Keglevići (ród): Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Usunięto przekierowanie do Keglevich (ród))
Znacznik: Usunięto przekierowanie
 
(Nie pokazano 9 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1: Linia 1:
−
[[Kategoria:1r]]
+
[[Kategoria:0r]]
 
{{Uwaga|
 
{{Uwaga|
 
|strona  = https://hu.wikipedia.org/wiki/Keglevich_csal%C3%A1d
 
|strona  = https://hu.wikipedia.org/wiki/Keglevich_csal%C3%A1d
Linia 17: Linia 17:
 
|}
 
|}
  
−
[[Plik:Bratislava erb na Rudnayovej ulici.jpg|250px|left]]
+
'''Keglevići''' − chorwacko-węgierski ród szlachecki. Pierwszy znany przodek - około 1300 r. - Piotr, władca zamku Buzini, jest tym, z którego pochodzi przodek. Synem Piotra był Kegel, a ich potomkowie nazywali siebie synami Kegla (Keglevich, Keglegics lub Keglevics) Do połowy XVII wieku mieli więcej chorwackich przynależności. Założyciel węgierskij gałęzi Mikołąj II był kapitanem Onod. Rodzina dała wielu komitatom urzędników, członków izby wyższej. II. Wielu potomków Miklósa miało powiązania z komitatem [[Szolnok]].
  
−
Pierwszy znany przodek - około 1300 r. - Piotr, władca zamku Buzini, jest tym, z którego pochodzi przodek. Synem Piotra był Kegel, a ich potomkowie nazywali siebie synami Kegla (Keglevich, Keglegic lub Keglevich) Do połowy XVII wieku mieli więcej chorwackich przynależności. Założyciel węgierskiego oddziału II. Nicholas Captain of Onnod. Rodzina przekazała siedzibę główną, członków wyższych domów wielu powiatom. II. Wielu potomków Miklósa miało powiązania z okręgiem Szolnok.
+
== Zacni członkowie rodu ==
  
−
<small><small>Az első ismert ős – [[1300]] körül – Péter, a buzini vár ura, innen ered az előnév. Péter fia Kegel volt, utódaik ezért nevezték magukat Kegel-fiaknak (Keglevich, Keglegics vagy Keglevics) Az [[1600-as évek]] közepéig inkább horvátországi kötődéseik voltak. A magyar ág megalapítója II. Miklós ónodi kapitány. A család sok megyének adott főispánt, felsőházi tagot. II. Miklós leszármazottai közül többnek volt kötődése [[Szolnok]] megyéhez. </small></small>
+
* [[Petar Keglević]] (* 1478, † 1554) [[ban Dalmacji, Chorwacji i Slawonii]]
 +
* [[Ferenc Keglevich]] opat
 +
* [[Károly Keglevich]] (1739–1804)
 +
* [[Gábor Keglevich]] (1784 - 1854), ''[[főispán]]'' Buzini, [[mistrz skarbu]]
 +
* [[János Keglevich]] (1786–1856)m ''[[főispán]]'', poseł
 +
* [[István Keglevich]] (1840-1905) kurator teatru i opery, polityk
  
−
== Słynny Keglewicze ==
 
−
* [[Péter Keglevich (chorwacki zakaz) | Péter Keglevich]] (? 1485-1554/55) [[Lista chorwackich zakazów | chorwackich zakazów]]
 
−
* [[Ferenc Keglevich]] [[topuszko]] opat
 
−
* [[Károly Keglevich]] (1739–1804)
 
−
* [[Gábor Keglevich (główny wódz) | Gábor Keglevich]] (1784 - 1854), hrabia Buzini, [[steward]
 
−
* [[János Keglevich]] (1786–1856) naczelny porucznik, poseł
 
−
* [[István Keglevich (kurator) | István Keglevich]] (1840-1905) kurator teatru i opery, polityk
 
  
 +
[[Plik:Pétervására - Palace.jpg|250px|left|Zamek Keglevich w Pétervásárad]]
 +
[[File:Petar II. Keglević (1478-1554).JPG|thumb|160px |[[Petar Keglević]] (1478–1554), [[ban Dalmacji, Chorwacji i Slawonii]]]]
  
