Türje Joachim

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Hrabia Hermannstadt (ok.1210–1266) Następca: poprzedni nieznany Csák Domonkos Türje Joachim — Hrabia Hermannstadt — Hrabia Hermannstadt Okres od ok.1210 do 1266 Poprzednik poprzedni nieznany Następca Csák Domonkos Dane biograficzne Ród Türje Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny data nieznana Śmierć 1255 Ojciec I. Gecse Matka nieznana Żona nieznana Dzieci Tamás Fülöp

Joachim z pokrewnego Türje (węg. Türje nembeli Joachim, także Ivachin lub Iwachin) był węgierskim szlachcicem i żołnierzem pierwszej połowy XIII wieku. Był pierwszym znanym hrabią Hermannstadt około 1210 r. Joachim był przodkiem szlacheckiej rodziny Szentgrót. ancestor of the Szentgróti family

Joachim from the kindred Türje (, also Ivachin or Iwachin) was a Hungarian nobleman and soldier in the first half of the 13th century. He served as the first known Count of Hermannstadt around 1210. Joachim was the forefather of the Szentgróti noble family. 

Rodzina

Joachim urodził się w wybitnym rodzie Türje, który wywodzi się z hrabstwa Zala. Jego ojciec, Gecse I, był pierwszym znanym członkiem rodziny. Miał co najmniej troje rodzeństwa: Denisa I, ojca potężnego barona Denisa II, Gecse II, który służył jako Hiszpan z hrabstw Zala (1225) i Bars (1236–1240). [1] O niezidentyfikowanej siostrze wspomniano również w 1254 roku, kiedy była wdową po zmarłym męskim członku rodu Ákos. [2] Joachim miał dwóch synów z niezidentyfikowanej żony: Thomas brał udział w bitwie pod Mohi, a później działał jako ispán w Karakó ispánate. Od niego wywodziła się rodzina Szentgróti. Młodszym synem Joachima był Filip, wpływowy prałat w drugiej połowie XIII wieku, który służył jako biskup Zagrzebia od 1247 lub 1248 do 1262 roku oraz jako arcybiskup Esztergom od 1262 do śmierci i był silnym powiernikiem Węgier rodzina królewska. [3]

Joachim was born into the illustrious gens Türje, which originated from Zala County. His father Gecse I, was the first known member of the kindred. He had at least three siblings: Denis I, the father of the powerful baron Denis II, Gecse II, who served as ispán of Zala (1225) and Bars counties (1236–1240).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} An unidentified sister was also mentioned in 1254, when she was widow of a deceased male member of the gens Ákos.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Joachim had two sons from his unidentified wife: Thomas participated in the Battle of Mohi, and later functioned as the ispán of Karakó ispánate. The Szentgróti family descended from him. Joachim's younger son was Philip, an influential prelate in the second half of the 13th century, who served as Bishop of Zagreb from 1247 or 1248 to 1262, and as Archbishop of Esztergom from 1262 until his death, and was a strong confidant of the Hungarian royal family.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} 

Kariera wojskowa

Joachim był wiernym żołnierzem Andrzeja II Węgier. Około 1210 r. Służył jako pierwszy znany hrabia Hermannstadt (lub Szeben; węgierski: Szebeni ispán) i na tym stanowisku był głową Sasów Siedmiogrodu mieszkających w szerszym regionie Hermannstadt (obecnie Sibiu w Rumunii). 4] Kiedy w tym roku w Widinie wybuchło powstanie przeciwko Borylowi Bułgarii, bułgarski władca nie był w stanie stłumić buntu bez pomocy z zewnątrz i zwrócił się do Andrzeja II, przypominając mu o „ich niezawodnej przyjaźni”. W odpowiedzi król węgierski wysłał Joachima, aby poprowadził armię Sasów, Wołochów, Székelysów i Pieczyngów przez Karpaty, aby walczyli o Boril w Bułgarii przeciwko trzem zbuntowanym wodzom Kuman, zgodnie z królewskim statutem wydanym w 1250 roku. cztery grupy etniczne zostały poddane hrabiom Hermannstadt na początku XIII wieku. Joachim najpierw rozgromił trzech kumańskich wodzów, którzy próbowali powstrzymać jego inwazję, zabijając dwóch z nich na polu bitwy, podczas gdy trzeci Karas został schwytany i wysłany jako więzień na węgierski dwór królewski. Następnie armia Joachima pomaszerowała wzdłuż Dunaju do Widina i obległa zamek. Zgodnie ze statutem z 1250 roku wojska węgierskie podpaliły dwie bramy fortu i „walczyły dzielnie”. Sam Joachim został ciężko ranny w potyczce, ale Widin został pomyślnie schwytany i oddany z powrotem Borylowi, tłumiąc bunt przeciwko niemu. [5]

