Osmańska inwazja na Otranto

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Bitwa pod Otranto — Osmańskie wojny w Europie i wojny węgiersko–osmańskie — Zamek Otranto Zamek Otranto Czas 28 lipca 1480 – 10 września 1481 Miejsce Otranto, Królestwo Neapolu Wynik Siły osmańskie zajmują miasto; Siły chrześcijańskie odbierają miasto Strony konfliktu 22px Imperium Osmańskie 22px Królestwo Neapolu 22px Królestwo Aragonii 22px Królestwo Węgier Papal States Dowódcy Gedik Ahmed Pasha Papal States Paolo Fregoso 22px Francesco Largo † 22px Alfonso, Duke of Calabria 22px Balázs Magyar Siły 18 000 piechoty 700 kawalerii 128 okrętów nieznana Węgry: 2 100 ciężkiej piechoty węgierskiej Straty Garnizonowe siły poddają się nieznane Plik:Otranto cathedral martyrs.jpg Relics of the Martyrs of Otranto inside Otranto Cathedral Inwazja osmańska na Otranto miała miejsce w latach 1480-1481 we włoskim mieście Otranto w Apulii w południowych Włoszech. Siły Imperium Osmańskiego najechały i obległy miasto i jego cytadelę. Według tradycyjnej relacji po zdobyciu miasta ścięto ponad 800 mieszkańców. Męczennicy z Otranto nadal są obchodzeni we Włoszech. Rok później garnizon osmański poddał miasto w wyniku oblężenia przez siły chrześcijańskie i interwencji sił papieskich pod wodzą genueńczyka Paolo Fregoso. The Ottoman invasion of Otranto occurred between 1480 and 1481 at the Italian city of Otranto in Apulia, southern Italy. Forces of the Ottoman Empire invaded and laid siege to the city and its citadel. According to a traditional account, more than 800 inhabitants were beheaded after the city was captured. The Martyrs of Otranto are still celebrated in Italy. A year later the Ottoman garrison surrendered the city following a siege by Christian forces and the intervention of Papal forces led by the Genoese Paolo Fregoso. Tło Atak na Otranto był częścią nieudanej próby inwazji i podboju Włoch przez Turków. Latem 1480 roku siły prawie 20 000 Turków osmańskich pod dowództwem Gedika Ahmeda Paszy najechały południowe Włochy. Pierwsza część planu polegała na zdobyciu miasta portowego Otranto. 15-letnia wojna między Republiką Wenecką a sułtanatem osmańskim, dwoma najbardziej dominującymi potęgami handlowymi i militarnymi, na całym Morzu Śródziemnym, w tym na Morzu Czarnym, właśnie się zakończyła, co doprowadziło do pokoju Konstantynopol. Sułtan Mehmet II Fatih ogłosił się „Kaysar-i Rûm” po przejęciu kontroli nad Stambułem w 1453 r., Przywracając grecki kościół prawosławny, ale zakazując rzymskokatolikom. The attack on Otranto was part of an abortive attempt by the Ottomans to invade and conquer Italy. In the summer of 1480, a force of nearly 20,000 Ottoman Turks under the command of Gedik Ahmed Pasha invaded southern Italy. The first part of the plan was to capture the port city of Otranto. The 15 years long war between the Republic of Venice and the Ottoman Sultanate, the two most dominant powers, in terms of trade and military force, over the whole of the Mediterreanean Sea, including the Black Sea, had just ended resulting in the Peace of Constantinople. Sultan Mehmet II Fatih had declared himself "Kaysar-i Rûm" after taking control of Istanbul in AD 1453, restoring the Greek Orthodox Church, but banning the Roman Catholics. Inwazja Włoch Oblężenie 28 lipca flota osmańska złożona ze 128 statków, w tym 28 galer, przybyła w pobliże neapolitańskiego miasta Otranto. Wiele z tych żołnierzy przybyło z oblężenia Rodos. Garnizon i mieszkańcy Otranto wycofali się do zamku Otranto. 11 sierpnia, po 15-dniowym oblężeniu, Gedik Ahmed zarządził ostateczny atak. Gdy mury zostały naruszone, armia turecka metodycznie przechodziła od domu do domu, plądrowała, grabiła i podpalała. Po dotarciu do katedry "zastali arcybiskupa Stefano Agricolo, w pełni ubranego i z krucyfiksem w ręku", czekającego na nich z hrabią Francesco Largo, dowódcą garnizonu i biskupem Stefano Pendinellim, który rozdawał Eucharystię i siedział z kobietami i dziećmi Otranto, będąc dominikaninem. zakonnik prowadził wiernych w modlitwie. W sumie 12 000 zostało zabitych, a 5 000 zostało zniewolonych, w tym ofiary z terenów Półwyspu Salentyńskiego wokół miasta, a katedra została zamieniona w meczet. [1] On 28 July, an Ottoman fleet of 128 ships, including 28 galleys, arrived near the Neapolitan city of Otranto. Many of these troops had come from the siege of