Girolamo Balbi: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
 
(Nie pokazano 3 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1: Linia 1:
−
[[Kategoria:1bio]]
+
[[Kategoria:0]]
 
[[Kategoria:Strony przetłumaczone z angielskiej Wikipedii]]
 
[[Kategoria:Strony przetłumaczone z angielskiej Wikipedii]]
 
{{Uwaga|
 
{{Uwaga|
Linia 15: Linia 15:
 
  |
 
  |
  
−
Hieronymus Balbus (zwany także Girolamo Balbi lub Accellini) był renesansowym humanistą, poetą, dyplomatą i biskupem Gurk w Karyntii, ur. około 1450 roku w Wenecji; re. tam prawdopodobnie 1535.
+
'''Hieronymus Balbus''', zwany także '''''Girolamo Balbi''''' lub '''''Accellini''''' (* ok.1450 w Wenecji, † ok.1535), włoski humanista, renesansowy poeta, dyplomata i biskup Gurk w Karyntii.
  
−
'''Hieronymus Balbus''' (also called '''Girolamo Balbi''' or Accellini) was a [[Renaissance]] [[Renaissance Humanism|Humanist]], poet, diplomat, and Bishop of [[Gurk (town)|Gurk]] in [[Duchy of Carinthia|Carinthia]], b. about 1450 in [[Venice]]; d. there, probably 1535.
 
  
 +
Był uczniem [https://en.wikipedia.org/wiki/Julius_Pomponius_Laetus Juliusa Pomponiusa Laetusa], założyciela Akademii Rzymskiej. Jako młody człowiek miał podobno skłonność do kłótni i przez pewien czas prowadził bardzo swobodne życie. Ale w późniejszych latach był bardzo szanowany i uważany za jednego z najwybitniejszych ludzi swoich czasów. W 1485 był profesorem na Uniwersytecie Paryskim. Jego apodyktyczny sposób bycia w tym miejscu wkrótce doprowadził go do konfliktu z różnymi uczonymi, a na skutek ataku, jakiego ci ludzie dokonali na jego charakter, był zmuszony opuścić Paryż w 1491 roku. Kilka lat później (1494) na zaproszenie cesarza Maksymiliana I przeszedł na Uniwersytet Wiedeński, gdzie wykładał poezję, klasykę rzymską i prawoznawstwo. Ponownie przebywał w Paryżu przez krótki okres w 1495 r. i odwiedził Londyn w 1496 r., ale w 1497 r. wznowił profesurę w Wiedniu. Tutaj został członkiem Towarzystwa Dunajskiego i żył w bliskiej przyjaźni z jego założycielem, [https://pl.wikipedia.org/wiki/Konrad_Celtis Konradem Celtisem]] humanista, ówczesny profesor i bibliotekarz Uniwersytetu Wiedeńskiego. W niespełna rok ponowne kłótnie z kolegami zmusiły go do opuszczenia Wiednia. Następnie Balbus udał się do Pragi (1498), gdzie przyjął profesurę, którą uzyskali dla niego wiedeńscy przyjaciele. Ale jego nieregularne zachowanie, skandaliczne pisma i sporny temperament szybko wypędziły go z miasta. Opuszczając Pragę wycofał się na Węgry (Pecz) i przebywał na emeryturze przez piętnaście lat, w tym czasie całkowicie zmienił swój styl życia, a nawet przyjął zakony. Jego późniejsza kariera jako duchownego była jedną z wyróżnień. Został rektorem kapituły katedralnej w Waizen w 1515 r., Później także tej w Bratysławie, a przez kilka lat zajmował ważne stanowisko na dworze węgierskim, gdzie był wychowawcą książąt królewskich i prywatnym sekretarzem król [[Władysław II Jagiellończyk|Władysława II]].
  
