Oblężenie Jajce: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 338: Linia 338:
 
*{{cite book|last=Šabanović|first=Hazim|title=Bosanski pašaluk: postanak i upravna podjela|url=https://books.google.com/books?id=kkQQAAAAIAAJ|year=1959|publisher=Oslobodenje}}
 
*{{cite book|last=Šabanović|first=Hazim|title=Bosanski pašaluk: postanak i upravna podjela|url=https://books.google.com/books?id=kkQQAAAAIAAJ|year=1959|publisher=Oslobodenje}}
 
*{{cite book|author1=Zsolt Hunyadi|author2=József Laszlovszky|author3=Central European University. Dept. of Medieval Studies|title=The Crusades and the Military Orders: Expanding the Frontiers of Medieval Latin Christianity|url=https://books.google.com/books?id=1m4fbJyQ4pkC&pg=PA182|year=2001|publisher=Central European University Press|isbn=978-963-9241-42-8|pages=182–}}
 
*{{cite book|author1=Zsolt Hunyadi|author2=József Laszlovszky|author3=Central European University. Dept. of Medieval Studies|title=The Crusades and the Military Orders: Expanding the Frontiers of Medieval Latin Christianity|url=https://books.google.com/books?id=1m4fbJyQ4pkC&pg=PA182|year=2001|publisher=Central European University Press|isbn=978-963-9241-42-8|pages=182–}}
 +
 +
== Zobacz także ==
 +
*[https://en.wikipedia.org/wiki/Ottoman%E2%80%93Venetian_War_(1463%E2%80%931479) Osmańsko–wenecka wojna (1463–1479)]
  
 
{{SORTUJ:Oblężenie, Jajce}}
 
{{SORTUJ:Oblężenie, Jajce}}

Wersja z 12:05, 25 sty 2021

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Oblężenie Jajce było oblężeniem w 1463 roku i było częścią wojen osmańsko-węgierskich. Zwycięstwo Węgier oznaczało powrót północnej części Bośni pod kontrolę Węgier (ich nominalnego zwierzchnika od wczesnego średniowiecza) oraz - wraz z odparciem wojsk osmańskich - ochronę terytoriów węgierskich w XV wieku. [7] 

The Siege of Jajce was a siege in 1463 and was part of the Ottoman–Hungarian Wars. The Hungarian victory meant the return of Bosnia's northern half under the control of Hungary (its nominal overlord since the Early Middle Ages) and – with the repulse of Ottoman forces – the protection of Hungarian territories for the 15th century.[1]

Tło

Począwszy od diety Budy w 1462 r. Niektóre bośniacko-węgierskie twierdze graniczne były już strzeżone przez Królestwo Węgier, a król Bośni Stephen Tomašević został przyjęty jako jej wasal. [8]potrzebne źródło Król Bośni odmówił złożenia hołdu następnie Porte. W rezultacie zarówno strona osmańska, jak i chrześcijańska rozpoczęły przygotowania do wojny. [9] 

Beginning from the diet of Buda of 1462 some Bosnian-Hungarian borderline fortresses were already guarded by the Kingdom of Hungary and King Stephen Tomašević of Bosnia was accepted as a vassal to her.[2]Szablon:Qn The Bosnian King refused to pay tribute to the Porte thereafter. As a consequence both Ottoman and Christian sides began preparing for war.[3]
Plik:Travnička tvrđava.jpg
Fprteca Travnik

Sułtan Mehmed II zebrał 150-tysięczną armię w Adrianopolis i wyruszył w rejon Dolnego Dunaju w kwietniu 1463 roku. [10] W ramach ataku dywersyjnego rozkazał Ali Bey Mihaloğlu najechać południowe części Królestwa Węgier. Bey przeszedł do Syrmii, ale został odepchnięty przez Andrew Pongrácza z wysokim czeladnikiem Węgier. Nagle wykonał flankowy ruch w serce Węgier, aż dotarł do Temesvár, gdzie spotkał wojewodę Siedmiogrodu Johna Pongrácza i został pokonany w zaciętej bitwie. [11] Tymczasem Mehmet II zbliżył się do Travnika, który oblegał. Następnie przeniósł się do stolicy Bobovac, która upadła w ciągu trzech dni. Stephen Tomašević został poradzony, aby okopać się w wysokich górach, chociaż zdecydował się wycofać do Jajce, a później do Ključ i spalić mosty na drogach. [12] 