Joachim was a faithful soldier of Andrew II of Hungary. Around 1210, he served as the first known Count of Hermannstadt (or Szeben; ), and in this capacity, he was the head of the Transylvanian Saxons living in the wider region of Hermannstadt (now Sibiu in Romania).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} When an uprising broke out in Vidin against Boril of Bulgaria in that year, the Bulgarian ruler was unable to suppress the rebellion without external assistance and turned to Andrew II, reminding him "their reliable friendship". In response, the Hungarian king sent Joachim to lead an army of Saxons, Vlachs, Székelys and Pechenegs across the Carpathian Mountains to fight for Boril of Bulgaria against three rebellious Cuman chieftains, according to a royal charter issued in 1250. The record suggests that the four ethnic groups were subjected to the Counts of Hermannstadt in the early 13th century. Joachim first routed the three Cuman chieftains who tried to halt his invasion, killing two of them in the battlefield, while the third one Karas was captured and sent to the Hungarian royal court as a prisoner. Following that Joachim's army marched along the Danube to Vidin, and besieged the castle. According to the 1250 charter, the Hungarian troops set fire to two gates of the fort and "fought valiantly". Joachim himself was gravely wounded in the skirmish, but Vidin was successfully captured and was given back to Boril, suppressing the rebellion against him.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} 

Za swoją służbę wojskową i zasługi Joachim otrzymał ziemie w Slanje (obecnie Chorwacja) i Varaždin County. Cztery dekady później Węgier Béla IV 23 czerwca 1250 r. Wydał w Győr przywilej królewski, który stał się jedynym źródłem informacji o kampanii wojskowej Joachima. W dokumencie, król potwierdził Tomasza i Filipa, synów zmarłego Joachima, w ich odziedziczonej posiadłości ojcowskiej, opisując zasługi trzech członków rodziny Türje. [6] Joachim brał także udział w kampanii wojennej Andrzeja przeciwko Księstwu Halickiem w 1211 roku. [7] Pełnił funkcję pristaldus (komisarz królewski lub "komornik") w 1214 r., Kiedy Mikołaj staje się właścicielem ziemi Lendva (dzisiejsza Lendava, Słowenia). [8]

For his military service and merits, Joachim was granted lands in Slanje (today in Croatia) and Varaždin County. Four decades later, Béla IV of Hungary issued a royal charter in Győr on 23 June 1250, which became the only source of information on Joachim's military campaign. In the document, the king confirmed Thomas and Philip, the sons of the late Joachim, in their inherited paternal land possessions, describing the merits of the three members of the Türje kindred.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Joachim also participated in Andrew's military campaign against the Principality of Halych in 1211.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He acted as a pristaldus (royal commissioner or "bailiff") in 1214, when comes Nicholas was inducted into the ownership of the land of Lendva (present-day Lendava, Slovenia). 

Przypisy

{{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }}

Źródła

• Karácsonyi, János (1901). A magyar nemzetségek a XIV. század közepéig. III. kötet [Rody węgierskie do połowy XIV wieku, tom 3]. Hungarian Academy of Sciences.

• Vásáry, István (2005). Cumans and Tatars: Oriental Military in the Pre-Ottoman Balkans, 1185–1365. Cambridge University Press. ISBN 0-521-83756-1.

• Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Sekularna archeologia Węgier, 1000–1301]. História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 978-963-9627-38-3.