Ákos II. Mojs

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Podczaszy królewski (1291) Współrządzący: Domoszlói Gergely Następca: brak informacji brak informacji Poprzednik: Podczaszy królewski (1313-1314) Współrządzący: Domoszlói Gergely ??? Następca: Nicholas Rátót ?? Domoszlói Gergely Mojs (II) z pokrewnych Ákos (także Moys, Majs lub Majos;; zmarł na początku 1320 r.) Był węgierskim zbuntowanym panem, który należał do potężnego pokolenia Borsa. Był jednym z najbardziej zagorzałych wrogów króla Karola I podczas ostatniego etapu ery „feudalnej anarchii”. Mojs (II) from the kindred Ákos (also Moys, Majs or Majos; ; died early 1320) was a Hungarian rebellious lord, who belonged to the powerful Borsa kinship. He was one of the most ardent enemies of King Charles I during the last stage of the era of "feudal anarchy". Sprawy rodzinne i posiadłości Jego imię pochodzi od łacińskiego wariantu (Moyses) biblijnego imienia Mojżesz. Urodził się w tak zwanej gałęzi rodu Ákos Ernye jako najstarszy syn Mojsa I, który służył jako hrabia Székelys, ówczesny mistrz skarbu na dworze królowej. Miał dwoje rodzeństwa, brata Ellősa (Achillesa), który wspierał jego wysiłki podczas wojny o zjednoczenie króla Karola, oraz siostrę, która poślubiła niejakiego Andrew Sárpataki. [1] Historyk Attila Zsoldos argumentował, że Sárpataki jest identyczny z tym, że Andrzej, syn Ipocha z rodu Bogátradvány, którego dobra w hrabstwach Doboka, Kolozs i Torda zostały skonfiskowane i przekazane Thomasowi Szécsényiemu przez Karola I za jego „zdradę”, ponieważ był silnym zwolennikiem zmarłego wojewody Ladislausa Kana i jego rodziny. Zsoldos uważał, że zwierzchnictwo Sárpatak (dziś w gminie Albești w Rumunii) przyczyniło się do wzrostu wpływów Mojsa i Ellősa [2]. His name derived from the Latin variant (Moyses) of the biblical name Moses. He was born into the so-called Ernye branch of the gens Ákos as the eldest son of Mojs I, who served as Count of the Székelys, then Master of the treasury in the Queen's court. He had two siblings, a brother Ellős (Achilles), who supported his efforts during King Charles' unification war, and a sister, who married a certain Andrew Sárpataki. Historian Attila Zsoldos argued Sárpataki is identical with that Andrew, son of Ipoch from the gens Bogátradvány, whose landholdings in Doboka, Kolozs and Torda counties were confiscated and donated to Thomas Szécsényi by Charles I for his "treachery", as he was a strong supporter of the late Voivode Ladislaus Kán and his family. Zsoldos considered the Sárpatak lordship (today in Albești commune in Romania) contributed to the increase of Mojs and Ellős' influence.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Od ojca Mojsa I bracia wspólnie odziedziczyli Buzę, Noszoły i Lak w hrabstwie Doboka (dziś Buza, Năsal i Lacu w Rumunii) oraz Budatelke w okręgu Kolozs (dziś Budești, Rumunia). W sierpniu 1318 r. Karol nominalnie skonfiskował te ziemie. Zajęte przez nich ziemie Mojspályi zostały przekazane królowi, drugiemu lojalnemu żołnierzowi, Dózsie Debreceniemu, jako darowizna królewska w 1322 r. Przed zdradą Mojs II był także właścicielem Petresfalvy (dziś Petroșnița w gminie Bucoșnița, Rumunia) [3]. From their father Mojs I, the brothers jointly inherited Buza, Noszoly and Lak in Doboka County (today Buza, Năsal and Lacu in Romania), and Budatelke in Kolozs County (today Budești, Romania). In August 1318, Charles nominally confiscated these lands. Their seized land of Mojspályi was handed over to the King's another loyal soldier Dózsa Debreceni as a royal donation in 1322. Before his betrayal, Mojs II also owned Petresfalva (today Petroșnița in Bucoșnița commune, Romania).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Mojs po raz pierwszy pojawił się we współczesnych źródłach, kiedy występował jako arbiter podczas procesu w Gyulafehérvár (dziś Alba Iulia, Rumunia) w dniu 7 marca 1313 r. [4] Czasami przed 1313 r. Mojs poślubił niezidentyfikowaną córkę potężnego barona Jamesa Borsy. W ten sposób stał się krewnym klanu Borsa, który rządził obszarem Tiszántúl de facto niezależnie od władzy królewskiej na przełomie XIII i XIV wieku. [3] James Borsa poparł Karola w wojnie o sukcesję o tron ​​węgierski i służył swojemu palatynowi w latach 1306–1314. Dzięki wpływom politycznym swojego teścia Mojs działał jako mistrz kupców między 1313 a 1314 r. [ 5] W tym samym czasie dokument określił go także jako ispán królewskiego majątku Bistritz (dziś Bistrița, Rumunia) [6]. Mojs first appeared in contemporary sources, when he acted as an arbitrator during a lawsuit in Gyulafehérvár (today Alba Iulia, Romania) on 7 March 1313.