|
|
| (Nie pokazano 19 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika) |
| Linia 1: |
Linia 1: |
| − | [[Kategoria:2]] | + | #PATRZ [[Szegedi béke]] |
| − | [[Kategoria:Strony przetłumaczone z angielskiej Wikipedii]]
| |
| − | {{Uwaga|
| |
| − | |strona = https://en.wikipedia.org/wiki/Peace_of_Szeged
| |
| − | |autorzy = https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Peace_of_Szeged&action=history
| |
| − | |nota = angielski
| |
| − | }}
| |
| | | | |
| − | {|
| + | [[Kategoria:Przekierowane]] |
| − | |
| |
| − | |}
| |
| − | | |
| − | {|
| |
| − | |-style="vertical-align:top;"
| |
| − | |
| |
| − | | |
| − | {{Infobox treaty
| |
| − | | name = Pokój w Szeged
| |
| − | | long_name = Traktat z Adrianopolu i Szegedu
| |
| − | | grafika =
| |
| − | | opis grafiki =
| |
| − | | image = <!-- Example.png -->
| |
| − | | image_size = <!-- 200px -->
| |
| − | | alt = <!-- alt-text here for accessibility; see [[MOS:ACCESS]] -->
| |
| − | | caption = <!-- Example caption for either image style -->
| |
| − | | powód =
| |
| − | | type =
| |
| − | | context =
| |
| − | | date_drafted = 10 czerwca – 14 sierpnia 1444
| |
| − | | date_signed = 15 sierpnia 1444
| |
| − | | location_signed =[[Szeged]]
| |
| − | | date_sealed =
| |
| − | | date_effective =
| |
| − | | date_expiration =
| |
| − | | condition_effective = Uzgodniono 10-letni rozejm<br />'''Osmanowie''':<br />•zapłacić odszkodowania w wysokości 100.000 złotych florenów<br />•wycofać się z Serbii i Albanii<br />•wypuścić zakładników
| |
| − | | mediators = <!-- format this as a bullet list -->
| |
| − | | negotiators = <!-- format this as a bullet list -->
| |
| − | | original_signatories = [[File:Flag of the Ottoman Sultanate (1299-1453).svg|20px|link=|alt=]] [[sułtan]] [[Murad II]]<br />[[File:Coa Hungary Country History Vladislaus I (1440–1444).svg|17px|link=|alt=]] król [[Władysław III]]<!-- format this as a bullet list -->
| |
| − | | signatories = <!-- format this as a bullet list -->
| |
| − | | parties = [[File:Flag of the Ottoman Sultanate (1299-1453).svg|20px|link=|alt=]] [[Imperium Osmańskie]]<br />[[File:Coa Hungary Country History Vladislaus I (1440–1444).svg|17px|link=|alt=]] [[Królestwo Węgier]]<br />[[File:Coat of arms of the Serbian Despotate.svg|17px]] [[Despotat Serbii]]<!-- format this as a bullet list -->
| |
| − | | ratifiers = <!-- format this as a bullet list -->
| |
| − | | depositor =
| |
| − | | language =
| |
| − | | languages =
| |
| − | | footnotes =
| |
| − | }}
| |
| − | | |
| − | | |
| − | Traktat w Edirne i pokój w Szeged były dwiema połówkami traktatu pokojowego między sułtanem Muradem II z Imperium Osmańskiego a królem Władysławem z Królestwa Węgier. Uczestnikiem postępowania był Despot Đurađ Branković z serbskiego Despotatu. Traktat położył kres chrześcijańskiej krucjacie przeciwko Turkom, przynosząc znaczne korzyści. W ciągu miesiąca Władysław uchylił się od przysięgi pod naciskiem papiestwa i krucjata była kontynuowana. 10 listopada 1444 zakończyła się katastrofą w bitwie pod Warną, w której krzyżowcy zostali wybici, a Władysław zabity.
