Grzegorz VII: Różnice pomiędzy wersjami
| (Nie pokazano 30 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:0]] |
| + | [[Kategoria:Strony importowane z polskiej Wikipedii]] | ||
{{Uwaga polska| | {{Uwaga polska| | ||
|strona = https://pl.wikipedia.org/wiki/Grzegorz_VII_(papie%C5%BC) | |strona = https://pl.wikipedia.org/wiki/Grzegorz_VII_(papie%C5%BC) | ||
| Linia 14: | Linia 15: | ||
| | | | ||
| − | '''Grzegorz VII''' ([[łacina|łac.]] ''Gregorius VII'', właśc. '''Hildebrand''' '''[[Benedyktyni|OSB]]''' | + | '''Grzegorz VII''' ([[łacina|łac.]] ''Gregorius VII'', właśc. '''Hildebrand''' '''[[Benedyktyni|OSB]]''' (* ok.[[1020]] w [[Sovana|Sovanie]], † 25 maja [[1085]] w [[Salerno]]<ref name="Kelly"> John N. D. Kelly: ''Encyklopedia papieży''. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997. ISBN 83-06-02633-0.</ref>) – [[Święci i błogosławieni Kościoła katolickiego|święty Kościoła katolickiego]], [[papież]] w okresie od 22 kwietnia 1073 do 25 maja 1085<ref name="Wollpert"> Rudolf Fischer-Wollpert: ''Leksykon papieży''. Kraków: Znak, 1996. ISBN 83-7006-437-X.</ref>. |
| − | Należał do papieży-reformatorów, a najlepiej znany jest z powodu tzw. [[spór o inwestyturę|sporu o inwestyturę]], z władcą Niemiec [[Henryk IV Salicki|Henrykiem IV]] | + | Należał do papieży-reformatorów, a najlepiej znany jest z powodu tzw. [[spór o inwestyturę|sporu o inwestyturę]], z władcą Niemiec [[Henryk IV Salicki|Henrykiem IV]]<ref name="Wollpert"></ref>. |
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
=== Życie przed wyborem na papieża === | === Życie przed wyborem na papieża === | ||
| − | Hildebrand urodził się w niezamożnej rodzinie, w [[Toskania|Toskanii]]; wykształcenie i formację duchową zdobył w klasztorze [[benedyktyni|benedyktyńskim]] na [[Awentyn]]ie, związanym z [[Opactwo Matki Bożej w Cîteaux|opactwem św. Piotra i Pawła w Cluny]] | + | Hildebrand urodził się w niezamożnej rodzinie, w [[Toskania|Toskanii]]; wykształcenie i formację duchową zdobył w klasztorze [[benedyktyni|benedyktyńskim]] na [[Awentyn]]ie, związanym z [[Opactwo Matki Bożej w Cîteaux|opactwem św. Piotra i Pawła w Cluny]]<ref name="Kelly"></ref>. Wiosną 1047 roku opuścił [[Rzym]], towarzysząc jako osobisty sekretarz papieżowi [[Grzegorz VI (papież)|Grzegorzowi VI]], zdetronizowanemu przez cesarza [[Henryk III Salicki|Henryka III]] na [[synod]]zie w [[Sutri]] i deportowanemu do [[Kolonia (Niemcy)|Kolonii]]<ref name="Kelly"></ref>. Z rąk Grzegorza VI, otrzymał w 1047 roku, niższe [[sakrament święceń|święcenia kapłańskie]]<ref name="Kelly"></ref>. Po śmierci Grzegorza, wstąpił do klasztoru kluniackiego, lecz po dwóch latach wrócił do Rzymu, by stać się jednym z najbliższych współpracowników pierwszego papieża reformy, [[Leon IX|Leona IX]] (1049-1054) oraz jego następców: [[Wiktor II|Wiktora II]] (1054-1057), [[Stefan IX|Stefana IX]]<ref>według innej numeracji określany jako Stefan X</ref> (1057-1059), [[Mikołaj II (papież)|Mikołaja II]] (1059-1061) i [[Aleksander II (papież)|Aleksandra II]] (1061-1073)<ref name="Kelly"></ref>. Pełnił