Heinrich der Vogler: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m (Zastępowanie tekstu - " - " na " – ")
Linia 1: Linia 1:
−
[[Kategoria:1ban]]
+
[[Kategoria:0]]
 
[[Kategoria:Strony importowane z polskiej Wikipedii]]
 
[[Kategoria:Strony importowane z polskiej Wikipedii]]
 
{{Uwaga polska|
 
{{Uwaga polska|
Linia 15: Linia 15:
 
  |
 
  |
  
 +
'''Henryk I Ptasznik''' (niem. ''Heinrich der Vogler'') (* 876, † 2 lipca [[936]]) – [[Władcy Saksonii|książę Saksonii]] [[912]]–[[936]], [[Władcy Niemiec|król Niemiec]] [[919]]–[[936]]; z saskiej dynastii [[Ludolfingowie|Ludolfingów]].
 +
 +
== Życiorys ==
 +
Przydomek ''Ptasznik'' zawdzięczał zamiłowaniu do polowań z ptakami drapieżnymi. Po śmierci ojca [[Otto Dostojny|Ottona I Dostojnego]] w [[912]] r. został księciem [[Saksonia|Saksonii]] mimo sprzeciwu króla [[Konrad I (król niemiecki)|Konrada I]]. Ten sam władca, widząc niebezpieczeństwo rozpadu królestwa na państwa plemienne, desygnował na następcę najpotężniejszego ze swych przeciwników i w [[919]] r. Henryk wyniesiony został na tron niemiecki przez możnowładców [[Frankonia|Frankonii]] i Saksonii. Następnie hołd złożył mu książę [[Szwabia|Szwabii]] [[Burchard II (książę Szwabii)|Burchard II]], a w [[921]] r. zmusił do podporządkowania się władcę [[Bawaria|Bawarii]], [[Arnulf (książę Bawarii)|Arnulfa]]. W [[925]] r. odzyskał [[Lotaryngia|Lotaryngię]], a jej władca, książę [[Gizelbert (książę Lotaryngii)|Gizelbert]], już jako lennik niemiecki, ożenił się w [[928]] r. z córką Henryka, [[Gerberga Saska|Gerbergą]].
 +
 +
Po uporządkowaniu spraw wewnętrznych dalsze działania militarne i polityczne Henryka Ptasznika ukierunkowane były na zabezpieczenie interesów dynastii i Saksonii oraz zabezpieczenie granic królestwa na północy i wschodzie. W celu powstrzymania nieustannych najazdów [[Węgrzy|Węgrów]] król zmuszony był do zawarcia z nimi rozejmu w [[924]] r. i płacenia trybutu. Wcześniej, w 919, poniósł porażkę z nimi w bitwie pod [[Machern|Püchen]]<ref>Szabolcs de Vajay, ''Der Eintritt des ungarischen Stämmebundes in die europäische Geschichte (862-933)'', Ungarisches Institut München, V. Hase & Koehler Verlag, Mainz, 1968, s. 61</ref>. Okres pokoju Henryk wykorzystał na wzmocnienie sieci grodów obronnych i utworzenie jazdy, koniecznej w walce z koczownikami.
 +
 +
W 929 roku Henryk podbił ziemie [[Glomici|Głomaczów]], [[Milczanie|Milczan]], [[Stodoranie|Stodoran]] oraz [[Księstwo Czeskie|Czechy]] pod panowaniem [[Wacław I Święty|Wacława]], narzucając im trybut{{odn|Myśliński|2011|s=11}}. W 932 roku narzucił trybut także [[Łużyczanie|Łużyczanom]]. W 933 roku ziemie niemieckie najechali [[Węgrzy]], którzy przemaszerowali przez terytorium czeskie i stodorańskie prawdopodobnie za zgodą miejscowych władców, bowiem nie napotkali z ich strony żadnego oporu. Być może o pomoc do Węgrów zwróciły się zaniepokojone nasileniem ekspansji niemieckiej na wschodzie Czechy{{odn|Myśliński|2011|s=12}}. 15 marca 933 roku Henryk pokonał ich w [[Bitwa nad Unstrutą|bitwie nad rzeką Unstrutą]] w [[Turyngia|Turyngii]], co znacznie powstrzymało najazdy Madziarów. Zwycięstwo to miało znaczenie moralne, wykraczające poza jego wagę militarną: umocniło panowanie Henryka I i jego rodu, a także zbliżyło do siebie przedstawicieli różnych plemion niemieckich, walczących ręka w rękę przeciw wspólnym wrogom{{fakt|data=2013-03}}.
