I. Lajos: Różnice pomiędzy wersjami
| (Nie pokazano 16 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:0]] |
[[Kategoria:Strony importowane z polskiej Wikipedii]] | [[Kategoria:Strony importowane z polskiej Wikipedii]] | ||
{{Uwaga polska| | {{Uwaga polska| | ||
| Linia 15: | Linia 15: | ||
| | | | ||
| − | + | '''I. Lajos''' lub '''''I. Nagy Lajos''''' (pol. ''Ludwik Węgierski'', chor. ''Ludovik I. Anžuvinac'', cz. ''Ludvík I. Veliký'' lub ''Ludvík I. Uherský'', słow. ''Ľudovít I.'' lub ''Ľudovít Veľký'') (* 5 marca [[1326]] w [[Wyszehrad|Wyszegradzie]], † 10 września [[1382]] w [[Trnawa|Trnawie]]) – [[władcy Węgier|król Węgier]] w latach 1342–1382, [[władcy Polski|król Polski]] w latach 1370–1382. | |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | ''' | ||
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| + | [[Plik:Louis I of Poland and Hungary.PNG|thumb|left|Ludwik Węgierski z [[Wizerunki królów polskich|wizerunków królów polskich]] autorstwa [[Aleksander Lesser|Aleksandra Lessera]].]] | ||
=== Pochodzenie === | === Pochodzenie === | ||
Ludwik pochodził z rodu [[Andegawenowie (Kapetyngowie)|Andegawenów]] (gałąź [[Kapetyngowie|Kapetyngów]]) – [[dynastia|dynastii]] rządzącej [[Węgry|Węgrami]] od 1308 do 1382. Jego ojcem był król Węgier [[Karol Robert]], a matką [[Elżbieta Łokietkówna]], córka króla Polski [[Władysław I Łokietek|Władysława I Łokietka]] i siostra [[Kazimierz III Wielki|Kazimierza III Wielkiego]]. Na mocy układów między Węgrami i Polską, dynastia andegaweńska miała prawo przejąć tron polski, w wypadku śmierci króla, Kazimierza Wielkiego, gdyby ten nie zostawił dziedzica płci męskiej. Elżbieta była głównym doradcą Ludwika, a jej pozycja na Węgrzech była bardzo silna. Ludwik wstąpił na tron węgierski po śmierci ojca, Karola Roberta w 1342<ref name="Dworzaczek">W. Dworzaczek, ''Genealogia'', Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1959, tabl. 85.</ref>. | Ludwik pochodził z rodu [[Andegawenowie (Kapetyngowie)|Andegawenów]] (gałąź [[Kapetyngowie|Kapetyngów]]) – [[dynastia|dynastii]] rządzącej [[Węgry|Węgrami]] od 1308 do 1382. Jego ojcem był król Węgier [[Karol Robert]], a matką [[Elżbieta Łokietkówna]], córka króla Polski [[Władysław I Łokietek|Władysława I Łokietka]] i siostra [[Kazimierz III Wielki|Kazimierza III Wielkiego]]. Na mocy układów między Węgrami i Polską, dynastia andegaweńska miała prawo przejąć tron polski, w wypadku śmierci króla, Kazimierza Wielkiego, gdyby ten nie zostawił dziedzica płci męskiej. Elżbieta była głównym doradcą Ludwika, a jej pozycja na Węgrzech była bardzo silna. Ludwik wstąpił na tron węgierski po śmierci ojca, Karola Roberta w 1342<ref name="Dworzaczek">W. Dworzaczek, ''Genealogia'', Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1959, tabl. 85.</ref>. | ||
=== Panowanie na Węgrzech === | === Panowanie na Węgrzech === | ||