Sultan Mehmed II gathered an army of 150,000 soldiers in Adrianopolis and departed for the Lower Danube area in April 1463.[4] As part of a diversionary attack, he commanded Ali Bey Mihaloğlu to invade southern parts of the Kingdom of Hungary. The bey crossed to Syrmia, but was pushed back by Andrew Pongrácz high cup-bearer of Hungary. He suddenly made a flanking move to the heart of Hungary until he reached Temesvár, where he ran into John Pongrácz Voivode of Transylvania and was defeated in a fierce battle.[5] Meanwhile, Mehmet II advanced to Travnik, which he besieged. He then moved to the capital city Bobovac that fell within three days. Stephen Tomašević was advised to entrench himself in the high mountains, although he chose to withdraw to Jajce and later to Ključ and burnt the bridges of the roads along.[6]
Plik:Bobovac 0352.jpg
Pozostałości twierdzy Bobovac

Turahanoğlu Ömer Bey podążył swoim tropem, zdobywając Jajce bez walki i przedarł się do Ključ przez rzekę Sawę i okoliczne góry pomimo podmokłego terenu i ogólnie niedostępnego miasta. Widząc siebie w sytuacji bez wyjścia, Tomašević wysłał swoją żonę i matkę w podróż przez Raguse na Węgry w celu znalezienia schronienia [13]. Ufortyfikował się w twierdzy Ključ. Po przybyciu Osmanowie podpalili miasto, zmuszając w ten sposób mieszkańców do poddania się w rozpaczy. Mahmud Pasha Angelović przyznał królowi Bośni. Złożył przysięgę sułtanowi i skapitulował, gdy w zamian obiecano mu bezpieczny odwrót. Musiał rozprowadzić tę umowę na pozostałych kapitanów fortu w ciągu 8 dni, w wyniku czego Porte otrzymała 70 miejsc i milion florenów. Niezadowolony z tej umowy Mehmet zganił Mahmuda i polecił mu przetransportować króla Bośni na jego dwór. Stephen Tomašević został podwójnie skrzyżowany i pomimo przysięgi złożonej sułtanowi, ostatni władca Bośni został ścięty w Carevo Polje niedaleko Jajce. [14] 

Turahanoğlu Ömer Bey pursued his trail taking Jajce without a fight and pushed to Ključ through the Sava river and the surrounding mountains despite the marshy ground and the general inaccessibility to the town. Seeing himself in a dead-end situation, Tomašević set his wife and mother to a journey through Raguse to Hungary to find refuge.[7] He fortified himself in Ključ fortress. After their arrival the Ottomans set fire around the city, thus forcing the inhabitants to surrender in despair. Mahmud Pasha Angelović granted the Bosnian king. He swore an oath to the sultan and capitulated when he was promised safe retreat in return. He had to spread this agreement to the remaining fort captains in 8 days and as a result 70 places and one million florins were handed to the Porte. Discontent with this agreement, Mehmet rebuked Mahmud and instructed him to transport the Bosnian king to his court. Stephen Tomašević was double crossed and despite his oath to the Sultan, the last ruler of Bosnia was beheaded at Carevo Polje near Jajce.[8]

Sułtan podzielił swoją armię ekspedycyjną na trzy, jedną dowodzoną przez niego, jedną przez Ömera Beya i jedną przez Mahmuda Paszy, i najechał na sąsiednie kraje, a także zakończył podbój Bośni. w kierunku Królestwa Chorwacji, a Mehmet skierował się w stronę Księstwa Świętego Sawy. W Chorwacji Ömer Bey skonfrontował i zabił Paulusa de Speranchicha, Ban of Croatia i jego świtę 800 ludzi. [16] Szablon: Qn Z pomocą Bogumils, Stjepan Vukčić Kosača był w stanie wytrzymać przez krótki czas wtargnięcie Mehmeta , przed wysłaniem swojego najmłodszego syna jako zakładnika do Stambułu i oddaniem wszystkich swoich ziem na północ od fortu Blagaj Cesarstwu. [17] 