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Sometimes before 1313, Mojs married an unidentified daughter of the powerful baron James Borsa. Thus he became a relative to the Borsa clan, which ruled the area of Tiszántúl de facto independently of the royal power at the turn of the 13th and 14th centuries.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} James Borsa supported Charles in his war of succession for the Hungarian throne, and served his Palatine from 1306 to 1314. Thanks to the political influence of his father-in-law, Mojs functioned as Master of the cupbearers between around 1313 and 1314.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In the same time, a document also styled him as ispán of Bistritz royal estate (today Bistrița, Romania).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Jego bunt W 1314 roku James Borsa i jego krewni zwrócili się przeciwko Karolowi. W grudniu ich wojska po raz pierwszy starły się z armią królewską. Wkrótce Borsas, który poniósł ciężką klęskę w północno-wschodnich rejonach swojej prowincji w Tiszántúl, dokonali zawieszenia broni z królem (na przykład w lipcu 1315 r. Beke Borsa został mistrzem skarbu). Mojs nie uczestniczył w pierwszym buncie Borsasa przeciwko Karolowi [7]. Na początku 1315 r. Zmarł potężny Władysław Kán, ale jego synowie nie poddali się Karolowi. Król mianował swojego lojalnego barona Nicholasa Pok wojewodą Siedmiogrodu i zlecił mu stłumienie buntu latem 1315 r. [8] Kiedyś w 1315 lub 1316 r. Armia Pok została pokonana i wygnana z Transylwanii przez Mojsa, zgodnie z królewskim przywilejem wydanym w sierpniu 1318 r. [9] Po swoim zwycięstwie Mojs zdobył wiele łupów i wysłał zdobyte królewskie sztandary do swojego teścia Jamesa Borsy. [10] In 1314, James Borsa and his kindred turned against Charles. In December, their troops clashed with the royal army at the first time. Soon, the Borsas, who suffered a heavy defeat in the northeastern areas of their province in Tiszántúl, made a ceasefire with the king (for instance, in July 1315, Beke Borsa was made Master of the treasury). Mojs did not participate in the Borsas' first rebellion against Charles.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In early 1315, the powerful Ladislaus Kán died, but his sons did not yield to Charles. The king appointed his loyal baron Nicholas Pok as Voivode of Transylvania, and commissioned him to crush their rebellion in the summer of 1315.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Sometime in 1315 or 1316, Pok's army was defeated and expelled from Transylvania by Mojs, according to a royal charter issued in August 1318.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} After his victory, Mojs gained a lot of loot and sent the captured royal banners to his father-in-law James Borsa.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Ze względu na niepewną chronologię istnieje kilka sprzecznych interpretacji wśród historyków, aby nakreślić przebieg wydarzeń. Historyk Pál Engel, który po raz pierwszy próbował zrekonstruować porządek wydarzeń w swoich studiach w 1988 roku, argumentował, że pokój między Karolem a Borsasem rozpadł się w pierwszej połowie 1316 roku. W tym samym czasie Beke został zastąpiony jako mistrz skarbu przez wieloletni zwolennik króla, Demetrius Nekcsei. W związku z tym James Borsa zawarł sojusz przeciwko Karolowi z synami Władysława Kana i innymi panami, w tym Mojsem, Gutkeledsem z Szilágyság (Sălaj) i Piotrem, synem Petenye. Ofiarowali również koronę Andrzejowi z Galicji. Engel, który połączył swój spisek z kampanią Stefana Milutina przeciwko Węgrom, argumentował, że przełamał bunt pod koniec 1316 roku. W ramach tego Mojs zwyciężył nad Nicholasem Pok i wydalił go z Transylwanii [11]. Natomiast historyk Gyula Kristó argumentował w swojej