| − | Pierwszym krokiem w polityce Ludwika była próba opanowania [[Neapol]]u w latach 1348–1350, gdzie panowała królowa [[Joanna I (królowa Neapolu)|Joanna I]], podejrzewana o przyczynienie się do śmierci w 1345 r. swego męża [[Andrzej Andegaweński|Andrzeja]], brata Ludwika. Po niepowodzeniu działań dyplomatycznych król podjął dwie wyprawy wojenne w latach 1348 i w 1350. Udało mu się opanować kraj, ale nie zdołał się w nim utrzymać. Uznał panowanie Joanny zadowalając się prawem do dziedziczenia po niej<ref name=":0">Malwina Lange, ''[https://historia.org.pl/2018/09/04/krol-ludwik-wegierski-nastepca-kazimierza-wielkiego-na-polskim-tronie/ Król Ludwik Węgierski. Następca Kazimierza Wielkiego na polskim tronie]'', HISTORIA.org.pl | + | |
| + | [[Plik:Louisdehongrie.jpg|thumb|right|upright=0.4|Herb Ludwika z XIV w.]] | ||
| + | |||
| + | Pierwszym krokiem w polityce Ludwika była próba opanowania [[Neapol]]u w latach 1348–1350, gdzie panowała królowa [[Joanna I (królowa Neapolu)|Joanna I]], podejrzewana o przyczynienie się do śmierci w 1345 r. swego męża [[Andrzej Andegaweński|Andrzeja]], brata Ludwika. Po niepowodzeniu działań dyplomatycznych król podjął dwie wyprawy wojenne w latach 1348 i w 1350. Udało mu się opanować kraj, ale nie zdołał się w nim utrzymać. Uznał panowanie Joanny zadowalając się prawem do dziedziczenia po niej<ref name=":0">Malwina Lange, ''[https://historia.org.pl/2018/09/04/krol-ludwik-wegierski-nastepca-kazimierza-wielkiego-na-polskim-tronie/ Król Ludwik Węgierski. Następca Kazimierza Wielkiego na polskim tronie]'', HISTORIA.org.pl – historia, kultura, muzea, matura, rekonstrukcje i recenzje historyczne. [dostęp 2018-09-04].</ref>. Ostatecznie tron neapolitański przypadł [[Karol III z Durazzo|Karolowi z Durazzo]], kuzynowi Ludwika<ref name="Dworzaczek" />. | ||
{{osobny artykuł|Wojna o Księstwo Halicko-Włodzimierskie w latach 1340-1392}} | {{osobny artykuł|Wojna o Księstwo Halicko-Włodzimierskie w latach 1340-1392}} | ||
| Linia 40: | Linia 40: | ||
== Panowanie w Polsce == | == Panowanie w Polsce == | ||
| + | |||
| + | [[Plik:Polska_1370_-_1382.png|thumb|left|upright=1.2|Mapa Polski za panowania Ludwika Węgierskiego]] | ||
=== Przygotowania do sukcesji === | === Przygotowania do sukcesji === | ||
| + | |||
Jeszcze w 1335 r. został wymieniony w układzie z Kazimierzem Wielkim jako jego następca w razie braku męskiego potomka. Na przełomie lat 40. i 50. XIV w. zapewnił sobie prawo do Rusi Halickiej w przypadku przejęcia polskiego tronu przez ewentualnego syna Kazimierza Wielkiego. W okresie choroby Kazimierza w 1351 r. panowie polscy złożyli Ludwikowi przyrzeczenie uznania jego sukcesji po Kazimierzu. W 1353 r. na zjeździe monarchów w Wiedniu Ludwik w imieniu swoim i Kazimierza zawarł z królem czeskim Karolem IV porozumienie, w którym zrzekł się praw do księstw jaworskiego, świdnickiego i oddał pozostające u niego w zastawie, miasta Kluczbork i Byczynę w zamian za rezygnację z praw zwierzchnich do Mazowsza i darowanie zobowiązań finansowych wobec króla, Kazimierza Wielkiego<ref name=":0" />. | Jeszcze w 1335 r. został wymieniony w układzie z Kazimierzem Wielkim jako jego następca w razie braku męskiego potomka. Na przełomie lat 40. i 50. XIV w. zapewnił sobie prawo do Rusi Halickiej w przypadku przejęcia polskiego tronu przez ewentualnego syna Kazimierza Wielkiego. W okresie choroby Kazimierza w 1351 r. panowie polscy złożyli Ludwikowi przyrzeczenie uznania jego sukcesji po Kazimierzu. W 1353 r. na zjeździe monarchów w Wiedniu Ludwik w imieniu swoim i Kazimierza zawarł z królem czeskim Karolem IV porozumienie, w którym zrzekł się praw do księstw jaworskiego, świdnickiego i oddał pozostające u niego w zastawie, miasta Kluczbork i Byczynę w zamian za rezygnację z praw zwierzchnich do Mazowsza i darowanie zobowiązań finansowych wobec króla, Kazimierza Wielkiego<ref name=":0" />. | ||