The sultan divided his expeditionary army into three, one led by him, one by Ömer Bey, and one by Mahmud Pasha, respectively, and raided the surrounding countries as well as completed the conquest of Bosnia.[9]Szablon:Qn Ömer Bey surged in the direction of the Kingdom of Croatia, while Mehmet moved towards the Duchy of Saint Sava. In Croatia Ömer Bey confronted and slew Paulus de Speranchich, Ban of Croatia, and his entourage of 800 men.[10]Szablon:Qn With the help of the Bogumils, Stjepan Vukčić Kosača was able to withstand the intrusion of Mehmet for a short time, before sending his youngest son as a hostage to Istanbul, and ceding all of his lands to the north of Blagaj Fort to the Empire.[11]

Przesłanka

Mehmet II zdecydował się nie angażować w operacje zimowe i wycofał się, przynosząc 100 000 Szablon: Wątpliwych więźniów i pozostawiając Mimert (Minnet) Bey na czele w Bośni. [16] Szablon: Qn Nie miał też innego wyboru, ponieważ ich konie były wyczerpane i linie zasilające były nieefektywne. [18] 

Mehmet II chose not to engage in winter operations and retreated bringing 100,000Szablon:Dubious prisoners and leaving Mimert (Minnet) Bey in charge in Bosnia.[10]Szablon:Qn He also didn't have any other choice as their horses were exhausted and the supply lines were inefficient.[12]

Król Matthias Corvinus wysłał kilka tysięcy kościelnych armii do Doliny Dolnej Sawy i Czarnej Armii Węgier dowodzonej przez Jana Pongrácza de Dengelega i uzupełnionej przez Szeklerów do wioski Keve. Matthias miał wielu czeskich najemników. Wysłał również garnizon na swój adriatycki poddany, Republikę Ragusy, jako środek zapobiegawczy. [19] Mianował także ambasadorów w Signorii Wenecji i papieża Piusa II. Obaj obiecali pomoc finansową, Stolica Apostolska przyznała kwotę wystarczającą na opłacenie służby wojskowej w wysokości 1000 kawalerii na rok. Wenecja zaoferowała 20000 dukatów na obronę przed osmańską. Matthias nakazał wszystkim zbędnym punktom transportowym popłynąć do punktu poboru w Petrovaradin. [20] Szablon: Qn Matthias szukał długoterminowego sojuszu z Wenecją. 12 września, tuż przed rozpoczęciem ataku, w obozie w Petrovaradin spotkali się Matthias i wenecki mówca John Emo. [5] Warunki były następujące: [5] 

King Matthias Corvinus sent a couple thousand ecclesiastic army to the Lower Sava Valley and the Black Army of Hungary led by John Pongrácz de Dengeleg and supplemented by the Szeklers to the village of Keve. Matthias had a lot of Bohemian mercenaries. He also envoyed a garrison to his Adriatic subject, the Republic of Ragusa as a preventive measure.[13] He also commissioned ambassadors to the Signoria of Venice and Pope Pius II. Both of them promised financial aid, the Holy See granted a sum sufficient for the military service payment of 1,000 cavalry for a year. Venice offered 20,000 ducats for the anti-Ottoman defense. Matthias ordered all dispensable transport points to sail to the enlist point at Petrovaradin.[14]Szablon:Qn Matthias sought a long-term alliance with Venice. In 12 September just before the launch of the attack Matthias and Venetian orator John Emo met in the camp in Petrovaradin.[15] The terms were:[15]
  • Tworzą wzajemny sojusz obronny i ofensywny przeciwko Turkom
  • Nie zawierają pokoju bez wiedzy drugiej osoby
  • Republika Wenecka zapewnia 40 galer i stawia wszystkich swoich kapitanów Dalmacja i Peloponez na wojnie
  • Zaangażowane strony nie będą naruszać integralności terytorialnej drugiej strony


  • They form a mutual protective and offensive alliance against the Turks
  • They don't conclude peace unbeknownst to the other
  • The Republic of Venice provides 40 galleys and puts all of her Dalmatian and Peloponnese captains on a war footing
  • The parties involved won't violate each other's territorial integrity