−
Był uczniem Juliusa Pomponiusa Laetusa, założyciela Akademii Rzymskiej. Jako młody człowiek miał podobno skłonność do kłótni i przez pewien czas prowadził bardzo luźne życie. Ale w późniejszych latach był bardzo szanowany i był uważany za jednego z najwybitniejszych ludzi swoich czasów. W 1485 był profesorem na Uniwersytecie Paryskim. Jego apodyktyczny sposób bycia w tym miejscu wkrótce doprowadził go do konfliktu z różnymi uczonymi, a na skutek ataku, jakiego ci ludzie dokonali na jego charakter, był zmuszony opuścić Paryż w 1491 roku. Kilka lat później (1494) na zaproszenie cesarza Maksymiliana. Ja poszedł na Uniwersytet Wiedeński, gdzie wykładał poezję, klasykę rzymską i prawoznawstwo. Ponownie przebywał w Paryżu na krótki okres w 1495 r. I odwiedził Londyn w 1496 r., Ale w 1497 r. Wznowił profesurę w Wiedniu. Tutaj został członkiem Towarzystwa Dunajskiego i żył w bliskiej przyjaźni z jego założycielem, Conrad Celtes humanista, ówczesny profesor i bibliotekarz Uniwersytetu Wiedeńskiego. W niespełna rok ponowne kłótnie z kolegami zmusiły go do opuszczenia Wiednia. Następnie Balbus udał się do Pragi (1498), gdzie przyjął profesurę, którą uzyskali dla niego wiedeńscy przyjaciele. Ale jego nieregularne zachowanie, skandaliczne pisma i sporny temperament szybko wypędziły go z miasta. Opuszczając Pragę wycofał się na Węgry (Pecz) i przebywał na emeryturze przez piętnaście lat, w tym czasie całkowicie zmienił swój styl życia, a nawet przyjął zakony. Jego późniejsza kariera jako duchownego była jedną z wyróżnień. Został rektorem kapituły katedralnej w Waizen w 1515 r., Później także tej w Bratysławie, a przez kilka lat zajmował ważne stanowisko na dworze węgierskim, gdzie był wychowawcą książąt królewskich i prywatnym sekretarzem król Władysław VI.
+
W 1521 roku Balbus pojawił się na [https://en.wikipedia.org/wiki/Diet_of_Worms sejmie w Worms] jako ambasador węgiersko-czeskiego króla [[II. Lajos|Ludwika II]] i zwrócił na siebie uwagę dyskursem, w którym protestował przeciwko innowacjom [https://pl.wikipedia.org/wiki/Marcin_Luter Marcina Lutra] i nakłaniał zgromadzonych książąt do konieczności wspólnego przedsięwzięcia przeciwko Turkom. Wkrótce potem był w służbie arcyksięcia Austrii [[Ferdynand I|Ferdynanda]], który w 1522 r. mianował go biskupem Gurk i wysłał go do Rzymu z misja gratulacyjną do nowo wybranego papieża [[Hadrian VI|Hadriana VI]]. Częścią jego misji było także nakłonienie papieża do ogłoszenia krucjaty przeciwko Turcji. Przemówienie, które wygłosił, zostało przyjęte przez papieża na audiencji publicznej 9 lutego 1523 r., Zostało dobrze przyjęte w kręgach humanistycznych jako cud elokwencji. Balbus pozostał w Rzymie przez jakiś czas i został tam wyświęcony na biskupa Gurk 25 marca 1523 r.
  
