Klemens VI: Różnice pomiędzy wersjami
| (Nie pokazano 11 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:0]] |
| + | [[Kategoria:Nieznana data urodzenia]] | ||
{{Uwaga polska| | {{Uwaga polska| | ||
|strona = https://pl.wikipedia.org/wiki/Klemens_VI | |strona = https://pl.wikipedia.org/wiki/Klemens_VI | ||
| Linia 14: | Linia 15: | ||
| | | | ||
| − | '''Klemens VI''' ([[łacina|łac.]] ''Clemens VI'', właśc. '''Pierre Roger de Beaufort''' '''[[Benedyktyni|OSB]]''' | + | '''Klemens VI''' ([[łacina|łac.]] ''Clemens VI'', właśc. '''Pierre Roger de Beaufort''' '''[[Benedyktyni|OSB]]''' (* maj 1291 ÷ maj 1292<ref>Według współczesnych relacji w chwili wyboru na papieża miał dokładnie 50 lat, por. Diana Wood: Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 7. ISBN 0-521-89411-5.</ref> w Maumont w [[Limousin]], † 6 grudnia 1352 w Awinionie <ref name="Kelly">John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 306-308. ISBN 83-06-02633-0.</ref>) – [[papież]] w okresie od 7 maja 1342 do 6 grudnia 1352<ref name="Wollpert">Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 111. ISBN 83-7006-437-X.</ref>. |
| − | |||
| − | <ref name="Kelly">John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 306-308. ISBN 83-06-02633-0.</ref>) – [[papież]] w okresie od 7 maja 1342 do 6 grudnia 1352<ref name="Wollpert">Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 111. ISBN 83-7006-437-X.</ref>. | ||
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| − | [[File:AGAD Papiez Klemens VI w sprawie zwrotu Polsce ziemi kujawskiej i dobrzynskiej przez zakon krzyzacki.png|thumb|Klemens VI w sprawie zwrotu Polsce [[Ziemia kujawska|ziemi kujawskiej]] i [[Ziemia dobrzyńska|dobrzyńskiej]] przez zakon krzyżacki. - dokument z 1342 roku.]] | + | [[File:AGAD Papiez Klemens VI w sprawie zwrotu Polsce ziemi kujawskiej i dobrzynskiej przez zakon krzyzacki.png|thumb|left|Klemens VI w sprawie zwrotu Polsce [[Ziemia kujawska|ziemi kujawskiej]] i [[Ziemia dobrzyńska|dobrzyńskiej]] przez zakon krzyżacki. - dokument z 1342 roku.]] |
| − | Był synem Guillaume'a Rogera, właściciela posiadłości Rosier d'Egleton<ref name="Kelly" />. W wieku 10 lat wstąpił do klasztoru [[Benedyktyni|benedyktyńskiego]] w [[La Chaise-Dieu]] w Owerni<ref name="Wollpert" /> | + | Był synem Guillaume'a Rogera, właściciela posiadłości Rosier d'Egleton<ref name="Kelly" />. W wieku 10 lat wstąpił do klasztoru [[Benedyktyni|benedyktyńskiego]] w [[La Chaise-Dieu]] w Owerni<ref name="Wollpert" /><ref name="Wood7">Diana Wood: Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 7. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. Uznany za wybitnie uzdolnionego, w wieku 15 lat został wysłany na studia do [[Paryż]]a<ref name="Wollpert" /><ref name="Wood7" />, gdzie 12 maja 1323 na polecenie papieża Jana XXII nadano mu tytuł magistra [[Teologia|teologii]] oraz ''licencia docendi'', czyli prawo do nauczania na [[Uniwersytet Paryski|uniwersytecie]], mimo, że nie wypełnił jeszcze wszystkich zwyczajowo wymaganych ku temu warunków<ref name="Wood2002"> Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 8-9. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. Był kolejno przeorem benedyktyńskich klasztorów w [[Saint-Pantaléon (Vaucluse)|St. Pantaleon]] (1316), Savigny (1323) oraz Saint Baudil w [[Nîmes|Nimes]] (1324)<ref name="Wood10">Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 8-9. ISBN 0-521-89411-10.</ref>. W 1326 został opatem [[Fécamp]]<ref name="Wood10" />. Jego kariera przyspieszyła znacząco po wstąpieniu na tron króla Francji [[Filip VI Walezjusz|Filipa VI]] w 1328<ref name="Wood10" />. Dzięki jego protekcji został kolejno [[biskup]]em [[Diecezja Arras|Arras]] (3 grudnia 1328), [[arcybiskup]]em [[Archidiecezja Sens|Sens]] (24 listopada 1329) i w końcu arcybiskupem [[Archidiecezja Rouen|Rouen]] (14 grudnia 1330)<ref name="Wollpert" /><ref name="Wood10" />. Przez krótki czas był kierownikiem kancelarii króla Filipa VI z tytułem ''garde des sceaux'' (1334)<ref>Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 11. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. 18 grudnia 1338 papież [[Benedykt XII]] mianował go [[kardynał]]em prezbiterem i 12 maja 1339 przydzielił mu jako [[kościół tytularny]] parafię [[Kościół świętych Nereusza i Achillesa w Rzymie|SS. Nereo e Achilleo]]<ref name="Wollpert" /><ref>Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 11. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. |
| − | |||
| − | <ref name="Wood7">Diana Wood: Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 7. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. | ||
| − | |||
| − | Uznany za wybitnie uzdolnionego, w wieku 15 lat został wysłany na studia do [[Paryż]]a<ref name="Wollpert" /> | ||
| − | |||
| − | <ref name="Wood7" /> | ||
| − | |||
| − | , gdzie 12 maja 1323 na polecenie papieża Jana XXII nadano mu tytuł magistra [[Teologia|teologii]] oraz ''licencia docendi'', czyli prawo do nauczania na [[Uniwersytet Paryski|uniwersytecie]], mimo, że nie wypełnił jeszcze wszystkich zwyczajowo wymaganych ku temu warunków<ref name="Wood2002"> Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 8-9. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. Był kolejno przeorem benedyktyńskich klasztorów w [[Saint-Pantaléon (Vaucluse)|St. Pantaleon]] (1316), Savigny (1323) oraz Saint Baudil w [[Nîmes|Nimes]] (1324)<ref name="Wood10">Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. | ||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | . W 1326 został opatem [[Fécamp]]<ref name="Wood10" />. Jego kariera przyspieszyła znacząco po wstąpieniu na tron króla Francji [[Filip VI Walezjusz|Filipa VI]] w 1328<ref name="Wood10" />. Dzięki jego protekcji został kolejno [[biskup]]em [[Diecezja Arras|Arras]] (3 grudnia 1328), [[arcybiskup]]em [[Archidiecezja Sens|Sens]] (24 listopada 1329) i w końcu arcybiskupem [[Archidiecezja Rouen|Rouen]] (14 grudnia 1330)<ref name="Wollpert" /><ref name="Wood10" />. Przez krótki czas był kierownikiem kancelarii króla Filipa VI z tytułem ''garde des sceaux'' (1334)<ref | ||
Po śmierci [[Benedykt XII|Benedykta XII]], został [[Konklawe 1342|jednogłośnie wybrany]], przyjął imię Klemens VI i został czwartym [[Niewola awiniońska|papieżem awiniońskim]]<ref name="Kelly" />. | Po śmierci [[Benedykt XII|Benedykta XII]], został [[Konklawe 1342|jednogłośnie wybrany]], przyjął imię Klemens VI i został czwartym [[Niewola awiniońska|papieżem awiniońskim]]<ref name="Kelly" />. | ||