Księstwo Świętego Sawy wahało się między Osmanami, Wenecją i Węgrami, którym chciało się poddać. W październiku podjęli decyzję o oddaniu się Wenecji. Będąc już sojusznikiem Węgier, Doża Wenecji, Cristoforo Moro łagodnie odpowiedział, że Węgry podjęły już niezbędne kroki w celu uwolnienia Bośni, jej armie wkroczyły do Bośni i oblegały Jajce, a także inne fortece. Po wydarzeniach Stjepan Vukčić Kosača pożyczył się Matthiasowi, który przyjął jego usługę. W zamian Vladislav Hercegović awansował na węgierskiego chorążego i zapewnił majątek Stjepana. Ten pomocniczy sojusz został podpisany 6 grudnia. [21] 

The Duchy of Saint Sava hesitated between the Ottomans, Venice, and Hungary to be subjugated to. In October they came to the decision to offer themselves to Venice. Already an ally to Hungary the Doge of Venice, Cristoforo Moro gently replied that Hungary had already made the necessary steps to relieve Bosnia, her armies entered Bosnia and besieged Jajce as well as the other fortresses. Following the events Stjepan Vukčić Kosača lent himself to Matthias who accepted his service. In exchange Vladislav Hercegović was promoted to a Hungarian banner lord and reassured the estates of Stjepan. This ancillary alliance was signed on 6 December.[16]

Skład armii

Kállay V. János,[17] Parlagi George,[18] Kállay I. Pál,[18] prepozytor Bak Gaspar,[18] Geréb Mátyás,[18] Gerendi István,[18] Vladislav Hercegović,[19] Drágffy Bertalan,[18] Vitovec János,[18] Pongrácz János de Dengeleg,[18] Martin Frankopan,[20] Stjepan Frankopan,[18] Szapolay Imre,[18] Újlaki V. Miklós,[18] Országh Mihály de Guthi,[18] biskup Vitéz János,[18] biskup Janus Pannonius,[18] i Váradi István.[18] to dowódcy armii węgierskiej Macieja Korwina,

Dowódcami armii osmańskiej byli: Mehmed Bey Minnetoğlu,[21] Ilyas Bey,[22] Yusuf Bey,[23] and Mustafa Bey,[24] oraz inni.

Oblężenie pierwsze

Plik:Jajce-pano.jpg
Dzisiejsza twierdza Jajce i okoliczne miasto

Corvinus rozgałęził swoją armię na dwie dywizje. Pierwsza, prowadzona przez Emerica Zápolya, zbliżała się do Jajce od północy wzdłuż rzeki Vrbas, druga, prowadzona przez samego Korwina, niosła broń oblężniczą i wybrała sieć utwardzonych dróg (kaldrma) z północnego zachodu do Ključ, wyzwalając każdy z nich. miasto połączone. Mianował Johna Pongrácza de Dengelega na nadzorcę zaopatrzenia i rektora Gaspara Baka z Berend na operatora amunicji / machin oblężniczych. Trzeci kontyngent został zwerbowany w Chorwacji, przybył więc od zachodu w kierunku Bihać i dowodził nim Martin Frankopan [30], natomiast posiłki z Księstwa Świętego Sawy blokowały Jajce od południa (Prozor, Donji Vakuf). W listopadzie [31] Maciej dotarł do miasta w czterodniowym marszu (4 lub 5), co uważa się za dość szybki postęp, jeśli chodzi o stan infrastruktury średniowiecznej. Po niedawnym sukcesie wśród ludności Bośni, Corvinus spodziewał się lokalnego wsparcia Szablon: Wątpliwy iw ten sposób natychmiast zaatakował miasto Jajce w dniach 5–6 października, pokonując je za pierwszym razem. Po krótkiej walce wręcz garnizon osmański zamknął się w Twierdzy Jajce. [32] 

Corvinus branched off his army into two divisions. The first led by Emeric Zápolya was about to approach Jajce from the north along the Vrbas river, while the other led by Corvinus himself carried the siege weapons and chose the network of paved roads (kaldrma) from the north-west to Ključ, liberating each city connected. He appointed John Pongrácz de Dengeleg as the supplies overseer and provost Gaspar Bak of Berend as the ammunition/siege engines operator. The third contingent was recruited in Croatia, thus it arrived from the west in the direction of Bihać and was commanded by Martin Frankopan,[25] while the reinforcements from the Duchy of Saint Sava blocked Jajce from the south (Prozor, Donji Vakuf). In November[26] Matthias reached the town in a four-days march (on the 4th or 5th), which is considered quite a fast progress regarding the medieval infrastructure conditions. Upon the recent success among the Bosnian population, Corvinus anticipated local supportSzablon:Dubious and thus instantly attacked the town of Jajce on 5–6 October, subduing it on the first try. After a short hand-to-hand combat the Ottoman garrison locked itself in the Jajce Fortress.[27]

