Osl (ród)

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[3]	[4]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Osl (także Osli, Osth lub Ozsol) to nazwa rodu (łac. gens), węg. (nemzetség) pochodzenia z pieczyngiem lub węgierskiego w Królestwie Węgier, z siedzibą w Osl dzisiejszym okręgu Győr-Moson-Sopron. Nazwa klanu wywodzi się od nazwy wsi. Osl (Osli, Osth or Ozsol) was the name of a gens (Latin for "clan"; nemzetség in Hungarian) with Pecheneg or Hungarian origin in the Kingdom of Hungary, based in today's Győr-Moson-Sopron County. The village of Osli was named after that clan. Genealogia A1. „Oslu comes” (1200–1230) ─ gałąź Osli B1. Osl Osl, ispán ispán Sopron, ban Maczwy, mistrz skarbu, ispán Pozsony (1216–1246) C1. Benedek (1246–1256) C2 Jakab (1250–1294) D1. D2 C2. Ostfi Osl (1250–1303), przodek rodziny Ostfi de Asszonyfalva B3. Benedek „filius meus” biskup Nagyvárad, biskup Győr (1230–1246) B4. Csornai Tamás „filius meus” (1221–1248), przodek rodziny Kanizsai B5. Osl Herbord ispán Baranya, koniuszy królewski i stolnik królewski (1229–1270) C1. Herbord herbortyai (1280–1321) D1. B6. Miklós ispán Győr (1237–1250) B7. János (1238–1250) C1. András (1257–1269) D1. D2. A2. Móric „frater meus” (1228–1230) – gałąź Móroc B1. György zemenyei (1239–1264) C1. Márk (1290–1327) D1. C2. György (1290–1323) D1. B2. Móric ( 1277–1281) A3. Osl Beled stolnik królewski, mistrz skarbu (1216–1236) – gałąź Beled B1. Beled vicai és lózsi (1237–1291), przodek rodziny [5] Viczai de Loos B2. János höflányi (1237–1287) C1. János (–1327) D1. D2. A4. Súr (-) – gałąź (agyagosi) Súr B1. Péter, ispán (1222–1256) C1. Péter (1256–1258) D1. András (1269–1285) E1. D2. Gergely (1267–1292) D3. Súr kaboldi várnagy (1277–1298) C2. alramsi Gergely (1256–1292) C3. Feldre (1256–1258) C4. András (1256–1258) A5. Péter (–1228) – gałąź Németi B1. Péter (1228–1239) C1. András (–1298) D1. C2. Dénes (1278–1279) D1. D2. C3. Péter (–1299) D1. C3. Domonkos (1300–1302) D1. C4. Benedek (–) D1. D2. A6. István (–1228) – część gałęzi Csornai B1. István (1255–1257) B2. János (Iván) (1257–1264) A7. Szatmár fia Miklós (1234–1237) – część Egyes A8. Pétert fia Guorref (–1281) – część Egyes Posiadłości Możliwe do zidentyfikowania posiadłości do początku XIV wieku: [6] W trakcie Ráby: Csorna, Barbacs, Mugurch, Magnolia, Farad, Kontynent, Örs, Jeziora, Oslo, Enyed, Rodzina, Potahc, Hueche, Borhofölde, Erlen, Tamási, Potyond, niemiecki, Zamarol, Vica, Beled, Újfalu, Janoa, Pertel, Sobor. A 14. század elejéig beazonosítható birtokok: A Rábaközben: Csorna, Barbacs, Mugurch, Maglóca, Farád, Szárföld, Örs, Tóttelek, Osli, Enyed, Család, Potahc, Hueche, Borhofölde, Erlen, Tamási, Potyond, Németi, Zamarol, Vica, Beled, Újfalu, Janoa, Pertel, Sobor. Kapuvártól nyugatra: Agyagos, Neweg, Szerdahely, Sarud, Széplak, Kalacs, Loos, Pereszteg, Homok, Hidegség. Sopron megye déli részén: Völcsej, Horpács, Pusztacsalád, Szopor, Gyalóka, Dicsk, Garablyán, Bő, Damonya, Salajsa. Sopron megye északnyugati részén: Móroc, Zemenye, Szerdahely, Semverd, Heren, Kis- és Nagy-Höflány, Sebret, Alramos. Sopron megyei falvaik voltak még: Dág, Péter-Németi, Csáva, Német-Barom, Péterfalva, Adul, Aranaz és Bezernuk. Győr megyében: Bikafölde, továbbá Borbán és Sokorón voltak szőlőik. Somogy megyében: Nágocs és Kisasszond. Pilis megyében a Pomáz mellé eső Aszófő. A Dráván túl: Szentvid, Raszina és Herbortya. Bihar megyében: Keserű és Süvegd. A főágak nevezetesebb leszármazottai Słynne potomstwo głównych gałęzi Miklós Provost of Várad (1323-1327) Beled Lieutenant Gate (1327-1377) János Lőkös (1385-1393) w Fejér Gergely hrabia z Szarvkő (1379–1411) * Miklós váradi prépost (1323–1327) * Beled kapui várnagy (1327–1357) *asszonyfalvi Lőkös János (1385–1393) * Gergely szarvkői várnagy (1379–1411) Wnuk Jamesa, János Lőkös z Felsőfalva, zdobył sławę dzięki swojej służbie zagranicznej. Mianowicie, zięć Dominika, zięć Macho, Ferenc, został zamordowany w powiecie Veszprém, András Szörzsöki, który został skazany na utratę głowy Zygmunta i żywego inwentarza. W 1388 r., Na prośbę Zygmunta, niektórzy arcykapłani i lordowie zostali ułaskawieni i zarządzili odkupienie oryginalnej kary pieniężnej. Mimo łaski w 1403 r. Obaj stanęli na przyjęciu László Neapolu. W 1409 r. Jego spadkobiercy zostali zmuszeni do tymczasowego przekazania pałacu Miklós Garai za swoje długi, z wyjątkiem zamku Kigyókő. Jakab unokája, asszonyfalvi Lőkös János nevezetességét nem országos szolgálataival érdemelte ki. Ugyanis Domonkos macsói bán unokájával, Ferenccel a Veszprém megyei Szörzsöki Andrást megölték, amiért Zsigmond fej és jószágvesztésre ítélte őket. 1388-ban Zsigmond, némely főpapok és főurak kérésére mindkettőjüknek megkegyelmezett és az eredeti büntetés pénzzel való megváltását rendelte el. A kegyelem ellenére, 1403-ban mindketten Nápolyi László pártjára álltak. 