publikacji z 2003 r., Że potyczka między Mojsem Ákosem a Nicholasem Pok miała miejsce pod koniec 1315 r. Podkreślił, że Pok ostatnio pojawił się jako wojewoda we współczesnych dokumentach w kwietniu 1316 r. W związku z tym Nicholas Pok, który przygotował wojna z Káns, przybyła na obwodnicę przez Bramę Meszes (dziś w górach Meseș) od Lippy (dziś Lipova, Rumunia) do Transylwanii z powodu nagłego buntu Mojsa, który przerwał i opóźnił starcie z Káns, tak jak Kristó rozważane. [12] Historyk Attila Bárány poparł teorię Kristó [13] i zauważył, że powołanie Beke Borsy na stanowisko mistrza skarbu w połowie 1315 r. Może oznaczać, że pozostał on lojalny wobec Karola nawet po 1314 r., Podczas gdy jego brat James i bratanek Bekcs zbuntowali się przeciwko władzy królewskiej, dlatego nie udowodniło to rzekomego pokoju między Borsą a Karolem przez cały 1315 r. [14] Jednak historyk Attila Zsoldos, który oprócz dat i lokalizacji zbadał także treść kart czarterów Nicholas Pok, podważył interpretację Kristó w 2016 roku. Twierdził, że - jak uważał Kristó - Nicholas Pok przybył, aby przygotować wojnę do Transylwanii natychmiast po swojej mianowany, nie zajmowałby się tak mało znaczącymi sprawami związanymi z nieruchomościami w swoich dyplomach jak on. Zsoldos uważał, że karta z 1318 r., Która opowiadała o mianowaniu wojewody i następujących wydarzeniach, zmieniła lata, a Mojsa z mocą wsteczną ogłoszono wrogiem króla. Twierdził, że Brama Meszesa została wybrana jako bezpieczniejsza trasa niż świeżo okupowane terytorium Káns. W ten sposób Zsoldos poparł chronologię Engela i datował bunt Mojsa na jesień lub zimę 1316 r. [15] Because of uncertain chronology, there are several contradictory interpretations among the historians to outline the course of events. Historian Pál Engel, who first attempted to reconstruct the order of events in his 1988 study, argued the peace between Charles and the Borsas has collapsed by the first half of 1316. In the same time, Beke was replaced as Master of the treasury by the king's long-time supporter Demetrius Nekcsei. Accordingly, James Borsa made an alliance against Charles with Ladislaus Kán's sons and other lords, including Mojs, the Gutkeleds of Szilágyság (Sălaj) and Peter, son of Petenye. They also offered the crown to Andrew of Galicia. Engel, who connected their conspiracy with Stefan Milutin's campaign against Hungary, argued, they broke the rebellion around the end of 1316. As a part of this, Mojs was victorious over Nicholas Pok and expelled him from Transylvania.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In contrast, historian Gyula Kristó argued in his 2003 publication that the skirmish between Mojs Ákos and Nicholas Pok took place at the end of 1315. He highlighted that Pok last appeared as Voivode in contemporary documents in April 1316. Accordingly, Nicholas Pok, who prepared a war against the Káns, arrived on a bypass road across the Meszes Gate (today in Meseș Mountains) from Lippa (today Lipova, Romania) to Transylvania because of Mojs' sudden rebellion, which interrupted and delayed the showdown against the Káns, as Kristó considered.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Historian Attila Bárány supported Kristó's theory{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} and noted the appointment of Beke Borsa as Master of the treasury in mid-1315 could mean that he remained loyal to Charles even after 1314, while his brother James and nephew Bekcs rebelled against the royal authority, thus it did not prove the alleged peace between the Borsas and Charles throughout 1315.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} However historian Attila Zsoldos, who also examined the contents of Nicholas Pok's charters, in addition to the dates and locations, challenged Kristó's interpretation in 2016. He argued, if, as Kristó considered, Nicholas Pok arrived to prepare a war to Transylvania immediately after his appointment, he would not have dealt with insignificant estate affairs in his diplomas as he did. Zsoldos considered, the 1318 charter, which narrated the Voivode's appointment and the following events, twisted the years and Mojs was declared the king's enemy retroactively. He argued the Meszes Gate was chosen as a safer route than the Káns' freshly occupied territory. Thus Zsoldos supported Engel's chronology and dated Mojs' rebellion to Autumn or Winter 1316.