Oblężenie prawdopodobnie rozpoczęło się u zbiegu Pliva-Vrbas, a machiny oblężnicze zostały zainstalowane w półkolu Carevo Polje-Borci-Baščeluci. Armaty mogły spowodować niewielkie uszkodzenia ścian, ponieważ ich zasięg ognia wahał się od 300 do 900 metrów, co było również zasięgiem broniącym się przez osmańskich łuczników. Korwin wezwał swoje wojska, wysyłając listy o darowiznie ziemi tym, którzy wyszli z bitwy. Aby oficjalnie wprowadzić te dwory, założył w obozie własną kancelarię, która nimi zarządzała. W dniu planowanej generalnej ofensywy kapitanowie twierdzy wezwali do rozmów kapitulacyjnych, które doprowadziły do ​​porozumienia jeszcze tego samego dnia. Według Thallóczy ci, którzy chcieli odejść, mogli to zrobić bez swoich niewolników, podczas gdy reszta mogła dołączyć do Czarnej Armii; około 400 żołnierzy zdecydowało się na powołanie do armii węgierskiej, w tym kapitan Yusuf Bey. [33] Szablon: Nierzetelne źródło? 

The siege possibly started at the confluence of Pliva-Vrbas and the siege machines were installed in the half-circle of Carevo Polje-Borci-Baščeluci. The cannons could cause little damage to the walls as their fire range varied from 300 to 900 meters, which was also the range covered by the defending Ottoman archers. Corvinus exhorted his troops by giving out letters of land donation to those who emerged in battle. In order to officially induct these manors he set up his own chancellery in the camp to administrate them. On the day of the planned general offensive the captains of the fortress called for surrender talks, which led to an agreement the same day. According to Thallóczy, those who wanted to leave could do so without their slaves, while the rest were free to join the Black Army; around 400 soldiers chose to be drafted into the Hungarian army, including the head captain Yusuf Bey.[28]Szablon:Unreliable source?

Następstwa

Mniejsze forty w regionie zostały szybko odzyskane i zreorganizowane w ramach węgierskiego Banatu JajceSzablon: Wątpliwe. [1] [33] 

The smaller forts in the region were quickly recovered and were reorganized as a part of the Hungarian Banate of JajceSzablon:Dubious.[29][28]

Główny korpus armii osmańskiej oblegał Jajce w lipcu 1464 r., Ale obrona węgierska przetrwała do odwrotu osmańskiego we wrześniu 1464 r. Z powodu zbliżania się wojsk węgierskich. [34] 

The main body of the Ottoman army besieged Jajce in July 1464, but the Hungarian defense held out until the Ottoman retreat in September 1464 due to the approaching of the Hungarian army.[30]

Matthias Corvinus mianował Johna Székely z Hídvég nowym kapitanem, a Emeric Zápolya nowym gubernatorem Bośni. [33] Vladislav Hercegović otrzymał powiaty (župe) Gornji Vakuf-Uskoplje i Prozor-Rama. [21] 

Matthias Corvinus appointed John Székely of Hídvég as the new captain and Emeric Zápolya as the new governor of Bosnia.[28] Vladislav Hercegović was awarded the counties (župe) of Gornji Vakuf-Uskoplje and Prozor-Rama.[16]

Król Matthias Corvinus podarował również fortecę Medvedgrad Frangepans za ich zasługi w oblężeniu. [35] Stephen Gerendi uratował mu życie, kiedy podczas oblężenia zastrzelił zbłąkanego Turka i tym samym otrzymał prawo do noszenia osobistego herbu. [36] 

King Matthias Corvinus also gifted the fortress of Medvedgrad to the Frangepans for their merits in the siege.[31] Stephen Gerendi saved his life when he shot a waylaying Turk during the siege and thus was rewarded the right to bear personal coat of arms.[32]