| Linia 170: | Linia 173: | ||
| | | | ||
{{Dynasta infobox | {{Dynasta infobox | ||
| − | |dynasta = I. Lajos<br>Ludwik Węgierski<br> | + | |dynasta = I. Lajos (węg.)<br>I. Nagy Lajos (węg.)<br>Ludwik Węgierski ((pol.)<br>Ludovik I. Anžuvinac (chor.)<br>Ludvík I. Veliký (cz.)<br>Ludvík I. Uherský (cz.)<br>Ľudovít I. (słow.)<br>Ľudovít Veľký (słow.) |
|imiona = | |imiona = | ||
|tytulatura = Z Bożej łaski Król Węgier, Dalmacji, Chorwacji, Ramy, Serbii, Galicji, Lodomerii, Komanii, Bułgarii, Polski; Książę Salerno; Pan Monte Sant’ Angelo | |tytulatura = Z Bożej łaski Król Węgier, Dalmacji, Chorwacji, Ramy, Serbii, Galicji, Lodomerii, Komanii, Bułgarii, Polski; Książę Salerno; Pan Monte Sant’ Angelo | ||
| Linia 211: | Linia 214: | ||
|1. związek = żona | |1. związek = żona | ||
| − | |1. związek z = [[ | + | |1. związek z = [[Markéta Lucemburská]] |
|1. związek od = 1345 | |1. związek od = 1345 | ||
|1. związek do = 1349 | |1. związek do = 1349 | ||
| Linia 217: | Linia 220: | ||
|2. związek = żona | |2. związek = żona | ||
| − | |2. związek z = [[Elżbieta Bośniaczka | + | |2. związek z = [[Elizabeta Kotromanić]]<br> (Elżbieta Bośniaczka) |
|2. związek od = 1353 | |2. związek od = 1353 | ||
|2. związek do = 10 września 1382 | |2. związek do = 10 września 1382 | ||
| − | |2. dzieci = | + | |2. dzieci = Mária<br>[[Katalin]]<br>[[I. Mária|Mária]]<br>[[Hedwig]] |
|dokonania = [[Traktat z Zadaru]] | |dokonania = [[Traktat z Zadaru]] | ||
| Linia 230: | Linia 233: | ||
|} | |} | ||
| + | {{SORTUJ:Andegawenowie, Lajos 01}} | ||
| + | [[Kategoria:Andegawenowie]] | ||
| + | [[Kategoria:Andegawenowie węgierscy]] | ||
| + | [[Kategoria:Dynasta]] | ||
[[Kategoria:Władcy Polski]] | [[Kategoria:Władcy Polski]] | ||
[[Kategoria:Władcy Węgier]] | [[Kategoria:Władcy Węgier]] | ||
| − | |||
[[Kategoria:Urodzeni w 1326]] | [[Kategoria:Urodzeni w 1326]] | ||
| + | [[Kategoria:Urodzeni w XIV wieku]] | ||
[[Kategoria:Zmarli w 1382]] | [[Kategoria:Zmarli w 1382]] | ||
| − | |||
[[Kategoria:Zmarli w XIV wieku]] | [[Kategoria:Zmarli w XIV wieku]] | ||
Aktualna wersja na dzień 15:19, 5 paź 2020
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
I. Lajos lub I. Nagy Lajos (pol. Ludwik Węgierski, chor. Ludovik I. Anžuvinac, cz. Ludvík I. Veliký lub Ludvík I. Uherský, słow. Ľudovít I. lub Ľudovít Veľký) (* 5 marca 1326 w Wyszegradzie, † 10 września 1382 w Trnawie) – król Węgier w latach 1342–1382, król Polski w latach 1370–1382. Spis treściŻyciorysPlik:Louis I of Poland and Hungary.PNG Ludwik Węgierski z wizerunków królów polskich autorstwa Aleksandra Lessera. PochodzenieLudwik pochodził z rodu Andegawenów (gałąź Kapetyngów) – dynastii rządzącej Węgrami od 1308 do 1382. Jego ojcem był król Węgier Karol Robert, a matką