Osmańska inwazja na Otranto: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
 
(Nie pokazano 6 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1: Linia 1:
−
[[Kategoria:1przyp]]
+
[[Kategoria:0]]
 
[[Kategoria:Strony przetłumaczone z angielskiej Wikipedii]]
 
[[Kategoria:Strony przetłumaczone z angielskiej Wikipedii]]
 
{{Uwaga|
 
{{Uwaga|
Linia 15: Linia 15:
 
  |
 
  |
  
−
{{Infobox military conflict
+
Inwazja osmańska na włoskie miasto [https://pl.wikipedia.org/wiki/Otranto_(W%C5%82ochy) Otranto] w Apulii w południowych Włoszech miała miejsce w latach 1480-1481. Siły [[Imperium|Imperium Osmańskiego]] najechały i obległy miasto oraz jego cytadelę. Według tradycyjnej relacji po zdobyciu miasta ścięto ponad 800 mieszkańców. Święto [https://en.wikipedia.org/wiki/Martyrs_of_Otranto Męczenników z Otranto] nadal jest obchodzone we Włoszech. Rok później garnizon osmański poddał miasto w wyniku oblężenia przez siły chrześcijańskie i interwencji sił papieskich pod wodzą genueńczyka [https://pl.wikipedia.org/wiki/Paolo_Fregoso Paolo Fregoso].
−
||image=Otranto castello.jpg
 
−
||caption=Zamek Otranto
 
−
||conflict=Bitwa pod Otranto
 
−
|epoka = średniowiecze
 
−
||partof=[[Osmańskie wojny w Europie]]<br />i [[wojny węgiersko–osmańskie]]
 
−
||date=28 lipca 1480 – 10 września 1481
 
−
||place=[[Otranto]], [[Królestwo Neapolu]]
 
−
|territory =
 
−
|casus =
 
−
||result=Siły osmańskie zajmują miasto; Siły chrześcijańskie odbierają miasto
 
−
||combatant1=[[File:Fictitious Ottoman flag 4.svg|22px]] [[Imperium Osmańskie]]
 
−
||combatant2={{plainlist|
 
−
*[[File:Bandera de N%C3%A1poles - Trast%C3%A1mara.svg|22px|border]] [[Królestwo Neapolu]]
 
−
*[[File:Royal Banner of Arag%C3%B3n.svg|22px]] [[Królestwo Aragonii]]
 
−
*[[File:Flag of Hungary (15th century, rectangular).svg|22px|border]] [[Królestwo Węgier]]}}
 
−
{{Flag|Papal States}}
 
−
||commander1=[[Gedik Ahmed Pasha]]
 
−
||commander2={{plainlist|
 
−
*{{Flagicon|Papal States}} [[Paolo Fregoso]]
 
−
*[[File:Bandera de N%C3%A1poles - Trast%C3%A1mara.svg|22px|border]] [[Francesco Largo]] '''†'''
 
−
*[[File:Bandera de N%C3%A1poles - Trast%C3%A1mara.svg|22px|border]] [[Alfonso, Duke of Calabria]]
 
−
*[[File:Flag of Hungary (15th century, rectangular).svg|22px|border]] [[Balázs Magyar]]}}
 
−
|units1 = 
 
−
|units2 = 
 
−
||strength1={{plainlist|
 
−
*18 000 piechoty
 
−
*700 kawalerii
 
−
*128 okrętów}}
 
−
||strength2={{plainlist|
 
−
*nieznana
 
−
*Węgry: 2 100 ciężkiej piechoty węgierskiej<ref>xxx</ref>}}
 
−
||casualties1=Garnizonowe siły poddają się
 
−
||casualties2=nieznane
 
−
||casualties3= '''Ofiary cywilne:'''{{plainlist|
 
−
*12 000
 
−
*ok. 1 600 Węgrzy (głównie służący)}}
 
−
|lokalizacja =
 
−
|mapa =
 
−
|opis mapy =
 
−
| notes            =
 
−
 
 
−
|}}
 
−
{{Crusade}}
 
−
{{Campaignbox Ottoman-Hungarian War}}
 
−
 
 
−
[[File:Otranto cathedral martyrs.jpg|thumb|250px| Relics of the [[Martyrs of Otranto]] inside [[Otranto Cathedral]]]]
 
−
 
 
−
Inwazja osmańska na Otranto miała miejsce w latach 1480-1481 we włoskim mieście Otranto w Apulii w południowych Włoszech. Siły Imperium Osmańskiego najechały i obległy miasto i jego cytadelę. Według tradycyjnej relacji po zdobyciu miasta ścięto ponad 800 mieszkańców. Męczennicy z Otranto nadal są obchodzeni we Włoszech. Rok później garnizon osmański poddał miasto w wyniku oblężenia przez siły chrześcijańskie i interwencji sił papieskich pod wodzą genueńczyka Paolo Fregoso.
 
−
 
 
−
The '''Ottoman invasion of Otranto''' occurred between 1480 and 1481 at the Italian city of [[Otranto]] in Apulia, [[Southern Italy|southern]] Italy. Forces of the [[Ottoman Empire]] invaded and laid siege to the city and its [[citadel]]. According to a traditional account, more than 800 inhabitants were beheaded after the city was captured. The [[Martyrs of Otranto]] are still celebrated in Italy. A year later the Ottoman garrison surrendered the city following a siege by Christian forces and the intervention of Papal forces led by the Genoese [[Paolo Fregoso]].
 