funkcję [[subdiakon]]a Kościoła Rzymskiego (1049) (święcenia [[subdiakon]]atu otrzymał od Leona IX), rektora [[Bazylika św. Pawła za Murami|bazyliki św. Pawła za Murami]], [[Legat papieski|papieskiego legata]] przewodzącego reformacyjnym synodom w [[Tours]] (1054) i [[Chalon-sur-Saône|Chalon-sur-Saone]] (1056) i [[archidiakon]]a Kościoła rzymskiego (1059)<ref name="Kelly"></ref>. Posłował też na dwór [[Agnieszka z Poitou|cesarzowej Agnieszki]] oraz do [[Mediolan]]u<ref name="Kelly"></ref>. |
=== Wybór === | === Wybór === | ||
| − | Na pogrzebie Aleksandra II (22 kwietnia 1073) został wybrany na papieża przez lud rzymski, który wołał: „Hildebrand ma być papieżem!”, co zostało później potwierdzone przez [[kardynał]]ów | + | Na pogrzebie Aleksandra II (22 kwietnia 1073) został wybrany na papieża przez lud rzymski, który wołał: „Hildebrand ma być papieżem!”, co zostało później potwierdzone przez [[kardynał]]ów<ref name="Wollpert"></ref>. Miesiąc po wyborze otrzymał [[sakrament święceń|święcenia]] [[prezbiter]]atu, a 30 czerwca – [[Sakra|sakrę]] [[biskup]]ią. Nie poinformował dworu cesarskiego o swoim wyborze, ani nie prosił o zatwierdzenie, ze względu na napięcie panujące wówczas pomiędzy papiestwem a cesarstwem<ref name="Kelly"></ref>. |
=== Pontyfikat === | === Pontyfikat === | ||
| − | Z jego okresu pochodzi dokument tzw. ''[[Dictatus Papae]]'' (1075) – jest to program reformy, w którym sformułowano m.in. zasady [[uniwersalizm papieski|uniwersalizmu papieskiego]] | + | Z jego okresu pochodzi dokument tzw. ''[[Dictatus Papae]]'' (1075) – jest to program reformy, w którym sformułowano m.in. zasady [[uniwersalizm papieski|uniwersalizmu papieskiego]]<ref name="Kelly"></ref>. Grzegorz VII był rzecznikiem reformy Kościoła, faktycznym kierownikiem polityki papieskiej od pontyfikatu Mikołaja II<ref name="Wollpert"></ref>. Jako papież realizował program zmierzający do centralizacji Kościoła pod absolutną władzą papieża przez wzmocnienie karności kościelnej oraz emancypację Kościoła spod władzy świeckiej<ref name="Wollpert"></ref>. Na dwóch synodach wielkopostnych w 1074 i 1075, papież potwierdził, wprowadzone przez swoich poprzedników, dekrety potępiające [[symonia|symonię]] i małżeństwa duchownych<ref name="Kelly"></ref>. Ponadto, pozbawił godności wszystkich biskupów, zezwalających na łamanie [[celibat]]u, w zamian za łapówki<ref name="Wollpert"></ref>. Szczególnie przeciwni tym zmianom byli księża z Niemiec i Francji<ref name="Wollpert"></ref>. Prawdziwe zaognienie sporu z biskupami i władzą cesarską spowodował [[spór o inwestyturę]], czyli mianowanie biskupów przez książąt świeckich<ref name="Wollpert"></ref>. |