Elżbieta Łokietkówna, córka króla Polski Władysława I Łokietka i siostra Kazimierza III Wielkiego. Na mocy układów między Węgrami i Polską, dynastia andegaweńska miała prawo przejąć tron polski, w wypadku śmierci króla, Kazimierza Wielkiego, gdyby ten nie zostawił dziedzica płci męskiej. Elżbieta była głównym doradcą Ludwika, a jej pozycja na Węgrzech była bardzo silna. Ludwik wstąpił na tron węgierski po śmierci ojca, Karola Roberta w 1342[1]. Panowanie na WęgrzechPlik:Louisdehongrie.jpg Herb Ludwika z XIV w. Pierwszym krokiem w polityce Ludwika była próba opanowania Neapolu w latach 1348–1350, gdzie panowała królowa Joanna I, podejrzewana o przyczynienie się do śmierci w 1345 r. swego męża Andrzeja, brata Ludwika. Po niepowodzeniu działań dyplomatycznych król podjął dwie wyprawy wojenne w latach 1348 i w 1350. Udało mu się opanować kraj, ale nie zdołał się w nim utrzymać. Uznał panowanie Joanny zadowalając się prawem do dziedziczenia po niej[2]. Ostatecznie tron neapolitański przypadł Karolowi z Durazzo, kuzynowi Ludwika[1]. Lata 1351–1352 przyniosły z kolei zaangażowanie się Ludwika w sprawy Rusi halicko-włodzimierskiej. Pomógł królowi Kazimierzowi Wielkiemu w zdobyciu jej części (m.in. został ranny podczas oblężenia Bełza w 1352[3]) i przyłączeniu do Polski, przy czym zastrzegł sobie prawo jej wykupu, w razie gdyby po Kazimierzu dziedziczył jego legalny potomek[1]. Było to związane z planami dynastycznymi obu królów. Na mocy szeregu postanowień, Ludwik i jego męscy potomkowie zyskiwali prawa do tronu polskiego, po śmierci króla, Kazimierza, gdyby ten nie miał męskiego potomka. 24 stycznia 1355 wydano też w tej sprawie tzw. przywilej budziński, na mocy którego możnowładztwo małopolskie potwierdziło prawa Ludwika do korony polskiej, a ten w zamian potwierdził wszystkie dotychczasowe przywileje[1]. Zapewniwszy sobie prawa sukcesyjne w Polsce, Ludwik powrócił do aktywnej polityki na Bałkanach i jeszcze w grudniu tego samego roku (1355) zhołdował Serbię. Od papieża Innocentego VI otrzymał środki na krucjatę przeciw Bośniakom, jednak wykorzystał je do wojny z Republiką Wenecką w latach 1356–1358, po której opanował Dalmację i wzmocnił swoją pozycję na Adriatyku. Wyprawę do Bośni Ludwik zorganizował dopiero po pokonaniu Wenecji. W zwycięskiej wojnie przeciw Bułgarii zdołał osadzić na tamtejszym tronie posłusznego sobie władcę[2]. Po nieudanej próbie opanowania Mołdawii i Wołoszczyzny popadł w zatarg z Turcją, wobec czego przystąpił do koalicji antytureckiej, która w 1371 r. poniosła klęskę nad rzeką Maricą. Po kolejnym sporze z Wenecją zaczął wspierać dążącą do niezależności Padwę, jednak ostatecznie musiał uznać wyższość Wenecjan. Z powodu konfliktu na zachodzie Ludwik nie udzielił wsparcia cesarzowi bizantyńskiemu Janowi V przeciwko Turkom[2]. Ludwik dbał o rozwój państwa, m.in. doprowadził do kodyfikacji węgierskiego prawa, zapewnił chłopom brak przywiązania do ziemi i uregulował zasady dziedziczenia dóbr szlacheckich, a w wydanym 11 grudnia 1351 r. decretum unicum, zrównał uprawnienia szlachty i magnatów. W ramach reform wojskowych narzucił komitatom obowiązek utrzymywania jednej chorągwi i zorganizował