  
 
== Tło ==
 
== Tło ==
  
−
Atak na Otranto był częścią nieudanej próby inwazji i podboju Włoch przez Turków. Latem 1480 roku siły prawie 20 000 Turków osmańskich pod dowództwem Gedika Ahmeda Paszy najechały południowe Włochy. Pierwsza część planu polegała na zdobyciu miasta portowego Otranto. 15-letnia wojna między Republiką Wenecką a sułtanatem osmańskim, dwoma najbardziej dominującymi potęgami handlowymi i militarnymi, na całym Morzu Śródziemnym, w tym na Morzu Czarnym, właśnie się zakończyła, co doprowadziło do pokoju Konstantynopol. Sułtan Mehmet II Fatih ogłosił się „Kaysar-i Rûm” po przejęciu kontroli nad Stambułem w 1453 r., Przywracając grecki kościół prawosławny, ale zakazując rzymskokatolikom.
+
Atak na Otranto był częścią nieudanej próby inwazji i podboju Włoch przez Turków. Latem 1480 roku siły prawie 20 000 Turków osmańskich pod dowództwem [https://pl.wikipedia.org/wiki/Gedik_Ahmed_Pasza Gedika Ahmeda Paszy] najechały południowe Włochy. Pierwsza część planu polegała na zdobyciu miasta portowego Otranto. 15-letnia wojna między [[Wenecja|Republiką Wenecką] a sułtanatem osmańskim, dwoma najbardziej dominującymi potęgami handlowymi i militarnymi, na całym Morzu Śródziemnym, w tym na Morzu Czarnym, właśnie się zakończyła, co doprowadziło do [https://en.wikipedia.org/wiki/Treaty_of_Constantinople_(1479) pokoju w Konstantynopolu]. Sułtan [https://pl.wikipedia.org/wiki/Mehmed_II_Zdobywca Mehmet II Zdobywca] ogłosił się „Kaysar-i Rûm” po przejęciu kontroli nad Stambułem w 1453 r., przywracając grecki kościół prawosławny, ale zakazując ''rzymskim'' katolikom.
−
 
 
−
The attack on Otranto was part of an abortive attempt by the Ottomans to invade and conquer Italy. In the summer of 1480, a force of nearly 20,000 Ottoman Turks under the command of [[Gedik Ahmed Pasha]] invaded southern Italy. The first part of the plan was to capture the port city of Otranto. [[Ottoman–Venetian War (1463–1479)|The 15 years long war]] between the [[Republic of Venice]] and the Ottoman Sultanate, the two most dominant powers, in terms of trade and military force, over the whole of the Mediterreanean Sea, including the Black Sea, had just ended resulting in the  [[Treaty of Constantinople (1479)|Peace of Constantinople]]. Sultan [[Mehmet II]] Fatih had declared himself "Kaysar-i Rûm" after taking control of [[Istanbul]] in AD [[1453]], restoring the Greek Orthodox Church, but banning the Roman Catholics.
 
  
 
== Inwazja Włoch ==
 
== Inwazja Włoch ==
Linia 77: Linia 25:
 
=== Oblężenie ===
 
=== Oblężenie ===
  
−
28 lipca flota osmańska złożona ze 128 statków, w tym 28 galer, przybyła w pobliże neapolitańskiego miasta Otranto. Wiele z tych żołnierzy przybyło z oblężenia Rodos. Garnizon i mieszkańcy Otranto wycofali się do zamku Otranto. 11 sierpnia, po 15-dniowym oblężeniu, Gedik Ahmed zarządził ostateczny atak. Gdy mury zostały naruszone, armia turecka metodycznie przechodziła od domu do domu, plądrowała, grabiła i podpalała. Po dotarciu do katedry "zastali arcybiskupa Stefano Agricolo, w pełni ubranego i z krucyfiksem w ręku", czekającego na nich z hrabią Francesco Largo, dowódcą garnizonu i biskupem Stefano Pendinellim, który rozdawał Eucharystię i siedział z kobietami i dziećmi Otranto, będąc dominikaninem. zakonnik prowadził wiernych w modlitwie. W sumie 12 000 zostało zabitych, a 5 000 zostało zniewolonych, w tym ofiary z terenów Półwyspu Salentyńskiego wokół miasta, a katedra została zamieniona w meczet. [1]
+
28 lipca flota osmańska złożona ze 128 okretów, w tym 28 galer, przybyła w pobliże neapolitańskiego miasta Otranto. Wielu z tych żołnierzy przybyło z oblężenia Rodos. Garnizon i mieszkańcy Otranto wycofali się do zamku Otranto. 11 sierpnia, po 15-dniowym oblężeniu, Gedik Ahmed zarządził ostateczny atak. Gdy mury zostały naruszone, armia turecka metodycznie przechodziła od domu do domu, plądrowała, grabiła i podpalała. Po dotarciu do katedry "zastali arcybiskupa Stefano Agricolo, w pełni ubranego i z krucyfiksem w ręku", czekającego na nich z hrabią Francesco Largo, dowódcą garnizonu i biskupem [https://en.wikipedia.org/wiki/Stefano_Pendinelli Stefano Pendinellim], który rozdawał Eucharystię i siedział z kobietami i dziećmi Otranto, będąc dominikaninem. zakonnik prowadził wiernych w modlitwie. W sumie 12 000 zostało zabitych, a 5 000 zostało zniewolonych, w tym ofiary z terenów Półwyspu Salentyńskiego wokół miasta, a katedra została zamieniona w meczet.<ref>Paolo Ricciardi, ''Gli Eroi della Patria e i Martiri della Fede: Otranto 1480–1481'', Vol. 1, Editrice Salentina, 2009</ref><sup>[[potrzebne źródło]]</sup>
−
 
 
−
On 28 July, an Ottoman fleet of 128 ships, including 28 [[galley]]s, arrived near the [[Kingdom of Naples|Neapolitan]] city of Otranto. Many of these troops had come from the [[Siege of Rhodes (1480)|siege of Rhodes]]. The [[garrison]] and citizens of Otranto retreated to the [[citadel|Castle of Otranto]]. On 11 August, after a 15-day siege, Gedik Ahmed ordered the final assault. When the walls were breached the Turkish army methodically passed from house to house, sacking, looting, and setting them on fire. Upon reaching the cathedral, "they found Archbishop Stefano Agricolo, fully vested and crucifix in hand" awaiting them with Count Francesco Largo, the garrison commander and Bishop [[Stefano Pendinelli]], who distributed the Eucharist and sat with the women and children of Otranto while a Dominican friar led the faithful in prayer. A total of 12,000 were killed and 5,000 enslaved, including victims from the territories of the [[Salento|Salentine]] peninsula around the city, and the cathedral turned into a mosque.<ref>Paolo Ricciardi, ''Gli Eroi della Patria e i Martiri della Fede: Otranto 1480–1481'', Vol. 1, Editrice Salentina, 2009</ref>{{page needed|date=June 2016}}
 