 +
 +
W 934 roku syn Henryka I [[Thankmar]], który nie pogodził się z decyzją ojca o wyznaczeniu w 929 roku swoim następcą [[Otton I Wielki|Ottona]], próbował nawiązać sojusz z plemieniem [[Wkrzanie|Wkrzan]]. Poselstwo Thankmara spotkało się z niepowodzeniem, a jego posłowie zostali pobici. Prawdopodobnie plemię to nie było zainteresowane układami z Niemcami, bliżej im było do porozumienia z sąsiednimi [[Polanie|Polanami]]. Aby temu zapobiec, Henryk I podjął wyprawę na ziemię wkrzańską{{odn|Myśliński|2011|s=12-13}}. Na północy Henryk prowadził także walki z [[Duńczycy|Duńczykami]] i sprzymierzonymi z nimi [[Wieleci|Wieletami]], które zakończyły się m.in. przyłączeniem w 934 roku [[Szlezwik]]u.
 +
 +
Henryk był jedynym władcą, który zrezygnował z kościelnej ceremonii koronacji królewskiej, ale prawdopodobnie pod koniec życia planował wyprawę po koronę cesarską do Rzymu. Zasługą Henryka I Ptasznika było zapobieżenie rozpadowi państwa na księstwa plemienne i konsolidacja wewnętrzna królestwa. Jego panowanie zapoczątkowało okres świetności Niemiec pod rządami [[Ottonowie|Ottonów]].
 +
 +
Do czasów Henryka Ptasznika nawiązują różne legendy. Jest on jedną z istotniejszych postaci w operze [[Richard Wagner|Ryszarda Wagnera]] – ''[[Lohengrin (opera)|Lohengrin]]''<ref>Wagner – THE GREAT OPERAS FROM THE BAYREUTH FESTIVAL, Decca, 2008</ref>.
 +
 +
== Małżeństwa ==
 +
# [[906]] – [[Hateburga|Hatheburga]], córka hr. saskiego Erwina; rozwód [[909]].
 +
# [[910]] – [[Matylda von Ringelheim|Matylda z Ringelheim]] (892–968), córka hr. Dytryka z [[Westfalia|Westfalii]].
 +
 +
Potomkowie (z 1. małżeństwa):
 +
# [[Thankmar]] (ok. [[907]]–[[938]]).
 +
 +
Potomkowie (z 2. małżeństwa):
 +
# [[Otton I Wielki|Otto I Wielki]] ([[912]]–[[973]]), ks. Saksonii i Turyngii, kr. i ces. rzymski, kr. Włoch.
 +
# [[Gerberga Saska|Gerberga]] ([[913]]–[[984]]), 1. mąż: [[Gizelbert (książę Lotaryngii)|Gizelbert]], ks. Lotaryngii; 2. mąż: [[Ludwik IV Zamorski]] kr. Franków Zachodnich.
 +
# [[Henryk I Ludolfing|Henryk I]] (ok. [[920]]–[[955]]), ks. Bawarii i Lotaryngii.
 +
# [[Jadwiga Saska|Jadwiga]] ([[922]]–[[965]]), mąż: [[Hugo Wielki]], hr. Paryża.
 +
# [[Bruno (arcybiskup koloński)|Bruno]] ([[925]]–[[965]]), arcybiskup [[Kolonia (Niemcy)|Kolonii]], ks. Lotaryngii.
 +
 +
== Przypisy ==
 +
{{izvori}}
 +
 +
== Bibliografia ==
 +
* Kazimierz Myśliński: ''Polska wobec Słowian połabskich do końca wieku XII''. Wodzisław Śląski: 2011, str. 11-13. ISBN 978-83-932793-4-0.
 +
 +
|
 