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Charles natychmiast zareagował na niekorzystne wydarzenia i na początku 1317 r. Rozpoczął wieloaspektową wojnę z Jamesem Borsą i jego sojusznikami. Jego dowódcy wojskowi zdobyli kilka zamków Piotra, syna Petenye w hrabstwie Zemplén, w następnych miesiącach, którzy szukali schronienia w sądzie Potem Mojs Ákos. [16] Po klęsce Pok Pok Charles mianował Johna Fonói „kapitanem części Transylwanii” i wysłał go do prowincji, by zniszczył powstanie Mojsa [7]. Jednak Mojs opuścił Transylwanię na krótko i przyłączył się do armii Borsasa w Tiszántúl. Oddziały Karola, które były pod dowództwem byłego Borsasa, Dózsa Debreceni, pokonały zjednoczone wojska rebeliantów w Debreczynie w pierwszej połowie 1317 roku (Zsoldos podał dokładną datę do 10 lutego, podczas gdy inne opinie uważały bitwę za miejsce w 1316). [17] Po porażce James Borsa zabarykadował się w zamku Adorján Castle (dziś ruiny w pobliżu Sălard, Rumunia), a Mojs wrócił do Transylwanii. [18] W następnych miesiącach Charles zdecydowanie pokonał dominację Borsów, pozostawiając Mojsa bez sojuszników. Wiele fortec powstańców przypadło oddziałom królewskim w powiatach Bihar, Szolnok, Borsod i Kolozs [19]. James Borsa opuścił Adorján i udał się do Sólyomkő (obecnie w Aleșd w Rumunii), gdzie Charles zbudował dwa pobliskie przeciw-zamki, aby bez problemu oblegać Jamesa Borsę [20]. Charles immediately responded to unfavorable developments and launched a multi-faceted war against James Borsa and his allies in early 1317. His military leaders captured several castles of Peter, son of Petenye in Zemplén County in the following months, who sought refuge in the court of Mojs Ákos after that.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} After Pok's failure, Charles appointed John Fonói as "captain of the Transylvanian parts" and sent him to the province to crush Mojs' insurgency.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} However, Mojs left Transylvania for a short time and joined the Borsas' army in Tiszántúl. Charles's troops, which were under the command of a former familiaris of the Borsas, Dózsa Debreceni, defeated the rebels' united troops at Debrecen in the first half of 1317 (Zsoldos provided the exact date to 10 February, while another opinions considered the battle took place in 1316).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} After the defeat, James Borsa barricaded himself into the castle of Adorján Castle (today ruins near Sălard, Romania), while Mojs returned to Transylvania.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In the following months, Charles decisively defeated the Borsas' dominion, leaving Mojs without allies. Many fortresses of the insurgents fell to the royal troops in Bihar, Szolnok, Borsod and Kolozs counties.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} James Borsa left Adorján for Sólyomkő (now in Aleșd, Romania), where Charles built two nearby counter-castles in order to famish James Borsa without siege.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Karta królewska z 1324 r. Po raz pierwszy wspominała powracające wojska Mojsa z armią Fonói w pobliżu zamku Csicsó (rumuński: Cetatea Ciceu) w hrabstwie Szolnok, a następnie w niezidentyfikowanej wiosce Gyalu lub Gyeke w hrabstwie Kolozs (dziś Gilău i Geaca, odpowiednio). Mojs był zwycięzcą za każdym razem, w wyniku czego Fonói wycofał się z prowincji [21] [22] Następnie Mojs zebrał swoją armię i skutecznie oblegał Zamek Valkó, chwytając i torturując swojego kasztelana Kenéza Geszti. Z powodu udanego oblężenia Mojs nabył większość gruntów w powiecie krasznowskim [23]. Następnie opuścił Transylwanię, aby udzielić pomocy Jamesowi Borsa. Przybywający Mojs próbował przełamać blokadę w Sólyomkő (pod koniec 1317 lub na początku 1318). Choć udało mu się podpalić jeden z kontr-zamków i uwięzić jego kasztelana Stephena Gutkeled, ale nie uwolnił jego teścia [20]. James Borsa został schwytany przez wojska królewskie po jego kapitulacji (prawdopodobnie w maju 1318 