Konflikt wenecko-osmański przerodził się w wojnę osmańsko-wenecką. [2] 

The Venetian-Ottoman conflict escalated into the Ottoman–Venetian War.[33]

Oblężenie Jajce

— węgiersko-tureckie wojny —
Czas 23 września 1463 – 25 grudnia 1463
Miejsce forteca Jajce, Królestwo Bośni
Terytorium Węgry włączają Jajce i 60 innych mniejszych osad do nowo powstałego banatu Jajce[29]
Wynik węgierski zwycięstwo
Strony konfliktu
22px Królestwo Węgier
22px Republika Wenecka
22px Księstwo Św. Sawy
Plik:Coat of arms of Kingdom of Bosnia.svg Królestwo Bośni
25pxRepublika Raguzy
      (logistyka, zaopatrzenie)[29]
czescy najemnicy husyccy 		25px Imperium Osmańskie
Dowódcy
Maciej Korwin Minnetoğlu
Zaangażowane jednostki
Czarna Armia
Arsenał w Wenecji 		armia osmańska
Siły
4 000 zbrojnych
   (szacunek Settona)[33]
25 000
   (szac. Bánlakyego)[34]brak źr.
14 000 kawalerii
5 000 piechoty
   (szacunek Tošicia )[35]
40 galer weneckich
   (patrz uwaga)[15] 		7 000
   (szac. Długosza)[34]brak źr.
400
   (szac. Fesslera)[34]brak źr.
1 500÷2 00
   (szacunki Thallóczyego)[36]
Straty
nieznane nieznane

— Wenecja rozpoczęła operację dywersyjną na Morzu Jońskim, ale nie brała udziału w oblężeniu. —

Oblężenie drugie

Główne oddziały armii osmańskiej oblegały Jajce w lipcu, ale to, co pozostało z obrony Bośni, przetrwało do odwrotu osmańskiego we wrześniu 1464 roku z powodu zbliżania się wojsk węgierskich. [34] [35] 

The main body of the Ottoman army besieged Jajce in July, but what's left of Bosnian defense held on until the Ottoman retreat in September 1464 due to the approaching of the Hungarian army.[37][38]

Jajce został przekazany Węgrom w grudniu 1463 roku, po oblężeniu, które nastąpiło po ofensywie Macieja Korwina na Bośnię pod koniec września 1463 roku. [36] Mówi się, że Korwinowi udało się przejąć sześćdziesiąt miejscowości w Bośni, z których wiele zostało ufortyfikowanych [36]. W lipcu i sierpniu 1464 r. Sułtan Murad II osobiście rozkazał oblężeniu odbić Jajce. [36] Według C. Imbera armia osmańska prawdopodobnie wyruszyła z Edirne pod koniec maja, „ponieważ Malipiero datuje oblężenie Jajce na okres od 10 lipca do 24 sierpnia, a Enveri [...] mówi również, że rozpoczęło się w lipcu”. [37] 

Jajce had been surrendered to the Hungarians in December 1463, after a siege that followed Matthias Corvinus' offensive into Bosnia in late September 1463.[39] It is said that Corvinus managed to take over sixty places in Bosnia, many of which were fortified.[39] In July and August 1464, Sultan Murad II personally commanded the siege to take back Jajce.[39] The Ottoman army had probably set out from Edirne in late May according to C. Imber, 'since Malipiero dates the siege of Jajce to between 10 July and 24 August, and Enveri [...] also says that it began in July'.[40]

Węgierska obrona oparła się atakowi, gdy wiadomość o zbliżającym się Korwinie znad Sawy dotarła do armii osmańskiej i zmusiła Murada II do porzucenia bagażu, zrzucenia armat do rzeki i wycofania się do Sofii w sierpniu [36] lub wrześniu [34], gdzie armia zimowała. [38] 

The Hungarian defense withstood the attack, as news of Corvinus' advance from the Sava reached the Ottoman army and forced Murad II to abandon baggage, dispose cannons into the river, and retreat to Sofia in August[39] or September,[37] where the army wintered.[41]

Mehmed Bey Minnetoğlu został mianowany gubernatorem Bośni po tym drugim oblężeniu Jajce [39]. 

