louis the Child and his army, and, at 12 June 910, defeated in the battle of [[Battle of Lechfeld (910)|Augsburg]] the army of the King. Maybe the failure of the Frankish army to arrive at the battle scene was due to some Hungarian units, which "kept busy" the Franco-Lotharingian army, distracting the attention of its leaders from the other battle, the Battle of Augsburg. So, the Hungarian army, with a "Napoleonean" tactic (István Bóna),<ref>Bóna, 2000, p. 37</ref> cleverly managed to attack, and deal with these two armies separatedly. After that first battle, the Hungarian army marched north, to the border of Bavaria and Franconia, and met with the Franco-Bavaro-Lotharingian army led by [[Gebhard, Duke of Lorraine]] at [[Rednitz]]. We do not know who led the Hungarians, but it seem to be a military leader, and not the [[Grand Prince of the Hungarians]], who in the 9th-10th centuries never took place in a battle outside of the Hungarian territories, the campaigns being led by more minor military leaders, the [[horka (title)|horka]] or one of the princes.<ref name='Dénes'>{{cite web|first=József |last=Dénes |url=http://www.oroksegvedelem.hu/3_veresegek_es_felsikerek_valtakozasa | title=Az elfelejtett évszázad - a honfoglalástól Szent Istvánig | accessdate=2015-06-01|language=hu}}</ref> We do not know about the strength of the two armies before the battle, but knowing the fact that at least three (Franconia, Lotharingia, Bavaria) if not four (Saxonia) East Francian duchies took part in the battle, and the army was led by a duke and a count, we can presume that the German army was bigger than the Hungarians, who before this battle had to fight another battle at [[Battle of Lechfeld (910)|Augsburg]] with the Swabian army of the German king Louis the Child, which, although was a victory, could cause them some losses too. Like in the before mentioned battle, in this battle too, met two war philosophies, styles and type of fighting, and weapons: the medieval European, inspired by the European-Frankish style of war and strategical thinking (consisting in heavy armours and weapons, the prevail of the strongest army without putting much importance on strategy), used by the Germans and the Nomadic War tactics, strategy and weapons used by the Hungarians (using exclusively cavalry, light or no armor, predominance of the bows and arrows, high mobility of the army corps, and predominance of delusive war tactics, which needed strategical thinking from the commanders). </small></small></small></small>
+
<ref>Györffy György: A magyarok elődeiről és a honfoglalásról; Osiris Kiadó, Budapest, 2002 str. 213 z ''Antapodosis'' [[Liutprand|Liutpranda z Cremony]]. Polskie tłumaczenie z angielskiego: ''„Król Ludwik widząc zniszczenia, jakich doznał jego lud i okrucieństwa popełnione przez Madziarów, podżegał ich [Niemców] z groźbą, że jeśli ktoś wycofa się z tej kampanii, którą chce prowadzić przeciwko Węgrom, bez wątpienia zostanie powieszony."''</ref> Wiemy o dwóch armiach, które się zebrały: jedna, składająca się z sił Szwabii i innych sił z południowych Niemiec, dowodzona nominalnie przez króla Ludwika (ale ze względu na jego młody wiek w rzeczywistości przywódcą tej armii byli Gozbert hrabia Alemannii i Managolt hrabia Ladengau we Frankonii), a drugi, składający się z rycerzy zebranych z Frankonii, Lotaryngii (zakładając, że jeśli książę Lotaryngii przewodził wojsku, to przywiódłze sobą również znaczący oddział ze swojego kraju), Bawaria<ref>Werra, Joseph: Über den Continuator Reginonis; Gressner & Schramm, Leipzig, 1883, str. 69 ''Annales Alamannici'', Łaciński tekst: "''Atque ipso itinere cum Francis et Baugariis pugnaverunt [...] "''. Polskie tłumaczenie (z angielskiego): „''I w sposobie, w jaki [Węgrzy] walczyli z Frankami i Bawarczykami [...]''”.</ref> i może Saksonii (choć nie wiemy nic o Sasach biorących udział w tej bitwie, ale przypuszczamy, że oni też usłyszeli wezwanie i groźbę króla Ludwika i może chcą położyć kres węgierskim atakom, ponieważ w latach 906 i 908 ponieśli dwa niszczycielskie ataki wojsk węgierskich<ref name='Vajay'>Vajay Szabolcs, [http://mek.oszk.hu/08900/08903/08903.pdf Der Eintritt des ungarischen Staemmebundes in die Europaeische Geschichte (862-933)] Ungarisches Institut München. V. Hase & Koehler Verlag. Mainz, 1968, str. 47</ref>, dowodzonych przez [https://en.wikipedia.org/wiki/Gebhard,_Duke_of_Lorraine Gebharda], księcia Lotaryngii i Liudgera, hrabiego Ladengau. Te dwie armie próbowały się zjednoczyć i wspólnie walczyć z Węgrami.<ref name=Bóna37>Bóna, 2000, str. 37</ref> Węgrzy dowiedzieli się o planach króla Ludwika i szybko wysłali armię węgierską, która rzuciła się, aby zapobiec połączeniu sił Szwabii i Franków. Bardzo szybko dotarli do Augsburga forsownym marszem, zupełnie nieoczekiwanym dla Ludwika i jego armii, a 12 czerwca 910 r. pokonali w [[Lechfeldi csata|bitwie pod Augsburgiem]] armię króla. Być może niepowodzenie armii frankońskiej w dotarciu na miejsce bitwy było spowodowane tym, że niektóre jednostki węgierskie „zajęły się” armią frankijsko-lotaryńską, odwracając uwagę jej przywódców od drugiej bitwy, bitwy pod Augsburgiem. Tak więc armia węgierska, stosując taktykę "napoleońską" (István Bóna)<ref name=Bóna37/>, sprytnie zdołała zaatakować i rozprawić się z tymi dwoma armiami oddzielnie. Po tej pierwszej bitwie armia węgierska pomaszerowała na północ, do granicy Bawarii i Frankonii, gdzie spotkała się pod Rednitz z armią frankijsko-bawarsko-lotaryńską pod dowództwem księcia Lotaryngii Gebharda. Nie wiemy, kto dowodził Węgrami, ale wydaje się, że jest to dowódca wojskowy, a nie [[Książę|Wielki Książę]] Węgrów, który w IX-X w. Nigdy nie stoczył bitwy poza terytorium Węgier, podczas której przez pomniejszych dowódców wojskowych, [[Horka|horkę]] lub jednego z książąt.<ref>Dénes, József. ''Az elfelejtett évszázad - a honfoglalástól Szent Istvánig''. [dostep:2015-06-01].</ref> Nie wiemy o sile obu armii przed bitwą, ale wiedząc, że co najmniej trzy (Frankonia, Lotaryngia, Bawaria), jeśli nie cztery (saksońskie) księstwa frankijskie wzięły udział w bitwie, a armia została poprowadzona księcia i hrabiego można przypuszczać, że armia niemiecka była większa od Węgrów, którzy przed tą bitwą musieli stoczyć kolejną bitwę pod Augsburgiem ze szwabską armią króla Ludwika Dziecię, która choć była zwycięstwem, może też spowodować pewne straty. Podobnie jak we wspomnianej bitwie, również w tej bitwie spotkały się dwie filozofie wojenne, style i rodzaj walki oraz uzbrojenie: średniowieczna europejska, inspirowana stylem wojny europejsko-frankońskiej i myśleniem strategicznym (polegającym na ciężkiej zbroi i broni, dominacja najsilniejszej armii bez przywiązywania wagi do strategii), stosowana przez Niemców i taktykę wojny nomadów, taktyka, strategia i broń używana przez Węgrów (używanie wyłącznie kawalerii, lekka lub żadna zbroja, przewaga łuków i strzał, duża mobilność korpusu wojskowego i dominacja złudnych taktyk wojennych, które wymagały strategicznego myślenia dowódców).
  