W wigilię Bożego Narodzenia 1075, gdy Grzegorz odprawiał [[Pasterka|pasterkę]] w [[bazylika Matki Bożej Większej|kościele św. Marii Maggiore]], do krypty wpadła nagle grupa uzbrojonych żołnierzy, najemnicy złapali papieża za włosy i zranionego wywlekli sprzed ołtarza. Zamknięto go w ufortyfikowanej wieży, gdzie był torturowany i wyśmiewany. Następnego dnia papieża odbito, wierni doprowadzili go do kościoła, by dokończył mszę z poprzedniego dnia. | W wigilię Bożego Narodzenia 1075, gdy Grzegorz odprawiał [[Pasterka|pasterkę]] w [[bazylika Matki Bożej Większej|kościele św. Marii Maggiore]], do krypty wpadła nagle grupa uzbrojonych żołnierzy, najemnicy złapali papieża za włosy i zranionego wywlekli sprzed ołtarza. Zamknięto go w ufortyfikowanej wieży, gdzie był torturowany i wyśmiewany. Następnego dnia papieża odbito, wierni doprowadzili go do kościoła, by dokończył mszę z poprzedniego dnia. | ||
| − | Z początku król [[Henryk IV Salicki]] był przychylny reformom, lecz nie zamierzał podporządkować się dekretowi o inwestyturze | + | Z początku król [[Henryk IV Salicki]] był przychylny reformom, lecz nie zamierzał podporządkować się dekretowi o inwestyturze<ref name="Wollpert"></ref>. Gdy 9 czerwca 1075 roku zakończył walkę z Sasami, sam wpłynął na mianowanie biskupów w [[Mediolan]]ie, [[Niemcy|Niemczech]], a także w [[Spoleto]] i [[Fermo]]<ref name="Kelly"></ref>. Dowiedziawszy się o tym, Grzegorz ostro upomniał króla i zagroził mu klątwą<ref name="Wollpert"></ref>. W wyniku tego 24 stycznia 1076 roku król, wraz z biskupami niemieckimi, odbył synod w [[Wormacja|Wormacji]], na którym wystosował list do papieża żądając, by ten opuścił [[Stolica Apostolska|Stolicę Piotrową]]<ref name="Kelly"></ref>. Kilka miesięcy później, Grzegorz odpowiedział na [[synod]]zie wielkopostnym, [[ekskomunika|ekskomunikując]] Henryka i pozbawiając go władzy świeckiej<ref name="Wollpert"></ref>. Spór ten udało się załagodzić legatowi papieskiemu, który doprowadził do spotkania papieża z królem w [[Kanossa|Canossie]] w styczniu 1077 roku<ref name="Wollpert"></ref>. Henryk przez trzy dni publicznie pokazywał się w pokutnych szatach i prosił Grzegorza o wybaczenie i zdjęcie klątwy, czego papież dokonał 27 stycznia<ref name="Wollpert"></ref>. |
| − | Pokój ten okazał się jednak krótkotrwały, ponieważ niemieccy książęta, zbuntowali się przeciw Henrykowi i mianowali antykrólem jego szwagra, [[Rudolf Szwabski|Rudolfa Szwabskiego]] | + | Pokój ten okazał się jednak krótkotrwały, ponieważ niemieccy książęta, zbuntowali się przeciw Henrykowi i mianowali antykrólem jego szwagra, [[Rudolf Szwabski|Rudolfa Szwabskiego]]<ref name="Wollpert"></ref>. Henryk natychmiast zwrócił się do papieża z prośbą o ekskomunikę Rudolfa i zagroził, że jeśli odmówi, król powoła [[antypapież]]a<ref name="Wollpert"></ref>. Na tę groźbę, papież po raz kolejny ekskomunikował Henryka, zdjął z urzędu i obłożył klątwą (marzec 1080)<ref name="Wollpert"></ref>. Wówczas Henryk zwołał synod w [[Bressanone|Brixen]] i 25 czerwca 1080 roku odwołał Grzegorza i powołał na jego miejsce [[arcybiskup]]a [[Rawenna|Rawenny]], [[Klemens III (antypapież)|Wiberta]] (później uznanego za [[antypapież]]a)<ref name="Kelly"></ref>. Wkrótce potem Henryk wyruszył podbić [[Rzym]] i w 1083 zajął tzw. „miasto Leona”, a w rok później pozostałe dzielnice miasta<ref name="Kelly"></ref>. Wówczas kilkunastu [[kardynał]]ów przeszło na stronę Wiberta – antypapieża