Mehmed Bey Minnetoğlu was appointed the governor of Bosnia after this second siege of Jajce.[42]

oblężenie Jajce

Czas lipiec–wrzesień 1464
Miejsce forteca Jajce
Wynik Ottoman retreat
Strony konfliktu
32px Królestwo Węgier 23x15px Imperium Osmańskie
Dowódcy
dowódca fortecy Murad II
Zaangażowane jednostki
garnizaon
Siły
nieznane nieznane
Straty
nieznane nieznane

Referencje

Przypisy

  1. ↑ Fodor (2000), p. 10
  2. ↑ Bánlaky (1929), p. 39
  3. ↑ Stavrides (2001), p. 146
  4. ↑ Fessler (1867), p. 103 (a number excluding the infantry and retinues)
  5. ↑ Borovszky (1898), p. 357
  6. ↑ Stavrides (2001), p. 147
  7. ↑ Villari (1904), p. 243
  8. ↑ Stavrides (2001), p. 148
  9. ↑ Bánlaky (1929), pp. 60–61
  10. ↑ 10,0 10,1 Zinkeisen (1854), p. 156
  11. ↑ Bašagić 1900 ↓, str. 20.
  12. ↑ Hunyadi (2001), p. 179
  13. ↑ Villari (1904), p. 245
  14. ↑ Bánlaky (1929), pp. 56–57
  15. ↑ 15,0 15,1 15,2 Thallóczy (1915), str. 93
  16. ↑ 16,0 16,1 Thallóczy (1915), p. 103
  17. ↑ Nagy 1868 ↓, str. 427.
  18. ↑ 18,00 18,01 18,02 18,03 18,04 18,05 18,06 18,07 18,08 18,09 18,10 18,11 18,12 18,13 18,14 Thallóczy 1915 ↓, str. 97.
  19. ↑ Thallóczy 1915 ↓, str. 102.
  20. ↑ Thallóczy 1915 ↓, str. 95, 97.
  21. ↑ Tursun Beg 1978 ↓, str. 54.
  22. ↑ ,
  23. ↑ Thallóczy 1915 ↓, str. 101–107.
  24. ↑ Bánlaky 1929 ↓, str. 66.
  25. ↑ Thallóczy 1915 ↓, str. 95.
  26. ↑ Thallóczy 1915 ↓, str. 103.
  27. ↑ Thallóczy 1915 ↓, str. 94–96.
  28. ↑ 28,0 28,1 28,2 Thallóczy (1915), pp. 101–107
  29. ↑ 29,0 29,1 29,2 Villari (1904), str. 251
  30. ↑ Zsolt Hunyadi; József Laszlovszky; Central European University. Dept. of Medieval Studies (2001). The Crusades and the Military Orders: Expanding the Frontiers of Medieval Latin Christianity. Central European University Press. str. 182–. ISBN 978-963-9241-42-8. https://books.google.com/books?id=1m4fbJyQ4pkC&pg=PA182. 
  31. ↑ Thallóczy (1915), p. 336
  32. ↑ Thallóczy (1915), p. 97
  33. ↑ 33,0 33,1 Setton (1978), str. 250
  34. ↑ 34,0 34,1 34,2 Bánlaky (1929), str. 66
  35. ↑ Tošić (2002), str. 2
  36. ↑ Thallóczy (1915), str. 102
  37. ↑ 37,0 37,1 Hunyadi i Laszlovszky 2001 ↓, str. 182.
  38. ↑ Sima M. Ćirković (1964) (sr). Istorija srednjovekovne bosanske države. Srpska književna zadruga. str. 334. https://books.google.com/books?id=PO02AAAAMAAJ&q=editions:OQ9SR41mPXUC. 
  39. ↑ 39,0 39,1 39,2 39,3 Setton 1978 ↓, str. 250.
  40. ↑ Imber 1990 ↓, str. 190.
  41. ↑ Eugenia Kermeli; Oktay Özel (2006). The Ottoman empire: myths, realities and 'black holes' : contributions in honour of Colin Imber. Isis. ISBN 978-975-428-322-8. https://books.google.com/books?id=5jYtAQAAIAAJ. 
  42. ↑ Šabanović 1959 ↓, str. 40.

Bibliografia

Sources

Zobacz także

Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Oblężenie_Jajce&oldid=48031”