| |
| − | | |
| − | The '''Treaty of Edirne''' and the '''Peace of Szeged''' were two halves of a peace treaty between [[Sultan]] [[Murad II]] of the [[Ottoman Empire]] and King [[Władysław III of Poland|Vladislaus]] of the [[Kingdom of Hungary]]. [[Despotes|Despot]] [[Đurađ Branković]] of the [[Serbian Despotate]] was a party to the proceedings. The treaty brought an end to the [[Crusade of Varna|Christian crusade]] against the Ottomans with significant gains. Within a month Vladislaus [[Abjuration|abjured]] his oath at the urging of the [[Pope|papacy]] and the crusade continued. On November 10, 1444 it ended in disaster at the [[Battle of Varna]] where the crusaders were wiped out and Vladislaus killed.
| |
| − | | |
| − | Traktat został zapoczątkowany w Edirne od rozmów Murada z ambasadorem Władysława. W ciągu kilku dni został wysłany do Szeged wraz z ambasadorem Murada, gdzie został sfinalizowany i ratyfikowany przez Władysława. Gdy dotarła na miejsce, komplikacje spowodowały, że negocjacje trwały jeszcze przez kilka dni, aż w końcu złożono przysięgi w Várad. Ratyfikacja miała miejsce 15 sierpnia 1444 r. W Várad.
| |
| − | | |
| − | The treaty was started in [[Edirne]] with discussions between Murad and Vladislaus' ambassador. Within a few days, it was sent to [[Szeged]] with Murad's ambassador, to be finalized and ratified by Vladislaus. Once it arrived, complications caused the negotiations to continue for several more days, and oaths were eventually given in Várad. The ratification took place on August 15, 1444 in [[Oradea|Várad]].
| |
| − | | |
| − | ==Background==
| |
| − | [[File:Europe in 1470.PNG|thumb|upright=0.7|Europe in 1470 several decades after the time of the Peace of Szeged]]
| |
| − | | |
| − | Krucjata Warna oficjalnie rozpoczęła się 1 stycznia 1443 r. Bullą krucjaty opublikowaną przez papieża Eugeniusza IV. Jednak walki nie rozpoczęły się zgodnie z planem. Wojska węgierska i turecka Karamanid miały zaatakować jednocześnie Imperium Osmańskie. Wiosną 1443 r., Zanim Węgrzy byli gotowi, Karamanidzi zaatakowali Turków i zostali zdewastowani przez pełną armię sułtana Murada II. [1]
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>The [[Crusade of Varna]] officially began on January 1, 1443, with a crusading [[Papal bull|bull]] published by [[Pope Eugene IV]].<!-- War was proclaimed against Sultan Murad II. at the diet of Buda on Palm Sunday 1443, and with an army of 40,000 men, mostly Magyars, the young monarch, with Hunyadi commanding under him, crossed the Danube, took Nish and Sofia...<ref name=1911EB/> Where does that fit in with this crusading bull? Is it even referring to the same thing, or not? --> The fighting did not start as planned, however. The [[Kingdom of Hungary|Hungarian]] and the [[Karamanids|Karamanid]] Turkish armies were supposed to attack the [[Ottoman Empire]] simultaneously. In the spring of 1443, before the Hungarians were ready, the Karamanids attacked the Ottomans and were devastated by [[Sultan]] [[Murad II]]'s full army.