r.), Ale uniknął egzekucji i ostatecznie został wykupiony przez Mojsa. [21] Po 1317 r. Borsowie stracili wszelkie wpływy polityczne, a Mojs Ákos pozostał najbardziej żarliwym i militarnie największym wrogiem Karola. Tak więc jeden z najbardziej zagorzałych zwolenników króla, Dózsa Debreceni, który z powodzeniem prowadził wojnę z oligarchami w poprzednich latach, został mianowany wojewodą Siedmiogrodu latem 1318 r. [24] A royal charter from 1324 mentioned the returning Mojs' troops clashed with Fonói's army near Csicsó Castle () in Szolnok County for the first time, then at an unidentified village, Gyalu or Gyeke in Kolozs County (today Gilău and Geaca, respectively). Mojs was victorius both times, as a result Fonói withdrew from the province.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} After that, Mojs gathered his army and successfully besieged Valkó Castle, capturing and torturing its castellan Kenéz Geszti. Due to the successful siege, Mojs acquired most of the landholdings in Kraszna County.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Thereafter, he left Transylvania to provide assistance to James Borsa. The arriving Mojs tried to break the blockade at Sólyomkő (in late 1317 or early 1318). Though he managed to torch one of the counter-castles and imprisoned its castellan Stephen Gutkeled, but failed to free his father-in-law.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} James Borsa was captured by the royal troops after his surrender (possibly in May 1318), but escaped execution and was eventually ransomed by Mojs.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The Borsas lost all political influence after 1317, and Mojs Ákos remained the most ardent and militarily the most successful enemy of Charles. Thus one of the staunchest supporters of the King, Dózsa Debreceni, who successfully waged war against the oligarchs in the previous years, was appointed Voivode of Transylvania in the summer of 1318.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} W lipcu 1318 r. Dózsa Debreceni rozpoczął kampanię przeciwko północnej Transylwanii przeciwko Mojsowi. W Zili (dzisiejszy Zalău, Rumunia) wezwał szlachcica z Transylwanii, aby przyłączył się do swojej armii i zarządził odroczenie wszystkich spraw sądowych w prowincji. Mojs i jego milicja próbowali uniemożliwić Debreczynowi awans do wewnętrznych części Topa, w połowie drogi między Bramą Meszes a Kolozsvár (dziś Kluż-Napoka, Rumunia), ale ponieśli ciężką porażkę. Jego sojusznicy, którzy do tego czasu stracili władzę, James Borsa i Peter, syn Petenye, byli również zaangażowani w armię Mojsa, oprócz saskich oddziałów pomocniczych [25]. Po swojej porażce Charles nominalnie skonfiskował ziemie Mojsa w hrabstwach Kolozs i Doboka, uznając go za „nielojalnego”. Król uznał potyczkę w Topie za „jeszcze większe zwycięstwo” niż porażka Borsasa w karcie z sierpnia 1318 r. [26] Wreszcie na początku 1320 r. Mojs i jego brat Ellős zostali zabici w bitwie pod Bonchidą (dziś Bonțida, Rumunia) przez armię królewską dowodzoną przez Stephena Losonciego, byłego hrabiego Székelys. Karol I napisał w liście darowizny z marca 1320 r., Że „niewierni” i „notoryczni” bracia Ákos zostali „nieszczęśliwie zginęli” [27] Chociaż współczesne dokumenty wyraźnie określały Losonciego jako dowódcę zwycięskiej armii królewskiej, Charles osobiście podziękował Debreceniemu za zwycięstwo, kiedy on i jego eskorta odwiedzili Debreczyn w maju 1320 roku. Charles nadal chwalił upadek i śmierć Mojsa w 1329 roku. Jednak pokój nie przybył jeszcze do Transylwanii, ponieważ synowie Kán byli poważnym zagrożeniem dla władzy królewskiej poprzez ciągłe grabieże i naloty do końca lat trzydziestych XX wieku. [28] In July 1318, Dózsa Debreceni launched his Northern Transylvanian campaign against Mojs. At Zilah (today Zalău, Romania), he summoned the Transylvanian noblemen to join his army and ordered the postponements of all incumbent lawsuits in the province. Mojs and his militia tried to prevent Debreceni to advance into the inner parts at Topa, midway between the Meszes Gate and Kolozsvár (today Cluj-Napoca, Romania), but suffered a heavy defeat. His allies, who lost their powers by then, James Borsa and Peter, son of Petenye were also involved Mojs' army, in addition to Saxon auxiliary troops.