  
 
=== Męczennicy z Otranto ===
 
=== Męczennicy z Otranto ===
  
−
Według tradycyjnego przekazu przy życiu pozostała mała grupa 800 osób, którą Turcy próbowali przymusowo nawrócić. Osiemset mężczyzn połączonych łańcuchami, którzy stracili dom i rodzinę, otrzymało możliwość islamu lub śmierci i wybrali śmierć. Pewien człowiek, robotnik tekstylny Antonio Primaldo Pezzula, zwrócił się do swoich współobywateli i oświadczył: „Moi bracia, walczyliśmy o ocalenie naszego miasta; teraz nadszedł czas, aby walczyć o nasze dusze!”. 800 mężczyzn w wieku 15 lat i starszych jednogłośnie zdecydowało się pójść za przykładem Antonio i ofiarowało swoje życie Chrystusowi.
+
[[File:Otranto cathedral martyrs.jpg|thumb|250px|left|Relikwie męcznników w katedrze w Otranto]]
−
 
 
−
According to a traditional account, a small group of 800 were left alive, whom the Turks tried to forcibly convert. Eight hundred men chained together, who had lost home and family, were given the option of Islam or death, and chose death. One man, a textile worker named Antonio Primaldo Pezzula, turned to his fellow citizens and declared: "My brothers, we have fought to save our city; now it is time to battle for our souls!" The 800 men, aged 15 and older, unanimously decided to follow Antonio's example and offered their lives to Christ.
 
  
−
Turcy zaproponowali, że zwrócą swoje kobiety i dzieci z łańcuchów niewolnictwa, jeśli mężczyźni przyjmą islam, i zagrozili im ścięciem, jeśli odmówią zgody. Mężczyźni nadal odmawiali. 14 sierpnia, w wigilię Wniebowzięcia, 800 mężczyzn zostało wyprowadzonych poza miasto i ściętych przez Turków. Ich szczątki zostały później zebrane i do dziś przechowywane są w katedrze w Otranto.
+
Według tradycyjnego przekazu przy życiu pozostała mała grupa 800 osób, którą Turcy próbowali przymusowo nawrócić. Osiemset mężczyzn połączonych łańcuchami, którzy stracili dom i rodzinę, otrzymało możliwość przejścia na islam lub śmierć i wybrali śmierć. Pewien człowiek, robotnik tekstylny Antonio Primaldo Pezzula, zwrócił się do swoich współobywateli i oświadczył: „''Moi bracia, walczyliśmy o ocalenie naszego miasta; teraz nadszedł czas, aby walczyć o nasze dusze!''”. 800 mężczyzn w wieku 15 lat i starszych jednogłośnie zdecydowało się pójść za przykładem Antonio i ofiarowało swoje życie Chrystusowi.
  
−
The Turks offered to return their women and children from the chains of slavery if the men would embrace Islam, and threatened the men with beheading if they refused to agree. The men still refused. On 14 August, on the vigil of the Assumption, the 800 men were led outside the city and beheaded by the Turks. Their remains were later collected and are to this day kept in the [[Cathedral of Otranto]].
+
Turcy zaproponowali, że zwrócą im ich kobiety i dzieci z łańcuchów niewolnictwa, jeśli mężczyźni przyjmą islam, i zagrozili im ścięciem, jeśli odmówią zgody. Mężczyźni nadal odmawiali. 14 sierpnia, w wigilię Wniebowzięcia, 800 mężczyzn zostało wyprowadzonych poza miasto i ściętych przez Turków. Ich szczątki zostały później zebrane i do dziś przechowywane są w katedrze w Otranto.
  
−
Męczennicy z Otranto zostali wspólnie kanonizowani jako święci przez Kościół rzymskokatolicki w dniu 12 maja 2013 r. [2] Uważa się, że ich szczątki są dziś przechowywane w katedrze w Otranto oraz w kościele Santa Caterina in Formiello w Neapolu.
+
Męczennicy z Otranto zostali wspólnie kanonizowani jako święci przez Kościół rzymskokatolicki w dniu 12 maja 2013 r.<ref>[https://web.archive.org/web/20130607045031/http://www.romereports.com/palio/martyrs-of-otranto-entire-village-that-chose-death-instead-of-renouncing-their-faith-english-9983.html#.UYz_d50o73h "Martyrs of Otranto, entire village that chose death instead of renouncing their faith"]. ''Rome Reports''. Zarchiwizowano w [http://www.romereports.com/palio/martyrs-of-otranto-entire-village-that-chose-death-instead-of-renouncing-their-faith-english-9983.html#.UYz_d50o73h originału] 7 czerwca 2013. [dostęp: 2013-05-10].</ref> Uważa się, że ich szczątki są dziś przechowywane w katedrze w Otranto oraz w kościele Santa Caterina in Formiello w Neapolu.
  