<ref name=varna>{{cite book | last = Imber | first = Colin | title = The Crusade of Varna, 1443–45 | date = July 2006 | location = Aldershot, England; Burlington, VT | publisher = Ashgate Publishing | isbn = 978-0-7546-0144-9 | pages = [https://archive.org/details/crusadeofvarna140000imbe/page/9 9–31] | chapter = Introduction | chapterurl = http://www.ashgate.com/subject_area/downloads/sample_chapters/Crusade_of_Varna_Intro.pdf | accessdate = 2007-04-19 | url-status = dead | url = https://archive.org/details/crusadeofvarna140000imbe/page/9 }} </ref> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | Armia węgierska, dowodzona przez króla Władysława, który trzy lata wcześniej zasiadł na tronie w spornych okolicznościach, węgierski generał John Hunyadi i serbski Despot Đurađ Branković, zaatakowali w połowie października. Wygrali pierwsze starcia i zmusili Kasima Paszy z Rumelii i jego współwładzy Turakhan Baga do opuszczenia obozu i ucieczki do Sofii w Bułgarii, aby ostrzec Murada przed inwazją. Spalili wszystkie wioski na ich drodze odwrotu, stosując strategię spalonej ziemi. Kiedy przybyli do Sofii, poradzili sułtanowi spalić miasto i wycofać się na górskie przełęcze, gdzie mniejsza armia osmańska nie byłaby w tak niekorzystnej sytuacji. Wkrótce potem wkroczyło gorzkie zimno. [1]
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>The Hungarian army, led by King [[Władysław III of Poland|Vladislaus]], who had come to the throne three years earlier in contentious circumstances, the Hungarian general [[John Hunyadi]], and [[Serbian Despotate|Serbian]] [[Despotes|Despot]] [[Đurađ Branković]], attacked in mid-October. They won the first encounters and forced [[Kasim Pasha]] of [[Rumelia]] and his co-commander [[Turakhan Beg]] to abandon their camp and flee to [[Sofia]], [[Bulgaria]] to warn Murad of the invasion. They burnt all the villages on their path of retreat in a [[scorched earth]] strategy. When they arrived in Sofia they advised the Sultan to burn the city and retreat to the mountain passes beyond, where the Ottoman's smaller army would not be at such a disadvantage. Shortly after, bitter cold set in.<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | Kolejne spotkanie, na przełęczy Zlatitsa tuż przed Bożym Narodzeniem 1443 roku, rozegrało się na śniegu, a Węgrzy zostali pokonani. Kiedy z kolei wycofywali się, wpadli w zasadzkę i pokonali ścigających siły w bitwie pod Kunovicą, gdzie Mahmud Bey, szwagier sułtana i brat wielkiego wezyra Çandarlı Halil Pasha, został wzięty do niewoli. To dało Węgrom iluzję ogólnego chrześcijańskiego zwycięstwa i wrócili triumfalnie. Zarówno król, jak i kościół pragnęli zachować tę iluzję i wydali instrukcje, aby rozpowszechniać słowo o zwycięstwach, ale zaprzeczać każdemu, kto wspomina o porażkach. [1] W międzyczasie Murad wrócił zły z powodu zawodności swoich sił i uwięził Turakhana, obwiniając go za niepowodzenia armii i schwytanie Mahmuda Beya [1].