 +
Stephanos Keglevich de Porychane został wspomniany w 1386 r. jako „''Stephanus Maurus prokurator kościoła świętego Zbawiciela (St. Salvator) w Szybeniku''”, w 1413 r. odziedziczył „''terra Porychan''” jako „''Stephanus Maurus''”, a w 1435 r. wspomniany jako „Stephanos Keglevich de Porychane, syn Kegal ''de genere'' Percal.”<ref name="Starine 1952">Starine, svezak 44, stranica 250, Jugoslavenska akademija znanosti i umjetnosti, Hrvatska akademija znanosti i umjetnosti. Razred za društvene znanosti, Akademija, 1952.</ref><ref name="Magyar Országos Levéltár 1994">Zsigmondkori oklevéltár: 1413-1414, Volume 25 of Publicationes archivi nationalis Hungarici / 2, page 287, Magyar Országos Levéltár (Budapest), Magyar Országos Levéltár kiadványai: Forráskiadványok Volume 4 of Zsigmondkori oklevéltár, Elemér Mályusz, Iván Borsa, Akadémiai Kiadó, 1994, ISBN 978-963-05-7026-8</ref> Kościół Świętego Zbawiciela (Sveti Spas, St. Salvator) w Szibeniku został zbudowany do 1390 r., należał do konwencji benedyktyńskiej i był od 1807 r. do 1810 r. prawosławnym kościołem parafialnym, ale nie jest obecnym kościołem Świętego Zbawiciela w Szibeniku, ponieważ został zbudowany w 1778 roku jako Kościół Wniebowstąpienia Chrystusa, a później zmienił nazwę. To jest od 1810 roku Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny<ref>Treasures of Yugoslavia: an encyclopedic touring guide, page 233, Nebojša Tomašević, translated by Madge Tomašević and Karin Radovanović, Yugoslaviapublic 1982.</ref> Prokuratorzy ściśle współpracują z architektami i inżynierami, aby zapewnić budowę kościoła. Papież Bonifacy IX założył w 1391 r. klasztor św. Klary w Szybeniku i nakazał zbudować dla niego kolejny kościół, ponieważ, jak napisali, w nowo wybudowanym kościele św. Salvatora było kilka zakonnic, ale najwyraźniej nie przestrzegały zasad.<ref>[http://www.arcanum.hu/mol/lpext.dll/fejer/3237/3269/32ef/32f4?f=templates&fn=document-frame.htm&2.0 Pope Boniface IX about the wives in Šibenik]</ref>
  
−
* [[Keglevich Péter (horvát bán)|Keglevich Péter]] (?1485 – 1554/55) [[horvát bánok listája|horvát bán]]
+
[[Petar Keglević]] z Bužim (* ok.1485, † ok.1555) był kapitanem, a później [[ban Jajce|banem Jajce]] (1521−22) r. W 1526 r., na kilka miesięcy przed [[Mohacz|bitwą pod Mohaczem]], otrzymał ''[[ius gladii]]''. Nie brał jednak udziału w bitwie pod Mohaczem (przybył za późno). W latach 1533–1537 był królewskim komisarzem ds. Chorwacji i Slawonii jako prokurator generalny. W latach 1537–1542 był [[Ban Chorwacji|banem Chorwacji i Slawonii]].
−
* [[Keglevich Ferenc]] [[topuszkó]]i apát
 
−
* [[Keglevich Károly]] (1739-1804)  
 
−
* [[Keglevich Gábor (főispán)|Keglevich Gábor]] (1784 – 1854), buzini gróf, [[tárnokmester]]
 
−
* [[Keglevich János]] (1786-1856) főispán, országgyűlési képviselő
 
−
* [[Keglevich István (intendáns)|Keglevich István]] (1840-1905) színházi és operaházi intendáns, politikus
 