−
The Martyrs of Otranto were collectively canonized as saints by the Roman Catholic Church on 12 May 2013.<ref>xxx</ref> Their remains are claimed to be stored today in Otranto Cathedral and in the church of [[Santa Caterina a Formiello]] in Naples.
+
Tradycyjna historiografia chrześcijańska została poddana krytyce przez późniejszych historyków.<ref name=Bisaha>Nancy Bisaha (2004). Creating East And West: Renaissance Humanists And the Ottoman Turks. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. str. 158. "Ostatnio jednak historycy uciekli, by zakwestionować prawdziwość tych opowieści o masowej rzezi i męczeństwie. Francesco Tateo twierdzi, że najwcześniejsze współczesne źródła nie potwierdzają historii ośmiuset męczenników; takie opowieści o prześladowaniach religijnych i świadomym poświęceniu się dla wiary chrześcijańskiej pojawiły się dopiero co najmniej dwie dekady po oblężeniu. Najwcześniejsze i najbardziej wiarygodne źródła opisują egzekucję od ośmiuset do tysiąca żołnierzy lub obywateli i miejscowego biskupa, ale żadne z nich nie wspomina o nawróceniu jako warunku łaski. Co więcej, ani współczesna turecka kronika, ani włoskie raporty dyplomatyczne nie wspominają o męczeństwie. Można by sobie wyobrazić, że gdyby krążył taki raport, humaniści i kaznodzieje by go złapali. Wydaje się prawdopodobne, że więcej mieszkańców Otranto zostało wywiezionych z Włoch i sprzedanych w niewolę niż zabitych."</ref> Niedawne badania poddały w wątpliwość, czy nawrócenie zostało narzucone jako warunek łaski.<ref name=Bisaha/> Chociaż jedna ze współczesnych relacji osmańskich uzasadnia masakrę z powodów religijnych, Ilenia Romana Cassetta pisze, że wydaje się, że była to raczej akcja karna, której celem było zastraszenie.<ref>Ilenia Romana Cassetta, ELETTRA ercolino, "La Prise d'Otrante (1480–81), entre sources chrétiennes et turques", in ''Turcica'', 34, 2002 str. 255–273, str. 259–260: "L'unique historien qui décrit la chute de la ville et le meurtre d'un grand nombre d'habitants est Ibn Kemal. Il justifie le massacre des chrétiens par des motivations religieuses. En réalité, cet événement semble avoir eu davantage un caractère punitif et d'intimidation qu'une connotation religieuse." (str. 259)</ref>
−
 
 
−
Tradycyjna historiografia chrześcijańska została poddana krytyce przez późniejszych historyków. [3] Niedawne badania poddały w wątpliwość, czy nawrócenie zostało narzucone jako warunek łaski [3]. Chociaż jedna ze współczesnych relacji osmańskich uzasadnia masakrę z powodów religijnych, Ilenia Romana Cassetta pisze, że wydaje się, że była to raczej akcja karna, której celem było zastraszenie. [4]
 
−
 
 
−
The traditional Christian historiography has come under criticism by later historians.<ref name=Bisaha>{{cite book|title=Creating East And West: Renaissance Humanists And the Ottoman Turks|author=Nancy Bisaha|year=2004|publisher=University of Pennsylvania Press|location=Philadelphia|page=158|quote=Recently, though, historians have begun to question the veracity of these tales of mass slaughter and martyrdom. Francesco Tateo argues that the earliest contemporary sources do not support the story of the eight hundred martyrs; such tales of religious persecution and conscious self-sacrifice for the Christian faith appeared only two or more decades following the siege. The earliest and most reliable sources describe the execution of eight hundred to one thousand soldiers or citizens and the local bishop, but none mention a conversion as a condition of clemency. Even more telling, neither a contemporary Turkish chronicle nor Italian diplomatic reports mention martyrdom. One would imagine that if such a report were circulating, humanists and preachers would have seized on it. It seems likely that more inhabitants of Otranto were taken out of Italy and sold into slavery than were slaughtered.}}</ref> Recent scholarship has questioned whether conversion was imposed as a condition for clemency.<ref name=Bisaha/> Although one contemporary Ottoman account justifies the massacre on religious grounds, Ilenia Romana Cassetta writes that it seems rather to have been a punitive action whose goal was intimidation.<ref>Ilenia Romana Cassetta, ELETTRA ercolino, "La Prise d'Otrante (1480–81), entre sources chrétiennes et turques", in ''Turcica'', 34, 2002 pp. 255–273, pp. 259–260: "L'unique historien qui décrit la chute de la ville et le meurtre d'un grand nombre d'habitants est Ibn Kemal. Il justifie le massacre des chrétiens par des motivations religieuses. En réalité, cet événement semble avoir eu davantage un caractère punitif et d'intimidation qu'une connotation religieuse." (p. 259)</ref>
 
  
 
=== Zaliczka wstrzymana ===
 
=== Zaliczka wstrzymana ===
  
−
W sierpniu 70 statków floty zaatakowało Vieste. 12 września zniszczono Monastero di San Nicholas di Casole, w którym mieściła się jedna z bogatszych bibliotek Europy. W październiku przeprowadzono ataki na nadmorskie miasta Lecce, Taranto i Brindisi.
+
W sierpniu 70 okrętów floty zaatakowało [[Vieste]]. 12 września zniszczono Monastero di San Nicholas di Casole, w którym mieściła się jedna z bogatszych bibliotek Europy. W październiku przeprowadzono ataki na nadmorskie miasta [[Lecce]], [[Taranto]] i [[Brindisi]].
−
 
 
−
In August, 70 ships of the fleet attacked [[Vieste]]. On 12 September, the Monastero di San Nicholas di Casole, which accommodated one of the richer libraries of Europe, was destroyed. By October attacks had been conducted against the coastal cities of [[Lecce]], [[Taranto]], and [[Brindisi]].
 
−
 
 
−
Jednak ze względu na brak zapasów dowódca osmański Gedik Ahmed Pasza nie skonsolidował natarcia swoich sił. Zamiast tego wrócił z większością swoich żołnierzy do Albanii, pozostawiając garnizon składający się z 800 piechoty i 500 kawalerii, aby bronić Otranto. Zakładano, że po zimie wrócą z jego armią.
 
  
−
However, due to lack of supplies, the Ottoman commander, Gedik Ahmed Pasha, did not consolidate his force's advance. Instead he returned with most of his troops to [[Ottoman period in the history of Albania|Albania]] leaving a garrison of 800 infantry and 500 cavalry behind to defend Otranto. It was assumed he would return with his army after the winter.
+
Jednak ze względu na brak zapasów dowódca osmański Gedik Ahmed Pasza nie skoordynował natarcia swoich sił. Zamiast tego wrócił z większością swoich żołnierzy do Albanii, pozostawiając garnizon składający się z 800 piechoty i 500 kawalerii, aby bronić Otranto. Zakładano, że po zimie wrócą z jego armią.
  