 
== Bitwa ==
 
== Bitwa ==
  
−
Nie znamy wielu szczegółów bitwy, tylko że bitwa była na granicy Bawarii i Frankonii, armia niemiecka została dotkliwie pokonana, dowódcy armii, Gebhard, książę Lotaryngii, Liudger, hrabia Ladengau, [ 11] i większość żołnierzy zginęła, a pozostali żołnierze uciekli. [12] Z Annales Alamannici można też przypuszczać, że podobnie jak w bitwie pod Augsburgiem, Węgrom udało się oszukać oddziały wroga, tym razem Bawarczyków (Baugariis) w taki sposób, że myśleli, że wygrali bitwę, aw w tym momencie, gdy wróg opuścił gardę, zaatakowali z zaskoczenia i pokonali ich. [13] Możliwe, że Węgrzy mogli zastosować tę samą koczowniczą taktykę udawanego odwrotu, którą dziesięć dni wcześniej wygrali bitwę pod Augsburgiem.
+
Nie znamy wielu szczegółów bitwy, poza tym że bitwa była na granicy Bawarii i Frankonii, armia niemiecka została dotkliwie pobita, dowódcy armii, Gebhard, książę Lotaryngii, Liudger, hrabia Ladengau,<ref>Bóna, 2000, str. 37-38</ref> i większość rycerzy zginęła, a pozostali uciekli.<ref>Werra, Joseph: Über den Continuator Reginonis; Gressner & Schramm, Leipzig, 1883, str. 69 ''Continuator Reginonis'', Łaciński tekst: "''Franci in confinio Bawariae et Franciae Ungariis congressi miserabiliter aut victi aut fugati sunt. In quo proelio Gebehardus comes interiit relictis duobus filiis."''. Polskie tłumaczenie (z angielskiego): „''Frankowie w granicach Bawarii i Frankonii zostali nieszczęśliwie pokonani i zmuszeni do ucieczki przez Węgrów. Comes Gerhardus zmarł, pozostawiając dwóch synów''”.</ref> Z ''Annales Alamannici'' można też przypuszczać, że podobnie jak w [[Lechfeldi csata|bitwie pod Augsburgiem]], Węgrom udało się oszukać oddziały wroga, tym razem Bawarczyków (Baugariis) w taki sposób, że myśleli, że wygrali bitwę, a w w tym momencie, gdy wróg opuścił gardę, zaatakowali z zaskoczenia i pokonali ich. <ref>Werra, Joseph: Über den Continuator Reginonis; Gressner & Schramm, Leipzig, 1883, str. 69 ''Annales Alamannici''. Łaciński tekst: "''Atque ipso itinere cum Francis et Baugariis pugnaverunt, Gebehardumque ducem et alios plurimos Paugauriis ex parte victoriam tenentibus occiderunt et cum praeda regressi sunt. "''. Polskie tłumaczenie (z angielskiego): „''I w sposobie, w jaki [Węgrzy] walczyli z Frankami i Bawarczykami, książę Gebhard z wieloma innymi i większość Bawarczyków, którzy nauczali, że wygrali bitwę, zostali zabici, a następnie [Węgrzy] wrócili z łupami z powrotem [do domu]''".</ref> Możliwe, że Węgrzy mogli zastosować tę samą koczowniczą taktykę udawanego odwrotu, którą dziesięć dni wcześniej wygrali bitwę pod Augsburgiem.
−
 
 
−
<small><small><small><small>We do not know many details about the battle, just that the battle was in the border between Bavaria and Franconia, the German army was heavily defeated, the commanders of the army, [[Gebhard, Duke of Lorraine]], Liudger, the count of Ladengau,<ref>Bóna, 2000, p. 37-38</ref> and most of the soldiers were killed and the remaining soldiers ran away.<ref>Werra, Joseph: Über den Continuator Reginonis; Gressner & Schramm, Leipzig, 1883, p. 69 ''Continuator Reginonis'', Latin text: "''Franci in confinio Bawariae et Franciae Ungariis congressi miserabiliter aut victi aut fugati sunt. In quo proelio Gebehardus comes interiit relictis duobus filiis."''. English translation: "The Francians, in the confines of Bavaria and Franconia, were miserably defeated and put to flight by the Hungarians. Comes Gebhardus died, leaving two sons".</ref> From the Annales Alamannici we can also presume, that, like in the [[Battle of Lechfeld (910)|Battle of Augsburg]], the Hungarians managed to fool the enemy troops, this time the Bavarians (Baugariis) in such a way, that they thought that they won the battle, and in that moment, when the enemy left its guard down, they attacked by surprise, and defeated them.<ref>Werra, Joseph: Über den Continuator Reginonis; Gressner & Schramm, Leipzig, 1883, p. 69 ''Annales Alamannici'', Latin text: "''Atque ipso itinere cum Francis et Baugariis pugnaverunt, Gebehardumque ducem et alios plurimos Paugauriis ex parte victoriam tenentibus occiderunt et cum praeda regressi sunt. "''. English translation: "And in the way they [the Hungarians] fought with the Francians and Bavarians, the duke Gebhard with many others, and the majority of the Bavarians, who taught that they won the battle, were killed, and then [the Hungarians] returned with the plunder back [home]".</ref> Its possible, that the Hungarians could have used the same nomadic tactic of [[feigned retreat]], with which they won the [[Battle of Lechfeld (910)|Battle of Augsburg]] ten days before. </small></small></small></small>
 
  
 
== Następstwa ==
 
== Następstwa ==
  
−
Po tych dwóch bitwach wojska węgierskie splądrowały i spaliły ziemie niemieckie i nikt już nie próbował z nimi walczyć, wycofując się do otoczonych murami miast i zamków, czekając, aż zawrócą na Węgrzech. [14] W drodze powrotnej Węgrzy splądrowali okolice Ratyzbony, spalili Altaich i Osterhofen. [15] Jedynie Bawarczycy zdołali pokonać niewielką, łupiącą jednostkę węgierską pod Neuching [16], ale to nie zmieniło faktu: unicestwienie znacznej części potęgi militarnej Niemiec i zdolności do odparcia węgierskich ataków. Świadczy o tym fakt, że po tych porażkach Ludwik IV. Dziecko, król niemiecki, wraz z książętami Szwabii, Franków, Bawarii i Saksonii zgodzili się złożyć hołd Węgrom. [17]
+
Po tych dwóch bitwach wojska węgierskie splądrowały i spaliły ziemie niemieckie i nikt już nie próbował z nimi walczyć, wycofując się do otoczonych murami miast i zamków, czekając, aż zawrócą na Węgrzech.<ref>Györffy György 2002 str. 214 z ''Antapodosis'' [[Liutprand|Liutpranda z Cremony]]. Polskie tłumaczenie z angielskiego (z węgierskiego): „''Chociaż Węgrzy spełnili swoje oczekiwania, ich podłość nie została zaspokojona bezmierną rzezią chrześcijan, ale by zaspokoić swój perfidny gniew, galopowali przez hrabstwo Bawarczyków, Szwabów, Franków i Sasów, paląc Wszytko. Rzeczywiście, nikt nie mógł czekać na ich przybycie, w innym miejscu niż miejsca ufortyfikowane wielkim wysiłkiem lub przez naturę. Mieszkający tu ludzie oddawali im hołd przez wiele lat''”.</ref> W drodze powrotnej Węgrzy splądrowali okolice Ratyzbony, spalili Altaich i Osterhofen.<ref name="Kristó Gyula 1980">Kristó Gyula: Levedi törzsszövetségétől Szent István Államáig; Magvető Könyvkiadó, Budapest, 1980, str. 240</ref> Jedynie Bawarczycy zdołali pokonać niewielką, łupiącą jednostkę węgierską pod Neuching<ref name="Baják László 2000">Baják László: ''A fejedelmek kora. A korai magyar történet időrendi vázlata. II. rész. 900-1000'' [''Era książąt. Chronologiczny szkic wczesnej historii Węgier. II. Cz. 900-1000'']; ÓMT, Budapest, 2000 str. 13</ref>, ale to nie zmieniło faktu: unicestwienie znacznej części potęgi militarnej Niemiec i zdolności do odparcia węgierskich ataków. Świadczy o tym fakt, że po tych porażkach [[Ludwig das Kind|Ludwik IV. Dziecię]], król niemiecki, wraz z książętami Szwabii, Franków, Bawarii i Saksonii zgodzili się złożyć hołd Węgrom.<ref>Szabados György [http://epa.oszk.hu/01300/01343/00044/nemzet.html/ Vereség háttér nélkül? Augsburg 955]. Zarchiwizowano z [https://web.archive.org/web/20160304054449/http://epa.oszk.hu/01300/01343/00044/nemzet.html oryginału] 2016-03-04 na [https://en.wikipedia.org/wiki/Wayback_Machine Wayback Machin]e Hitel 18 (2005)/8. 24–30.</ref>
−
 