Klemensa, który w 1084 roku koronował Henryka na cesarza rzymskiego<ref name="Wollpert"></ref>. Z pomocą Grzegorzowi (broniącemu się w [[Zamek Świętego Anioła|Zamku św. Anioła]]), przyszedł władca [[Normanowie|Normanów]] [[Robert Guiscard]], który jednocześnie spustoszył miasto<ref name="Wollpert"></ref>. Odpowiedzialnością za czyny grabieżców, Rzymianie obarczyli Grzegorza, który, złamany tym, wycofał się do [[Salerno]], gdzie rok później zmarł<ref name="Wollpert"></ref>. |
| − | W sprawach zagranicznych Grzegorz poparł [[Królestwo Kastylii|króla Kastylii]] [[Alfons VI|Alfonsa VI]], który w 1080 roku wprowadził liturgię rzymską w miejsce [[ryt mozarabski|liturgii mozarabskiej]] | + | W sprawach zagranicznych Grzegorz poparł [[Królestwo Kastylii|króla Kastylii]] [[Alfons VI|Alfonsa VI]], który w 1080 roku wprowadził liturgię rzymską w miejsce [[ryt mozarabski|liturgii mozarabskiej]]<ref name="Kelly"></ref>. Planował także wysłać krucjatę do [[Cesarstwo Bizantyńskie|Cesarstwa Bizantyńskiego]] przeciw Turkom i odzyskać Grób Święty w [[Jerozolima|Jerozolimie]]<ref name="Kelly"></ref>. Pomimo że nie udało mu się tego zrealizować, zachował przyjazne stosunki z [[Michał VII Dukas|Michałem VII Dukasem]]<ref name="Kelly"></ref>. W 1079 roku, po wieloletnich pertraktacjach, udało mu się przekonać [[Berengar z Tours|Berengara z Tours]], że podczas [[Eucharystia (sakrament)|Eucharystii]], chleb i wino ulegają [[Transsubstancjacja|przemianie substancjalnej]]<ref name="Kelly"></ref>. |
== Odniesienia w kulturze == | == Odniesienia w kulturze == | ||
| Linia 40: | Linia 41: | ||
== Kanonizacja == | == Kanonizacja == | ||
| − | Grzegorz VII został [[beatyfikacja|beatyfikowany]] przez [[Grzegorz XIII|Grzegorza XIII]] w 1584 roku, a [[kanonizacja|kanonizacji]] dokonał w 1606 roku papież [[Paweł V]] | + | Grzegorz VII został [[beatyfikacja|beatyfikowany]] przez [[Grzegorz XIII|Grzegorza XIII]] w 1584 roku, a [[kanonizacja|kanonizacji]] dokonał w 1606 roku papież [[Paweł V]]<ref name="Kelly"></ref>. |
== Dzień obchodów == | == Dzień obchodów == | ||
| − | Jego [[wspomnienie liturgiczne]] obchodzone jest od czasów decyzji [[Benedykt XIII (papież)|Benedykta XIII]] (1728) o [[kanonizacja równoważna|kanonizacji równoważnej]] w całym Kościele w ''[[dies natalis]]'' (25 maja) | + | Jego [[wspomnienie liturgiczne]] obchodzone jest od czasów decyzji [[Benedykt XIII (papież)|Benedykta XIII]] (1728) o [[kanonizacja równoważna|kanonizacji równoważnej]] w całym Kościele w ''[[dies natalis]]'' (25 maja)<ref>[http://www.deon.pl/imieniny/imie,1281,grzegorza.html Grzegorz VII, papie.ż]. [https://pl.wikipedia.org/wiki/Deon.pl deon.pl.] [dostęp 2012-12-21].</ref><ref>[http://www.osservatoreromano.va/pl/news/co-to-znaczy-kanonizacja-rownowazna Co to znaczy kanonizacja równoważna]. [https://pl.wikipedia.org/wiki/L%E2%80%99Osservatore_Romano L’Osservatore Romano], 12 maj 2012. [dostęp 2012-12-21].</ref>. |
== Zobacz też == | == Zobacz też == | ||
| Linia 52: | Linia 53: | ||
* [[święci i błogosławieni Kościoła katolickiego]] | * [[święci i błogosławieni Kościoła katolickiego]] | ||