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>The next encounter, at [[Zlatitsa]] Pass just before Christmas 1443, was fought in the snow and the Hungarians were defeated. As they in turn retreated they ambushed and defeated a pursuing force at the [[Battle of Kunovica]], where [[Mahmud Bey]]<!-- aka Mahmud Çelebi -->, brother-in-law of the Sultan and brother of the [[Grand Vizier]] [[Çandarlı (2nd) Halil Pasha|Çandarlı Halil Pasha]], was taken prisoner. This gave the Hungarians the illusion of an overall Christian victory, and they returned triumphant. The King and the [[Roman Catholic Church|church]] were both anxious to maintain this illusion and gave instructions to spread word of the victories, but contradict anyone who mentioned the defeats.<ref name=varna/> Murad, meanwhile, returned angry at the unreliability of his forces and imprisoned Turakhan, blaming him for the army's setbacks and Mahmud Bey's capture.<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | ===Initial negotiations===
| |
| − | | |
| − | [[File:II. Murat.jpg|thumb|left|upright=0.6|[[Sultan]] [[Murad II]]]]
| |
| − | | |
| − | Uważa się, że Murad chciał zakończenia wojny. Siostra błagała go o uwolnienie męża, a jego żona Mara, córka Đurađ Brankovića, dodała dodatkową presję. 6 marca 1444 Mara wysłała posła do Brankovica; ich dyskusja rozpoczęła negocjacje pokojowe z Imperium Osmańskim. [1]
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>Murad is believed to have wanted an end to the war. His sister begged him to obtain her husband's release, and his wife [[Mara Branković|Mara]], daughter of Đurađ Branković, added additional pressure. On March 6, 1444, Mara sent an envoy to Branković; their discussion started the peace negotiations with the Ottoman Empire.<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | 24 kwietnia 1444 r. Władysław wysłał list do Murada, w którym stwierdził, że jego ambasador Stojka Gisdanić udaje się do Edirne z pełnymi uprawnieniami do negocjacji w jego imieniu. Poprosił, aby po osiągnięciu porozumienia Murad wysłał swoich ambasadorów z traktatem i przysięgą do Węgier, w którym to momencie Władysław również mógł przysięgać pokój. [1] Tego samego dnia Władysław odbył dietę w Budzie, gdzie przysięgał przed kardynałem Julianem Cesarinim, że poprowadzi latem nową wyprawę przeciwko Turkom [1].
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>On April 24, 1444 Vladislaus sent a letter to Murad, stating that his ambassador, Stojka Gisdanić, was travelling to [[Edirne]] with full powers to negotiate on his behalf. He asked that once an agreement was reached, Murad send his own ambassadors with the treaty and his sworn oath to Hungary, at which point Vladislaus could also swear peace.<ref name=varna/> On the same day Vladislaus held a [[Diet (assembly)|diet]] at [[Buda]], where he swore before [[Cardinal (Catholicism)|Cardinal]] [[Julian Cesarini]] to lead a new expedition against the Ottomans in the summer.<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | ==Edirne==
| |
| − | | |
| − | | |
| − | Wczesne negocjacje doprowadziły do uwolnienia Mahmuda Beya, który przybył do Edirne na początku czerwca 1444 r. Wkrótce przybył tam ambasador Władysława Stojka Gisdanić, wraz z, zgodnie z ustawą podpisaną przez króla Alberta, Vitislavem, przedstawicielem Hunyadiego i dwoma przedstawicielami Brankovića. . Na polecenie papieża Eugeniusza IV, antykwariusz Ciriaco Pizzicolli był również obecny, aby monitorować postęp planów krucjaty. [1]
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>Early negotiations resulted in the release of Mahmud Bey, who arrived at Edirne in early June 1444. Vladislaus' ambassador Stojka Gisdanić arrived soon after, along with, as required by a law signed by King [[Albert II of Germany|Albert]], Hunyadi's representative Vitislav, and two representatives for Branković. At the behest of [[Pope Eugene IV]], the [[antiquarian]] [[Ciriaco Pizzicolli]] was also present to monitor the progress of the crusade plans.<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | Podczas negocjacji najbardziej kontrowersyjnym punktem było posiadanie naddunajskich twierdz, zwłaszcza Golubac i Smederevo, które Turcy chcieli zachować. Jednak 12 czerwca 1444 r., Po trzech dniach dyskusji, traktat został pospiesznie sfinalizowany, ponieważ İbrahim II z Karamanu najechał ziemie Murada w Anatolii. [1]
