Báthori III. István: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 26: | Linia 26: | ||
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| − | W 1410 roku nadal był uważany za mało znaczącego wiejskiego szlachcica, ale później został członkiem [[Zakon | + | W 1410 roku nadal był uważany za mało znaczącego wiejskiego szlachcica, ale później został członkiem [[Zakon Smoka|Zakonu Smoczego]].<ref>Mályusz Elemér: ''Zsigmond király uralma Magyarországon, 1387-1437''. [Budapest]: Gondolat. 1984. ISBN 963-281-414-2.</ref> |
Przed 1417 r., zgodnie z listem darowizny Zygmunta, odwiedził Francję, Niemcy, Lombardię i Anglię. W tym czasie był jeszcze szlachcicem żyjącym w niskiej linii, ale jako ''specialis familis'' króla należał do najbliższego otoczenia króla. W tym czasie prawdopodobnie był z Zygmuntem przez całą drogę. W sprawach dyplomatycznych służył Zygmuntowi w sprawach holenderskich, gdy brał udział w negocjacjach z księciem Geldern i hrabiami Holland-Hainaut. W 1416 r. towarzyszył Zygmuntowi w Anglii, tworząc Sojusz Canterbury (wd), a następnie brał udział w negocjacjach z bawarskim księciem Wilhelmem (Wd) z Wittelsbach, który go wspierał. Znajduje się na listach godności od 8 lutego 1419 roku.<ref name="Bárány"/> | Przed 1417 r., zgodnie z listem darowizny Zygmunta, odwiedził Francję, Niemcy, Lombardię i Anglię. W tym czasie był jeszcze szlachcicem żyjącym w niskiej linii, ale jako ''specialis familis'' króla należał do najbliższego otoczenia króla. W tym czasie prawdopodobnie był z Zygmuntem przez całą drogę. W sprawach dyplomatycznych służył Zygmuntowi w sprawach holenderskich, gdy brał udział w negocjacjach z księciem Geldern i hrabiami Holland-Hainaut. W 1416 r. towarzyszył Zygmuntowi w Anglii, tworząc Sojusz Canterbury (wd), a następnie brał udział w negocjacjach z bawarskim księciem Wilhelmem (Wd) z Wittelsbach, który go wspierał. Znajduje się na listach godności od 8 lutego 1419 roku.<ref name="Bárány"/> | ||
Wersja z 08:11, 31 sie 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Ecsedi Báthori István (pol. Stefan III Batory) (* nieznana, † 11 listopada 1444 pod Warną) – węgierski szlachcic, syn żupana komitatu Szabolcs-Szatmár-Bereg Jánosa Ecsedi Bátori[1] i Katalin Pető z Szántó. Po raz pierwszy pojawia się w źródłach historycznych w 1393 r.[2] Spis treściŻyciorysW 1410 roku nadal był uważany za mało znaczącego wiejskiego szlachcica, ale później został członkiem Zakonu Smoczego.[3] Przed 1417 r., zgodnie z listem darowizny Zygmunta, odwiedził Francję, Niemcy, Lombardię i Anglię. W tym czasie był jeszcze szlachcicem żyjącym w niskiej linii, ale jako specialis familis króla należał do najbliższego otoczenia króla. W tym czasie prawdopodobnie był z Zygmuntem przez całą drogę. W sprawach dyplomatycznych służył Zygmuntowi w sprawach holenderskich, gdy brał udział w negocjacjach z księciem Geldern i hrabiami Holland-Hainaut. W 1416 r. towarzyszył Zygmuntowi w Anglii, tworząc Sojusz Canterbury (wd), a następnie brał udział w negocjacjach z bawarskim księciem Wilhelmem (Wd) z Wittelsbach, który go wspierał. Znajduje się na listach godności od 8 lutego 1419 roku.[1] W późniejszym czasie Batory objął funkcję podskarbiego nadwornego oraz sędziego dworskiego[4]. Od 1419 do 1431 był brygadzistą, od marca 1435 do maja 1440, kiedy po śmierci króla Alberta został zastąpiony przez królową Elżbietę. Następnie szef Satu Mare. [6] Został zwolennikiem I. Ulászló, a od 1442 roku był majorem. Zginął w bitwie pod Warną jako chorąży królewskiej.[5]. RodzinaTrzykrotnie zawierał związki małżeńskie.
PotomstwoPozostawił po sobie dziewięcioro dzieci[6]:
Przypisy
(? – Várna, 1444), országbíró, a várnai csatában esett el, mint királyi zászlótartó.[1] ÉleteEcsedi Bátori János[2] és szántói Pető Katalin fiaként született, 5 fiú- (Bertalan, Benedek, Mihály, János, Tamás)[3] és 4 lánytestvéréről – Potenciána, Zsuzsanna, Katalin és egy ismeretlen nevű – tudunk. [4] A történeti forrásokban 1393-ban tűnik fel először.[1] 1410-ben még jelentéktelen vidéki nemesnek számít, de később a Sárkány-rend tagja lett.[5] 1417 előtt Zsigmond adománylevele szerint járt Franciaországban, Németországban, Lombardiában és Angliában. Ekkor még alacsony sorban élő nemes volt, de a király specialis familiarisaként a király közvetlen környezetéhez tartozott. Valószínűleg ebben az időben végig Zsigmond mellett volt annak útjai során. Diplomáciai ügyekben Zsigmond szolgálatára volt németalföldi ügyekben, amikor a gelderni herceggel és a holland–hainaut-i grófokkal folytatott tárgyalásokon vett részt. 1416-ban elkísérte Zsigmondot Angliába, a canterburyi szövetségSzablon:Wd megkötésére, és utána vett részt az őt támogató Wittelsbach Vilmos bajor herceggelSzablon:Wd folytatott tárgyalásokon. A méltóságnévsorokban 1419. február 8-tól szerepel.[2] 1419-1431-ig asztalnokmester, 1435 márciusától 1440 májusáig országbíró volt, amikor Albert király halála után Erzsébet királyné leváltotta. Ekkor szatmári főispán.[6] I. Ulászló híve lett, 1442-től országnagy volt. A várnai csatában esett el, mint királyi zászlótartó.[1] CsaládjaHárom felesége közül az első Tarkói Margit [7] – más forrás szerint a Somosi családból származott[1] a második Butkai Borbála volt. István, a későbbi országbíró és erdélyi vajda, a kenyérmezei csata parancsnoka első [8] vagy második[1] feleségétől született. Harmadszorra Kistapolcsai Orsolyát vette feleségül. Összesen 6 fia (András, István, Péter, Pál, László, Miklós) [9] és 3 lánya (Margit, Szilágyi Mihály kormányzó felesége, Erzsébet és Katalin) volt.[1] Testvérei közül Benedek kb. 26, Mihály 17, János 25, Bertalan 35 évesen halt meg. Utódaik nem voltak. [10] Hivatkozások
Források
|
CitationClass=journal |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kategória:Szatmár vármegye főispánjai
Kategória:1444-ben elhunyt személyek
- ↑ I. kötet [Aaron család – Benyovszky család (33,8 MB)], str. 218 [dostęp: 2019-0212]