{{Władca infobox
 
{{Władca infobox
 
  |władca            = Heinrich der Vogler (niem.)<br>Henryk I Ptasznik (pol.)
 
  |władca            = Heinrich der Vogler (niem.)<br>Henryk I Ptasznik (pol.)
 
  |imiona            =  
 
  |imiona            =  
−
  |tytulatura        =  
+
  |tytulatura        = [[Książę Saksonii]]<br>[[Król wschodniofrankijski (Niemiec)]]
 
  |grafika          = BildHeinrich.jpg
 
  |grafika          = BildHeinrich.jpg
 
  |opis grafiki      = Wizerunek Henryka Ptasznika w anonimowej kronice z czasów [[Henryk V Salicki|Henryka V]]
 
  |opis grafiki      = Wizerunek Henryka Ptasznika w anonimowej kronice z czasów [[Henryk V Salicki|Henryka V]]
Linia 32: Linia 68:
 
  |1. poprzednik    = [[Otto Dostojny|Otto I Znakomity]]
 
  |1. poprzednik    = [[Otto Dostojny|Otto I Znakomity]]
 
  |1. następca      = [[Otton I Wielki]]
 
  |1. następca      = [[Otton I Wielki]]
 +
 
  |2. tytuł          = [[Władcy Niemiec|Król wschodniofrankijski (Niemiec)]]
 
  |2. tytuł          = [[Władcy Niemiec|Król wschodniofrankijski (Niemiec)]]
 
  |2. od            = [[919]]
 
  |2. od            = [[919]]
Linia 38: Linia 75:
 
  |2. poprzednik    = [[Konrad I (król niemiecki)|Konrad I]]
 
  |2. poprzednik    = [[Konrad I (król niemiecki)|Konrad I]]
 
  |2. następca      = [[Otton I Wielki]]
 
  |2. następca      = [[Otton I Wielki]]
 +
 
  |dynastia          = [[Ludolfingowie]]
 
  |dynastia          = [[Ludolfingowie]]
 +
|państwo = [[Cesarstwo]]
 
  |data urodzenia    = [[876]]
 
  |data urodzenia    = [[876]]
 
  |miejsce urodzenia =  
 
  |miejsce urodzenia =  
Linia 53: Linia 92:
 
  |1. związek do    =  
 
  |1. związek do    =  
 
  |1. dzieci        = [[Thankmar]]
 
  |1. dzieci        = [[Thankmar]]
 +
 
  |2. związek        = żona
 
  |2. związek        = żona
 
  |2. związek z      = [[Matylda von Ringelheim]]
 
  |2. związek z      = [[Matylda von Ringelheim]]
Linia 63: Linia 103:
 
  |wikicytaty        =  
 
  |wikicytaty        =  
 
}}
 
}}
−
'''Henryk I Ptasznik''' ([[Język niemiecki|niem.]] ''Heinrich der Vogler'') (ur. [[876]], zm. [[2 lipca]] [[936]]) – [[Władcy Saksonii|książę Saksonii]] [[912]]–[[936]], [[Władcy Niemiec|król Niemiec]] [[919]]–[[936]]; z saskiej dynastii [[Ludolfingowie|Ludolfingów]].
+
|}
−
 
 
−
== Życiorys ==
 
−
Przydomek ''Ptasznik'' zawdzięczał zamiłowaniu do polowań z ptakami drapieżnymi. Po śmierci ojca [[Otto Dostojny|Ottona I Dostojnego]] w [[912]] r. został księciem [[Saksonia|Saksonii]] mimo sprzeciwu króla [[Konrad I (król niemiecki)|Konrada I]]. Ten sam władca, widząc niebezpieczeństwo rozpadu królestwa na państwa plemienne, desygnował na następcę najpotężniejszego ze swych przeciwników i w [[919]] r. Henryk wyniesiony został na tron niemiecki przez możnowładców [[Frankonia|Frankonii]] i Saksonii. Następnie hołd złożył mu książę [[Szwabia|Szwabii]] [[Burchard II (książę Szwabii)|Burchard II]], a w [[921]] r. zmusił do podporządkowania się władcę [[Bawaria|Bawarii]], [[Arnulf (książę Bawarii)|Arnulfa]]. W [[925]] r. odzyskał [[Lotaryngia|Lotaryngię]], a jej władca, książę [[Gizelbert (książę Lotaryngii)|Gizelbert]], już jako lennik niemiecki, ożenił się w [[928]] r. z córką Henryka, [[Gerberga Saska|Gerbergą]].
 
−
 
 
−
Po uporządkowaniu spraw wewnętrznych dalsze działania militarne i polityczne Henryka Ptasznika ukierunkowane były na zabezpieczenie interesów dynastii i Saksonii oraz zabezpieczenie granic królestwa na północy i wschodzie. W celu powstrzymania nieustannych najazdów [[Węgrzy|Węgrów]] król zmuszony był do zawarcia z nimi rozejmu w [[924]] r. i płacenia trybutu. Wcześniej, w 919, poniósł porażkę z nimi w bitwie pod [[Machern|Püchen]]<ref>Szabolcs de Vajay, ''Der Eintritt des ungarischen Stämmebundes in die europäische Geschichte (862-933)'', Ungarisches Institut München, V. Hase & Koehler Verlag, Mainz, 1968, s. 61</ref>. Okres pokoju Henryk wykorzystał na wzmocnienie sieci grodów obronnych i utworzenie jazdy, koniecznej w walce z koczownikami.
 