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>During the negotiations the most contentious point was the possession of the Danubian fortresses, especially [[Golubac fortress|Golubac]] and [[Smederevo fortress|Smederevo]], which the Ottomans wished to retain. However, on June 12, 1444, after three days of discussion, the treaty was hastily completed because [[İbrahim II of Karaman]] had invaded Murad's lands in [[Anatolia]].<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | [[File:Toruń - Władysław III.(2).jpg|thumb|right|upright=0.6|[[Władysław III of Poland|Vladislaus]], King of Poland and Hungary]]
| |
| − | | |
| − | Ostateczne warunki przewidywały, że Murad zwróci wygnanym Brankovicom 24 serbskie miasta, w tym wielkie fortece Golubac i Smederevo. Murad był również zobowiązany do uwolnienia dwóch zaślepionych synów Brankovica, Grgura i Stefana. Przywrócony serbski despotat został poddany wasalowi Osmanom, więc musiał płacić podatki i oferować pomoc wojskową. Zawarto dziesięcioletni rozejm z Węgrami, a wojewoda wołoski Wład II Dracul nie był już zobowiązany do stawania się na dworze Murada, chociaż nadal był zobowiązany do płacenia daniny [1]. Kiedy Murad złożył przysięgę przestrzegania traktatu, został on wysłany na Węgry wraz z Baltaoğlu Süleymanem i Grekiem Vranasem do ratyfikacji przez Władysława, Hunyadiego i Brankovicia. [1]
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>The final terms stated that Murad would return 24 Serbian cities, including the large fortresses of Golubac and Smederevo, to the exiled Branković. Murad was also obliged to release Branković's two blinded sons, [[Grgur Branković|Grgur]] and [[Stefan Branković|Stefan]]. The restored [[Serbian Despotate]] was [[Vassal state|vassalaged]] to the Ottomans, so he had to pay taxes and offer military aid. A ten-year [[truce]] was established with Hungary, and [[Vlad II Dracul]], [[Voivode]] of [[Wallachia]], was no longer obliged to attend Murad's court, though he was still required to pay tribute.<ref name=varna/> Once Murad had sworn an oath to observe the treaty, it was sent to Hungary with Baltaoğlu Süleyman and a Greek, Vranas, for ratification by Vladislaus, Hunyadi, and Branković.<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | ==Intervening politicking==
| |
| − | | |
| − | Mimo negocjacji traktatowych kontynuowano planowanie krucjaty przeciwko Turkom. Powszechnie przyjmuje się, że Władysław znał wyniki negocjacji w Edirne na początku lipca. Jednak 2 lipca 1444 r., Za namową kardynała Cesariniego, Władysław zapewnił swoich sojuszników, że zamierza poprowadzić krucjatę, oświadczając, że 15 lipca udaje się do Váradu, aby zebrać armię. [1]
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>Despite the treaty negotiations, planning for the crusade against the Ottomans continued. It is generally assumed that Vladislaus knew the results of the negotiations in Edirne by the beginning of July. Yet on July 2, 1444, at the urging of Cardinal Cesarini, Vladislaus reassured his allies of his intention to lead the crusade by declaring he would head to [[Oradea|Várad]] on July 15 to assemble an army.<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | Krucjata wzmocniłaby pretensje Władysława do tronu, a polska frakcja szczególnie chciała zweryfikować jego prawo do panowania nad trzyletnim Władysławem, prawowitym królem Węgier. Zmusił go także przekonujący Cesarini, który żarliwie wierzył w krucjatę. Zanim król złożył swoją deklarację, wieść o negocjacjach pokojowych rozprzestrzeniła się, powodując dodatkową presję ze strony zwolenników krzyżowców, w tym Despoty Konstantyna Dragasesa, aby zrzec się traktatu [1]. Tymczasem w Polsce trwała wojna domowa, a tamtejsza frakcja zażądała jego powrotu, aby ją zakończyć. Straty poprzedniej zimy również przemawiały przeciwko kontynuowaniu wojny. [1]