 
=== Odpowiedź katolicka ===
 
=== Odpowiedź katolicka ===
  
−
Ponieważ minęło zaledwie 27 lat po upadku Konstantynopola, obawiano się, że Rzym spotka taki sam los. Plany ewakuacji miasta zostały zaplanowane dla papieża i obywateli Rzymu. Papież Sykstus IV powtórzył swoje wezwanie do krucjaty w 1471 roku. Kilka włoskich miast-państw, Węgry i Francja zareagowały na to pozytywnie. Republika Wenecka tego nie zrobiła, ponieważ podpisała drogi traktat pokojowy z Turkami w 1479 roku.
+
Ponieważ minęło zaledwie 27 lat od upadku Konstantynopola, obawiano się, że Rzym spotka taki sam los. Plany ewakuacji miasta zostały zaplanowane dla papieża i obywateli Rzymu. Papież [[Sykstus IV]] powtórzył swoje wezwanie do krucjaty w 1471 roku. Kilka włoskich miast-państw, Węgry i Francja zareagowały na to pozytywnie. Republika Wenecka tego nie zrobiła, ponieważ podpisała drogi traktat pokojowy z Turkami w 1479 roku.
−
 
 
−
Since it was only 27 years after the [[fall of Constantinople]], there was some fear that Rome would suffer the same fate. Plans were made for the Pope and citizens of Rome to evacuate the city. [[Pope Sixtus IV]] repeated his 1471 call for a [[crusade]]. Several Italian city-states, Hungary, and France responded positively to this. The [[Republic of Venice]] did not, as it had signed an expensive peace treaty with the Ottomans in 1479.
 
−
 
 
−
W kwietniu 1481 roku Sykstus IV wezwał do włoskiej krucjaty w celu wyzwolenia miasta, aw maju Otranto obległy siły chrześcijańskie. Armia została powołana przez króla Neapolu Ferdynanda I, na czele której stanął jego syn Alfonso, książę Kalabrii. Kontyngent wojsk został dostarczony przez króla Węgier Macieja Korwina.
 
  
−
In April 1481 Sixtus IV called for an Italian crusade to liberate the city, and Christian forces besieged Otranto in May. An army was raised by King [[Ferdinand I of Naples]] to be led by his son [[Alfonso II of Naples|Alfonso, Duke of Calabria]]. A contingent of troops was provided by King [[Matthias Corvinus of Hungary]].
+
W kwietniu 1481 roku Sykstus IV wezwał do włoskiej krucjaty w celu wyzwolenia miasta, a w maju Otranto obległy siły chrześcijańskie. Armia została powołana przez króla Neapolu [https://pl.wikipedia.org/wiki/Ferdynand_I_(kr%C3%B3l_Neapolu) Ferdynanda I], na czele której stanął jego syn [https://pl.wikipedia.org/wiki/Alfons_II_(kr%C3%B3l_Neapolu) Alfonso], książę Kalabrii. Kontyngent wojsk został dostarczony przez króla Węgier [[Maciej|Macieja Korwina]].
  
 
=== Przechwytywanie ===
 
=== Przechwytywanie ===
  
−
Od sierpnia do września król Neapolu Ferdynand z pomocą swego kuzyna Ferdynanda katolika i Królestwa Sycylii bezskutecznie próbował odbić Otranto. [5] Siły chrześcijańskie obległy miasto 1 maja 1481 r. Sułtan turecki Mehmed Zdobywca przygotowywał się do nowej kampanii we Włoszech, ale 3 maja stracił życie. Ciągłe problemy z sukcesem uniemożliwiły Osmanom wysłanie posiłków do Otranto. Po negocjacjach z siłami chrześcijańskimi Turcy poddali się w sierpniu i opuścili Otranto we wrześniu 1481 roku, kończąc 13-miesięczną okupację.
+
Od sierpnia do września król Neapolu Ferdynand z pomocą swego kuzyna [https://pl.wikipedia.org/wiki/Ferdynand_Arago%C5%84ski Ferdynanda Aragońskiego] i Królestwa Sycylii bezskutecznie próbował odbić Otranto.<ref>G. Conte, ''[https://www.academia.edu/14526373/Una_flotta_siciliana_ad_Otranto_1480_ Una flotta siciliana ad Otranto (1480)]'', w: "Archivio Storico Pugliese", a. LXVII, 2014</ref> Siły chrześcijańskie obległy miasto 1 maja 1481 r. Sułtan turecki Mehmed Zdobywca przygotowywał się do nowej kampanii we Włoszech, ale 3 maja stracił życie. Ciągłe problemy z sukcesem uniemożliwiły Osmanom wysłanie posiłków do Otranto. Po negocjacjach z siłami chrześcijańskimi Turcy poddali się w sierpniu i opuścili Otranto we wrześniu 1481 roku, kończąc 13-miesięczną okupację.
−
 
 
−
Between August and September, King Ferdinand of Naples, with the help of his cousin [[Ferdinand the Catholic]] and the Kingdom of Sicily, tried unsuccessfully to recapture Otranto.<ref>G. Conte, ''[https://www.academia.edu/14526373/Una_flotta_siciliana_ad_Otranto_1480_ Una flotta siciliana ad Otranto (1480)]'', in "Archivio Storico Pugliese", a. LXVII, 2014</ref> The Christian forces besieged the city on 1 May 1481. Turkish Sultan [[Mehmed the Conqueror]] was preparing for a new campaign on Italy but he lost his life on 3 May. Ongoing succession issues prevented the Ottomans from sending reinforcements to Otranto. After the negotiation with the Christian forces, the Turks surrendered in August and left Otranto in September 1481, ending the 13-month occupation.
 