 
−
<small><small><small><small>After these two battles the Hungarian army plundered and burned the German territories, and nobody tried to fight them again, retreating to the walled towns and castles, and waiting them to turn back in Hungary.<ref>Györffy György 2002 p. 214 From Antapodosis of [[Liutprand of Cremona]]. Hungarian translation from the original Latin: "''A magyaroknak teljesült ugyan az óhajuk, de aljas természetüket mégsem elégítette ki a keresztények ily mérhetetlen legyilkolása, hanem, hogy álnokságuk dühét jóllakassák, keresztülszáguldoznak a bajorok, svábok, frankok és szászok országán, mindent felperzselve. Nem is akadt senki, aki megjelenésüket máshol, mint a nagy fáradtsággal, vagy a természettől fogva megerősített helyeken bevárta volna. A nép itt jó néhány éven keresztül adófizetőjük lett"'' English translation from the Hungarian: "Although the Hungarians fulfilled their wish, their mean nature was not satisfied by the so immeasurable slaughtering of the Christians, but in order to satisfy the anger of their perfidy, they galloped along through the county of the Bavarians, Swabians, Francians and Saxons, burning everything. Indeed, nobody remained who could wait until they arrived, in other place than the places fortified with great effort or by nature. The people who lived here paid them tribute many years from now on"</ref> On their way back home the Hungarians plundered the surroundings of Regensburg, burned Altaich and Osterhofen.<ref name="Kristó Gyula 1980">Kristó Gyula: Levedi törzsszövetségétől Szent István Államáig; Magvető Könyvkiadó, Budapest, 1980, p. 240</ref> Only the Bavarians managed to beat a minor plundering Hungarian unit at [[Neuching]],<ref name="Baják László 2000">Baják László: A fejedelmek kora. A korai magyar történet időrendi vázlata. II. rész. 900-1000 ''("The Era of the Princes. The chronological sketch of the early Hungarian history. II. part. 900-1000")''; ÓMT, Budapest, 2000 p. 13</ref> but this did not changed the fact: the annihilation of much of Germany's military power and capability to withstand the Hungarian attacks. This is demonstrated by the fact that after these defeats, Louis IV. the Child, the German king, together with the [[Duke of Swabia|Swabian]], [[Duchy of Franconia|Frankish]], [[Duchy of Bavaria|Bavarian]], and [[Duchy of Saxony|Saxonian]] princes accepted to pay tribute to the Hungarians.<ref>Szabados György [http://epa.oszk.hu/01300/01343/00044/nemzet.html/ Vereség háttér nélkül? Augsburg 955] {{webarchive|url=https://web.archive.org/web/20160304054449/http://epa.oszk.hu/01300/01343/00044/nemzet.html |date=2016-03-04 }} Hitel 18 (2005)/8. 24–30</ref> </small></small></small></small>
 
−
 
 
−
[[File:The Hungarian campaign in the East Frankish duchies of 910.jpg|thumb|upright=1.4|Węgierska kampania 910 roku, która przyniosła węgierskie zwycięstwa pod Augsburgiem i Rednitz.]]
 
  
−
Jednak Ludwik Dziecko nie przeżył tych bitew zbyt długo, umierając w 911 roku, być może spowodowany traumą i upokorzeniem po tych porażkach. Jego następca jako król niemiecki, Konrad I z Niemiec (911-918), odmówił oddania hołdu Węgrom, jednak książęta Bawarii i Szwabii od 917 r. Oddawali hołd Madziarom, którzy pomagali im w walce z królami niemieckimi [18 ] [19]), a to spowodowało częste ataki na Niemcy węgierskich wojsk koczowniczych (911, 913, 915, 917, 919, 924), które spowodowały klęski (Eresburg - 915, Püchen 919), zniszczenie podpalenia Brema 915, Bazylea 917) i grabieże oraz zaledwie kilka sukcesów (szczególnie w 913), które ostatecznie zmusiły króla Henryka Fowlera w 924 do ponownego złożenia hołdu Węgrom, aż do 933, bitwy pod Riadą, która zakończyła długą (26 lat) okres przewagi i dominacji militarnej Węgier w Niemczech. Jednak węgierskie naloty na Niemcy trwały do ​​955 roku, kiedy to przegrały w drugiej bitwie pod Lechfeld.
+
[[File:The Hungarian campaign in the East Frankish duchies of 910.jpg|thumb|400px|Węgierska kampania 910 roku, która przyniosła węgierskie zwycięstwa pod Augsburgiem i Rednitz.]]
  
−
<small><small><small><small>However Louis the Child had not survived for long these battles, dying in 911, maybe caused by the trauma and humiliation of these defeats. His successor as German king, [[Conrad I of Germany]] (911-918), refused to pay any tribute to the Hungarians (however the dukes of Bavaria and Swabia paid from 917 tribute to the Magyars, who helped their fight against the German kings <ref>Vajay Szabolcs 1968, p. 57</ref><ref name='Honfoglalás'>Honfoglalás, [http://ww3.szentes.hu/honfoglalas/kaland/text12.htm /Út_az_új_hazába_A_magyar_nemzet_története_Levédiától_1050-ig./ Út az új hazába. A magyar nemzet története Levédiától 1050-ig.], p. 12</ref>), and this caused frequent attacks on Germany made by the Hungarian nomadic armies (911, 913, 915, 917, 919, 924), which caused defeats ([[Eresburg]] - 915, Püchen 919), destruction (the burning of [[Bremen]] 915, [[Basel]] 917) and plunderings, and just a few successes (particularly in 913), which finally forced king [[Henry the Fowler]] in 924 to start again to pay tribute to the Hungarians, until 933, the [[Battle of Riade]] which ended the long (26 years) period of Hungarian military superiority and domination in Germany. However the Hungarian raids in Germany continued until 955, their defeat in the Second [[Battle of Lechfeld (955)|Battle of Lechfeld]]. </small></small></small></small>
+
Jednak król Ludwik Dziecię nie przeżył tych bitew zbyt długo, umierając w 911 roku, być może spowodowany traumą i upokorzeniem po tych porażkach. Jego następca jako król niemiecki, [[Konrad I]] z Niemiec (911-918), odmówił składania hołdu Węgrom, jednak książęta Bawarii i Szwabii od 917 r. oddawali hołd Madziarom, którzy pomagali im w walce z królami niemieckimi<ref>Vajay Szabolcs 1968, str. 57</ref><ref name='Honfoglalás'>[http://ww3.szentes.hu/honfoglalas/kaland/text12.htm Honfoglalás], str. 12</ref>, a to spowodowało częste ataki na Niemcy węgierskich wojsk koczowniczych (911, 913, 915, 917, 919, 924), które spowodowały klęski: Eresburg (915) i [[Püchen]] (919), zniszczenie i podpalenia: Bremy 9915), Bazylei (917) i grabieże oraz zaledwie kilka sukcesów (szczególnie w 913), które ostatecznie zmusiły króla [[Henryk I Ptasznik|Henryka I Ptasznika]] w 924 do ponownego złożenia hołdu Węgrom, aż do 933, [[Riada|bitwy pod Riadą]], która zakończyła długi (26 lat) okres przewagi i dominacji militarnej Węgier w Niemczech. Jednak węgierskie napady na Niemcy trwały do ​​955 roku, kiedy to Węgrzy przegrali w drugiej [[Augsburgi csata|bitwie na Lechowym Polu]] (Lechfeld).
  