−
 
 
−
W 929 roku Henryk podbił ziemie [[Glomici|Głomaczów]], [[Milczanie|Milczan]], [[Stodoranie|Stodoran]] oraz [[Księstwo Czeskie|Czechy]] pod panowaniem [[Wacław I Święty|Wacława]], narzucając im trybut{{odn|Myśliński|2011|s=11}}. W 932 roku narzucił trybut także [[Łużyczanie|Łużyczanom]]. W 933 roku ziemie niemieckie najechali [[Węgrzy]], którzy przemaszerowali przez terytorium czeskie i stodorańskie prawdopodobnie za zgodą miejscowych władców, bowiem nie napotkali z ich strony żadnego oporu. Być może o pomoc do Węgrów zwróciły się zaniepokojone nasileniem ekspansji niemieckiej na wschodzie Czechy{{odn|Myśliński|2011|s=12}}. 15 marca 933 roku Henryk pokonał ich w [[Bitwa nad Unstrutą|bitwie nad rzeką Unstrutą]] w [[Turyngia|Turyngii]], co znacznie powstrzymało najazdy Madziarów. Zwycięstwo to miało znaczenie moralne, wykraczające poza jego wagę militarną: umocniło panowanie Henryka I i jego rodu, a także zbliżyło do siebie przedstawicieli różnych plemion niemieckich, walczących ręka w rękę przeciw wspólnym wrogom{{fakt|data=2013-03}}.
 
−
 
 
−
W 934 roku syn Henryka I [[Thankmar]], który nie pogodził się z decyzją ojca o wyznaczeniu w 929 roku swoim następcą [[Otton I Wielki|Ottona]], próbował nawiązać sojusz z plemieniem [[Wkrzanie|Wkrzan]]. Poselstwo Thankmara spotkało się z niepowodzeniem, a jego posłowie zostali pobici. Prawdopodobnie plemię to nie było zainteresowane układami z Niemcami, bliżej im było do porozumienia z sąsiednimi [[Polanie|Polanami]]. Aby temu zapobiec, Henryk I podjął wyprawę na ziemię wkrzańską{{odn|Myśliński|2011|s=12-13}}. Na północy Henryk prowadził także walki z [[Duńczycy|Duńczykami]] i sprzymierzonymi z nimi [[Wieleci|Wieletami]], które zakończyły się m.in. przyłączeniem w 934 roku [[Szlezwik]]u.
 
−
 
 
−
Henryk był jedynym władcą, który zrezygnował z kościelnej ceremonii koronacji królewskiej, ale prawdopodobnie pod koniec życia planował wyprawę po koronę cesarską do Rzymu. Zasługą Henryka I Ptasznika było zapobieżenie rozpadowi państwa na księstwa plemienne i konsolidacja wewnętrzna królestwa. Jego panowanie zapoczątkowało okres świetności Niemiec pod rządami [[Ottonowie|Ottonów]].
 
−
 
 
−
Do czasów Henryka Ptasznika nawiązują różne legendy. Jest on jedną z istotniejszych postaci w operze [[Richard Wagner|Ryszarda Wagnera]] – ''[[Lohengrin (opera)|Lohengrin]]''<ref>Wagner – THE GREAT OPERAS FROM THE BAYREUTH FESTIVAL, Decca, 2008</ref>.
 
−
 
 
−
== Małżeństwa ==
 
−
# [[906]] – [[Hateburga|Hatheburga]], córka hr. saskiego Erwina; rozwód [[909]].
 
−
# [[910]] – [[Matylda von Ringelheim|Matylda z Ringelheim]] (892–968), córka hr. Dytryka z [[Westfalia|Westfalii]].
 
−
 
 
−
Potomkowie (z 1. małżeństwa):
 
−
# [[Thankmar]] (ok. [[907]]–[[938]]).
 
−
 
 
−
Potomkowie (z 2. małżeństwa):
 
−
# [[Otton I Wielki|Otto I Wielki]] ([[912]]–[[973]]), ks. Saksonii i Turyngii, kr. i ces. rzymski, kr. Włoch.
 