−
He was a pupil of [[Julius Pomponius Laetus]], the founder of the Roman Academy.  As a young man, he was reportedly of a quarrelsome disposition, and, for a time, led a very loose life. But in later years he was highly respected and came to be regarded as one of the most accomplished men of his day. In 1485 he was professor at the [[University of Paris]]. His overbearing manner here soon brought him into conflict with various scholars, and in consequence of the attack which these men made on his character, he was obliged to leave Paris in 1491. A few years later (1494), at the invitation of [[Emperor Maximilian I]], he went to the [[University of Vienna]], where he lectured on poetry, the Roman classics, and [[jurisprudence]]. He was again in Paris, for a short period, in 1495, and visited London in 1496, but resumed his professorship in Vienna in 1497. Here he became a member of the Danube Society, and lived on terms of close friendship with its founder, [[Conrad Celtes]] the Humanist, at that time professor and librarian at the University of Vienna. In little less than a year, renewed contentions with his colleagues forced him to quit Vienna. Balbus next went to [[Prague]] (1498), where he accepted a professorship that had been obtained for him by his Viennese friends. But his irregular conduct, scandalous writings, and disputatious temper soon drove him from the city. On leaving Prague he withdrew to Hungary ([[Pécs]]), and remained in retirement for a period of fifteen years, during which time he changed his manner of life completely, and even took religious orders. His subsequent career as an ecclesiastic was one of considerable distinction. He became provost of the Cathedral Chapter in Waizen, 1515, later also of that in [[Bratislava]], and, for some years, held an important position at the Court of Hungary, where he was a tutor of the royal princes, and private secretary to the king, Ladislaus VI.
+
Jako biskup często był nieobecny w swojej diecezji. Z jednego z jego listów dowiadujemy się, że w czasach [[Klemens VII|Klemensa VII]] mieszkał przez kilka lat w Rzymie w pałacu papieskim i był bliskim zaufanym tego papieża. W 1530 r., choć dość stary, towarzyszył cesarzowi [[Karol V|Karolowi V] do Bolonii, aby wziąć udział w koronacji cesarza. W Bolonii napisał swoje najbardziej znane dzieło, ''De coronatione principum'', które ze względu na zawarte w nim poglądy na stosunek Kościoła do państwa zostało umieszczone w ''[https://pl.wikipedia.org/wiki/Indeks_ksi%C4%85g_zakazanych Index Librorum Prohibitorum]'' z 23 lipca 1611 r. Balbus był autorem wielu innych dzieł, w tym pism poetyckich, oratoryjnych i polityczno-moralnych, wydanych pod redakcją Josepha von Retzera (Wiedeń, 1791–92, t. 2).
−
 
 
−
W 1521 roku Balbus pojawił się na sejmie robaków jako ambasador węgiersko-czeski Ludwika II i zwrócił na siebie uwagę dyskursem, w którym protestował przeciwko innowacjom Marcina Lutra i nakłaniał zgromadzonych książąt do konieczności wspólnego przedsięwzięcia. przeciwko Turkom. Wkrótce potem był w służbie arcyksięcia Ferdynanda Austrii, który w 1522 r. Mianował go biskupem Gurk i wysłał go do Rzymu z ambasadą gratulacyjną do nowo wybranego papieża Adriana VI. Częścią jego misji było także skłonienie papieża do ogłoszenia krucjaty przeciwko Turcji. Przemówienie, które wygłosił, zostało przyjęte przez papieża na audiencji publicznej 9 lutego 1523 r., Zostało dobrze przyjęte w kręgach humanistycznych jako cud elokwencji. Balbus pozostał w Rzymie przez jakiś czas i został tam wyświęcony na biskupa Gurk 25 marca 1523 r.
 
−
 
 
−
In 1521 Balbus appeared at the [[Diet of Worms]] as the ambassador of [[Louis II of Hungary and Bohemia]], and attracted considerable attention by a discourse in which he protested against the innovations of [[Martin Luther]], and urged upon the assembled princes the necessity of a joint undertaking against the Turks. Shortly afterward he was in the service of Archduke Ferdinand of Austria, who, in 1522, designated him Bishop of Gurk, and sent him to Rome on a congratulatory embassy to the newly elected pontiff, [[Adrian VI]]. It was a part of his mission also to induce the pope to proclaim a crusade against Turkey. The address which he made on being received by the pope in a public audience, 9 February 1523, was well received in humanistic circles as a marvel of eloquence. Balbus remained in Rome for some time and was there consecrated Bishop of Gurk, 25 March 1523.
 
−
 
 
−
Jako biskup często był nieobecny w swojej diecezji. Z jednego z jego listów dowiadujemy się, że w czasach Klemensa VII mieszkał przez kilka lat w Rzymie w pałacu papieskim i był bardzo zaufany tego papieża. W 1530 r., Choć dość stary, towarzyszył cesarzowi Karolowi V do Bolonii, aby wziąć udział w koronacji cesarza. W Bolonii napisał swoje najbardziej znane dzieło, De coronatione principum, które ze względu na zawarte w nim poglądy na stosunek Kościoła do państwa zostało umieszczone w Index Librorum Prohibitorum z 23 lipca 1611 r. Balbus był autorem wielu innych dzieła, w tym pisma poetyckie, oratoryjne i polityczno-moralne, pod redakcją Josepha von Retzera (Wiedeń, 1791–92, t. 2).
 