−
Dziesięć lat po zwycięstwach 910 roku zwiększyło pewność siebie Węgrów, skutkując częstszymi atakami na Zachód, a także poszerzeniem długości i zasięgu tych kampanii na terytoriach, którym udało się uniknąć ich ataków, jak Lotaringia, Zachodnia Francia, granica Danii i Burgundii. [20]
+
Dziesięć lat po zwycięstwach z 910 roku zwiększyło pewność siebie Węgrów, skutkując częstszymi atakami na Zachód, a także poszerzeniem długości i zasięgu tych kampanii na terytoriach, którym udało się uniknąć ich ataków, jak Lotaryngia, [https://pl.wikipedia.org/wiki/Pa%C5%84stwo_zachodniofrankijskie Państwo zachodniofrankijskie], granica Danii i Burgundii.<ref>Baják László 2000, str. 13-15</ref>
−
 
 
−
<small><small><small><small>The ten years following the victories of 910, increased the self-confidence of the Hungarians, resulting in more frequent attacks towards West, and the widening of the length and range of these campaigns in territories, which escaped until then their attacks, like [[Lotharingia]], [[West Francia]], the border of [[Denmark]], [[Burgundy]].<ref>Baják László 2000, p. 13-15</ref> </small></small></small></small>
 
  
 
== Konsekwencje strategiczne ==
 
== Konsekwencje strategiczne ==
  
−
Ta bitwa zakończyła się i raz na zawsze wykazała wyższość militarną lekko opancerzonych, szybkich koczowniczych działań wojennych nad tym, co reprezentowało szczyt środkowo-zachodnioeuropejskiego stylu działań wojennych tamtych czasów: postkarolińskimi armiami germańskimi, reprezentowanymi przez ciężko opancerzone , wolno poruszająca się kawaleria i piesi, koczowniczy Węgrzy kilkakrotnie ciężko ich pokonali w najbardziej kategoryczny sposób.
+
Ta bitwa zakończyła się i raz na zawsze wykazała wyższość militarną lekko opancerzonych, szybkich koczowniczych działań wojennych nad tym, co reprezentowało szczyt środkowo-zachodnioeuropejskiego stylu działań wojennych tamtych czasów: postkarolińskimi armiami germańskimi, reprezentowanymi przez ciężko opancerzone , wolno poruszająca się kawaleria i piesi, koczowniczy Węgrzy kilkakrotnie ciężko ich pokonali w najbardziej zdecydowany sposób.
−
 
 
−
<small><small><small><small>This battle concluded and demonstrated once and for all the military superiority of the light armored, quick moving nomadic warfare over what represented the peak of the Central and Western European style of warfare of those times: the post-Carolingian Germanic armies, represented by heavy armored, slow moving cavalry and pedestrians, the nomadic Hungarians heavily defeating them several times in the most categorical way. </small></small></small></small>
 
−
 
 
−
Po 4 latach (907-910) ciężkich klęsk (Pressburg, Eisenach, Augsburg, Rednitz) z rąk węgierskich konnych łuczników, z których każda skutkowała unicestwieniem armii (co spowodowało „niedobór” żołnierzy na Niemcy), śmierć niemieckich dowódców (m.in. książąt, książąt, hrabiów, margrabiów, biskupów, arcybiskupów), niemieckich królów (Konrad I, Henryk Fowler) i innych przywódców politycznych, zdecydowali się nie walczyć ponownie w otwarte pole z najwyraźniej lepszymi taktycznie Madziarami, obawiając się takiego samego losu jak ich poprzednicy, ale wycofywali się w swoich zamkach i otoczonych murami miasteczkach (wiedząc, że Węgrzy nie są zbyt biegli w oblężeniach, ponieważ nie mają sprzętu oblężniczego), czekając dopóki nie opuścili swoich krajów pełnych łupów. [21] Warto wiedzieć, że nie tylko Niemcy, którzy dzielili granice z Węgrami, nie zdecydowali się z nimi walczyć (np. W 924 r. Król niemiecki Henryk Fowler wycofał się do swojego zamku Werla, zamiast bronić księstwa walką, słysząc że Węgrzy przekroczyli granice Saksonii i zaczęli grabić jego królestwo [22]), ale także Francuzi, np. w 919 r., kiedy Węgrzy najechali Lotharingię i Francję, król Karol Prosty chciał zebrać siły swojego królestwa przeciwko nim, tylko arcybiskup Reims pojawił się ze szlachty całego królestwa, który oczywiście słysząc o ryzyku bitwy z łucznikami z Kotliny Karpackiej z wiadomości napływających z Niemiec, zdecydował się nie brać udziału w wojnie z nimi , więc król wycofał się wraz ze swoimi 1500 żołnierzami, pozwalając Madziarom splądrować jego kraj [23]. Bo strach europejskich przywódców politycznych i wojskowych przed spotkaniem z Węgrami, po latach do 910 r., Kiedy w ciągu zaledwie czterech lat (907-910) doszło do czterech wielkich bitew (bitwa pod Pressburgiem w 907, bitwa pod Eisenach w 908, Bitwa pod Augsburgiem w 910 i bitwa pod Rednitz), między 910 a 933 między Węgrami a ich wrogami rozegrały się tylko dwie duże bitwy: w 913 bitwa pod Inn (zwycięstwo Bawarii i Szwabii), aw 919 bitwa pod Püchen Węgrzy pokonali niemieckiego króla Henryka Fowlera).
 