  
 
== Następstwa ==
 
== Następstwa ==
  
−
Liczba obywateli, podobno prawie 20 000, spadła do 8 000 do końca stulecia Szablon: potrzebne źródło Ze strachu przed kolejnym atakiem wielu z nich opuściło miasto w następnych dziesięcioleciach.
+
Liczba obywateli, podobno prawie 20 000, spadła do 8 000 do końca stulecia.<sup>[[potrzebne źródło]]</sup> Ze strachu przed kolejnym atakiem wielu z nich opuściło miasto w następnych dziesięcioleciach.
−
 
 
−
The number of citizens, said to have been nearly 20,000, had decreased to 8,000 by the end of the century.{{Citation needed|reason=1. sources for "said to" and 2. sources for "disputed by recent research"|date=October 2011}} Out of fear of another attack, many of these left the city in the following decades.
 
−
 
 
−
== Zobacz także ==
 
−
 
 
−
* [[History of Islam in southern Italy]]
 
−
* [[Martyrs of Otranto]]
 
−
* ''[[Da Vinci's Demons]]'' (fictional work, part of which portrays the invasion)
 
  
 
== Przypisy ==
 
== Przypisy ==
−
 
 
{{izvori}}
 
{{izvori}}
  
 
== Dalsze czytanie ==
 
== Dalsze czytanie ==
−
 
 
*Hubert Houben, ed. ''La conquista turca di Otranto (1480) tra storia e mito: atti del convegno internazionale di studio, Otranto–Muro Leccese, 28–31 marzo 2007''. 2 vols. Galatina, 2008.
 
*Hubert Houben, ed. ''La conquista turca di Otranto (1480) tra storia e mito: atti del convegno internazionale di studio, Otranto–Muro Leccese, 28–31 marzo 2007''. 2 vols. Galatina, 2008.
  
Linia 156: Linia 76:
 
* [https://archive.today/20130111165354/http://chiesa.espresso.repubblica.it/dettaglio.jsp?id=161401&eng=y How the Eight Hundred Men of Otranto Saved Rome]
 
* [https://archive.today/20130111165354/http://chiesa.espresso.repubblica.it/dettaglio.jsp?id=161401&eng=y How the Eight Hundred Men of Otranto Saved Rome]
  
 +
|
 +
{{Infobox military conflict
 +
||image=Otranto castello.jpg
 +
||caption=Zamek Otranto
 +
||conflict=Bitwa pod Otranto
 +
|epoka = średniowiecze
 +
||partof=[[Osmańskie wojny w Europie]]<br />i [[wojny węgiersko–osmańskie]]
 +
||date=28 lipca 1480 – 10 września 1481
 +
||place=[[Otranto]], [[Królestwo Neapolu]]
 +
|territory =
 +
|casus =
 +
||result=siły osmańskie zajmują miasto<br>siły chrześcijańskie odbierają miasto
 +
||combatant2=[[File:Fictitious Ottoman flag 4.svg|22px]] [[Imperium Osmańskie]]
 +
||combatant1=[[File:Bandera de N%C3%A1poles - Trast%C3%A1mara.svg|22px|border]] [[Królestwo Neapolu]]<br>[[File:Royal Banner of Arag%C3%B3n.svg|22px|bprder]] [[Królestwo Aragonii]]<br>[[File:Flag of Hungary (15th century, rectangular).svg|22px|border]] [[Królestwo Węgier]]<br>[[File:Flag_of_the_Papal_States_(1825-1870).svg|22px|border]] [[Państwo Kościelne]]
 +
||commander2=[[File:Fictitious Ottoman flag 4.svg|22px]] [[Gedik Ahmed Pasha]]
 +
||commander1=[[File:Flag_of_the_Papal_States_(1825-1870).svg|22px|border]] [https://pl.wikipedia.org/wiki/Paolo_Fregoso Paolo Fregoso]<br>[[File:Bandera de N%C3%A1poles - Trast%C3%A1mara.svg|22px|border]] [[Francesco Largo]] '''†'''<br>[[File:Bandera de N%C3%A1poles - Trast%C3%A1mara.svg|22px|border]] [https://pl.wikipedia.org/wiki/Alfons_II_(kr%C3%B3l_Neapolu) Alfons],<small> książę Kalabrii</small><br>[[File:Flag of Hungary (15th century, rectangular).svg|22px|border]] [[Magyar Balázs]]
 +
|units2 = 
 +
|units1 = 
 +
||strength2=18 000 piechoty<br>700 kawalerii<br>128 okrętów
 +
||strength1=nieznana, w tym Węgry:<br>* 2 100 ciężkiej piechoty<ref>Csaba Csorba; János Estók; Konrád Salamon (1999). ''Magyarország Képes Története''. Budapest, Hungary: Magyar Könyvklub. str. 62. ISBN 963-548-961-7.</ref>
 +
||casualties2=Garnizonowe siły poddają się
 +
||casualties1= '''Ofiary cywilne:'''<br>
 +
*12 000<br>
 +
*ok. 1 600 Węgrzy (głównie służący)
 +
||casualties3=
 +
|lokalizacja =
 +
|mapa =
 +
|opis mapy =
 +
| notes            =
 +
 +
|}}
 +
{{Krucjaty antytureckie}}
 +
{{Wojny węgiersko-tureckie}}
 +
|}
  
−
{{SORTUJ:Inwazja Osmanów}}
+
{{SORTUJ:Oranto, inwazja}}
  
 
[[Kategoria:Bitwy]]
 
[[Kategoria:Bitwy]]

Aktualna wersja na dzień 11:20, 3 lut 2021

Strona Autorzy Nota
[1] [2] Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Inwazja osmańska na włoskie miasto Otranto w Apulii w południowych Włoszech miała miejsce w latach 1480-1481. Siły Imperium Osmańskiego najechały i obległy miasto oraz jego cytadelę. Według tradycyjnej relacji po zdobyciu miasta ścięto ponad 800 mieszkańców. Święto Męczenników z Otranto nadal jest obchodzone we Włoszech. Rok później garnizon osmański poddał miasto w wyniku oblężenia przez siły chrześcijańskie i interwencji sił papieskich pod wodzą genueńczyka Paolo Fregoso.