piechotę typu włoskiego, której utrzymaniem obciążył duchowieństwo, szlachtę i chłopów. Dbając o rozwój miast, nadawał im liczne przywileje, które sprzyjały rozwojowi handlu. W 1367 r. doprowadził do powstania uniwersytetu w Peszcie[2]. Panowanie w PolscePlik:Polska 1370 - 1382.png Mapa Polski za panowania Ludwika Węgierskiego Przygotowania do sukcesjiJeszcze w 1335 r. został wymieniony w układzie z Kazimierzem Wielkim jako jego następca w razie braku męskiego potomka. Na przełomie lat 40. i 50. XIV w. zapewnił sobie prawo do Rusi Halickiej w przypadku przejęcia polskiego tronu przez ewentualnego syna Kazimierza Wielkiego. W okresie choroby Kazimierza w 1351 r. panowie polscy złożyli Ludwikowi przyrzeczenie uznania jego sukcesji po Kazimierzu. W 1353 r. na zjeździe monarchów w Wiedniu Ludwik w imieniu swoim i Kazimierza zawarł z królem czeskim Karolem IV porozumienie, w którym zrzekł się praw do księstw jaworskiego, świdnickiego i oddał pozostające u niego w zastawie, miasta Kluczbork i Byczynę w zamian za rezygnację z praw zwierzchnich do Mazowsza i darowanie zobowiązań finansowych wobec króla, Kazimierza Wielkiego[2]. Po śmierci króla Polski, Kazimierza Wielkiego (5 listopada 1370), Ludwik przybył do Krakowa i 17 listopada w katedrze wawelskiej został koronowany przez arcybiskupa gnieźnieńskiego, Jarosława Bogorię na króla Polski. Zawiązano więc wówczas unię personalną między oboma królestwami. Jeszcze w 1370 roku Kiejstut razem z Lubartem, zajęli ziemię włodzimierską, niszcząc zamek we Włodzimierzu Wołyńskim, Brandenburgia zajęła zamki w Santoku i Drezdenku, a Siemowit III zerwał zależność lenną i zajął zamki w Płocku, Sochaczewie, Rawie, Gostyninie. Mimo to król Ludwik po objeździe Wielkopolski i Małopolski 8 grudnia wyjechał na Węgry, a władzę powierzył regentom, m.in. swojej matce, Elżbiecie Łokietkównie i Sędziwojowi Pałuce z Szubina[1]. Spory z PiastamiCo więcej, zgodnie z testamentem Kazimierz Wielki przekazał wnukowi Kaźkowi Słupskiemu m.in. księstwo sieradzkie i Kujawy, jednak sąd ziemski uznał testament króla za nieważny w obawie przed rozbiciem kraju. Ostatecznie Ludwik nadał Kaźkowi te same ziemie jako lenno[2]. Jako król Polski Ludwik na zjeździe we Wrocławiu w marcu 1372 zrzekł się praw do Śląska, co było związane z podpisaniem pokoju z Czechami. W 1373 hołd lenny złożył Ludwikowi książę Janusz I Starszy. We wrześniu 1373 oraz w latach 1375–1377[1] na Ziemi Dobrzyńskiej i Kujawach trwały starcia wojsk Ludwika z księciem Władysławem Białym, walczącym o zwrot ojcowizny, co zakończyło się wykupieniem przez Ludwika z jego rąk księstwa gniewkowskiego za 10 tys. florenów[2]. Rządy regencyjnePlik:Ludwik Król Węgierski i Polski (Wizerunki książąt i królów polskich).jpg Ludwik Węgierski w cyklu Wizerunki książąt i królów polskich Ksawerego Pillatiego z 1888. W latach 1370–1375, 1376–1377 i 1378–1380 rządy w Polsce sprawowała jako regentka matka Ludwika, Elżbieta. W tym okresie w kraju dochodziło do licznych konfliktów, m.in. wojny pomiędzy Grzymalitami i Nałęczami w Wielkopolsce, niezadowolenia wielu posiadaczy ziemskich w Małopolsce ze skonfiskowania im przez Kazimierza Wielkiego licznych