Bebek II. Imre: Różnice pomiędzy wersjami
| Linia 1: | Linia 1: | ||
| − | [[Kategoria: | + | [[Kategoria:2w]] |
{{Uwaga| | {{Uwaga| | ||
|strona = https://hu.wikipedia.org/wiki/Bebek_Imre_(vr%C3%A1nai_perjel) | |strona = https://hu.wikipedia.org/wiki/Bebek_Imre_(vr%C3%A1nai_perjel) | ||
| Linia 31: | Linia 31: | ||
|} | |} | ||
| − | ''''' | + | '''Bebek II. Imre''' '''''Pelsőci'''''(* nieznana, † po 28 listopada 1405), węgierski szlachcic, członek Zakonu Rycerskiego Joannitów, przeor [[Vrana|Vrany]] do 1403 r. Syn [[Bebek Detre|Detre]].<ref name="Marko">Markó, László. ''A magyar állam főméltóságai''. Magyar Könyvklub, str. 226. (2000). ISBN 963-14-0582-6</ref> |
| − | + | Imre, uczestnik spisku przeciwko królowi [[Zygmunt]]owi wiedział, że ten jest nieprzebaczającym wrogiem i dlatego zdawał sobie sprawę z tego, że po zlikwidowaniu buntu w 1403 przyjdzie mu za ten udział zapłacić. Niebawem Imre został schwytany przez '''Özdögei''' [[Besenyő Pál|Pawła Besenyő]], [[Ban Dalmacji i Chorwacji|ban Dalmacji i Chorwacji]] i wysłany do [[Władysław Neapolitański|Władysława Neapolitańskiego]] jako więzień. Imre nawet po stłumieniu buntu nie poddał się Zygmuntowi, więc utracił swoją pozycję polityczną. Prawdopodobnie zmarł za granicą.<ref name="kislexikon:Bebek">[http://www.kislexikon.hu/bebek.html kislexikon.hu: Bebek] </ref> | |
| − | + | Od 1392 r. do 28 listopada 1405 r. był rycerzem Zakonu Joannitów. W lipcu 1396 r. wraz z kilkoma europejskimi przywódcami Zakonu przyłączył się w Budzie z armią zakonną do międzynarodowej krucjaty przeciwko Turcji zwołanej przez króla [[Zygmunt]]a. Wyprawa ta zakończyła się klęską w [[Bitwa pod Nikopolis|bitwie pod Nikopolem]]. Po klęsce statki Zakonu Joannitów ewakuowały króla Zygmunta i jego eskortę przez Dunaj na Morze Czarne, a stamtąd do Konstantynopola.<ref name=Reszig> Dr. [[Reiszig Ede]]: A János-lovagok birtokviszonyai Magyarországon </ref> | |
| − | + | W 1403 r. został [[Ban Dalmacji i Chorwacji|banem Dalmacji i Chorwacji]]<ref name="Marko"/> | |
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
| − | |||
Imre Pelsőci Bebek († po 28 listopada 1405), członek Zakonu Rycerskiego Johannitów, był wranskim cięciem do 1403 r. Syn Bebek Detre. [1] Zygmunt był nieprzebaczającym wrogiem, który odpalił powstanie 1403 przeciwko królowi. Został schwytany przez Pála Bessenyő Özdögei, Chorwata, i wysłany do László Neapolu jako więzień. Nawet po stłumieniu powstania nie poddał się Zygmuntowi, więc stracił tytuł dworski. Prawdopodobnie zmarł za granicą. [2] | Imre Pelsőci Bebek († po 28 listopada 1405), członek Zakonu Rycerskiego Johannitów, był wranskim cięciem do 1403 r. Syn Bebek Detre. [1] Zygmunt był nieprzebaczającym wrogiem, który odpalił powstanie 1403 przeciwko królowi. Został schwytany przez Pála Bessenyő Özdögei, Chorwata, i wysłany do László Neapolu jako więzień. Nawet po stłumieniu powstania nie poddał się Zygmuntowi, więc stracił tytuł dworski. Prawdopodobnie zmarł za granicą. [2] | ||
Wersja z 12:51, 21 sty 2021
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Bebek II. Imre Pelsőci(* nieznana, † po 28 listopada 1405), węgierski szlachcic, członek Zakonu Rycerskiego Joannitów, przeor Vrany do 1403 r. Syn Detre.[1] Imre, uczestnik spisku przeciwko królowi Zygmuntowi wiedział, że ten jest nieprzebaczającym wrogiem i dlatego zdawał sobie sprawę z tego, że po zlikwidowaniu buntu w 1403 przyjdzie mu za ten udział zapłacić. Niebawem Imre został schwytany przez Özdögei Pawła Besenyő, ban Dalmacji i Chorwacji i wysłany do Władysława Neapolitańskiego jako więzień. Imre nawet po stłumieniu buntu nie poddał się Zygmuntowi, więc utracił swoją pozycję polityczną. Prawdopodobnie zmarł za granicą.[2] Od 1392 r. do 28 listopada 1405 r. był rycerzem Zakonu Joannitów. W lipcu 1396 r. wraz z kilkoma europejskimi przywódcami Zakonu przyłączył się w Budzie z armią zakonną do międzynarodowej krucjaty przeciwko Turcji zwołanej przez króla Zygmunta. Wyprawa ta zakończyła się klęską w bitwie pod Nikopolem. Po klęsce statki Zakonu Joannitów ewakuowały króla Zygmunta i jego eskortę przez Dunaj na Morze Czarne, a stamtąd do Konstantynopola.