−
 
 
−
<small><small><small><small>After 4 years (907-910) of heavy defeats ([[Battle of Pressburg|Pressburg]], [[Battle of Eisenach (908)|Eisenach]], [[Battle of Lechfeld (910)|Augsburg]], Rednitz) from the hands of the Hungarian mounted archers, every of which resulting with the annihilation of the armies (this causing a "shortage" in soldiers to the Germans), and the deaths of the German commanders (among them princes, dukes, counts, margraves, bishops, archbishops), the German kings ([[Conrad I of Germany]], [[Henry the Fowler]]) and other political leaders, decided not to fight again in an open field with the obviously tactically superior Magyars, fearing to have the same fate of their predecessors, but they retreated in their castles and walled towns (knowing that the Hungarians are not very skilled in sieges, because they have no siege equipments), waiting until they left their countries filled with spoils.<ref name="Reuter, Timothy 1056. p. 129-130">Reuter, Timothy. Germany in the Early Middle Ages 800–1056. New York: Longman, 1991., p. 129-130</ref> It is interesting to know that not only the Germans who shared borders with the Hungarians chose not to fight with them (for example in 924 the German king Henry the Fowler retreated in his castle of [[Werlaburgdorf|Werla]], instead of defending his duchy with fight, when hearing that the Hungarians crossed Saxony's borders, and started to plunder his realm<ref>Györffy György 2002 p. 234 From ''[[Res gestae Saxonicae sive annalium libri tres]]'' of [[Widukind of Corvey]]. Hungarian translation from the original Latin: "''És amikor a belső háborúk elcsitultak, a magyarok ismét keresztül-kasul száguldozva egész Szászországban, a városokat és erődített helyeket tűzbe borították, és mindenfelé akkora öldöklést vittek végbe, hogy már végső pusztulással fenyegettek. A király pedig ama városban talált védelemre, amelynek Werla a neve. Ugyanis nem bízott a még gyakorlatlan és a közös hadviseléshez hozzá nem szokott katonaságában e kegyetlen néppel szemben."'' English translation from the Hungarian: "And when the internal fights ceized, the Hungarians again, racing through and through Saxony, burned cizies and fortified places, and they made  such a carnage everywhere that it threatened [the country] with final destruction. The king found refuge in the city which is called Werla, because he had no trust in his army, which was not used with the common [joint] warfare [military maneuvers necessary] against this ruthless people. "</ref>), but also the French too, for example in 919, when the Hungarians invaded [[Lotharingia]] and France, the king [[Charles the Simple]] wanted to gather the forces of his kingdom against them, only the archbishop of [[Reims]] appeared from the nobles of the whole kingdom, who obviously hearing about the risks of a battle with the archers from the Carpathian Basin from the news which came from Germany, decided not to participate in a war against them, so the king withdrawed together with his 1500 soldiers, letting the Magyars to pillage his country.<ref>Bóna, 2000, p. 49</ref> Because the fear of the European political and military leaders of the encounter with the Hungarians, after the years until 910, when in only four years (907-910) occurred four major battles ([[Battle of Pressburg]] in 907, [[Battle of Eisenach (908)|Battle of Eisenach]] in 908, [[Battle of Lechfeld (910)|Battle of Augsburg]] in 910 and Battle of Rednitz), between 910 and 933 just two major battles took place between the Hungarians and their enemies: in 913 the Battle of Inn (a Bavarian-Swabian victory), and in 919 the Battle of Püchen (the Hungarians defeated the German king [[Henry the Fowler]]). </small></small></small></small>
 
  
−
Inną „taktyką” stosowaną przez niemieckich królów i książąt w latach 910-933 była spłata daniną za pokój w ich granicach [21]. Ta nieskuteczność i strach przed walką europejskich armii z Węgrami umożliwiły późniejszym rozszerzenie najazdów na Europę Zachodnią: Francję, Burgundię, a nawet północną Hiszpanię, a także na Bałkany do Konstantynopola i półwyspu greckiego! [24]
+
Po 4 latach (907-910) ciężkich klęsk ([[Pozsonyi csata|Pressburg]], [[Eisenach]], [[Augsburg]], Rednitz) z rąk węgierskich konnych łuczników, z których każda skutkowała unicestwieniem armii (co spowodowało „niedobór” rycerzy w Niemczech), śmierć niemieckich dowódców (m.in. książąt, książąt, hrabiów, margrabiów, biskupów, arcybiskupów), niemieckich królów ([[Konrad I]], [[Henryk I Ptasznik]]) i innych przywódców politycznych, zdecydowali się nie walczyć ponownie w otwartym polu z najwyraźniej lepszymi taktycznie Madziarami, obawiając się takiego samego losu jak ich poprzednicy, ale wycofywali się dow swoich zamków i otoczonych murami miasteczek (wiedząc, że Węgrzy nie są zbyt biegli w oblężeniach, ponieważ nie mają sprzętu oblężniczego), czekając dopóki nie opuścili oni ich krajów ze zdobycznymi łupami.<ref name="Reuter, Timothy 1056. str. 129-130">Reuter, Timothy. Germany in the Early Middle Ages 800–1056. New York: Longman, 1991., str. 129-130</ref> Warto wiedzieć, że nie tylko Niemcy, którzy dzielili granice z Węgrami, nie zdecydowali się z nimi walczyć (np. w 924 r. król niemiecki Henryk I Ptasznik wycofał się do swojego zamku Werla, zamiast bronić księstwa walką, słysząc że Węgrzy przekroczyli granice Saksonii i zaczęli grabić jego królestwo
  
−
<small><small><small><small>Another "tactic" used by the German kings and dukes between 910 and 933, was to pay off by tribute the peace within their borders.<ref name="Reuter, Timothy 1056. p. 129-130"/> This inefficience and fear of the European armies to fight against the Hungarians made possible for the latters to extend their raids into Western Europe: France, Burgundy and even northern Spain, and in the Balkans to Constantinople and Greek peninsula!<ref>Szabados György: Vereség háttér nélkül? Augsburg, 955</ref> </small></small></small></small>
+
<ref>Györffy György 2002 str. 234 z ''[https://pl.wikipedia.org/wiki/Dzieje_Sas%C3%B3w Res gestae Saxonicae sive annalium libri tres]'' of [https://pl.wikipedia.org/wiki/Widukind_z_Korbei Widukinda z Korbei]. Polskie tłumaczenie z angielskiego (z węgierskiego): „''A kiedy walki wewnętrzne ustały, Węgrzy znowu, pędząc przez Saksonię, palili miasta i ufortyfikowane miejsca, i wszędzie dokonywali takiej rzezi, że groziło to [krajowi] ostatecznym zniszczeniem. Król znalazł schronienie w mieście, które nazywa się Werla, ponieważ nie miał zaufania do swojej armii, która nie była używana do zwykłej [wspólnej] wojny [koniecznych manewrów wojskowych] przeciwko temu bezwzględnemu ludowi''”.</ref>, ale także Frankowie, np. w 919 r., gdy Węgrzy najechali Lotaryngię i Francję, król [https://pl.wikipedia.org/wiki/Karol_III_Prostak Karol III Prostak] chciał zebrać siły swojego królestwa przeciwko nim, tylko arcybiskup Reims pojawił się ze szlachty całego królestwa, który oczywiście słysząc o ryzyku bitwy z łucznikami z [[Kotlina|Kotliny Karpackiej]] z wiadomości napływających z Niemiec, zdecydował się nie brać udziału w wojnie z nimi, więc król wycofał się wraz ze swoimi 1.500 żołnierzami, pozwalając Madziarom splądrować jego kraj<ref>Bóna, 2000, str. 49</ref>. Bo strach europejskich przywódców politycznych i wojskowych przed spotkaniem z Węgrami, po latach od 910 r., gdy w ciągu zaledwie czterech lat (907-910) doszło do czterech wielkich bitew ([[Pozsonyi csata|bitwa pod Pressburgiem]] w 907, [[Eisenach|bitwa pod Eisenach]] w 908, [[Augsburg|bitwa pod Augsburgiem]] w 910 i bitwa pod Rednitz), między 910 a 933 między Węgrami a ich wrogami rozegrały się tylko dwie duże bitwy: w 913 [[Inn|bitwa pod Inn]] (zwycięstwo Bawarii i Szwabii), a w 919 [[Püchen|bitwa pod Püchen]] Węgrzy pokonali niemieckiego króla Henryka I Ptasznika).
  