ziem, konfliktu węgierskich dworzan z krakowskimi mieszczanami, buntu Bartosz z Odolanowa, czy oporu wobec mianowania w 1378 r. namiestnikiem Władysława Opolczyka. Po śmierci matki, nie chcąc angażować się w rządy osobiście Ludwik w 1381 r. ustanowił zarządcami Polski biskupa krakowskiego Zawiszę z Kurozwęk, kasztelana krakowskiego Dobiesława z Kurozwęk i wojewodę kaliskiego Sędziwoja z Szubina, co spowodowało antagonizację kolejnych środowisk[2]. We wrześniu 1376 Litwini pod wodzą Kiejstuta, Lubarta i Jerzego bełskiego najechali na Lubelszczyznę, ziemię sandomierską, Małopolskę po Tarnów i północno-zachodnią część Rusi Halickiej niszcząc je i uprowadzając ludzi w niewolę. W wyniku najazdu Polska utraciła przejściowo ziemię bełską i chełmską. W 1377 Ludwik podjął wyprawę odwetową oblegając z Węgrami zamek w Bełzie, a Małopolanie i Sieradzanie wraz książętami śląskimi: palatynem węgierskim Władysławem Opolczykiem, Bolesławem III i Konradem II oleśnickim, odbili Chełm, Horodło, Grabowiec i Sewołoż[1]. W 1378 roku powstało łacińskie biskupstwo w Kamieńcu Podolskim[1]. W związku z buntem Bartosza z Odolanowa herbu Nałęcz w 1382 margrabia Zygmunt Luksemburski razem z wojskiem Ludwika zajął zamki w Koźminie, Nabyszycach i Koźmińcu i rozpoczął oblężenie zamku w Odolanowie, w trakcie którego obie strony dowiedziały się o śmierci króla Ludwika. Wkrótce wybuchła Wojna Grzymalitów z Nałęczami[1]. Kwestia zabezpieczenia sukcesji po LudwikuLudwik miał jednak poważny problem, nie miał dziedzica męskiego, dwukrotnie żonaty najpierw Małgorzatą Luksemburską, córką cesarza Niemieckiego i króla Czech, Karola IV Luksemburga, nie doczekał się potomstwa, z drugą żoną Elżbietą Bośniaczką, miał trzy córki: Katarzynę, Marię i Jadwigę[1]. O ile problem ten na Węgrzech nie był taki wielki, to w Polsce zapewnienie córkom sukcesji wydawało się niemożliwe, gdyż w Polsce nie dziedziczyło się po kądzieli, zatem dynastia andegaweńska mogła tu panować tylko mając potomka płci męskiej[1]. W zamian za zgodę na sukcesję swoich córek do tronu polskiego w dniu 17 września 1374 Ludwik wydał dla szlachty polskiej przywilej koszycki. Na jego mocy w Polsce dziedziczyć mogła jedna z jego córek, a szlachta zwolniona została m.in. z podatku gruntowego poza 2 groszami z łana. W 1381 przywilej ten został rozszerzony również na duchowieństwo (przy poradlnym wynoszącym 4 grosze z łana)[1]. ŚmierćLudwik zmarł w Trnawie w nocy z 10 na 11 września 1382. Pochowany został w katedrze w Székesfehérvár (Białogród Stołeczny) na Węgrzech[1]. Ocena panowaniaNa Węgrzech Ludwik otrzymał przydomek „Wielki” i uchodzi za jednego z najwybitniejszych władców tego kraju. W polityce wewnętrznej doprowadził do zrównania w prawach magnatów i szlachty węgierskiej za pomocą tzw. decretum unicum wydanego 11 grudnia 1351. Założył też uniwersytet w Peczu. W Polsce nie cieszył się nigdy zbytnią popularnością, ale doprowadził m.in. do rozwoju handlu i zapobiegł rozpadowi królestwa[1]. Wywód rodowodowy
Żony i dzieciLudwik Węgierski miał dwie żony[1]:
Z Elżbietą miał 3 lub 4 córki[1]:
Przypisy
Bibliografia
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.jpg){kind=link}