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} After his defeat, Charles nominally confiscated Mojs' lands in Kolozs and Doboka counties, declaring him "disloyal". The King considered the skirmish at Topa as "even greater victory" than the Borsas' defeat in his August 1318 charter.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Finally, in early 1320, Mojs and his brother Ellős were killed in a battle at Bonchida (today Bonțida, Romania) by a royal army led by Stephen Losonci, a former Count of the Székelys. Charles I wrote in his donation letter in March 1320 that the "infidel" and "notorious" Ákos brothers were "miserably perished".{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Although the contemporary documents clearly referred to Losonci as the commander of the victorious royal army, Charles personally thanked Debreceni for the victory, when he and his escort visited Debrecen in May 1320. Charles still even praised Mojs' fall and death in 1329. However peace has not arrived to Transylvania yet, as the Kán sons were a serious threat to the royal power through the continuous looting and raids until the end of the 1320s.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Podczas gdy Pál Engel wyróżnił trzy kampanie przeciwko Mojsowi, które odbyły się w 1317, 1318 i 1320, Gyula Kristó uznał wyżej wymienione bitwy za część pojedynczej kampanii królewskiej w 1318 roku prowadzonej przez Dózsę Debreceni. Twierdził, że zarówno John Fonói, jak i Stephen Losonci służyli jako porucznicy Debreczyn podczas tej wojny, dowodząc ich armiami [29]. Attila Zsoldos odrzucił teorię Kristó, ponieważ Ellős został wymieniony jako żywy w marcu 1319 r., Kiedy Thomas Losonci (brat Stephena) zabronił mu oddać majątek Bonyha (obecnie Bahnea, Rumunia) swojemu krewnemu Mikołajowi Ákosowi, kasztelanowi Kecskés. [30] Zamiast tego Zsoldos argumentował, że Mojs nie ma żadnych zamków, które należy chronić, a on może przemieszczać swoją armię bardziej elastycznie i szybciej po prowincji, nawet po ciężkiej porażce pod Topą, a Bonchida okazała się decydująca, ponieważ Mojs został zabity w pole bitwy. [31] Historyk Attila Bárány reprezentował inny skrajny punkt widzenia, ponieważ uważał, że Dózsa Debreceni mieszkał w Siedmiogrodzie, aby odnieść decydujące zwycięstwo nad Mojsem przez cały rok 1319, ponieważ nie miał żadnych wyroków i trzymał się z dala od swojej siedziby Debreczyn od grudnia 1318 do marca 1320, kiedy trwała kampania przeciwko zbuntowanemu Mojsowi [32] Jednak Attila Zsoldos podkreślił, że Kapituła Transylwanii funkcjonowała nieprzerwanie przez cały rok, oprócz sądów i miejsc uwierzytelnienia, co dowodzi, że w prowincji panował pokój w 1319 roku. Twierdził, że Mojs stracił swoje wpływy i poczucie inicjatywy po bitwie o Topę i po miesiącach pościgu mała jednostka Losonciego położyła kres jego powstaniu pod Bonchidą [33]. While Pál Engel distinguished three campaigns against Mojs, took place in 1317, 1318 and 1320, Gyula Kristó considered the above mentioned battles as parts of a single royal campaign in 1318 led by Dózsa Debreceni. He argued, both John Fonói and Stephen Losonci served as lieutenants of Debreceni during that war, while commanded their armies.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Attila Zsoldos rejected Kristó's theory as Ellős was mentioned as a living person in March 1319, when Thomas Losonci (brother of Stephen) forbade him to hand over his estate of Bonyha (today Bahnea, Romania) to his relative Nicholas Ákos, castellan of Kecskés.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Instead, Zsoldos argued that Mojs had no castles which must be protected, and he could move his army more flexibly and faster across the province, even after his heavy defeat at Topa, and Bonchida only proved to be decisive, because Mojs was killed in the battlefield.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Historian Attila Bárány represented another extreme point of view, as he considered that Dózsa Debreceni resided in Transylvania to make a decisive victory over Mojs throughout in 1319, as he had no judgments and stayed away from his seat Debrecen from December 1318 to March 1320, when a permanent campaign happened against the rebellious Mojs.