| − | + | == Przypisy i uwaga == | |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | == Przypisy == | ||
{{izvori}} | {{izvori}} | ||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
== Bibliografia == | == Bibliografia == | ||
* ''Poczet najznamienitszych papieży'', Kluszczyński, Kraków 2005 | * ''Poczet najznamienitszych papieży'', Kluszczyński, Kraków 2005 | ||
| − | * | + | * [http://www.newadvent.org/cathen/06791c.htm Pope St. Gregory VII] (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2012-11-29]. |
| | | | ||
| − | {{ | + | {{Papież infobox |
|imię i nazwisko = Hildebrand | |imię i nazwisko = Hildebrand | ||
|imię i nazwisko oryginalne = | |imię i nazwisko oryginalne = | ||
| Linia 83: | Linia 68: | ||
|tytuł = Papież<br />Biskup Rzymu | |tytuł = Papież<br />Biskup Rzymu | ||
|grafika = Papa Gregorio VII.jpg | |grafika = Papa Gregorio VII.jpg | ||
| + | |opis grafiki = | ||
|herb = | |herb = | ||
|dewiza = | |dewiza = | ||
|dewiza - j. polski = | |dewiza - j. polski = | ||
| + | |faksymile = | ||
| + | |opis faksymile = | ||
|państwo = | |państwo = | ||
|data urodzenia = ok. [[1020]] | |data urodzenia = ok. [[1020]] | ||
| Linia 91: | Linia 79: | ||
|data śmierci = [[25 maja]] [[1085]] | |data śmierci = [[25 maja]] [[1085]] | ||
|miejsce śmierci = [[Salerno]] | |miejsce śmierci = [[Salerno]] | ||
| + | |przyczyna śmierci = | ||
| + | |miejsce spoczynku = | ||
|1. funkcja = Papież | |1. funkcja = Papież | ||
|1. funkcja - okres = 1073-1085 | |1. funkcja - okres = 1073-1085 | ||
| Linia 109: | Linia 99: | ||
|kościół tytularny = | |kościół tytularny = | ||
|data pontyfikatu = 22 kwietnia 1073 | |data pontyfikatu = 22 kwietnia 1073 | ||
| + | |utrata stanu duchownego = | ||
| + | |data laicyzacji = | ||
| + | |grafika 2 = | ||
| + | |opis grafiki 2 = | ||
| + | |||
|odznaczenia = | |odznaczenia = | ||
|commons = Gregorius VII | |commons = Gregorius VII | ||
| Linia 147: | Linia 142: | ||
{{SORTUJ:Grzegorz 07}} | {{SORTUJ:Grzegorz 07}} | ||
| − | + | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:Papieże]] |
[[Kategoria:Święci papieże]] | [[Kategoria:Święci papieże]] | ||
[[Kategoria:Beatyfikowani przez Grzegorza XIII]] | [[Kategoria:Beatyfikowani przez Grzegorza XIII]] | ||
[[Kategoria:Święci poprzez kanonizację równoważną]] | [[Kategoria:Święci poprzez kanonizację równoważną]] | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:Nieznana data urodzenia]] |
| + | [[Kategoria:Urodzeni w XI wieku]] | ||
| + | [[Kategoria:Zmarli w 1085]] | ||
| + | [[Kategoria:Zmarli w XI wieku]] | ||