−
Po długich latach płacenia hołdu Węgrom, królowi Niemiec Henrykowi Fowlerowi udało się opracować odpowiednią taktykę pokonania Węgrów, zbudować wokół miast niezniszczalne mury i zbudować armię złożoną z ciężkich rycerzy, z którymi mógł wytrzymać im sukces w 933. [25]
+
Inną „taktyką” stosowaną przez niemieckich królów i książąt w latach 910-933 była spłata daniną za pokój w ich granicach<ref name="Reuter, Timothy 1056. str. 129-130"/>. Ta nieskuteczność i strach przed walką europejskich armii z Węgrami umożliwiły późniejsze rozszerzenie najazdów na Europę Zachodnią: Francję, Burgundię, a nawet [[Węgierski rajd na Hiszpanię|północną Hiszpanię]], a także na Bałkany do Konstantynopola i półwysep grecki!<ref>Szabados György: Vereség háttér nélkül? Augsburg, 955</ref>
  
−
<small><small><small><small>After long years of tribute payment to the Hungarians, the German king Henry the Fowler managed to figure out the appropriate tactics to beat the Hungarians, to build unbreakable walls around the towns, and to build an army consisting of heavy knights, with which he could withstand them with success in 933.<ref>Bóna, 2000, p. 39</ref> </small></small></small></small>
+
Po długich latach płacenia hołdu Węgrom, królowi Niemiec Henrykowi Ptasznikowi udało się opracować odpowiednią taktykę pokonania Węgrów, zbudować wokół miast niezniszczalne mury i zbudować armię złożoną z ciężkich rycerzy, z którymi mógł osiągnąć [[Merseburgi csata|sukces w 933]].<ref>Bóna, 2000, str. 39</ref>
  
−
==References==
+
== Przypisy ==
−
{{reflist}}
+
{{reflist|2}}
  
 
|
 
|
Linia 108: Linia 94:
 
|}
 
|}
  
−
{{SORTUJ:Rednitzi, csata}}
+
{{SORTUJ:Rednitz, csata}}
  
 
[[Kategoria:Bitwy]]
 
[[Kategoria:Bitwy]]
−
[[Kategoria:Bitwy Cesarstwa]]
+
[[Kategoria:Bitwy w historii Węgier]]
−
[[Kategoria:Bitwy Węgier]]
+
[[Kategoria:Bitwy Węgrów podczas inwazji na Europę]]
−
[[Kategoria:Bitwy Węgier podczas inwazji na Europę]]
+
[[Kategoria:Bitwy w historii Cesarstwa]]

Aktualna wersja na dzień 06:01, 17 sie 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Rednitzi csata (pol. Bitwa pod Rednitz) – odbyła się 22 czerwca 910 r. Była decydującym zwycięstwem kawalerii madziarskiej nad armiami wschodnich królestw francusko-niemieckich.[1] Lokalizacji tej bitwy nie można określić ze 100% pewnością. Bitwa miała miejsce nad rzeką Rednitz we Frankonii, w pobliżu granicy z Bawarią („in confinio Bavariae et Franciae”[1]). Po bitwie król niemiecki Ludwik Dziecię wraz z książętami Szwabii, Franków, Bawarii i Saksonii zgodził się złożyć hołd państwu Księstwu Węgier.[2]

Nie wiemy, kto był dowódcą armii węgierskiej (mógł być wodzem lub księciem), ale to ten sam, który 10 dni przed bitwą pod Rednitz, 12 czerwca 910 r. w bitwie pod Augsburgiem zadał druzgocącą klęskę na wojsku dowodzonemu przez króla Ludwika Dziecię.[1]

Źródła

Reginonis Continuator, Annales Alamannici[3] – niemieckie kroniki z X wieku.

Tło

Bitwa ta jest częścią wojny węgiersko-niemieckiej, która rozpoczęła się w 900 r. wraz ze śmiercią Arnulfa z Karyntii, z którym sprzymierzyli się Węgrzy, oraz po węgierskim podboju Panonii (Zadunaje) i trwała do 910 r. Augsburg i Rednitz, oba zakończone katastrofalnymi klęskami niemieckimi, które zmusiły niemieckiego króla Ludwika Dziecię i księstwa niemieckie do zaakceptowania strat terytorialnych i oddania hołdu Węgrom.[4] Podczas tej wojny, po bitwie pod Pozsony, Węgrzy kontynuowali kampanie przeciwko Wschodnim Frankom, aby całkowicie podporządkować sobie Niemców pokonanych w 907 r. W 908 r. armia węgierska najechała Turyngię, zabijając w bitwie pod Eisenach jej księcia, Burcharda, księcia Egino i [Rudolfa I, biskupa Würzburga. W 909 r. wojska węgierskie najechały Bawarię, ale zostały pokonane przez księcia Bawarii Arnulfa w niewielkiej bitwie pod Pocking.

Preludium

Król Ludwik Dziecię zdecydował, że siły ze wszystkich niemieckich księstw powinny zjednoczyć się i walczyć z Węgrami. Zagroził nawet egzekucją tych, którzy nie wejdą pod jego sztandarem.

[5] Wiemy o dwóch armiach, które się zebrały: jedna, składająca się z sił Szwabii i innych sił z południowych Niemiec, dowodzona nominalnie przez króla Ludwika (ale ze względu na jego młody wiek w rzeczywistości przywódcą tej armii byli Gozbert hrabia Alemannii i Managolt hrabia Ladengau we Frankonii), a drugi, składający się z rycerzy zebranych z Frankonii, Lotaryngii (zakładając, że jeśli książę Lotaryngii przewodził wojsku, to przywiódłze sobą również znaczący oddział ze swojego kraju), Bawaria[6] i może Saksonii (choć nie wiemy nic o Sasach biorących udział w tej bitwie, ale przypuszczamy, że oni też usłyszeli wezwanie i groźbę króla Ludwika i może chcą położyć kres węgierskim atakom, ponieważ w latach 906 i 908 ponieśli dwa niszczycielskie ataki wojsk węgierskich[7], dowodzonych przez Gebharda, księcia Lotaryngii i Liudgera, hrabiego Ladengau. Te dwie armie próbowały się zjednoczyć i wspólnie walczyć z Węgrami.[8] Węgrzy dowiedzieli się o planach króla Ludwika i szybko wysłali armię węgierską, która rzuciła się, aby zapobiec połączeniu sił Szwabii i Franków. Bardzo szybko dotarli do Augsburga forsownym marszem, zupełnie nieoczekiwanym dla Ludwika i jego armii, a 12 czerwca 910 r. pokonali w bitwie pod Augsburgiem armię króla. Być może niepowodzenie armii frankońskiej w dotarciu na miejsce bitwy było spowodowane tym, że niektóre jednostki węgierskie „zajęły się” armią frankijsko-lotaryńską, odwracając uwagę jej przywódców od drugiej bitwy, bitwy pod Augsburgiem. Tak więc armia węgierska, stosując taktykę "napoleońską" (István Bóna)[8], sprytnie zdołała zaatakować i rozprawić się z tymi dwoma armiami oddzielnie. Po tej pierwszej bitwie armia węgierska pomaszerowała na północ, do granicy Bawarii i Frankonii, gdzie spotkała się pod Rednitz z armią frankijsko-bawarsko-lotaryńską pod dowództwem księcia Lotaryngii Gebharda. Nie wiemy, kto dowodził Węgrami, ale wydaje się, że jest to dowódca wojskowy, a nie Wielki Książę Węgrów, który w IX-X w. Nigdy nie stoczył bitwy poza terytorium Węgier, podczas której przez pomniejszych dowódców wojskowych, horkę lub jednego z książąt.[9] Nie wiemy o sile obu armii przed bitwą, ale wiedząc, że co najmniej trzy (Frankonia, Lotaryngia, Bawaria), jeśli nie cztery (saksońskie) księstwa frankijskie wzięły udział w bitwie, a armia została poprowadzona księcia i hrabiego można przypuszczać, że armia niemiecka była większa od Węgrów, którzy przed tą bitwą musieli stoczyć kolejną bitwę pod Augsburgiem ze szwabską armią króla Ludwika Dziecię, która choć była zwycięstwem, może też spowodować pewne straty. Podobnie jak we wspomnianej bitwie, również w tej bitwie spotkały się dwie filozofie wojenne, style i rodzaj walki oraz uzbrojenie: średniowieczna europejska, inspirowana stylem wojny europejsko-frankońskiej i myśleniem strategicznym (polegającym na ciężkiej zbroi i broni, dominacja najsilniejszej armii bez przywiązywania wagi do strategii), stosowana przez Niemców i taktykę wojny nomadów, taktyka, strategia i broń używana przez Węgrów (używanie wyłącznie kawalerii, lekka lub żadna zbroja, przewaga łuków i strzał, duża mobilność korpusu wojskowego i dominacja złudnych taktyk wojennych, które wymagały strategicznego myślenia dowódców).