  
−
== Znani członkowie ==
+
== Herby ==
  
−
Stephanos Keglevich de Porychane został wspomniany w 1386 r. jako „''Stephanus Maurus prokurator kościoła świętego Zbawiciela (St. Salvator) w Szybeniku''”, w 1413 r. odziedziczył „''terra Porychan''” jako „''Stephanus Maurus''”, a w 1435 r. wspomniany jako „Stephanos Keglevich de Porychane, syn Kegal ''de genere'' Percal.”<ref name="Starine 1952"/><ref name="Magyar Országos Levéltár 1994"/> Kościół Świętego Zbawiciela (Sveti Spas, St. Salvator) w Szibeniku został zbudowany do 1390 r., należał do konwencji benedyktyńskiej i był od 1807 r. do 1810 r. prawosławnym kościołem parafialnym, ale nie jest obecnym kościołem Świętego Zbawiciela w Szibeniku, ponieważ został zbudowany w 1778 roku jako Kościół Wniebowstąpienia Chrystusa, a później zmienił nazwę. To jest od 1810 roku Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny<ref>Treasures of Yugoslavia: an encyclopedic touring guide, page 233, Nebojša Tomašević, translated by Madge Tomašević and Karin Radovanović, Yugoslaviapublic 1982.</ref> Prokuratorzy ściśle współpracują z architektami i inżynierami, aby zapewnić budowę kościoła. Papież Bonifacy IX założył w 1391 r. klasztor św. Klary w Szybeniku i nakazał zbudować dla niego kolejny kościół, ponieważ, jak napisali, w nowo wybudowanym kościele św. Salvatora było kilka zakonnic, ale najwyraźniej nie przestrzegały zasad.<ref>[http://www.arcanum.hu/mol/lpext.dll/fejer/3237/3269/32ef/32f4?f=templates&fn=document-frame.htm&2.0 Pope Boniface IX about the wives in Šibenik]</ref>
+
<gallery>
 +
File:Keglevich de Porychane.JPG|<small>Herb Domu im Keglević de Porychane do 1490 roku. de gueules à deux fasces d'argent. Gules, dwa słupki argent. z lwem trzymającym słońce,<ref>cit: ''Hunc iste, postquam Dalmatae pacto hoc a Hungaria separati se non tulissent, revocatum contra [[Emeric, King of Hungary|Emericum]] armis vindicavit, ac [[Livno#History|Chelmensi Ducatu]], ad mare sito, parteque [[Macedonia (theme)|Macedoniae]] auxit.'' AD 1199. Luc. lib. IV. cap. III. Diplomata [[Béla IV of Hungary|Belae IV.]] AD 1269.</ref> zobacz także: [https://en.wikipedia.org/wiki/Lion_and_Sun Lew i Słońce]</small>
  
−
[[File:Petar II. Keglević (1478-1554).JPG|thumb|160px |[[Petar Keglević|Petar II. Keglević (1478–1554)]], [[ban (title)|ban (viceroy)]] of [[Croatia]] and [[Slavonia]]]]
+
File:Bratislava erb na Rudnayovej ulici.jpg|Herb Dom Keglević de Buzin od 1494 r.<ref>cit: [[Leopold I, Holy Roman Emperor|Leopold I, King of Hungary]] in 1687 in [[Bratislava]]: ''"[[Count]]s in [[Hungary]]"'', ''"Invictus est."'', Der Adel von Kroatien und Slawonien, Nürnberg 1899,  Nachdruck Neustadt and d. Aisch, Bauer & Raspe, 1986, ISBN 3-87947-035-9.</ref>
  
−
[[Petar Keglević]] z Bužim (* ok.1485, † ok.1555) był kapitanem, a później [[ban Jajce|banem Jajce]] (1521−22) r. W 1526 r., na kilka miesięcy przed [[Mohacz|bitwą pod Mohaczem]], otrzymał ''[[ius gladii]]''. Nie brał jednak udziału w bitwie pod Mohaczem (przybył za późno). W latach 1533–1537 był królewskim komisarzem ds. Chorwacji i Slawonii jako prokurator generalny. W latach 1537–1542 był [[Ban Chorwacji|banem Chorwacji i Slawonii]].
+
File:Keglevich.JPG|Herb Dom Keglević de Buzin od 1687 r.<ref>Deutsche Grafenhäuser der Gegenwart: in heraldischer, historischer und genealogischer Beziehung. A - Z, Band 3, Ernst Heinrich Kneschke, Weigel, 1854.</ref>
 +
</gallery>
  
