Węgierska okupacja Widyna

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Węgierska okupacja Widyna była okresem w historii miasta i regionu Widina, dziś w północno-zachodniej Bułgarii, gdy to nazywano go banatem Bułgarii pod panowaniem króla Węgier Ludwika I w latach 1365-1369. Krótka wojna Plik:Baba Vida Klearchos 1.jpg Baba Vida, Vidin's medieval fortress Przed rokiem 1359–1360 były spadkobierca korony bułgarskiej Iwan Stracimir ustanowił się władcą apanażu widyńskiego drugiego carstwa bułgarskiego i uczynił z niego w dużej mierze niezależną jednostkę. Na początku 1365 roku król Węgier Ludwik I, który podobnie jak jego poprzednicy między innymi tytułował się „królem Bułgarii” (rex Bulgariae), zażądał od Iwana uznania jego zwierzchnictwa i zostania jego wasalem. Po odmowie Stracimira węgierski król podjął kampanię mającą na celu podbicie caratu Widyn. 1 maja 1365 r. wyruszył z Węgier; dotarł do Widyna 30 maja i zdobył miasto 2 czerwca, po krótkim oblężeniu. Węgrzy wzięli Iwana Stracimira i jego rodzinę do niewoli i uwięzili ich w twierdzy Humnik w Bosiljevo w Chorwacji. Wkrótce potem Węgrzy zajęli całą ziemię caratu Widyn (zwanego po węgiersku Bodony) i zamienili ją w prowincję Królestwa Węgier podlegającą banowi. Początkowo terenem zarządzał gubernator Pozsony Piotr Himfi, a następnie Lackfi II. Dénes, nazywany „wojewodą Siedmiogrodu, gubernatorem Widyna i ispánem komitatów Temes i Szolnok”. Władza węgierska w Widynie Po ustanowieniu władzy administracyjnej Węgrzy przystąpili do nawracania miejscowej ludności prawosławnej bułgarskiej na rzymskokatolicką z pomocą braci franciszkanów. Mimo swego krótkiego trwania była to jedna z najwcześniejszych diecezji misyjnych na Węgrzech. Według danych węgierskich franciszkanie nawrócili 200.000 ludzi, czyli jedną trzecią ludności regionu; chociaż liczba ta jest uważana za rażąco przeszacowaną i nierealistyczną, wśród nawróconych z pewnością byli Iwan Sratsimir i jego rodzina królewska. Ta religijna nietolerancja znalazła odzwierciedlenie w negatywnym, ludowym stosunku do węgierskiego zwierzchnictwa, o czym świadczy marginalna uwaga w ortodoksyjnej księdze religijnej z tego okresu: „Książka ta została napisana przez grzesznego i nieinteligentnego Dragana wraz z jego bratem Rayko w czasach, gdy Węgrzy rządzili Widynem i był to wielki ból dla ludzi w tym czasie. ” Ojciec Iwana Stracimir, car Iwan Aleksander, władca Bułgarii w Tyrnowie, nie mógł nic zrobić, aby powstrzymać węgierską inwazję i schwytanie jego syna. Jednak kilka lat później wykorzystał zatrzymanie cesarza bizantyjskiego Jana V Paleologa w Widynie i kampanię hrabiego sabaudzkiego Amadeusza VI na bułgarskim wybrzeżu Morza Czarnego w celu zorganizowania koalicji prawosławnej i ocalenia Widyna. Za przystąpienie do sojuszu Iwan Aleksander zaoferował cesarzowi bizantyjskiemu porty Morza Czarnego na południe od Nesebyru (Messembria); W zamian Jan V musiał jednak zapłacić 180.000 florenów hospodarowi wołoskiemu Władysławowi I Samoderżeca. Hospodar wołoski miał w zamian zająć Widyn i oddać go Iwanowi Aleksandrowi. Koniec banatu W 1369 r. zakończyła się węgierska okupacja Widyna. Chociaż początkowa kampania nie zakończyła się pełnym sukcesem, ponieważ Węgrzy odzyskali miasto, późniejsze negocjacje między Królestwem Węgier a sojusznikami Iwana Aleksandra, Władysławem I i Dobroticą, despotą półniezależnego księstwa Despotatu Karwuny, doprowadziły do powrót miasta w posiadanie bułgarskie. Uważa się, że jesienią 1369 r. ponownie został władcą regionu Iwan Stracimir. Lista banów Term Incumbent Notes Source 1365–1366 Lackfi I. Imre Komandant Widyna; także koniuszy królewski (1359–1367), kasztelan zamków: Miháld Karánsebes (1365–1366) Lackfi II. Dénes Komandant Widyna; także Wojewoda Siedmiogrodu (1359–1367) i ispán kimitatu Temes (1365–1367) 1366–1369 Himfi Benedek razem z Kórógyi László (1366–1368); także ispán komitatów: Temes (1366–1369), Krassó i Keve (1366–1367). Jego zastępcą był jego młodszy brat, Himfi Péter 1366–1368 Kórógyi László razem z Himfi Benedekiem (1366–1369) Przypisy Bibliografia Божилов, Иван (1994). "Иван Срацимир, цар във Видин (1352/1353 — 1396)". Фамилията на Асеневци (1186–1460). Генеалогия и просопография (po bułgarsku). София: Българска академия на науките. ISBN 954-430-264-6. OCLC 38087158. Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I. [Archeologia świecka Węgier, 1301–1457, tom I]. História, MTA Történettudományi Intézete. Budapest. ISBN 963-8312-44-0. Markó, László (2006). A magyar állam főméltóságai Szent Istvántól napjainkig: Életrajzi Lexikon [[Wysocy urzędnicy państwowi na Węgrzech od króla św. Stefana do naszych czasów: Encyklopedia biograficzna]. II wydanie, Helikon Kiadó. ISBN 963-547-085-1.

Bolgár bánság Banat Bułgarii (pol.) Banatus Bulgariae (łac.) autonomiczny podmiot Królestwa Węgier ← 30px 1365-1369 30px → 30px → Ubicación de Kraina Widyn Stolica Bodony Rząd monarchia Ban  • 1365–1366 Lackfi I. Imre i Lackfi II. Dénes  • 1366–1369 Himfi Benedek i Kórógyi László Historia średniowiecze  • Utworzenie 1365  • Rozwiązanie 1369 Dzisiaj część 23px Bułgarii