Tło

Atak na Otranto był częścią nieudanej próby inwazji i podboju Włoch przez Turków. Latem 1480 roku siły prawie 20 000 Turków osmańskich pod dowództwem Gedika Ahmeda Paszy najechały południowe Włochy. Pierwsza część planu polegała na zdobyciu miasta portowego Otranto. 15-letnia wojna między [[Wenecja|Republiką Wenecką] a sułtanatem osmańskim, dwoma najbardziej dominującymi potęgami handlowymi i militarnymi, na całym Morzu Śródziemnym, w tym na Morzu Czarnym, właśnie się zakończyła, co doprowadziło do pokoju w Konstantynopolu. Sułtan Mehmet II Zdobywca ogłosił się „Kaysar-i Rûm” po przejęciu kontroli nad Stambułem w 1453 r., przywracając grecki kościół prawosławny, ale zakazując rzymskim katolikom.

Inwazja Włoch

Oblężenie

28 lipca flota osmańska złożona ze 128 okretów, w tym 28 galer, przybyła w pobliże neapolitańskiego miasta Otranto. Wielu z tych żołnierzy przybyło z oblężenia Rodos. Garnizon i mieszkańcy Otranto wycofali się do zamku Otranto. 11 sierpnia, po 15-dniowym oblężeniu, Gedik Ahmed zarządził ostateczny atak. Gdy mury zostały naruszone, armia turecka metodycznie przechodziła od domu do domu, plądrowała, grabiła i podpalała. Po dotarciu do katedry "zastali arcybiskupa Stefano Agricolo, w pełni ubranego i z krucyfiksem w ręku", czekającego na nich z hrabią Francesco Largo, dowódcą garnizonu i biskupem Stefano Pendinellim, który rozdawał Eucharystię i siedział z kobietami i dziećmi Otranto, będąc dominikaninem. zakonnik prowadził wiernych w modlitwie. W sumie 12 000 zostało zabitych, a 5 000 zostało zniewolonych, w tym ofiary z terenów Półwyspu Salentyńskiego wokół miasta, a katedra została zamieniona w meczet.[1]potrzebne źródło

Męczennicy z Otranto

Plik:Otranto cathedral martyrs.jpg
Relikwie męcznników w katedrze w Otranto

Według tradycyjnego przekazu przy życiu pozostała mała grupa 800 osób, którą Turcy próbowali przymusowo nawrócić. Osiemset mężczyzn połączonych łańcuchami, którzy stracili dom i rodzinę, otrzymało możliwość przejścia na islam lub śmierć i wybrali śmierć. Pewien człowiek, robotnik tekstylny Antonio Primaldo Pezzula, zwrócił się do swoich współobywateli i oświadczył: „Moi bracia, walczyliśmy o ocalenie naszego miasta; teraz nadszedł czas, aby walczyć o nasze dusze!”. 800 mężczyzn w wieku 15 lat i starszych jednogłośnie zdecydowało się pójść za przykładem Antonio i ofiarowało swoje życie Chrystusowi.

Turcy zaproponowali, że zwrócą im ich kobiety i dzieci z łańcuchów niewolnictwa, jeśli mężczyźni przyjmą islam, i zagrozili im ścięciem, jeśli odmówią zgody. Mężczyźni nadal odmawiali. 14 sierpnia, w wigilię Wniebowzięcia, 800 mężczyzn zostało wyprowadzonych poza miasto i ściętych przez Turków. Ich szczątki zostały później zebrane i do dziś przechowywane są w katedrze w Otranto.

Męczennicy z Otranto zostali wspólnie kanonizowani jako święci przez Kościół rzymskokatolicki w dniu 12 maja 2013 r.[2] Uważa się, że ich szczątki są dziś przechowywane w katedrze w Otranto oraz w kościele Santa Caterina in Formiello w Neapolu.

Tradycyjna historiografia chrześcijańska została poddana krytyce przez późniejszych historyków.[3] Niedawne badania poddały w wątpliwość, czy nawrócenie zostało narzucone jako warunek łaski.[3] Chociaż jedna ze współczesnych relacji osmańskich uzasadnia masakrę z powodów religijnych, Ilenia Romana Cassetta pisze, że wydaje się, że była to raczej akcja karna, której celem było zastraszenie.[4]

Zaliczka wstrzymana

W sierpniu 70 okrętów floty zaatakowało Vieste. 12 września zniszczono Monastero di San Nicholas di Casole, w którym mieściła się jedna z bogatszych bibliotek Europy. W październiku przeprowadzono ataki na nadmorskie miasta Lecce, Taranto i Brindisi.

Jednak ze względu na brak zapasów dowódca osmański Gedik Ahmed Pasza nie skoordynował natarcia swoich sił. Zamiast tego wrócił z większością swoich żołnierzy do Albanii, pozostawiając garnizon składający się z 800 piechoty i 500 kawalerii, aby bronić Otranto. Zakładano, że po zimie wrócą z jego armią.

Odpowiedź katolicka

Ponieważ minęło zaledwie 27 lat od upadku Konstantynopola, obawiano się, że Rzym spotka taki sam los. Plany ewakuacji miasta zostały zaplanowane dla papieża i obywateli Rzymu. Papież Sykstus IV powtórzył swoje wezwanie do krucjaty w 1471 roku. Kilka włoskich miast-państw, Węgry i Francja zareagowały na to pozytywnie. Republika Wenecka tego nie zrobiła, ponieważ podpisała drogi traktat pokojowy z Turkami w 1479 roku.

W kwietniu 1481 roku Sykstus IV wezwał do włoskiej krucjaty w celu wyzwolenia miasta, a w maju Otranto obległy siły chrześcijańskie. Armia została powołana przez króla Neapolu Ferdynanda I, na czele której stanął jego syn Alfonso, książę Kalabrii. Kontyngent wojsk został dostarczony przez króla Węgier Macieja Korwina.

Przechwytywanie

Od sierpnia do września król Neapolu Ferdynand z pomocą swego kuzyna Ferdynanda Aragońskiego i Królestwa Sycylii bezskutecznie próbował odbić Otranto.[5] Siły chrześcijańskie obległy miasto 1 maja 1481 r. Sułtan turecki Mehmed Zdobywca przygotowywał się do nowej kampanii we Włoszech, ale 3 maja stracił życie. Ciągłe problemy z sukcesem uniemożliwiły Osmanom wysłanie posiłków do Otranto. Po negocjacjach z siłami chrześcijańskimi Turcy poddali się w sierpniu i opuścili Otranto we wrześniu 1481 roku, kończąc 13-miesięczną okupację.