[3] W 1403 r. został banem Dalmacji i Chorwacji[1] Imre Pelsőci Bebek († po 28 listopada 1405), członek Zakonu Rycerskiego Johannitów, był wranskim cięciem do 1403 r. Syn Bebek Detre. [1] Zygmunt był nieprzebaczającym wrogiem, który odpalił powstanie 1403 przeciwko królowi. Został schwytany przez Pála Bessenyő Özdögei, Chorwata, i wysłany do László Neapolu jako więzień. Nawet po stłumieniu powstania nie poddał się Zygmuntowi, więc stracił tytuł dworski. Prawdopodobnie zmarł za granicą. [2] W 1403 r. Imre Bebek zwrócił się przeciwko swojemu królowi. Doszło do narodowego powstania przeciwko Zygmuntowi, którego przywódcami byli Bebekowie: Detre i Imre. Niezadowoleni wielmoże zaprosili na węgierski tron Władysława Neapolitańskiego, syna króla Kis Károly. Postanowieniem Imre Bebek część komitataów południowych oraz dalmatyńskich zamków i miast zaakceptowała pretensje Władysława. Na czele armii południowej Imre Bebek, nowo mianowany batalion chorwacki przeciwko niemu, zmiażdżył armię Paula Bessenyei i sam schwytał przywódcę. W 1403 r. Arcybiskup Esztergom został koronowany na króla Węgier przez króla László w Zadarze specjalną koroną. Ale przeciwny król, László, nie odważył się już wjechać do kraju, lecz mianował porucznikiem, w wyniku czego całe powstanie zginęło. Imre Bebek ponownie rozpalił Południe i został przywódcą powstania rewolucyjnego, z powodu upokarzającego prawa do pokoju i gorliwych działań zwycięzców. Nawiązał kontakt z Wilhelmem, austriackim księciem, szwagrem Władysława, który zaatakował Węgry na zachodniej granicy. Imre Bebek został zatem pozbawiony przez sąd w Zelandii 28 listopada 1405 r. Okoliczności i czas jego śmierci nie są znane, niektórzy twierdzą, że popadł w zamki, a inni uważają, że zmarł na wygnaniu w obcym kraju. Ta ostatnia możliwość jest jeszcze bardziej prawdopodobna, ponieważ Vrana i dalmatyńskie zamki Przeoratu zostały zachowane przez Władysława, który w 1409 roku sprzedał je Republice Weneckiej. Dyplom z dworu Zygmunta z 1412 r. wymienia Imre jako zmarłego [3]. Bebek Imre 1403-ban királya ellen fordult. Zsigmond ellen országos felkelés támadt, melynek vezérei között volt Bebek Detre és Imre is. Az elégedetlenkedő főurak Nápolyi (Anjou) Lászlót, Kis Károly magyar király fiát hívták meg a magyar trónra. Bebek Imre állásfoglalásával a délvidéki vármegyék egy része és a dalmáciai várak és városok is László trónkövetelőnek fogadtak hűséget. A délvidéki hadak élén Bebek Imre az ellene küldött frissen kinevezett horvát bán, Bessenyei Pál seregét leverte, magát a vezért is foglyul ejtette. 1403-ban László nápolyi királyt Zárában az esztergomi érsek egy alkalmi koronával Magyarország királyává koronázta. László ellenkirály azonban az ország belsejébe hatolni már nem mert, inkább helytartót kinevezve hazatért, minek okán az egész felkelés kifulladt. Bebek Imre a megalázó békejobbra és a győztesek túlbuzgó tevékenységének hatására újra lángra lobbantotta a délvidéket és a megújoló felkelés fővezérévé lépett elő. Összeköttetésbe helyezte magát Vilmos osztrák herceggel, Nápolyi László sógorával, aki a nyugati határszélen támadta meg Magyarországot. Bebek Imrét ezért Zsigmond 1405. november 28-án megfosztotta a vránai perjelségtől. Halálának körülménye és ideje ismeretlen, egyes vélemények szerint a perjelség váraiba zárkózva esett el, más vélemények szerint idegen földön, száműzetésben halt meg. Ez utóbbi lehetőség azért is valószínűbb, mert Vránát és a perjelség dalmáciai várait, sikerült Lászlónak megtartani, amit aztán 1409-ben eladott a Velencei Köztársaságnak. Egy 1412-es keltezésű Zsigmond udvarából származó oklevél, mint elhunytat említi.[3] Forrás
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