Aktualna wersja na dzień 07:45, 15 sty 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Grzegorz VII (łac. Gregorius VII, właśc. Hildebrand OSB (* ok.1020 w Sovanie, † 25 maja 1085 w Salerno[1]) – święty Kościoła katolickiego, papież w okresie od 22 kwietnia 1073 do 25 maja 1085[2]. Należał do papieży-reformatorów, a najlepiej znany jest z powodu tzw. sporu o inwestyturę, z władcą Niemiec Henrykiem IV[2]. Spis treściŻyciorysŻycie przed wyborem na papieżaHildebrand urodził się w niezamożnej rodzinie, w Toskanii; wykształcenie i formację duchową zdobył w klasztorze benedyktyńskim na Awentynie, związanym z opactwem św. Piotra i Pawła w Cluny[1]. Wiosną 1047 roku opuścił Rzym, towarzysząc jako osobisty sekretarz papieżowi Grzegorzowi VI, zdetronizowanemu przez cesarza Henryka III na synodzie w Sutri i deportowanemu do Kolonii[1]. Z rąk Grzegorza VI, otrzymał w 1047 roku, niższe święcenia kapłańskie[1]. Po śmierci Grzegorza, wstąpił do klasztoru kluniackiego, lecz po dwóch latach wrócił do Rzymu, by stać się jednym z najbliższych współpracowników pierwszego papieża reformy, Leona IX (1049-1054) oraz jego następców: Wiktora II (1054-1057), Stefana IX[3] (1057-1059), Mikołaja II (1059-1061) i Aleksandra II (1061-1073)[1]. Pełnił funkcję subdiakona Kościoła Rzymskiego (1049) (święcenia subdiakonatu otrzymał od Leona IX), rektora bazyliki św. Pawła za Murami, papieskiego legata przewodzącego reformacyjnym synodom w Tours (1054) i Chalon-sur-Saone (1056) i archidiakona Kościoła rzymskiego (1059)[1]. Posłował też na dwór cesarzowej Agnieszki oraz do Mediolanu[1]. WybórNa pogrzebie Aleksandra II (22 kwietnia 1073) został wybrany na papieża przez lud rzymski, który wołał: „Hildebrand ma być papieżem!”, co zostało później potwierdzone przez kardynałów[2]. Miesiąc po wyborze otrzymał święcenia prezbiteratu, a 30 czerwca – sakrę biskupią. Nie poinformował dworu cesarskiego o swoim wyborze, ani nie prosił o zatwierdzenie, ze względu na napięcie panujące wówczas pomiędzy papiestwem a cesarstwem[1]. PontyfikatZ jego okresu pochodzi dokument tzw. Dictatus Papae (1075) – jest to program reformy, w którym sformułowano m.in. zasady uniwersalizmu papieskiego[1]. Grzegorz VII był rzecznikiem reformy Kościoła, faktycznym kierownikiem polityki papieskiej od pontyfikatu Mikołaja II[2]. Jako papież realizował program zmierzający do centralizacji Kościoła pod absolutną władzą papieża przez wzmocnienie karności kościelnej oraz emancypację Kościoła spod władzy świeckiej[2]. Na dwóch synodach wielkopostnych w 1074 i 1075, papież potwierdził, wprowadzone przez swoich poprzedników, dekrety potępiające symonię i małżeństwa duchownych[1]. Ponadto, pozbawił godności wszystkich biskupów, zezwalających na łamanie celibatu, w zamian za łapówki[2]. Szczególnie przeciwni tym zmianom byli księża z Niemiec i Francji[2]. Prawdziwe zaognienie sporu z biskupami i władzą cesarską spowodował spór o inwestyturę, czyli mianowanie biskupów przez książąt świeckich[2]. W wigilię Bożego Narodzenia 1075, gdy Grzegorz odprawiał pasterkę w kościele św. Marii Maggiore, do krypty wpadła nagle grupa uzbrojonych żołnierzy, najemnicy złapali papieża za włosy i zranionego wywlekli sprzed ołtarza. Zamknięto go w ufortyfikowanej wieży, gdzie był torturowany i wyśmiewany. Następnego dnia papieża odbito, wierni doprowadzili go do kościoła, by dokończył mszę z poprzedniego dnia. Z początku król Henryk IV Salicki był przychylny reformom, lecz nie zamierzał podporządkować się dekretowi o