−
 
 
−
As a bishop, he was frequently absent from his diocese. From one of his letters, we learn that in the time of [[Clement VII]] he lived in Rome for some years in the papal palace and was much in the confidence of that pontiff. In 1530, though quite an old man, he accompanied [[Charles V, Holy Roman Emperor|Emperor Charles V]] to [[Bologna]] to attend the emperor's coronation. At Bologna he wrote his best-known work, ''De coronatione principum'', which, on account of the views it contains on the relation of Church and State, was placed on the ''[[Index Librorum Prohibitorum]]'', 23 July 1611. Balbus was the author of many other works, including poetical, oratorical, and politico-moral writings which were edited by Joseph von Retzer (Vienna, 1791–92, 2 vols.).
 
  
 
==Przypisy ==
 
==Przypisy ==
−
{{izvori}}
+
* Ten artykuł zawiera tekst z publikacji znajdującej się obecnie w domenie publicznej: Herbermann, Charles, red. (1913). [https://en.wikisource.org/wiki/Catholic_Encyclopedia_(1913)/Hieronymus_Balbus „Hieronymus Balbus”]. Encyklopedia katolicka. Nowy Jork: Robert Appleton Company.
  
 
== Link zewnętrzny ==
 
== Link zewnętrzny ==
Linia 39: Linia 31:
 
Roberto Weiss (January 1939). "Cornelio Vitelli in France and England". ''The Journal of the Warburg and Courtauld Institutes''. '''2''' (3): 219–226.
 
Roberto Weiss (January 1939). "Cornelio Vitelli in France and England". ''The Journal of the Warburg and Courtauld Institutes''. '''2''' (3): 219–226.
  
−
{{DEFAULTSORT:Balbus, Hieronymus}}
+
|
 +
{{Biogram infobox
 +
|imię i nazwisko      = Hieronymus Balbus
 +
|imię i nazwisko org  = Girolamo Balbi
 +
|grafika              =
 +
|opis grafiki        =
 +
|podpis              =
 +
|data urodzenia      = ok.1450
 +
|miejsce urodzenia    = Wenecja
 +
|data śmierci        = ok.1535
 +
|miejsce śmierci      = Wenecja
 +
|zawód                = renesansowy humanista, poeta, dyplomata
 +
|faksymile            =
 +
|opis faksymile      =
 +
|odznaczenia          =
 +
|commons              =
 +
|www                  =
 +
}}
 +
|}
  
−
[[Category:1450 births]]
+
{{SORTUJ:Balbus, Hieronymus}}
−
[[Category:1535 deaths]]
 
  
−
[[Category:Italian Renaissance humanists]]
+
[[Kategoria:Doradcy króla Węgier]]
−
[[Category:Austrian Renaissance humanists]]
+
[[Kategoria:Urodzeni w XV wieku]]
−
[[Category:French Renaissance humanists]]
+
[[Kategoria:Urodzeni w 1450]]
−
[[Category:Italian expatriates in Austria]]
+
[[Kategoria:Zmarli w 1535]]
−
[[Category:Italian expatriates in France]]
+
[[Kategoria:Zmarli w XVI wieku]]
−
[[Category:University of Paris faculty]]
+
[[Kategoria:Włoscy humaniści]]
−
[[Category:University of Vienna faculty]]
 
−
[[Category:People from Venice]]
 
−
[[Category:French male non-fiction writers]]
 
−
[[Category:Bishops of Gurk]]
 

Aktualna wersja na dzień 09:41, 3 sty 2021

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Hieronymus Balbus, zwany także Girolamo Balbi lub Accellini (* ok.1450 w Wenecji, † ok.1535), włoski humanista, renesansowy poeta, dyplomata i biskup Gurk w Karyntii.


