Marcha pannonium

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Central Europe in Carolingian times.jpg Mapa Imperium Karolingów pokazująca lokalizację Marchii Panońskiej. Plik:Awarenmark-frankenreich.png Marchia Panonii za panowania Karola Wielkiego, około 800 roku Plik:Frankenreich 768-811.jpg Ekspansja Imperium Franków za panowania Karola Wielkiego, od 768 do 814 Marcha pannonium (pol. Marchia Wschodnia lub Marchia Panonii, łac. Marcha orientalis) − graniczna marchia Imperium Karolingów, nazwanego na cześć dawnej rzymskiej prowincji Panonii. Została utworzona w połowie IX wieku na ziemiach dawnego Chanatu Awarów] przed zagrożeniem ze strony Wielkich Moraw i przetrwała tylko tyle, ile siły tego państwa. W niektórych dokumentach określano ją jako terminum regni Baioariorum in Oriente lub „końcem królestwa Bawarczyków na wschodzie” i stąd jest czasami nazywana „(bawarską) marchią wschodnią”, termin częściej używany w odniesieniu do późniejszej [Marchii Austriackiej, założonej w 976 jako rodzaj późnego państwa sukcesora. Władcy wschodnich Franków wyznaczali margrabiów (prefektów) do kierowania Marchią. Historia Karol Wielki, tymczasowo sprzymierzony z chanem Krumem z Bułgarii, od 791 r. rozpoczął kilka kampanii wojskowych przeciwko Awarom i ustanowił Marchię Awarską (Avaria) na południowo-wschodniej granicy swojego imperium, rządzoną przez jego szwagra prefekta Gerolda z Bawarii. Kiedy chanat awarski ostatecznie upadł w 804 roku, cesarz Karol Wielki przeorganizował Avarię na: Górną Panonię, rozciągająca się od rzeki Enns i Lasu Wiedeńskiego na północy do rzeki Drawy na południu, która stała się Księstwem Błatneńskim, oraz Dolną Panonię, pomiędzy rzekami Drawą i Sawą (dzisiejsza Slawonia i zachodnia Wojwodina), początkowo rządzoną przez pół-autonomicznych książąt Panonii z siedzibą w Sisaku, jako wasali frankońskich książąt friulskich. Wschodnia część dawnego kaganatu między Dunajem a Cisą była zajęta przez Bułgarów. W 817 cesarz Ludwik Pobożny podarował Awarię swojemu małoletniemu synowi Ludwikowi Niemcowi, jako władcy Bawarii. Gdy Awarowie zniknęli w latach dwudziestych IX wieku, zostali zastąpieni głównie przez Słowian Zachodnich, którzy zasiedlili Panonię z państwa Wielkich Moraw.potrzebne źródło Od 819 r. Dolna Panonia była miejscem buntu księcia Ljudevita Posavskiego przeciwko rządom księcia Cadolaha z Friuli i jego następca Baldryka. Uchwałą sejmu cesarskiego z 828 r. Baldryk z Friuli został obalony, a Marchia Panonii została wyodrębniona jako marchia graniczna przeciwko Morawom w ramach frankońskiego regnum Bawarii. Machia ta, zwana już marcha orientalis, miała granicę wzdłuż Dunaju, od Traungau i dawnego słowiańskiego księstwa Karantanii do Szombathely i rzeki Ráby, w tym dorzecza Wiednia. Bawarscy prefekci musieli stawić czoła rosnącemu zagrożeniu ze strony morawskiego władcy Mojmira I, który prowadził separatystyczną politykę w Marchii Wschodniej. Z kolei król Ludwik II Niemiecki powołał w 839 roku słowiańskie Księstwo Dolnej Panonii, rządzone przez przeciwnika Mojmira, księcia Pribinę, z rezydencją w Zalavár nad Balatonem. Na mocy traktatu z Verdun z 843 r. marchia panońska wraz z Bawarią stał się częścią królestwa Ludwika wschodniofrankijskiego. Równolegle trwało zagrożenie ze strony Wielkich Moraw; w 854 roku prefekt Radbod został nawet oskarżony o zawarcie sojuszu z następcą Mojmira, księciem Rastislavem, za co został obalony. Dwa lata później król Ludwik przekazał marchię bezpośrednio swojemu synowi Karlomanowi z Bawarii, który miał fortyfikacje Herzogenburga i Wilhelmsburga wzniesione wzdłuż rzeki Traisen przez margrabiów Wilhelminerów: Wilhelma II i Engelschalka I. Podobnie jest udokumentowany zamek Tulln nad Dunajem w 859 r. W 871 r. Wilhelm i Engelschalk zginęli w bitwie z Morawianami, po czym Karloman przyznał swojemu rywalowi Aribo z Austrii Górną Panonię. Gdy jego ojciec Ludwik zmarł w 876 roku, Karloman zastąpił go jako król wschodnich Franków i przekazał Dolną Panonię swojemu synowi Arnulfowi z Karyntii. Od 882 r. rządy zostały osłabione przez wojnę Wilhelminera margrabiego Engelschalka II przeciwko Aribonidom, po czym książę Świętopełk I z Moraw wykorzystał okazję do najechania na ziemie panońskie. W 893 roku Arnulf (król wschodnich Franków od 887), zainstalował margrabiego Luitpolda. Wydaje się, że w latach 90-tych IX wieku marchia panońska zniknęła wraz z zagrożeniem ze strony Wielkich Moraw podczas węgierskich najazdów na Europę. Po pokonaniu margrabiego Luitpolda w 907 roku w bitwie pod Pożoniem wszystkie ziemie wschodnich Franków za rzeką Enns zostały utracone. Wydaje się, że sama marchia panońska nie przetrwała do XI wieku. Margrabiowie Radbod, prefekt lub margrabiaMarchii Wschodniej lub Panonii, 833–854 Karlomano, od 856 Wilhelm, do 871 r. razem z bratem Engelschalk I, do 871 Aribo, 871–909 Engelschalk II, syn Engelschalka I, w opozycji do Aribo (do 893) Luitpold, 893–907 Źródła Reuter Timothy. Germany in the Early Middle Ages 800–1056. New York: Longman, 1991. Medieval Lands Project: Nobility of Austria.