−
== Kastélyaik ==
+
== Przypisy ==
−
[[Plik:Pétervására - Palace.jpg|250px|left|Zamek Keglevich w Pétervásárad]]
+
{{izvori}}
−
* [[Keglevich-kastély (Pétervására)]]
 
−
* [[Keglevich-kastély (Csécse)]]
 
−
* [[Keglevich-kastély (Nagykáta)]]
 
  
−
==Forrás==
+
== Źródło ==
−
* {{Nagy Iván}}
+
* Nagy Iván: ''[http://mek.oszk.hu/09300/09379/pdf/ Magyarország családai czímerekkel és nemzékrendi táblákkal]''. Pest: Ráth Mór. 1857–1868.
  
 
|
 
|
 
{{Rodzina Infobox
 
{{Rodzina Infobox
−
  |rodzina_1              = Keglevich
+
  |rodzina_1              = Keglević
 
  |herb                  = Bratislava erb na Rudnayovej ulici.jpg
 
  |herb                  = Bratislava erb na Rudnayovej ulici.jpg
 
  |kraj                  = [[Królestwo Węgier]]
 
  |kraj                  = [[Królestwo Węgier]]
 
  |tytulatura            =  
 
  |tytulatura            =  
−
  |pierwszy              =  
+
  |pierwszy              = Piotr
−
  |ostatni                = ???
+
  |ostatni                =  
−
  |obecny władca          = ???
+
  |obecny władca          =  
−
  |początek              =  
+
  |początek              = ok.1300
 
  |koniec                =  
 
  |koniec                =  
−
  |rok złożenia z funkcji = ???
+
  |rok złożenia z funkcji =  
 
  |pochodzenie            = chorwacka
 
  |pochodzenie            = chorwacka
 
  |klan                  =  
 
  |klan                  =  
Linia 78: Linia 73:
 
|}
 
|}
  
−
[[Kategória:Magyar történelmi családok]]
+
[[Kategoria:Rody]]
−
[[Kategória:Horvát történelmi családok]]
+
[[Kategoria:Keglević]]
−
[[Kategória:Örökös főispánok]]
 
−
 
 
−
[[Kategoria:Keglevich]]
 
 
[[Kategoria:Chorwackie historyczne rody]]
 
[[Kategoria:Chorwackie historyczne rody]]
 +
[[Kategoria:Węgierskie historyczne rody]]

Aktualna wersja na dzień 11:18, 31 gru 2020

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Keglevići − chorwacko-węgierski ród szlachecki. Pierwszy znany przodek - około 1300 r. - Piotr, władca zamku Buzini, jest tym, z którego pochodzi przodek. Synem Piotra był Kegel, a ich potomkowie nazywali siebie synami Kegla (Keglevich, Keglegics lub Keglevics) Do połowy XVII wieku mieli więcej chorwackich przynależności. Założyciel węgierskij gałęzi Mikołąj II był kapitanem Onod. Rodzina dała wielu komitatom urzędników, członków izby wyższej. II. Wielu potomków Miklósa miało powiązania z komitatem Szolnok.