| Linia 42: | Linia 29: | ||
Do [[Kolegium Kardynałów|Kolegium Kardynalskiego]] powołał [[Kardynałowie z nominacji Klemensa VI|25 kardynałów]], spośród których tylko czterech nie było Francuzami, a aż siedmiu było jego krewnymi (wśród nich późniejszy papież [[Grzegorz XI]]) i trzech innych powinowatymi<ref name="Wollpert" />Wood2002-s111}}. | Do [[Kolegium Kardynałów|Kolegium Kardynalskiego]] powołał [[Kardynałowie z nominacji Klemensa VI|25 kardynałów]], spośród których tylko czterech nie było Francuzami, a aż siedmiu było jego krewnymi (wśród nich późniejszy papież [[Grzegorz XI]]) i trzech innych powinowatymi<ref name="Wollpert" />Wood2002-s111}}. | ||
| − | Zmarł po krótkiej chorobie w Awinionie w 1352 r. i zgodnie z życzeniem, został pochowany w klasztorze La Chaise-Dieu<ref name="Kelly" />. W 1562 r. jego grób został zbezczeszczony, a zwłoki spalone przez [[Hugenoci|hugenotów]]<ref name="Kelly" />. Przez historyków jest uznawany za jednego z lepszych papieży okresu "niewoli awiniońskiej"; był dobrym administratorem i politykiem<ref name="Kelly" />. Kiedy na Awinion uderzyła w 1347 roku "[[czarna śmierć]]", Klemens pomagał ubogim i bezdomnym<ref name="Kelly" />. Papież przeciwstawiał się pogromom Żydów, a nawet oferował im schronienie w Awinionie<ref name="Kelly" />. Wysuwane przez Petrarkę i Matteo Villaniego posądzenia o jego rozwiązłe życie prywatne, należy odrzucić jako nieuzasadnione – papież był uznawany za człowieka pobożnego<ref name="Kelly" />. Jego domniemana kochanka, która miała go zdominować i decydować o wielu kościelnych nominacjach oraz wydatkowaniu pieniędzy, wicehrabina Cecylia z Turenne, w rzeczywistości nigdy nie mieszkała w Awinionie, a zachowana korespondencja między nią a papieżem nie potwierdza ani romansu między nimi, ani domniemanego jej wpływu na Klemensa VI | + | Zmarł po krótkiej chorobie w Awinionie w 1352 r. i zgodnie z życzeniem, został pochowany w klasztorze La Chaise-Dieu<ref name="Kelly" />. W 1562 r. jego grób został zbezczeszczony, a zwłoki spalone przez [[Hugenoci|hugenotów]]<ref name="Kelly" />. Przez historyków jest uznawany za jednego z lepszych papieży okresu "niewoli awiniońskiej"; był dobrym administratorem i politykiem<ref name="Kelly" />. Kiedy na Awinion uderzyła w 1347 roku "[[czarna śmierć]]", Klemens pomagał ubogim i bezdomnym<ref name="Kelly" />. Papież przeciwstawiał się pogromom Żydów, a nawet oferował im schronienie w Awinionie<ref name="Kelly" />. Wysuwane przez Petrarkę i Matteo Villaniego posądzenia o jego rozwiązłe życie prywatne, należy odrzucić jako nieuzasadnione – papież był uznawany za człowieka pobożnego<ref name="Kelly" />. Jego domniemana kochanka, która miała go zdominować i decydować o wielu kościelnych nominacjach oraz wydatkowaniu pieniędzy, wicehrabina Cecylia z Turenne, w rzeczywistości nigdy nie mieszkała w Awinionie, a zachowana korespondencja między nią a papieżem nie potwierdza ani romansu między nimi, ani domniemanego jej wpływu na Klemensa VI<ref>Guillaume Mollat: ''Clément VI et la vicomtesse de Turenne''. T. 73. Mélanges d'archéologie et d'histoire, 1961, s. 375-389.</ref><ref>Por. Diana Wood: ''Clement VI. The Pontificate & Ideas of an Avignon Pope''. Cambridge – Nowy Jork – Port Chester – Melbourne – Sydney: Cambridge University Press, 2002, s. 6-7. ISBN 0-521-89411-5.</ref>. |