−
# [[Gerberga Saska|Gerberga]] ([[913]]–[[984]]), 1. mąż: [[Gizelbert (książę Lotaryngii)|Gizelbert]], ks. Lotaryngii; 2. mąż: [[Ludwik IV Zamorski]] kr. Franków Zachodnich.
 
−
# [[Henryk I Ludolfing|Henryk I]] (ok. [[920]]–[[955]]), ks. Bawarii i Lotaryngii.
 
−
# [[Jadwiga Saska|Jadwiga]] ([[922]]–[[965]]), mąż: [[Hugo Wielki]], hr. Paryża.
 
−
# [[Bruno (arcybiskup koloński)|Bruno]] ([[925]]–[[965]]), arcybiskup [[Kolonia (Niemcy)|Kolonii]], ks. Lotaryngii.
 
−
 
 
−
== Przypisy ==
 
−
{{izvori}}
 
−
 
 
−
== Bibliografia ==
 
−
* Kazimierz Myśliński: ''Polska wobec Słowian połabskich do końca wieku XII''. Wodzisław Śląski: 2011, str. 11-13. ISBN 978-83-932793-4-0.
 
−
 
 
−
{{Władcy Saksonii}}
 
−
{{Królowie niemieccy}}
 
−
{{Władcy Lotaryngii}}
 
  
−
{{Kontrola autorytatywna}}
+
{{SORTUJ:Ludolfingowie, Henryk}}
  
 +
[[Kategoria:Dynastie]]
 
[[Kategoria:Ludolfingowie]]
 
[[Kategoria:Ludolfingowie]]
 
[[Kategoria:Władcy Niemiec]]
 
[[Kategoria:Władcy Niemiec]]

Wersja z 16:29, 8 sty 2021

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Henryk I Ptasznik (niem. Heinrich der Vogler) (* 876, † 2 lipca 936) – książę Saksonii 912–936, król Niemiec 919–936; z saskiej dynastii Ludolfingów.

Życiorys

Przydomek Ptasznik zawdzięczał zamiłowaniu do polowań z ptakami drapieżnymi. Po śmierci ojca Ottona I Dostojnego w 912 r. został księciem Saksonii mimo sprzeciwu króla Konrada I. Ten sam władca, widząc niebezpieczeństwo rozpadu królestwa na państwa plemienne, desygnował na następcę najpotężniejszego ze swych przeciwników i w 919 r. Henryk wyniesiony został na tron niemiecki przez możnowładców Frankonii i Saksonii. Następnie hołd złożył mu książę Szwabii Burchard II, a w 921 r. zmusił do podporządkowania się władcę Bawarii, Arnulfa. W 925 r. odzyskał Lotaryngię, a jej władca, książę Gizelbert, już jako lennik niemiecki, ożenił się w 928 r. z córką Henryka, Gerbergą.

Po uporządkowaniu spraw wewnętrznych dalsze działania militarne i polityczne Henryka Ptasznika ukierunkowane były na zabezpieczenie interesów dynastii i Saksonii oraz zabezpieczenie granic królestwa na północy i wschodzie. W celu powstrzymania nieustannych najazdów Węgrów król zmuszony był do zawarcia z nimi rozejmu w 924 r. i płacenia trybutu. Wcześniej, w 919, poniósł porażkę z nimi w bitwie pod Püchen[1]. Okres pokoju Henryk wykorzystał na wzmocnienie sieci grodów obronnych i utworzenie jazdy, koniecznej w walce z koczownikami.

W 929 roku Henryk podbił ziemie Głomaczów, Milczan, Stodoran oraz Czechy pod panowaniem Wacława, narzucając im trybut[2]. W 932 roku narzucił trybut także Łużyczanom. W 933 roku ziemie niemieckie najechali Węgrzy, którzy przemaszerowali przez terytorium czeskie i stodorańskie prawdopodobnie za zgodą miejscowych władców, bowiem nie napotkali z ich strony żadnego oporu. Być może o pomoc do Węgrów zwróciły się zaniepokojone nasileniem ekspansji niemieckiej na wschodzie Czechy[3]. 15 marca 933 roku Henryk pokonał ich w bitwie nad rzeką Unstrutą w Turyngii, co znacznie powstrzymało najazdy Madziarów. Zwycięstwo to miało znaczenie moralne, wykraczające poza jego wagę militarną: umocniło panowanie Henryka I i jego rodu, a także zbliżyło do siebie przedstawicieli różnych plemion niemieckich, walczących ręka w rękę przeciw wspólnym wrogom[potrzebny przypis].