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} However Attila Zsoldos emphasized the Transylvanian Chapter functioned continuously throughout the year, in addition to courts and places of authentication, which proves there was peace in the province in 1319. He argued, Mojs lost his influence and sense of initiative after Battle of Topa, and after months of chase, Losonci's small unit put an end to his insurgency at Bonchida.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} W historiografii Do ostatniej dekady XIX-wiecznej historiografii badacze tacy jak Vince Bunyitay i András Komáromy niesłusznie twierdzili, że Mojs Ákos (podobnie jak jego ojciec imiennika) był synem potężnego barona Mojsa II, Palatyna Węgierskiego, mimo że miał zmarł bez męskich spadkobierców zgodnie z jego ostatnią wolą i testamentem w 1280 r. Mór Wertner był pierwszym historykiem, który zidentyfikował ojca Mojsa (Mojsa I) i dziadka (Alberta, Ban of Severin) w 1909 r., ale bez determinacji jego pokolenia, który po raz pierwszy stwierdził László Makkai w 1944 r., ale został on odrzucony przez znanego i prestiżowego genealoga Jánosa Karácsonyiego, co opóźniło uznanie poprawności ustaleń Makkai [34]. Until the last decade of the 19th-century historiography, researchers like Vince Bunyitay and András Komáromy incorrectly claimed that Mojs Ákos (as he had namesake father) was the son of the powerful baron Mojs II, Palatine of Hungary, despite the fact that he had died without male heirs according to his last will and testament in 1280. Mór Wertner was the first historian, who identified Mojs' father (Mojs I) and grandfather (Albert, Ban of Severin) in 1909, but without the determination of his kindred, which was first stated by László Makkai in 1944, but this was rejected by the notable and prestigious genealogist János Karácsonyi, which delayed the recognition of the correctness of Makkai's finding.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Według Gyuli Kristó, Mojs Ákos poważnie dążył do zostania tak zwanym „panem prowincji”, który „sprytnie wykorzystał tę próżnię polityczną, która pojawiła się w Siedmiogrodzie i okolicach po śmierci Władysława Kána”. Podczas gdy Charles próbował unicestwić dominację Kana między Cisą a Transylwanią, Mojs ustanowił swoje „małe królestwo” w Północnej Transylwanii [35]. Pál Engel twierdził, że zamek Görgény (dziś Gurghiu w Rumunii) prawdopodobnie funkcjonował jako siedziba prowincji na terytorium Mojsa [36], ponieważ Attila Bárány również podzielał ten pogląd [37]. W dokumentach królewskich po upadku Borsasa Mojs pojawił się jako najniebezpieczniejszy wróg Karola w Transylwanii, o którym wspomniano przede wszystkim w takiej formule, jak „Mojs i jego wspólnicy”, przyćmiewając jego teścia i pokrewieństwo, w dodatek do Káns i innych członków klanu Ákos. Bárány nazwał Mojsa „silnikiem” powstańców, mimo że James Borsa został zwolniony z niewoli [38]. According to Gyula Kristó, Mojs Ákos became a serious aspirant to become a so-called "provincial lord", who "cleverly exploited that political vacuum, which was emerged in Transylvania and the surrounding areas after the death of Ladislaus Kán". While Charles tried to annihilate Kán dominion between the Tisza river and Transylvania, Mojs established his "petty kingdom" at Northern Transylvania.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Pál Engel claimed Görgény Castle (today Gurghiu in Romania) possibly functioned as the provincial seat of Mojs' territory,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} as Attila Bárány also shared this view.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In royal documents after the Borsas' fall, Mojs appeared as the most dangerous enemy of Charles in Transylvania, who was mentioned in the first place in such formula like "Mojs and his accomplices", overshadowing his father-in-law and kinship, in addition to the Káns and other members of the Ákos clan. Bárány called Mojs as the "strongman" of the insurgents, despite James Borsa was released from captivity.