Bitwa

Nie znamy wielu szczegółów bitwy, poza tym że bitwa była na granicy Bawarii i Frankonii, armia niemiecka została dotkliwie pobita, dowódcy armii, Gebhard, książę Lotaryngii, Liudger, hrabia Ladengau,[10] i większość rycerzy zginęła, a pozostali uciekli.[11] Z Annales Alamannici można też przypuszczać, że podobnie jak w bitwie pod Augsburgiem, Węgrom udało się oszukać oddziały wroga, tym razem Bawarczyków (Baugariis) w taki sposób, że myśleli, że wygrali bitwę, a w w tym momencie, gdy wróg opuścił gardę, zaatakowali z zaskoczenia i pokonali ich. [12] Możliwe, że Węgrzy mogli zastosować tę samą koczowniczą taktykę udawanego odwrotu, którą dziesięć dni wcześniej wygrali bitwę pod Augsburgiem.

Następstwa

Po tych dwóch bitwach wojska węgierskie splądrowały i spaliły ziemie niemieckie i nikt już nie próbował z nimi walczyć, wycofując się do otoczonych murami miast i zamków, czekając, aż zawrócą na Węgrzech.[13] W drodze powrotnej Węgrzy splądrowali okolice Ratyzbony, spalili Altaich i Osterhofen.[14] Jedynie Bawarczycy zdołali pokonać niewielką, łupiącą jednostkę węgierską pod Neuching[15], ale to nie zmieniło faktu: unicestwienie znacznej części potęgi militarnej Niemiec i zdolności do odparcia węgierskich ataków. Świadczy o tym fakt, że po tych porażkach Ludwik IV. Dziecię, król niemiecki, wraz z książętami Szwabii, Franków, Bawarii i Saksonii zgodzili się złożyć hołd Węgrom.[16]

Plik:The Hungarian campaign in the East Frankish duchies of 910.jpg
Węgierska kampania 910 roku, która przyniosła węgierskie zwycięstwa pod Augsburgiem i Rednitz.

Jednak król Ludwik Dziecię nie przeżył tych bitew zbyt długo, umierając w 911 roku, być może spowodowany traumą i upokorzeniem po tych porażkach. Jego następca jako król niemiecki, Konrad I z Niemiec (911-918), odmówił składania hołdu Węgrom, jednak książęta Bawarii i Szwabii od 917 r. oddawali hołd Madziarom, którzy pomagali im w walce z królami niemieckimi[17][18], a to spowodowało częste ataki na Niemcy węgierskich wojsk koczowniczych (911, 913, 915, 917, 919, 924), które spowodowały klęski: Eresburg (915) i Püchen (919), zniszczenie i podpalenia: Bremy 9915), Bazylei (917) i grabieże oraz zaledwie kilka sukcesów (szczególnie w 913), które ostatecznie zmusiły króla Henryka I Ptasznika w 924 do ponownego złożenia hołdu Węgrom, aż do 933, bitwy pod Riadą, która zakończyła długi (26 lat) okres przewagi i dominacji militarnej Węgier w Niemczech. Jednak węgierskie napady na Niemcy trwały do ​​955 roku, kiedy to Węgrzy przegrali w drugiej bitwie na Lechowym Polu (Lechfeld).

Dziesięć lat po zwycięstwach z 910 roku zwiększyło pewność siebie Węgrów, skutkując częstszymi atakami na Zachód, a także poszerzeniem długości i zasięgu tych kampanii na terytoriach, którym udało się uniknąć ich ataków, jak Lotaryngia, Państwo zachodniofrankijskie, granica Danii i Burgundii.[19]

Konsekwencje strategiczne

Ta bitwa zakończyła się i raz na zawsze wykazała wyższość militarną lekko opancerzonych, szybkich koczowniczych działań wojennych nad tym, co reprezentowało szczyt środkowo-zachodnioeuropejskiego stylu działań wojennych tamtych czasów: postkarolińskimi armiami germańskimi, reprezentowanymi przez ciężko opancerzone , wolno poruszająca się kawaleria i piesi, koczowniczy Węgrzy kilkakrotnie ciężko ich pokonali w najbardziej zdecydowany sposób.

Po 4 latach (907-910) ciężkich klęsk (Pressburg, Eisenach, Augsburg, Rednitz) z rąk węgierskich konnych łuczników, z których każda skutkowała unicestwieniem armii (co spowodowało „niedobór” rycerzy w Niemczech), śmierć niemieckich dowódców (m.in. książąt, książąt, hrabiów, margrabiów, biskupów, arcybiskupów), niemieckich królów (Konrad I, Henryk I Ptasznik) i innych przywódców politycznych, zdecydowali się nie walczyć ponownie w otwartym polu z najwyraźniej lepszymi taktycznie Madziarami, obawiając się takiego samego losu jak ich poprzednicy, ale wycofywali się dow swoich zamków i otoczonych murami miasteczek (wiedząc, że Węgrzy nie są zbyt biegli w oblężeniach, ponieważ nie mają sprzętu oblężniczego), czekając dopóki nie opuścili oni ich krajów ze zdobycznymi łupami.[20] Warto wiedzieć, że nie tylko Niemcy, którzy dzielili granice z Węgrami, nie zdecydowali się z nimi walczyć (np. w 924 r. król niemiecki Henryk I Ptasznik wycofał się do swojego zamku Werla, zamiast bronić księstwa walką, słysząc że Węgrzy przekroczyli granice Saksonii i zaczęli grabić jego królestwo

[21], ale także Frankowie, np. w 919 r., gdy Węgrzy najechali Lotaryngię i Francję, król Karol III Prostak chciał zebrać siły swojego królestwa przeciwko nim, tylko arcybiskup Reims pojawił się ze szlachty całego królestwa, który oczywiście słysząc o ryzyku bitwy z łucznikami z Kotliny Karpackiej z wiadomości napływających z Niemiec, zdecydował się nie brać udziału w wojnie z nimi, więc król wycofał się wraz ze swoimi 1.500 żołnierzami, pozwalając Madziarom splądrować jego kraj[22]. Bo strach europejskich przywódców politycznych i wojskowych przed spotkaniem z Węgrami, po latach od 910 r., gdy w ciągu zaledwie czterech lat (907-910) doszło do czterech wielkich bitew (bitwa pod Pressburgiem w 907, bitwa pod Eisenach w 908, bitwa pod Augsburgiem w 910 i bitwa pod Rednitz), między 910 a 933 między Węgrami a ich wrogami rozegrały się tylko dwie duże bitwy: w 913 bitwa pod Inn (zwycięstwo Bawarii i Szwabii), a w 919 bitwa pod Püchen Węgrzy pokonali niemieckiego króla Henryka I Ptasznika).