Rhodes. The garrison and citizens of Otranto retreated to the Castle of Otranto. On 11 August, after a 15-day siege, Gedik Ahmed ordered the final assault. When the walls were breached the Turkish army methodically passed from house to house, sacking, looting, and setting them on fire. Upon reaching the cathedral, "they found Archbishop Stefano Agricolo, fully vested and crucifix in hand" awaiting them with Count Francesco Largo, the garrison commander and Bishop Stefano Pendinelli, who distributed the Eucharist and sat with the women and children of Otranto while a Dominican friar led the faithful in prayer. A total of 12,000 were killed and 5,000 enslaved, including victims from the territories of the Salentine peninsula around the city, and the cathedral turned into a mosque.Szablon:Page needed Męczennicy z Otranto Według tradycyjnego przekazu przy życiu pozostała mała grupa 800 osób, którą Turcy próbowali przymusowo nawrócić. Osiemset mężczyzn połączonych łańcuchami, którzy stracili dom i rodzinę, otrzymało możliwość islamu lub śmierci i wybrali śmierć. Pewien człowiek, robotnik tekstylny Antonio Primaldo Pezzula, zwrócił się do swoich współobywateli i oświadczył: „Moi bracia, walczyliśmy o ocalenie naszego miasta; teraz nadszedł czas, aby walczyć o nasze dusze!”. 800 mężczyzn w wieku 15 lat i starszych jednogłośnie zdecydowało się pójść za przykładem Antonio i ofiarowało swoje życie Chrystusowi. According to a traditional account, a small group of 800 were left alive, whom the Turks tried to forcibly convert. Eight hundred men chained together, who had lost home and family, were given the option of Islam or death, and chose death. One man, a textile worker named Antonio Primaldo Pezzula, turned to his fellow citizens and declared: "My brothers, we have fought to save our city; now it is time to battle for our souls!" The 800 men, aged 15 and older, unanimously decided to follow Antonio's example and offered their lives to Christ. Turcy zaproponowali, że zwrócą swoje kobiety i dzieci z łańcuchów niewolnictwa, jeśli mężczyźni przyjmą islam, i zagrozili im ścięciem, jeśli odmówią zgody. Mężczyźni nadal odmawiali. 14 sierpnia, w wigilię Wniebowzięcia, 800 mężczyzn zostało wyprowadzonych poza miasto i ściętych przez Turków. Ich szczątki zostały później zebrane i do dziś przechowywane są w katedrze w Otranto. The Turks offered to return their women and children from the chains of slavery if the men would embrace Islam, and threatened the men with beheading if they refused to agree. The men still refused. On 14 August, on the vigil of the Assumption, the 800 men were led outside the city and beheaded by the Turks. Their remains were later collected and are to this day kept in the Cathedral of Otranto. Męczennicy z Otranto zostali wspólnie kanonizowani jako święci przez Kościół rzymskokatolicki w dniu 12 maja 2013 r. [2] Uważa się, że ich szczątki są dziś przechowywane w katedrze w Otranto oraz w kościele Santa Caterina in Formiello w Neapolu. The Martyrs of Otranto were collectively canonized as saints by the Roman Catholic Church on 12 May 2013. Their remains are claimed to be stored today in Otranto Cathedral and in the church of Santa Caterina a Formiello in Naples. Tradycyjna historiografia chrześcijańska została poddana krytyce przez późniejszych historyków. [3] Niedawne badania poddały w wątpliwość, czy nawrócenie zostało narzucone jako warunek łaski [3]. Chociaż jedna ze współczesnych relacji osmańskich uzasadnia masakrę z powodów religijnych, Ilenia Romana Cassetta pisze, że wydaje się, że była to raczej akcja karna, której celem było zastraszenie. [4] The traditional Christian historiography has come under criticism by later historians. Recent scholarship has questioned whether conversion was imposed as a condition for clemency. Although one contemporary Ottoman account justifies the massacre on religious grounds, Ilenia Romana Cassetta writes that it seems rather to have been a punitive action whose goal was intimidation. Zaliczka wstrzymana W sierpniu 70 statków floty zaatakowało Vieste. 