inwestyturze[2]. Gdy 9 czerwca 1075 roku zakończył walkę z Sasami, sam wpłynął na mianowanie biskupów w Mediolanie, Niemczech, a także w Spoleto i Fermo[1]. Dowiedziawszy się o tym, Grzegorz ostro upomniał króla i zagroził mu klątwą[2]. W wyniku tego 24 stycznia 1076 roku król, wraz z biskupami niemieckimi, odbył synod w Wormacji, na którym wystosował list do papieża żądając, by ten opuścił Stolicę Piotrową[1]. Kilka miesięcy później, Grzegorz odpowiedział na synodzie wielkopostnym, ekskomunikując Henryka i pozbawiając go władzy świeckiej[2]. Spór ten udało się załagodzić legatowi papieskiemu, który doprowadził do spotkania papieża z królem w Canossie w styczniu 1077 roku[2]. Henryk przez trzy dni publicznie pokazywał się w pokutnych szatach i prosił Grzegorza o wybaczenie i zdjęcie klątwy, czego papież dokonał 27 stycznia[2]. Pokój ten okazał się jednak krótkotrwały, ponieważ niemieccy książęta, zbuntowali się przeciw Henrykowi i mianowali antykrólem jego szwagra, Rudolfa Szwabskiego[2]. Henryk natychmiast zwrócił się do papieża z prośbą o ekskomunikę Rudolfa i zagroził, że jeśli odmówi, król powoła antypapieża[2]. Na tę groźbę, papież po raz kolejny ekskomunikował Henryka, zdjął z urzędu i obłożył klątwą (marzec 1080)[2]. Wówczas Henryk zwołał synod w Brixen i 25 czerwca 1080 roku odwołał Grzegorza i powołał na jego miejsce arcybiskupa Rawenny, Wiberta (później uznanego za antypapieża)[1]. Wkrótce potem Henryk wyruszył podbić Rzym i w 1083 zajął tzw. „miasto Leona”, a w rok później pozostałe dzielnice miasta[1]. Wówczas kilkunastu kardynałów przeszło na stronę Wiberta – antypapieża Klemensa, który w 1084 roku koronował Henryka na cesarza rzymskiego[2]. Z pomocą Grzegorzowi (broniącemu się w Zamku św. Anioła), przyszedł władca Normanów Robert Guiscard, który jednocześnie spustoszył miasto[2]. Odpowiedzialnością za czyny grabieżców, Rzymianie obarczyli Grzegorza, który, złamany tym, wycofał się do Salerno, gdzie rok później zmarł[2]. W sprawach zagranicznych Grzegorz poparł króla Kastylii Alfonsa VI, który w 1080 roku wprowadził liturgię rzymską w miejsce liturgii mozarabskiej[1]. Planował także wysłać krucjatę do Cesarstwa Bizantyńskiego przeciw Turkom i odzyskać Grób Święty w Jerozolimie[1]. Pomimo że nie udało mu się tego zrealizować, zachował przyjazne stosunki z Michałem VII Dukasem[1]. W 1079 roku, po wieloletnich pertraktacjach, udało mu się przekonać Berengara z Tours, że podczas Eucharystii, chleb i wino ulegają przemianie substancjalnej[1]. Odniesienia w kulturzeSpór papieża Grzegorza VII z cesarzem Henrykiem IV został opisany w powieści historycznej „Tiara i korona” Teodora Jeske-Choińskego. KanonizacjaGrzegorz VII został beatyfikowany przez Grzegorza XIII w 1584 roku, a kanonizacji dokonał w 1606 roku papież Paweł V[1]. Dzień obchodówJego wspomnienie liturgiczne obchodzone jest od czasów decyzji Benedykta XIII (1728) o kanonizacji równoważnej w całym Kościele w dies natalis (25 maja)[4][5]. Zobacz teżPrzypisy i uwaga
Bibliografia
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