Był uczniem Juliusa Pomponiusa Laetusa, założyciela Akademii Rzymskiej. Jako młody człowiek miał podobno skłonność do kłótni i przez pewien czas prowadził bardzo swobodne życie. Ale w późniejszych latach był bardzo szanowany i uważany za jednego z najwybitniejszych ludzi swoich czasów. W 1485 był profesorem na Uniwersytecie Paryskim. Jego apodyktyczny sposób bycia w tym miejscu wkrótce doprowadził go do konfliktu z różnymi uczonymi, a na skutek ataku, jakiego ci ludzie dokonali na jego charakter, był zmuszony opuścić Paryż w 1491 roku. Kilka lat później (1494) na zaproszenie cesarza Maksymiliana I przeszedł na Uniwersytet Wiedeński, gdzie wykładał poezję, klasykę rzymską i prawoznawstwo. Ponownie przebywał w Paryżu przez krótki okres w 1495 r. i odwiedził Londyn w 1496 r., ale w 1497 r. wznowił profesurę w Wiedniu. Tutaj został członkiem Towarzystwa Dunajskiego i żył w bliskiej przyjaźni z jego założycielem, Konradem Celtisem] humanista, ówczesny profesor i bibliotekarz Uniwersytetu Wiedeńskiego. W niespełna rok ponowne kłótnie z kolegami zmusiły go do opuszczenia Wiednia. Następnie Balbus udał się do Pragi (1498), gdzie przyjął profesurę, którą uzyskali dla niego wiedeńscy przyjaciele. Ale jego nieregularne zachowanie, skandaliczne pisma i sporny temperament szybko wypędziły go z miasta. Opuszczając Pragę wycofał się na Węgry (Pecz) i przebywał na emeryturze przez piętnaście lat, w tym czasie całkowicie zmienił swój styl życia, a nawet przyjął zakony. Jego późniejsza kariera jako duchownego była jedną z wyróżnień. Został rektorem kapituły katedralnej w Waizen w 1515 r., Później także tej w Bratysławie, a przez kilka lat zajmował ważne stanowisko na dworze węgierskim, gdzie był wychowawcą książąt królewskich i prywatnym sekretarzem król Władysława II.

W 1521 roku Balbus pojawił się na sejmie w Worms jako ambasador węgiersko-czeskiego króla Ludwika II i zwrócił na siebie uwagę dyskursem, w którym protestował przeciwko innowacjom Marcina Lutra i nakłaniał zgromadzonych książąt do konieczności wspólnego przedsięwzięcia przeciwko Turkom. Wkrótce potem był w służbie arcyksięcia Austrii Ferdynanda, który w 1522 r. mianował go biskupem Gurk i wysłał go do Rzymu z misja gratulacyjną do nowo wybranego papieża Hadriana VI. Częścią jego misji było także nakłonienie papieża do ogłoszenia krucjaty przeciwko Turcji. Przemówienie, które wygłosił, zostało przyjęte przez papieża na audiencji publicznej 9 lutego 1523 r., Zostało dobrze przyjęte w kręgach humanistycznych jako cud elokwencji. Balbus pozostał w Rzymie przez jakiś czas i został tam wyświęcony na biskupa Gurk 25 marca 1523 r.

Jako biskup często był nieobecny w swojej diecezji. Z jednego z jego listów dowiadujemy się, że w czasach Klemensa VII mieszkał przez kilka lat w Rzymie w pałacu papieskim i był bliskim zaufanym tego papieża. W 1530 r., choć dość stary, towarzyszył cesarzowi [[Karol V|Karolowi V] do Bolonii, aby wziąć udział w koronacji cesarza. W Bolonii napisał swoje najbardziej znane dzieło, De coronatione principum, które ze względu na zawarte w nim poglądy na stosunek Kościoła do państwa zostało umieszczone w Index Librorum Prohibitorum z 23 lipca 1611 r. Balbus był autorem wielu innych dzieł, w tym pism poetyckich, oratoryjnych i polityczno-moralnych, wydanych pod redakcją Josepha von Retzera (Wiedeń, 1791–92, t. 2).

Przypisy

  • Ten artykuł zawiera tekst z publikacji znajdującej się obecnie w domenie publicznej: Herbermann, Charles, red. (1913). „Hieronymus Balbus”. Encyklopedia katolicka. Nowy Jork: Robert Appleton Company.

Link zewnętrzny

P. S. Allen (July 1902). "Hieronymus Balbus in Paris". The English Historical Review. 17 (67): 417–428. doi:10.1093/ehr/XVII.LXVII.417. JSTOR 549035. Roberto Weiss (January 1939). "Cornelio Vitelli in France and England". The Journal of the Warburg and Courtauld Institutes. 2 (3): 219–226.

Hieronymus Balbus
Girolamo Balbi

Urodziny ok.1450
Miejsce Wenecja
Śmierć ok.1535
Miejsce śmierci Wenecja
Zawód, zajęcie renesansowy humanista, poeta, dyplomata
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Girolamo_Balbi&oldid=46835”