Następstwa

Liczba obywateli, podobno prawie 20 000, spadła do 8 000 do końca stulecia.potrzebne źródło Ze strachu przed kolejnym atakiem wielu z nich opuściło miasto w następnych dziesięcioleciach.

Przypisy

  1. ↑ Paolo Ricciardi, Gli Eroi della Patria e i Martiri della Fede: Otranto 1480–1481, Vol. 1, Editrice Salentina, 2009
  2. ↑ "Martyrs of Otranto, entire village that chose death instead of renouncing their faith". Rome Reports. Zarchiwizowano w originału 7 czerwca 2013. [dostęp: 2013-05-10].
  3. ↑ 3,0 3,1 Nancy Bisaha (2004). Creating East And West: Renaissance Humanists And the Ottoman Turks. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. str. 158. "Ostatnio jednak historycy uciekli, by zakwestionować prawdziwość tych opowieści o masowej rzezi i męczeństwie. Francesco Tateo twierdzi, że najwcześniejsze współczesne źródła nie potwierdzają historii ośmiuset męczenników; takie opowieści o prześladowaniach religijnych i świadomym poświęceniu się dla wiary chrześcijańskiej pojawiły się dopiero co najmniej dwie dekady po oblężeniu. Najwcześniejsze i najbardziej wiarygodne źródła opisują egzekucję od ośmiuset do tysiąca żołnierzy lub obywateli i miejscowego biskupa, ale żadne z nich nie wspomina o nawróceniu jako warunku łaski. Co więcej, ani współczesna turecka kronika, ani włoskie raporty dyplomatyczne nie wspominają o męczeństwie. Można by sobie wyobrazić, że gdyby krążył taki raport, humaniści i kaznodzieje by go złapali. Wydaje się prawdopodobne, że więcej mieszkańców Otranto zostało wywiezionych z Włoch i sprzedanych w niewolę niż zabitych."
  4. ↑ Ilenia Romana Cassetta, ELETTRA ercolino, "La Prise d'Otrante (1480–81), entre sources chrétiennes et turques", in Turcica, 34, 2002 str. 255–273, str. 259–260: "L'unique historien qui décrit la chute de la ville et le meurtre d'un grand nombre d'habitants est Ibn Kemal. Il justifie le massacre des chrétiens par des motivations religieuses. En réalité, cet événement semble avoir eu davantage un caractère punitif et d'intimidation qu'une connotation religieuse." (str. 259)
  5. ↑ G. Conte, Una flotta siciliana ad Otranto (1480), w: "Archivio Storico Pugliese", a. LXVII, 2014

Dalsze czytanie

  • Hubert Houben, ed. La conquista turca di Otranto (1480) tra storia e mito: atti del convegno internazionale di studio, Otranto–Muro Leccese, 28–31 marzo 2007. 2 vols. Galatina, 2008.

Linki zewnętrzne

Bitwa pod Otranto

— Osmańskie wojny w Europie
i wojny węgiersko–osmańskie		 —
Zamek Otranto
Zamek Otranto
Czas 28 lipca 1480 – 10 września 1481
Miejsce Otranto, Królestwo Neapolu
Wynik siły osmańskie zajmują miasto
siły chrześcijańskie odbierają miasto
Strony konfliktu
22px Królestwo Neapolu
bprder Królestwo Aragonii
22px Królestwo Węgier
22px Państwo Kościelne 		22px Imperium Osmańskie
Dowódcy
22px Paolo Fregoso
22px Francesco Largo †
22px Alfons, książę Kalabrii
22px Magyar Balázs 		22px Gedik Ahmed Pasha
Siły
nieznana, w tym Węgry:
* 2 100 ciężkiej piechoty[1] 		18 000 piechoty
700 kawalerii
128 okrętów
Straty
Ofiary cywilne:
  • 12 000
  • ok. 1 600 Węgrzy (głównie służący)
 Garnizonowe siły poddają się

Plik:Armoiries empereur Sigismond Ier.svg 20px Krucjaty antytureckie Plik:Emblem of Turkey.svg

Nikopolis (1396)  ♦  Otranto (1480÷81)

Hungary Arms.svg Wojny węgiersko-tureckie Plik:Emblem of Turkey.svg

Nikopolis (1396)  ♦  Oblężenie Belgradu (1440)  ♦  Jałomica (1442)  ♦  Sybin (1442)  ♦  Bitwa pod Zlaticą (1443)  ♦  Nisz (1443)  ♦  Bitwa pod Kunowicą (1444)  ♦  Kosowe Pole (1448)  ♦  Bitwa pod Kruševac (1454)  ♦  Bitwa pod Belgradem (1456)  ♦  Vaslui (1475)  ♦  Šabac (1476)  ♦  Bitwa na Chlebowym Polu (1479)  ♦  Bitwa w wawozie Vrpilam (1491)  ♦  Krbavsko Polje (1493)  ♦  Bitwa pod Dubicą (1513)  ♦  Oblężenie Zimony (1521)  ♦  Oblężenie Szabács (1521)  ♦  Upadek Belgradu (1521)  ♦  Oblężenie Ostrovicy (1523)  ♦  Upadek Petrovaradina (1526)  ♦  Bitwa pod Mohaczem (1526)  ♦  Bitwa pod Pusztamarót (1526)  ♦  Güns (1532)  ♦  Eger (1552)  ♦  Szigetvár (1566)  ♦  Calugareni (1595)

  1. ↑ Csaba Csorba; János Estók; Konrád Salamon (1999). Magyarország Képes Története. Budapest, Hungary: Magyar Könyvklub. str. 62. ISBN 963-548-961-7.
Źródło: „http://natusiewicz.pl/felczak/index.php?title=Osmańska_inwazja_na_Otranto&oldid=48585”