Erdélyi-medence: Różnice pomiędzy wersjami

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzono nową stronę "Kategoria:2 Kategoria:Strony importowane z polskiej Wikipedii {{Uwaga polska| |strona = https://pl.wikipedia.org/wiki/Wy%C5%BCyna_Transylwa%C5%84ska |autorzy =...")
 
Linia 16: Linia 16:
  
 
{{Region infobox
 
{{Region infobox
 +
 +
|mapa =
 +
|opis_mapy =
 
  |nazwa=Wyżyna Transylwańska
 
  |nazwa=Wyżyna Transylwańska
 
  |obrazek=Podisul Transilvaniei.jpg
 
  |obrazek=Podisul Transilvaniei.jpg
Linia 49: Linia 52:
 
# [[Andrzej Maryański]] ''Rumunia'', Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973  
 
# [[Andrzej Maryański]] ''Rumunia'', Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973  
  
{{Podział Karpat}}
+
[[Kategoria:Geografia]]
 
+
[[Kategoria:Siedmiogród]]
[[Kategoria:Wyżyna Transylwańska]]
 
[[Kategoria:Wyżyny Rumunii]]
 

Wersja z 17:18, 6 lut 2021

Wyżyna Transylwańska

{{{opis grafiki}}}
Wyżyna Transylwańska
Megaregion Region Karpacki
Prowincja Góry Zachodniorumuńskie i Wyżyna Transylwańska
Podprowincja Wyżyna Transylwańska
Zajmowane
jednostki
administracyjne
Rumunia
okręg Sălaj
okręg Kluż
okręg Bistriţa-Năsăud
okręg Arad
okręg Hunedoara
okręg Alba
okręg Marusza
okręg Harghita
okręg Sybin
okręg Braszów

Wyżyna Transylwańska (541), także Wyżyna Siedmiogrodzka, Kotlina Siedmiogrodzka (rum. Podişul Transilvaniei) – podprowincja geograficzna Karpat położona na terenie Rumunii, niemal ze wszystkich stron otoczona pasmami Karpat Wschodnich, Południowych i Gór Zachodniorumuńskich.

Teren obecnej wyżyny zajmował w neogenie basen otoczony wypiętrzającymi się górami. Początkowo zajmowało go morze, gromadził się na jego dnie materiał skalny (żwiry, piaski, iły), pochodzący z sąsiednich pasm górskich, z którego powstały skały osadowe budujące obecnie wyżynę. Szczątki żywych organizmów dały początek złożom gazu ziemnego, a suchy klimat spowodował powstawanie w zamkniętych zatokach złóż soli. W pliocenie było tu jezioro, a pod koniec pliocenu i w plejstocenie wypiętrzenie całego bloku Karpat zmieniło dno jeziora w wyżynę.

Wyżynę Transylwańską budują głównie skały osadowe, jedynie w rejonie północnym na Wyżynie Samoszu odsłonięte jest krystaliczne podłoże. Ponieważ region ma charakter kotliny otoczonej górami, klimat jest tu dosyć suchy, a występuje roślinność leśno-stepowa, miejscami słonolubna.

Na terenie Wyżyny Transylwańskiej wyróżnia się siedem jednostek:

Bibliografia

  1. Krystyna Jawecka (red.) Mapa przeglądowa Europy. Rumunia. Skala 1:1 000 000, PPWK Warszawa-Wrocław 1983/84
  2. Jerzy Kondracki Fizycznogeograficzna regionalizacja Czech, Słowacji, Węgier i Rumunii w układzie dziesiętnym, „Przegląd Geograficzny”, tom LXVIII, z. 3–4, 1996, s. 457–466
  3. Jerzy Kondracki Karpaty, wydanie drugie poprawione, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1989,
  4. Andrzej Maryański Rumunia, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973