1409-ben örökösei, adósságai fejében a Jakab ág összes birtokát – Kigyókő várának kivételével – kénytelenek voltak ideiglenesen Garai Miklós nádor kezelésébe adni. Historia Plik:Címerfaragvány.JPG A lózsi ág címere Plik:Nagylózs. Szent István római katolikus temetőkápolna..jpg A lózsi Szent István temetőkápolna Plik:Fejfaragvány.JPG Fejfaragvány a kápolna kapuzatán Gesta Hunnorum et Hungarorum („Czyny Hunów i Węgrów”) odnotowuje, że klan pochodził z jednego z 108 rodzajów podczas węgierskiego podboju Kotliny Karpackiej. Według legend przodkiem rodzaju był Súr, dowódca bitwa nad rzeką Lech i ewentualny potomek dynastii Árpád. [1] Przodkiem klanu był Osli I, który mieszkał między 1200 a 1230 rokiem. Prawdopodobnie miał siedmioro dzieci, w tym Beleda, który służył jako Mistrz nosicieli, którego najstarszy syn Beled był przodkiem rodziny hrabiego Viczaya, która wyginęła w 1873 r. The Gesta Hunnorum et Hungarorum ("Deeds of the Huns and Hungarians") records that the clan was from one of the 108 original genera during the Hungarian Conquest of the Carpathian Basin. According to the legends, the forefather of the genus was Súr, a commander in the Battle of Lechfeld and a possible descendant of the Árpád dynasty. The ancestor of the clan was Osli I who lived around between 1200 and 1230. Presumably, he had seven children, including Beled, who served as Master of the cupbearers, whose eldest son, Beled was the ancestor of the Count Viczay family which became extinct in 1873. Drugim synem Osli był Osli de Asszonyfalva, Ban Severin, którego trzeci syn Osli Ostffy został przodkiem rodziny Ostffy de Asszonyfalva. Trzecim synem był Benedek, biskup Váradu (dziś: Oradea, Rumunia). Przeżył inwazję Mongołów na Europę, a później został mianowany biskupem Győr. Czwarty syn, Tamás de Csorna, był pierwszym członkiem Domu Kanizsai. Jego wnuk Gergely nabył znaczące ziemie w okręgu Győr. Rábaszentmiklós otrzymał od Władysława IV w 1287 roku. Nie miał jednak męskich następców, więc majątek odziedziczył Lőrinc, Ispán z hrabstwa Zala, synowie jego brata. Ostatnim ocalałym członkiem tej rodziny była Orsolya Kanizsai (zm. 1571), żona Palatine Tamás Nádasdy. Osli's second son was Osli de Asszonyfalva, Ban of Szörény, whose third son, Osli Ostffy became ancestor of the Ostffy de Asszonyfalva family. The third son was Benedek, Bishop of Várad (today: Oradea, Romania). He survived the Mongol invasion of Europe and later was appointed Bishop of Győr. The fourth son, Tamás de Csorna was the first member of the House of Kanizsai. His grandson Gergely acquired significant lands in Győr County. He was received Rábaszentmiklós by Ladislaus IV in 1287. However, he had no male successors, thus the property were inherited by Lőrinc, Ispán of Zala County, his brother's sons. The last surviving member of that family was Orsolya Kanizsai (d. 1571), wife of Palatine Tamás Nádasdy. Piątym synem był Herbold, Ispán (hrabia; przybył) z hrabstwa Baranya. Po bitwie pod Mohi (1241) umieścił Bélę IV i rodzinę królewską w Twierdzy Klis (), która uciekła z Mongołów do Dalmacji. W tym czasie Herbold był kasztelanem Klis, który skutecznie bronił się przed Tatarami. W rezultacie później Béla IV przekazała duże majątki wzdłuż Raby. The fifth son was Herbold, Ispán (Count; comes) of Baranya County. After the Battle of Mohi (1241), he put in safety Béla IV and the royal family at Klis Fortress () who fled from the Mongols to Dalmatia. During that time, Herbold served as castellan of Klis who defended successfully from the Tatars. As a result, later, Béla IV donated large estates along the Raba. Przypisy Źródła János Karácsonyi: A magyar nemzetségek a XIV. század közepéig. Budapest: Magyar Tudományos Akadémia. 1900–1901. August Ernst: Geschichte des Burgenlandes. Verlag für Geschichte u. Politik, Wien 1991, Gyula Kristó (editor): Korai Magyar Történeti Lexikon - 9-14. század (Encyclopedia of the Early Hungarian History - 9-14th centuries); Akadémiai Kiadó, 1994, Budapest; .

Osl Herb {{{dynastia}}} Kraj Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji — Ban Severin Mistrz skarbu Stolnik królewski — Pierwszy I. Osli Ostatni Héder Viczay Początek XII wiek Koniec 1873 (ostatni Viczay) Pochodzenie węgierskie Gałęzie Kanizsai Ostffy Viczay