Stjepan III. Frankapan

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[3]	[4]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Ban Dalmacji i Chorwacji (1434-1437) Współrządzący: Ivan VI. Frankapan (1434-1436) Następca: Nikola IV. Frankapan Petar Talovac Poprzednik: Ban Dalmacji i Chorwacji (1463-1464) Współrządzący: Pavao Špirančić Następca: 1. Pavao Špirančić 2. Szobi Péter Damjan Horvat od Litve Stjepan III. (II.) Frankapan Modruški (pol. Stefan III Frankapan, łac. Stephan de Frangepan lub Stephanus de Frangepanibus) (* ok.1416, † 1481÷84), chorwacki kniaź i ban chorwacko-dalmatyński, z wielkiego rodu Frankapan. son of Nikola IV Frankopan. Co-ruled with Ban Ivan VI Frankopan. Życiorys Urodził się w rodzinie księcia Mikołaja IV Frankapana i Blanki Sforzy. Niewiele wiadomo o jego życiu aż do śmierci ojca w 1432 roku, poza tym, że wstąpił do służby u króla chorwacko-węgierskiego Zygmunta i był jednym z jego najwybitniejszych dworzan, którzy towarzyszyli mu w podróżach po Europie. Po śmierci Mikołaja IV król Zygmunt zatwierdził Stefana III 1 sierpnia 1432 roku i jego brata Jana VI. jako banów chorwacko-dalmatyńskich i na początku 1434 r. potwierdził im miasta, które przekazał ich ojcu. W tym samym roku książę Jan VI. przekazał miasta Senj, Modruš i Bihać swemu bratu. W 1436 roku austriaccy arcyksiążę Fryderyk III i Albert VI wyznaczyli go na kapitana ziemskiego Krainy. Gdy jego brat Jan VI walczył w 1436 r. z Zygmuntem, Stjepan III nie przyłączył się do niego i zachował tytuł bana. Dzięki uzależnieniu od Habsburgów udało mu się zachować swoje majątki, a nawet dodał do nich Dubovac, własność książąt Blagaj, a w 1443 roku otrzymał prawo bicia pieniędzy. Wraz z niektórymi szlachcicami chorwackimi i węgierskimi poparł przybycie Alfonsa V Aragońskiego na tron ​​chorwacko-węgierski, a gdy partia Janoša Hunyadiego wygrała w 1446 r., przystał do niej, przez co stracił poparcie Fryderyka III, a wraz z nim Krainy. Jednak od 1453 roku był ponownie na łasce Fryderyka III który mianował go ponownie kapitanem Krainy. Brał udział w wyborze Macieja Korwina na króla chorwacko-węgierskiego w 1458 r., a w 1463 r. został ponownie mianowany chorwacko-dalmatyńskim banem. Po upadku Bośni brał udział w kampanii Korwina przeciwko Turkom w latach 1463-1464. Po 1464 r. nie nosił już tytułu bana i powrócił do cesarza niemieckiego Fryderyka III i z tego powodu król Maciej odebrał miasto Senj w 1469 roku. Rodzina Stjepan III (II.) był żonaty od 1446 r. z Ižot (Elizbet) d'Este, córka margrabiego Mikołaja III d'Este, pana Ferrary, Modeny i Reggio. Miał z nią syna Bernardina Frankopana Ozaljskiego. Zobacz więcej Drzewo genealogiczne książąt Frankopanów Uwagi Linki zewnętrzne Frankapan, Stjepan III. (II.) - Hrvatski biografski leksikon Rodoslovno stablo Frankapana (drugi dio) - genealogy.euweb.cz

Stjepan III. Frankapan Modruški (chor.) — Przywódca Seklerów — Hrvatski ban Okres od 1432. - 1436. do 1463. - 1464. Poprzednik Nikola IV. Frankapan Następca Perko Talovac Dane biograficzne Ród Frankapan Pochodzenie chorwackie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny ok.1418 Śmierć 1481÷84 Ojciec Nikola IV. Frankapan Matka Blanka Sforza