12 września zniszczono Monastero di San Nicholas di Casole, w którym mieściła się jedna z bogatszych bibliotek Europy. W październiku przeprowadzono ataki na nadmorskie miasta Lecce, Taranto i Brindisi. In August, 70 ships of the fleet attacked Vieste. On 12 September, the Monastero di San Nicholas di Casole, which accommodated one of the richer libraries of Europe, was destroyed. By October attacks had been conducted against the coastal cities of Lecce, Taranto, and Brindisi. Jednak ze względu na brak zapasów dowódca osmański Gedik Ahmed Pasza nie skonsolidował natarcia swoich sił. Zamiast tego wrócił z większością swoich żołnierzy do Albanii, pozostawiając garnizon składający się z 800 piechoty i 500 kawalerii, aby bronić Otranto. Zakładano, że po zimie wrócą z jego armią. However, due to lack of supplies, the Ottoman commander, Gedik Ahmed Pasha, did not consolidate his force's advance. Instead he returned with most of his troops to Albania leaving a garrison of 800 infantry and 500 cavalry behind to defend Otranto. It was assumed he would return with his army after the winter. Odpowiedź katolicka Ponieważ minęło zaledwie 27 lat po upadku Konstantynopola, obawiano się, że Rzym spotka taki sam los. Plany ewakuacji miasta zostały zaplanowane dla papieża i obywateli Rzymu. Papież Sykstus IV powtórzył swoje wezwanie do krucjaty w 1471 roku. Kilka włoskich miast-państw, Węgry i Francja zareagowały na to pozytywnie. Republika Wenecka tego nie zrobiła, ponieważ podpisała drogi traktat pokojowy z Turkami w 1479 roku. Since it was only 27 years after the fall of Constantinople, there was some fear that Rome would suffer the same fate. Plans were made for the Pope and citizens of Rome to evacuate the city. Pope Sixtus IV repeated his 1471 call for a crusade. Several Italian city-states, Hungary, and France responded positively to this. The Republic of Venice did not, as it had signed an expensive peace treaty with the Ottomans in 1479. W kwietniu 1481 roku Sykstus IV wezwał do włoskiej krucjaty w celu wyzwolenia miasta, aw maju Otranto obległy siły chrześcijańskie. Armia została powołana przez króla Neapolu Ferdynanda I, na czele której stanął jego syn Alfonso, książę Kalabrii. Kontyngent wojsk został dostarczony przez króla Węgier Macieja Korwina. In April 1481 Sixtus IV called for an Italian crusade to liberate the city, and Christian forces besieged Otranto in May. An army was raised by King Ferdinand I of Naples to be led by his son Alfonso, Duke of Calabria. A contingent of troops was provided by King Matthias Corvinus of Hungary. Przechwytywanie Od sierpnia do września król Neapolu Ferdynand z pomocą swego kuzyna Ferdynanda katolika i Królestwa Sycylii bezskutecznie próbował odbić Otranto. [5] Siły chrześcijańskie obległy miasto 1 maja 1481 r. Sułtan turecki Mehmed Zdobywca przygotowywał się do nowej kampanii we Włoszech, ale 3 maja stracił życie. Ciągłe problemy z sukcesem uniemożliwiły Osmanom wysłanie posiłków do Otranto. Po negocjacjach z siłami chrześcijańskimi Turcy poddali się w sierpniu i opuścili Otranto we wrześniu 1481 roku, kończąc 13-miesięczną okupację. Between August and September, King Ferdinand of Naples, with the help of his cousin Ferdinand the Catholic and the Kingdom of Sicily, tried unsuccessfully to recapture Otranto. The Christian forces besieged the city on 1 May 1481. Turkish Sultan Mehmed the Conqueror was preparing for a new campaign on Italy but he lost his life on 3 May. Ongoing succession issues prevented the Ottomans from sending reinforcements to Otranto. After the negotiation with the Christian forces, the Turks surrendered in August and left Otranto in September 1481, ending the 13-month occupation. Następstwa Liczba obywateli, podobno prawie 20 000, spadła do 8 000 do końca stulecia Szablon: potrzebne źródło Ze strachu przed kolejnym atakiem wielu z nich opuściło miasto w następnych dziesięcioleciach. The number of citizens, said to have been nearly 20,000, had decreased to 8,000 by the end of the century.Szablon:Citation needed Out of fear of another attack, many of these left the city in the following decades. Zobacz także History of Islam in southern Italy Martyrs of Otranto Da Vinci's Demons (fictional work, part of which portrays the invasion) Przypisy Dalsze czytanie Hubert Houben, ed. La conquista turca di Otranto (1480) tra storia e mito: atti del convegno internazionale di studio, Otranto–Muro Leccese, 28–31 marzo 2007. 2 vols. Galatina, 2008. Linki zewnętrzne En.otrantopoint.com Zum.de Borghitalia.it Castellipuglia.org Uni-mannheim.de Cronologia.leonardo.it Museomuro.it How the Eight Hundred Men of Otranto Saved Rome