Zacni członkowie rodu


Zamek Keglevich w Pétervásárad
Plik:Petar II. Keglević (1478-1554).JPG
Petar Keglević (1478–1554), ban Dalmacji, Chorwacji i Slawonii

Stephanos Keglevich de Porychane został wspomniany w 1386 r. jako „Stephanus Maurus prokurator kościoła świętego Zbawiciela (St. Salvator) w Szybeniku”, w 1413 r. odziedziczył „terra Porychan” jako „Stephanus Maurus”, a w 1435 r. wspomniany jako „Stephanos Keglevich de Porychane, syn Kegal de genere Percal.”[1][2] Kościół Świętego Zbawiciela (Sveti Spas, St. Salvator) w Szibeniku został zbudowany do 1390 r., należał do konwencji benedyktyńskiej i był od 1807 r. do 1810 r. prawosławnym kościołem parafialnym, ale nie jest obecnym kościołem Świętego Zbawiciela w Szibeniku, ponieważ został zbudowany w 1778 roku jako Kościół Wniebowstąpienia Chrystusa, a później zmienił nazwę. To jest od 1810 roku Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny[3] Prokuratorzy ściśle współpracują z architektami i inżynierami, aby zapewnić budowę kościoła. Papież Bonifacy IX założył w 1391 r. klasztor św. Klary w Szybeniku i nakazał zbudować dla niego kolejny kościół, ponieważ, jak napisali, w nowo wybudowanym kościele św. Salvatora było kilka zakonnic, ale najwyraźniej nie przestrzegały zasad.[4]

Petar Keglević z Bužim (* ok.1485, † ok.1555) był kapitanem, a później banem Jajce (1521−22) r. W 1526 r., na kilka miesięcy przed bitwą pod Mohaczem, otrzymał ius gladii. Nie brał jednak udziału w bitwie pod Mohaczem (przybył za późno). W latach 1533–1537 był królewskim komisarzem ds. Chorwacji i Slawonii jako prokurator generalny. W latach 1537–1542 był banem Chorwacji i Slawonii.

Herby

  • Keglevich de Porychane.JPG

    Herb Domu im Keglević de Porychane do 1490 roku. de gueules à deux fasces d'argent. Gules, dwa słupki argent. z lwem trzymającym słońce,[5] zobacz także: Lew i Słońce

  • Bratislava erb na Rudnayovej ulici.jpg

    Herb Dom Keglević de Buzin od 1494 r.[6]

  • Keglevich.JPG

    Herb Dom Keglević de Buzin od 1687 r.[7]

Przypisy

  1. ↑ Starine, svezak 44, stranica 250, Jugoslavenska akademija znanosti i umjetnosti, Hrvatska akademija znanosti i umjetnosti. Razred za društvene znanosti, Akademija, 1952.
  2. ↑ Zsigmondkori oklevéltár: 1413-1414, Volume 25 of Publicationes archivi nationalis Hungarici / 2, page 287, Magyar Országos Levéltár (Budapest), Magyar Országos Levéltár kiadványai: Forráskiadványok Volume 4 of Zsigmondkori oklevéltár, Elemér Mályusz, Iván Borsa, Akadémiai Kiadó, 1994, ISBN 978-963-05-7026-8
  3. ↑ Treasures of Yugoslavia: an encyclopedic touring guide, page 233, Nebojša Tomašević, translated by Madge Tomašević and Karin Radovanović, Yugoslaviapublic 1982.
  4. ↑ Pope Boniface IX about the wives in Šibenik
  5. ↑ cit: Hunc iste, postquam Dalmatae pacto hoc a Hungaria separati se non tulissent, revocatum contra Emericum armis vindicavit, ac Chelmensi Ducatu, ad mare sito, parteque Macedoniae auxit. AD 1199. Luc. lib. IV. cap. III. Diplomata Belae IV. AD 1269.
  6. ↑ cit: Leopold I, King of Hungary in 1687 in Bratislava: "Counts in Hungary", "Invictus est.", Der Adel von Kroatien und Slawonien, Nürnberg 1899, Nachdruck Neustadt and d. Aisch, Bauer & Raspe, 1986, ISBN 3-87947-035-9.
  7. ↑ Deutsche Grafenhäuser der Gegenwart: in heraldischer, historischer und genealogischer Beziehung. A - Z, Band 3, Ernst Heinrich Kneschke, Weigel, 1854.

Źródło

Keglević

Herb {{{dynastia}}}
Kraj Królestwo Węgier
Pierwszy Piotr
Ostatni
Początek ok.1300
Koniec
Pochodzenie chorwacka
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Keglevići_(ród)&oldid=46688”