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} W przeciwieństwie do innych opinii, Attila Zsoldos, który analizował charakter Mojsa w swoim badaniu z 2017 r., Podkreślił, że stawiał czoła wyłącznie armiom królewskim w otwartych bitwach w tym okresie, gdy oblężenia zamku były znacznie bardziej powszechne, ponieważ odrzucając hipotezę Engela dotyczącą Görgény , który po raz pierwszy pojawił się we współczesnych źródłach dopiero od 1358 r., Mojs nie posiadał żadnych zamków, co było „podstawowym warunkiem zostania oligarchą”. W ten sposób Mojs nie był w stanie ściśle kontrolować regionu (domeny), ale zapewnił mu niezwykłą elastyczność w swoich starciach. Zsoldos argumentował również, że Mojs zawsze stawiał czoła Karolowi wraz ze swoim teściem Jamesem Borsą. Nie poparł aspiracji Kánsa, schwytał Valkó i przekazał ją swojemu krewnemu Beke Borsa, próbował uwolnić Jamesa Borsę, dlatego nie można go uważać za oligarchę. Jego obecność w Siedmiogrodzie oznaczała, że ​​klan Borsa zdołał zachować część swoich wpływów w regionie nawet po tym, jak późny Roland Borsa musiał zrezygnować z funkcji wojewody Siedmiogrodu na korzyść Władysława Kána kilkadziesiąt lat wcześniej [39]. In contrary to other opinions, Attila Zsoldos, who analyzed Mojs' character in his 2017 study, highlighted that he exclusively faced the royal armies in open battles during that period when castle sieges were much more prevalent, because, rejecting Engel's hypothesis in connection to Görgény, which first appeared in contemporary sources only since 1358, Mojs did not own any castles, which was "the primary condition for becoming an oligarch". Thus Mojs was unable to strictly control a region (domain), but it provided him an unusual flexibility in his clashes. Zsoldos also argued Mojs always faced Charles together with his father-in-law James Borsa. He did not support the Káns' aspiration, captured Valkó and handed over it to his relative Beke Borsa, tried to free James Borsa, thus he cannot be considered an oligarch. His presence in Transylvania meant that the Borsa clan succeeded to keep a part of their influence in the region even after the late Roland Borsa had to resign as Voivode of Transylvania in favour of Ladislaus Kán decades earlier.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Przypisy Źródła Bárány, Attila (2011). "Debreceni Dózsa küzdelme a bihari oligarchákkal [Walka Dózsy Debreceni z oligarchami w Bihar]". In Bárány, Attila; Papp, Klára; Szálkai, Tamás (eds.). Debrecen város 650 éves. Várostörténeti tanulmányok (po węgiersku). Debreceni Egyetem. Történelmi Intézet. pp. 75–126. ISBN 963-821-6468. Engel, Pál (1988). "Az ország újraegyesítése. I. Károly küzdelmei az oligarchák ellen (1310–1323) [Zjednoczenie Królestwa. Walki Karola I przeciwko oligarchom (1310–1323)]". Századok. Magyar Történelmi Társulat. 122 (1–2): 89–146. Engel, Pál (1996). Magyarország világi archontológiája, 1301–1457, I. [Świecka Archontologia Węgier, 1301–1457, tom I] (po węgiersku). História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 963-8312-44-0. Kristó, Gyula (2003). "I. Károly király harcai a tartományurak ellen (1310–1323) [Zjednoczenie Królestwa. Walki Karola I przeciwko oligarchom (1310–1323)]". Századok. Magyar Történelmi Társulat. 137 (2): 297–347. Zsoldos, Attila (2016). "Erdélyi háborúk a 14. század elején [Wojny w Siedmiogordzie na początku XIV wieku]". W Pósán, László; Veszprémy, László (eds.). Elfeledett háborúk. Középkori csaták és várostromok (6–16. század) (po węgiersku). Zrínyi Kiadó. str. 198–231. ISBN 978-963-3276-96-9. Zsoldos, Attila (2017). "Az erdélyi lázadó: Ákos nembéli Mojs [Powstaniec z Siedmiogrodu: Mojs z rodu Ákos]". W Egyed, Emese; Gálfi, Emőke; Weisz, Attila (eds.). CERTAMEN IV. Előadások a Magyar Tudomány Napján az Erdélyi Múzeum–Egyesület I. Szakosztályában (po węgiersku). Erdélyi Múzeum Egyesület. str. 233–240. ISSN 2393-4328.

Ákos II. Mojs — Podczaszy królewski — Podczaszy królewski Okres od 1287 do 1288 Poprzednik Nicholas Rátót (?) Następca Gregory Domoszlói Dane biograficzne Klan Ákos Pochodzenie węgierskie Państwo Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji Urodziny data nieznana Śmierć pocz.1320 Miejsce Bonchida, Kingdom of Hungary (today Bonțida, Romania) Ojciec I. Mojs Matka nieznana Żona Borsa Nn