== Zobacz też == | == Zobacz też == | ||
| Linia 65: | Linia 52: | ||
|grafika = Clemens_VI.png | |grafika = Clemens_VI.png | ||
|herb = C o a Gregorio XI.svg | |herb = C o a Gregorio XI.svg | ||
| + | |opis herbu = | ||
| + | |faksymile = | ||
| + | |opis faksymile = | ||
|dewiza = | |dewiza = | ||
|dewiza - j. polski = | |dewiza - j. polski = | ||
| Linia 72: | Linia 62: | ||
|data śmierci = [[6 grudnia]] [[1352]] | |data śmierci = [[6 grudnia]] [[1352]] | ||
|miejsce śmierci = [[Awinion]] | |miejsce śmierci = [[Awinion]] | ||
| + | |przyczyna śmierci = | ||
| + | |miejsce spoczynku = | ||
|1. funkcja = Papież | |1. funkcja = Papież | ||
|1. funkcja - okres = 7 maja 1342 – 6 grudnia 1352 | |1. funkcja - okres = 7 maja 1342 – 6 grudnia 1352 | ||
| Linia 90: | Linia 82: | ||
|kościół tytularny = [[Kościół świętych Nereusza i Achillesa w Rzymie|SS. Nereo e Achilleo]] (12 maja 1339) | |kościół tytularny = [[Kościół świętych Nereusza i Achillesa w Rzymie|SS. Nereo e Achilleo]] (12 maja 1339) | ||
|data pontyfikatu = 7 maja 1342 | |data pontyfikatu = 7 maja 1342 | ||
| + | |data laicyzacji = | ||
| + | |grafika 2 = | ||
| + | |opis grafiki = | ||
|odznaczenia = | |odznaczenia = | ||
|commons = Category:Clemens VI | |commons = Category:Clemens VI | ||
| Linia 99: | Linia 94: | ||
|} | |} | ||
| − | {{SORTUJ:Klemens 06}} | + | {{SORTUJ:Papieże, Klemens 06}} |
[[Kategoria:Papieże]] | [[Kategoria:Papieże]] | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:Benedyktyni]] |
| − | |||
| − | |||
[[Kategoria:Francuscy benedyktyni]] | [[Kategoria:Francuscy benedyktyni]] | ||
[[Kategoria:Urodzeni w XIII wieku]] | [[Kategoria:Urodzeni w XIII wieku]] | ||
[[Kategoria:Zmarli w 1352]] | [[Kategoria:Zmarli w 1352]] | ||
[[Kategoria:Zmarli w XIV wieku]] | [[Kategoria:Zmarli w XIV wieku]] | ||
| − | |||
Aktualna wersja na dzień 09:28, 15 sty 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Klemens VI (łac. Clemens VI, właśc. Pierre Roger de Beaufort OSB (* maj 1291 ÷ maj 1292[1] w Maumont w Limousin, † 6 grudnia 1352 w Awinionie [2]) – papież w okresie od 7 maja 1342 do 6 grudnia 1352[3]. Spis treściŻyciorysPlik:AGAD Papiez Klemens VI w sprawie zwrotu Polsce ziemi kujawskiej i dobrzynskiej przez zakon krzyzacki.png Klemens VI w sprawie zwrotu Polsce ziemi kujawskiej i dobrzyńskiej przez zakon krzyżacki. - dokument z 1342 roku. Był synem Guillaume'a Rogera, właściciela posiadłości Rosier d'Egleton[2]. W wieku 10 lat wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w La Chaise-Dieu w Owerni[3][4]. Uznany za wybitnie uzdolnionego, w wieku 15 lat został wysłany na studia do Paryża[3][4], gdzie 12 maja 1323 na polecenie papieża Jana XXII nadano mu tytuł magistra teologii oraz licencia docendi, czyli prawo do nauczania na uniwersytecie, mimo, że nie wypełnił jeszcze wszystkich zwyczajowo wymaganych ku temu warunków[5]. Był kolejno przeorem benedyktyńskich klasztorów w St. Pantaleon (1316), Savigny (1323) oraz Saint Baudil w Nimes (1324)[6]. W 1326 został opatem Fécamp[6]. Jego kariera przyspieszyła znacząco po wstąpieniu na tron króla Francji Filipa VI w 1328[6]. Dzięki jego protekcji został kolejno biskupem Arras (3 grudnia 1328), arcybiskupem Sens (24 listopada 1329) i w końcu arcybiskupem Rouen (14 grudnia 1330)[3][6]. Przez krótki czas był kierownikiem kancelarii króla Filipa VI z tytułem garde des sceaux (1334)[7]. 