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>A crusade would add legitimacy to Vladislaus' claim to the throne, and the [[Poles|Polish]] faction especially wanted verification of his right to rule over the three-year-old [[Ladislaus the Posthumous|Ladislaus]], rightful king of Hungary. He was also coerced by the persuasive Cesarini, who fervently believed in the crusade. By the time the King made his declaration word of the peace negotiations had spread, prompting additional pressure from pro-crusaders, including [[Despotes|Despot]] [[Constantine XI|Constantine Dragases]], to renounce the treaty.<ref name=varna/> Meanwhile, in [[Poland]] there was civil strife, and a faction there demanded he return to end it. The losses during the previous winter also spoke against continuing the war.<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | Władysław nie był jedynym, który został zmuszony. List napisany przez Ciriaco Pizzicolliego 24 czerwca 1444 r. Błagał Hunyadiego o zignorowanie pokoju, stwierdzając, że Turcy są przerażeni „i przygotowują swoją armię raczej do odwrotu niż do bitwy”. Kontynuował, wyjaśniając, że traktat pozwoli Muradowi „pomścić klęskę, którą [Hunyadi] zadał mu w niedawnej przeszłości” oraz że Węgry i inne narody chrześcijańskie powinny najechać Trację po „[ogłoszeniu] wojnie godnej religii chrześcijańskiej ". [1]
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>Vladislaus was not the only one to be coerced. A letter written by [[Ciriaco Pizzicolli]] on June 24, 1444 begged Hunyadi to ignore the peace, stating the Turks were terrified "and preparing their army for retreat rather than battle". He continued by explaining that the treaty would allow Murad "to avenge the defeat that [Hunyadi] inflicted on him in the recent past" and that Hungary and the other Christian nations should invade [[Thrace]] after "[declaring] a war worthy of the Christian religion".<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | [[File:Despot Djuradj Brankovic.jpg|thumb|[[Đurađ Branković]], Despot of Serbia]]
| |
| − | | |
| − | Brankovic był znacznie bardziej zainteresowany realizacją traktatu pokojowego i poprosił Hunyadiego o wsparcie. Spodziewano się, że Serbia wróci do Brankovic po ratyfikacji traktatu i jako taki przekupił Hunyadiego, obiecując mu ziemię, którą posiadał na Węgrzech. 3 lipca 1444 r. Panowanie nad Világosvárem zostało na zawsze przeniesione do Hunyadi. Mniej więcej w tym samym czasie, jako dodatkowe zabezpieczenie, przeniesiono również majątki Mukačevo, Baia Mare, Satu Mare, Debrecen i Böszörmény, a Hunyadi stał się największym właścicielem ziemskim w Królestwie. [1]
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>Branković had a much larger interest in the peace treaty going through, and solicited Hunyadi's support. The expectation was that Serbia would be returned to Branković upon ratification of the treaty, and as such, he bribed Hunyadi by promising him the land he held in Hungary. On July 3, 1444, the [[lord]]ship of [[Világosvár]] was transferred, in perpetuity, to Hunyadi. Around the same time, as additional security, the estates of [[Mukačevo]], [[Baia Mare]], [[Satu Mare]], [[Debrecen]], and [[Böszörmény]] were also transferred, and Hunyadi became the largest landowner in the Kingdom.<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | Krótko po deklaracji Władysława, mniej więcej w tym samym czasie, gdy pisał list do Hunyadiego, Ciriaco przekazał wiadomość Papieżowi, który z kolei poinformował Cesariniego. W międzyczasie Cesarini postawił karierę na krucjatę, owoc poparcia papieża przeciwko Soborowi Bazylejskiemu, z którego porzucił pod koniec lat trzydziestych XIV wieku. Pozostał więc z koniecznością znalezienia rozwiązania satysfakcjonującego obie strony. [1]
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>Shortly after Vladislaus' declaration, around the same time as writing the letter to Hunyadi, Ciriaco passed the news to the [[Pope Eugene IV|Pope]], who in turn informed Cesarini. Cesarini, meanwhile, had staked his career on the crusade, a product of his supporting the Pope against the [[Council of Basel]], which he had abandoned in the late 1430s. He was therefore left with the necessity of finding a solution satisfactory to both sides.<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | ==Szeged==
| |
| − | | |
| − | Na początku sierpnia do Szegedu przybyli ambasadorowie osmańscy Baltaoğlu i Vranas. 4 sierpnia 1444 r. Kardynał Cesarini wdrożył rozwiązanie, które stworzył dla króla. W obecności Hunyadiego, baronów i prałatów Królestwa Węgier, Władysław uroczyście zgodził się „zrzec się wszelkich traktatów, obecnych lub przyszłych, które zawarł lub miał zawrzeć z sułtanem”. Cesarini starannie sformułował deklarację w taki sposób, aby negocjacje mogły być kontynuowane, a traktat nadal mógł być ratyfikowany pod przysięgą, bez wykluczania możliwości krucjaty lub łamania warunków traktatu, ponieważ przysięga została unieważniona jeszcze przed jej złożeniem [1].