Inną „taktyką” stosowaną przez niemieckich królów i książąt w latach 910-933 była spłata daniną za pokój w ich granicach[20]. Ta nieskuteczność i strach przed walką europejskich armii z Węgrami umożliwiły późniejsze rozszerzenie najazdów na Europę Zachodnią: Francję, Burgundię, a nawet północną Hiszpanię, a także na Bałkany do Konstantynopola i półwysep grecki![23]

Po długich latach płacenia hołdu Węgrom, królowi Niemiec Henrykowi Ptasznikowi udało się opracować odpowiednią taktykę pokonania Węgrów, zbudować wokół miast niezniszczalne mury i zbudować armię złożoną z ciężkich rycerzy, z którymi mógł osiągnąć sukces w 933.[24]

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 Bóna, István (2000). A magyarok és Európa a 9-10. században [Węgrzy i Europa w IX-X wieku]. Budapest: História - MTA Történettudományi Intézete. str. 37. ISBN 963-8312-67-X.
  2. ↑ Györffy György: A magyarok elődeiről és a honfoglalásról; Osiris Kiadó, Budapest, 2002., str. 213
  3. ↑ Werra, Joseph, Über den Continuator Reginonis
  4. ↑ Györffy György 2002 str. 214 z Antapodosis Liutpranda z Cremony. Polskie tłumaczenie z angielskiego: „Węgrzy [...] galopowali przez hrabstwo Bawarczyków, Szwabów, Francuzów i Sasów, paląc wszystko. [...] Mieszkańcy miasta składali im hołd przez wiele lat”
  5. ↑ Györffy György: A magyarok elődeiről és a honfoglalásról; Osiris Kiadó, Budapest, 2002 str. 213 z Antapodosis Liutpranda z Cremony. Polskie tłumaczenie z angielskiego: „Król Ludwik widząc zniszczenia, jakich doznał jego lud i okrucieństwa popełnione przez Madziarów, podżegał ich [Niemców] z groźbą, że jeśli ktoś wycofa się z tej kampanii, którą chce prowadzić przeciwko Węgrom, bez wątpienia zostanie powieszony."
  6. ↑ Werra, Joseph: Über den Continuator Reginonis; Gressner & Schramm, Leipzig, 1883, str. 69 Annales Alamannici, Łaciński tekst: "Atque ipso itinere cum Francis et Baugariis pugnaverunt [...] ". Polskie tłumaczenie (z angielskiego): „I w sposobie, w jaki [Węgrzy] walczyli z Frankami i Bawarczykami [...]”.
  7. ↑ Vajay Szabolcs, Der Eintritt des ungarischen Staemmebundes in die Europaeische Geschichte (862-933) Ungarisches Institut München. V. Hase & Koehler Verlag. Mainz, 1968, str. 47
  8. ↑ 8,0 8,1 Bóna, 2000, str. 37
  9. ↑ Dénes, József. Az elfelejtett évszázad - a honfoglalástól Szent Istvánig. [dostep:2015-06-01].
  10. ↑ Bóna, 2000, str. 37-38
  11. ↑ Werra, Joseph: Über den Continuator Reginonis; Gressner & Schramm, Leipzig, 1883, str. 69 Continuator Reginonis, Łaciński tekst: "Franci in confinio Bawariae et Franciae Ungariis congressi miserabiliter aut victi aut fugati sunt. In quo proelio Gebehardus comes interiit relictis duobus filiis.". Polskie tłumaczenie (z angielskiego): „Frankowie w granicach Bawarii i Frankonii zostali nieszczęśliwie pokonani i zmuszeni do ucieczki przez Węgrów. Comes Gerhardus zmarł, pozostawiając dwóch synów”.
  12. ↑ Werra, Joseph: Über den Continuator Reginonis; Gressner & Schramm, Leipzig, 1883, str. 69 Annales Alamannici. Łaciński tekst: "Atque ipso itinere cum Francis et Baugariis pugnaverunt, Gebehardumque ducem et alios plurimos Paugauriis ex parte victoriam tenentibus occiderunt et cum praeda regressi sunt. ". Polskie tłumaczenie (z angielskiego): „I w sposobie, w jaki [Węgrzy] walczyli z Frankami i Bawarczykami, książę Gebhard z wieloma innymi i większość Bawarczyków, którzy nauczali, że wygrali bitwę, zostali zabici, a następnie [Węgrzy] wrócili z łupami z powrotem [do domu]".
  13. ↑ Györffy György 2002 str. 214 z Antapodosis Liutpranda z Cremony. Polskie tłumaczenie z angielskiego (z węgierskiego): „Chociaż Węgrzy spełnili swoje oczekiwania, ich podłość nie została zaspokojona bezmierną rzezią chrześcijan, ale by zaspokoić swój perfidny gniew, galopowali przez hrabstwo Bawarczyków, Szwabów, Franków i Sasów, paląc Wszytko. Rzeczywiście, nikt nie mógł czekać na ich przybycie, w innym miejscu niż miejsca ufortyfikowane wielkim wysiłkiem lub przez naturę. Mieszkający tu ludzie oddawali im hołd przez wiele lat”.
  14. ↑ Kristó Gyula: Levedi törzsszövetségétől Szent István Államáig; Magvető Könyvkiadó, Budapest, 1980, str. 240
  15. ↑ Baják László: A fejedelmek kora. A korai magyar történet időrendi vázlata. II. rész. 900-1000 [Era książąt. Chronologiczny szkic wczesnej historii Węgier. II. Cz. 900-1000]; ÓMT, Budapest, 2000 str. 13
  16. ↑ Szabados György Vereség háttér nélkül? Augsburg 955. Zarchiwizowano z oryginału 2016-03-04 na Wayback Machine Hitel 18 (2005)/8. 24–30.
  17. ↑ Vajay Szabolcs 1968, str. 57
  18. ↑ Honfoglalás, str. 12
  19. ↑ Baják László 2000, str. 13-15
  20. ↑ 20,0 20,1 Reuter, Timothy. Germany in the Early Middle Ages 800–1056. New York: Longman, 1991., str. 129-130
  21. ↑ Györffy György 2002 str. 234 z Res gestae Saxonicae sive annalium libri tres of Widukinda z Korbei. Polskie tłumaczenie z angielskiego (z węgierskiego): „A kiedy walki wewnętrzne ustały, Węgrzy znowu, pędząc przez Saksonię, palili miasta i ufortyfikowane miejsca, i wszędzie dokonywali takiej rzezi, że groziło to [krajowi] ostatecznym zniszczeniem. Król znalazł schronienie w mieście, które nazywa się Werla, ponieważ nie miał zaufania do swojej armii, która nie była używana do zwykłej [wspólnej] wojny [koniecznych manewrów wojskowych] przeciwko temu bezwzględnemu ludowi”.
  22. ↑ Bóna, 2000, str. 49
  23. ↑ Szabados György: Vereség háttér nélkül? Augsburg, 955
  24. ↑ Bóna, 2000, str. 39
{{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }}

Rednitzi csata (węg.)
Bitwa pod Rednitz (pol.)

— the Węgierskie najazdy na Europę —
Czas 22 czerwca, 910
Miejsce Rednitz rzeka we Frankonii, Niemcy
w pobliżu granicy z Bawarią
Wynik Decydujące zwycięstwo Węgier
Strony konfliktu
Państwo wschodniofrankijskie w sojuszu z księstwami: Frankonii, Lotaryngii, Bawarii Księstwo Węgier
Dowódcy
Gebhard, książę Lotaryngii †
Liudger, hrabia Ladengau † 		Nieznany dowódca węgierski
Siły
Nieznana Nieznana
Straty
Ciężkie, wśród nich Gebhard], książę Lotaryngii i Liudger, hrabia Ladengau Lekkie

— {{{notes}}} —
Węgierskie najazdy na Europę

Południowy Bug (896)  ♦  Brenta (899)  ♦  Pozsonyi (907)  ♦  Eisenach (908)  ♦  Lechfeld (910)  ♦  Rednit (910)  ♦  Aschbach (913)  ♦  Anchialos (917)  ♦  Püchen (919)  ♦  Bitwa nad Drawą (925 (?))  ♦  Riade (933)  ♦  W.l.n.d.r (934)  ♦  Fraxinet (942)  ♦  Hiszpania (942)  ♦  Wels (943)  ♦  Augsburg (955)  ♦  Bitwa nad Driną (ok.960)  ♦  Syrmia (ok.960)  ♦  Wojna bułgarsko-węgierska (880–1380)  ♦  Arcadiopolis (970)

Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Rednitzi_csata&oldid=41324”