W 934 roku syn Henryka I Thankmar, który nie pogodził się z decyzją ojca o wyznaczeniu w 929 roku swoim następcą Ottona, próbował nawiązać sojusz z plemieniem Wkrzan. Poselstwo Thankmara spotkało się z niepowodzeniem, a jego posłowie zostali pobici. Prawdopodobnie plemię to nie było zainteresowane układami z Niemcami, bliżej im było do porozumienia z sąsiednimi Polanami. Aby temu zapobiec, Henryk I podjął wyprawę na ziemię wkrzańską[4]. Na północy Henryk prowadził także walki z Duńczykami i sprzymierzonymi z nimi Wieletami, które zakończyły się m.in. przyłączeniem w 934 roku Szlezwiku.

Henryk był jedynym władcą, który zrezygnował z kościelnej ceremonii koronacji królewskiej, ale prawdopodobnie pod koniec życia planował wyprawę po koronę cesarską do Rzymu. Zasługą Henryka I Ptasznika było zapobieżenie rozpadowi państwa na księstwa plemienne i konsolidacja wewnętrzna królestwa. Jego panowanie zapoczątkowało okres świetności Niemiec pod rządami Ottonów.

Do czasów Henryka Ptasznika nawiązują różne legendy. Jest on jedną z istotniejszych postaci w operze Ryszarda Wagnera – Lohengrin[5].

Małżeństwa

  1. 906 – Hatheburga, córka hr. saskiego Erwina; rozwód 909.
  2. 910 – Matylda z Ringelheim (892–968), córka hr. Dytryka z Westfalii.

Potomkowie (z 1. małżeństwa):

  1. Thankmar (ok. 907–938).

Potomkowie (z 2. małżeństwa):

  1. Otto I Wielki (912–973), ks. Saksonii i Turyngii, kr. i ces. rzymski, kr. Włoch.
  2. Gerberga (913–984), 1. mąż: Gizelbert, ks. Lotaryngii; 2. mąż: Ludwik IV Zamorski kr. Franków Zachodnich.
  3. Henryk I (ok. 920–955), ks. Bawarii i Lotaryngii.
  4. Jadwiga (922–965), mąż: Hugo Wielki, hr. Paryża.
  5. Bruno (925–965), arcybiskup Kolonii, ks. Lotaryngii.

Przypisy

  1. ↑ Szabolcs de Vajay, Der Eintritt des ungarischen Stämmebundes in die europäische Geschichte (862-933), Ungarisches Institut München, V. Hase & Koehler Verlag, Mainz, 1968, s. 61
  2. ↑ Myśliński 2011 ↓, str. 11.
  3. ↑ Myśliński 2011 ↓, str. 12.
  4. ↑ Myśliński 2011 ↓, str. 12-13.
  5. ↑ Wagner – THE GREAT OPERAS FROM THE BAYREUTH FESTIVAL, Decca, 2008

Bibliografia

  • Kazimierz Myśliński: Polska wobec Słowian połabskich do końca wieku XII. Wodzisław Śląski: 2011, str. 11-13. ISBN 978-83-932793-4-0.

Heinrich der Vogler (niem.)
Henryk I Ptasznik (pol.)

— Książę Saksonii
Król wschodniofrankijski (Niemiec)		 —
Wizerunek Henryka Ptasznika w anonimowej kronice z czasów Henryka V
Wizerunek Henryka Ptasznika w anonimowej kronice z czasów Henryka V
Książę Saksonii
Okres od 912
do 936
Poprzednik Otto I Znakomity
Następca Otton I Wielki
Król wschodniofrankijski (Niemiec)
Okres od 919
do 936
Poprzednik Konrad I
Następca Otton I Wielki
Dane biograficzne
Dynastia Ludolfingowie
Państwo Cesarstwo
Urodziny 876
Śmierć 2 lipca 936
Ojciec Otto Dostojny
Matka Jadwiga Frankijska
Żona Hatheburga
Dzieci Thankmar
Żona Matylda von Ringelheim
Dzieci Otton I Wielki
Gerberga Saska
Henryk I Ludolfing
Jadwiga Saska
Bruno
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Heinrich_der_Vogler&oldid=46921”