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>At the beginning of August, the Ottoman ambassadors Baltaoğlu and Vranas arrived in [[Szeged]]. On August 4, 1444, Cardinal Cesarini implemented the solution he had created for the King. With Hunyadi, the [[baron]]s, and the [[prelate]]s of the Kingdom of Hungary in attendance, Vladislaus solemnly agreed to "[[abjure]] any treaties, present or future, which he had made or was to make with the Sultan". Cesarini had carefully worded the declaration such that negotiations could continue and the treaty could still be ratified by oath, without removing the possibility of a crusade or breaking the terms of the treaty because the oath was invalidated even before it was given.<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | Pomimo rozwiązania Cesariniego negocjacje trwały dziesięć dni. Ostateczna wersja traktatu przywróciła Serbię jako państwo buforowe i zadecydowała o jej powrocie do Brankovića [2], a także o zwrocie Albanii i wszystkich innych podbitych terytoriów, w tym 24 fortec, na Węgry. Osmanowie musieli również zapłacić odszkodowanie w wysokości 100 000 złotych florenów i uwolnić dwóch synów Brankovica. [3] [4] W międzyczasie Węgry zgodziły się nie atakować Bułgarii ani przekraczać Dunaju [2] i zawarto rozejm na 10 lat. Podejrzewa się również, że Brankovic, który najwięcej zyskał na traktacie, zakończył prywatne negocjacje z Baltaoglu, choć ich wyniki nie są znane. 15 sierpnia 1444 r. Traktat został ratyfikowany w Várad za przysięgą przez Hunyadiego, zarówno w imieniu samego króla, jak i całego narodu węgierskiego, oraz Brankovića [1].
| |
| − | | |
| − | <small><small><small><small>Despite Cesarini's solution, the negotiations lasted for ten days. The final version of the treaty re-established Serbia as a buffer state and settled its return to Branković,<ref name=sugar>{{cite book | last = Sugar | first = Peter | title = Southeastern Europe Under Ottoman Rule, 1354-1804 | year = 1977 | isbn = 9780295954431 | location = Seattle ; London | format = Reprint | publisher = [[University of Washington Press]] | chapter = Chapter 1: The Early History and the Establishment of the Ottomans in Europe | chapter-url = http://coursesa.matrix.msu.edu/~fisher/hst373/readings/sugar.html | accessdate = 2007-05-19 | url-status = dead | url-access = registration | url = https://archive.org/details/southeasterneuro0000suga | archive-url = https://web.archive.org/web/20191215113052/https://archive.org/details/southeasterneuro0000suga | archive-date = 2019-12-15 }}</ref> as well as the return of [[Albania]] and all other territory conquered, including 24 fortresses, to Hungary. The Ottomans also had to pay an [[indemnity]] of 100,000 [[Italian coin florin|gold florins]] and release Branković's two sons.<ref name=FMKH>{{cite book | last = Perjes | first = Geza | editor = Bela Kiraly | editor2 = Peter Pastor | translator = Maria D. Fenyo | title = The Fall of The Medieval Kingdom of Hungary: Mohacs 1526 - Buda 1541 | origyear = 1989 | url = http://www.hungarian-history.hu/lib/warso/ | year = 1999|location=New York | publisher = [[Columbia University Press]] / Corvinus Library - Hungarian History | isbn = 978-0-88033-152-4 | chapter = Chapter I: Methodology | chapterurl = http://www.hungarian-history.hu/lib/warso/warso03.htm | accessdate = 2007-03-23 | lccn = 88062290 | url-status = dead | archiveurl = https://web.archive.org/web/20070421182454/http://www.hungarian-history.hu/lib/warso/ | archivedate = 2007-04-21 }}</ref><ref name=1911EB>{{cite EB1911 | wstitle = Wladislaus |display=Wladislaus § ''Wladislaus III'' |volume=28 |page=766 |first=Robert Nisbet |last=Bain}}</ref> Hungary, meanwhile, agreed to not attack Bulgaria or cross the Danube,<ref name=sugar/> and a truce of 10 years was established. It is also suspected that Branković, who gained the most from the treaty, concluded his own private negotiations with Baltaoğlu, though the results are unknown. On August 15, 1444, the treaty was ratified in [[Oradea|Várad]] with oaths by Hunyadi, for both himself and "on behalf of the King himself and all the people of Hungary", and Branković.<ref name=varna/> </small></small></small></small>
| |
| − | | |
| − | ==Consequences==
| |
| − | On August 22, 1444, a week after the negotiations were finalized, Branković retook Serbia. During that week, Vladislaus also offered the throne of [[Bulgaria]] to Hunyadi, if he was amenable to abjuring his oath, which he was. By mid-September, all transfers, both those decreed by the treaty and those by background negotiations, were completed, allowing the crusade to become Hungary's primary focus.<ref name=varna/>
| |
| − | [[File:Battle of Varna 1444.PNG|thumb|left|King [[Władysław III of Poland|Vladislaus]] at the [[Battle of Varna]]]]
| |
| − | The Ottoman Empire, meanwhile, had not heard of Cesarini's invalidation of the treaty. By the end of August 1444, the [[Karamanids]] were subdued, leaving Murad with the impression that his borders were secure. He expected that the favorable terms granted in both the Peace of Szeged and the settlement with [[İbrahim II of Karaman]] would give a lasting peace. Shortly after the Karamanids' submission, therefore, Murad abdicated in favor of [[Mehmed II]], his twelve-year-old son, intending to enjoy a peaceful retirement.<ref name=varna/><ref name=sugar/>
| |
| − | | |
| − | Murad's hope was not fulfilled. By late September Hungary's preparations for the crusade were complete, and those of their allies were well underway. Many formerly independent Ottoman fringe territories began reclaiming their land, and on September 20, 1444, the Hungarian army began marching south from Szeged. The march went well for the Hungarians, prompting the Ottomans to recall Murad. On November 10, 1444, the two armies clashed at the [[Battle of Varna]], the Ottomans fighting under Murad's standard with the broken treaty nailed to it. The crusaders were decisively defeated and Vladislaus was killed. Hungary relapsed into civil war and the removal of the threat to the Ottoman's Balkan front allowed them to concentrate forces for the [[fall of Constantinople|conquest of Constantinople]] ([[Istanbul]]) in 1453.<ref name=varna/><ref name=FMKH/><ref name=1911EB/>
| |
| − | | |
| − | ==References==
| |
| − | {{reflist}}
| |
| − | | |
| − | {{Treaties of Hungary}}
| |
| − | {{Ottoman treaties}}
| |
| − | | |
| − | {{SORTUJ:Pokój, Szeged}}
| |
| − | | |
| − | [[Kategoria:Treaties of the Ottoman Empire|Szeged]]
| |
| − | [[Kategoria:Treaties of the Serbian Despotate|Szeged]]
| |
| − | [[Kategoria:Treaties of the Kingdom of Hungary (1000–1918)|Szeged]]
| |
| − | [[Kategoria:History of Edirne Province]] | |