18 grudnia 1338 papież Benedykt XII mianował go kardynałem prezbiterem i 12 maja 1339 przydzielił mu jako kościół tytularny parafię SS. Nereo e Achilleo[3][8]. Po śmierci Benedykta XII, został jednogłośnie wybrany, przyjął imię Klemens VI i został czwartym papieżem awiniońskim[2]. Wkrótce po wyborze, do Awinionu przybyła delegacja rzymska, by błagać papieża, o przeniesienie do Rzymu (Klemens był temu przeciwny) i o zmianę obchodów roku jubileuszowego – miał być świętowany co 50 lat, a nie co 100 (papież wyraził na to zgodę)[2]. Klemens zdecydowanie nie chciał powrócić do Rzymu i nawet zakupił miasto Awinion od Joanny I, w celu zapewnienia kurii stałego miejsca pobytu[2]. Pomimo to, interesował się sytuacją w Rzymie i początkowo popierał trybuna ludowego, Colę di Rienzi, lecz później pozbawił go urzędów i ekskomunikował[2]. Podczas wojny stuletniej popierał królów Francji, czym nie jednał propapieskich sympatii w Anglii[2]. Udało mu się doprowadzić do rozejmu w Malestroit w 1343[2]. W 1346 r. zdetronizował Ludwika IV Bawarskiego i dał tytuł króla rzymskiego Karolowi IV Luksemburskiemu[2]. Dążył do zawarcia unii z Konstantynopolem i do organizacji krucjaty, na której sfinansowanie już od paru lat nakładane były podatki i pobierane dziesięciny. Powierzył zakonowi braci mniejszych opiekę nad Grobem Świętym i Wieczernikiem, dając w ten sposób początek Franciszkańskiej Kustodii Ziemi Świętej. W połowie XIV wieku wydał pierwszy dokument, ogłaszający uporządkowaną naukę kościoła o odpustach oraz zezwolił na publiczne wystawianie całunu. 15 maja 1352 r. wydał bullę wzywającą Polskę, Czechy i Węgry do krucjaty przeciwko Tatarom. Do Kolegium Kardynalskiego powołał 25 kardynałów, spośród których tylko czterech nie było Francuzami, a aż siedmiu było jego krewnymi (wśród nich późniejszy papież Grzegorz XI) i trzech innych powinowatymi[3]Wood2002-s111}}. Zmarł po krótkiej chorobie w Awinionie w 1352 r. i zgodnie z życzeniem, został pochowany w klasztorze La Chaise-Dieu[2]. W 1562 r. jego grób został zbezczeszczony, a zwłoki spalone przez hugenotów[2]. Przez historyków jest uznawany za jednego z lepszych papieży okresu "niewoli awiniońskiej"; był dobrym administratorem i politykiem[2]. Kiedy na Awinion uderzyła w 1347 roku "czarna śmierć", Klemens pomagał ubogim i bezdomnym[2]. Papież przeciwstawiał się pogromom Żydów, a nawet oferował im schronienie w Awinionie[2]. Wysuwane przez Petrarkę i Matteo Villaniego posądzenia o jego rozwiązłe życie prywatne, należy odrzucić jako nieuzasadnione – papież był uznawany za człowieka pobożnego[2]. Jego domniemana kochanka, która miała go zdominować i decydować o wielu kościelnych nominacjach oraz wydatkowaniu pieniędzy, wicehrabina Cecylia z Turenne, w rzeczywistości nigdy nie mieszkała w Awinionie, a zachowana korespondencja między nią a papieżem nie potwierdza ani romansu między nimi, ani domniemanego jej wpływu na Klemensa VI[9][10]. Zobacz teżPrzypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
